Ron schrijft…

Normaal zal ik niet snel werk van een ander op mijn blog plaatsen, maar dit is weer een van die uitzonderingen die het waard zijn tegen deze regel in te gaan. Terwijl wij de vele lieve wensen op de prachtige kaarten nogmaals, na twee dagen “van de radar af” te zijn geweest in Limburg, eens doorlezen, valt een simpel A4-tje met hierop een tekst uit de grond van iemands hart voor de tweede maal op, zonder overigens alle andere wensen maar enigszins tekort te doen.

De reden voor het simpele A4-tje was volgens de schrijver dezes het feit dat hij dit niet met goed fatsoen op een kaart geschreven kreeg, maar ondanks de eenvoud van het velletje papier is de boodschap erop eentje die een traantje in de ogen weet los te maken. Dus Mika, hier ga je dan als uitzondering op mijn blog, ongewijzigd op het adres na:

Ware Liefde.

Ware liefde is zeldzaam. Je ziet het zelden maar wanneer je het ziet ben je getuige van intens geluk.
Vandaag zijn wij met z’n allen getuige geweest van intens geluk. We hebben twee mensen een gelofte voor het leven af zien leggen.
Twee mensen waarbij iedereen kon zien dat het om ware liefde ging.

Ron Hartendorp en Roelien Maasland geven elkaar op Zes Augustus tweeduizendtien (6-8-2010) omstreeks 13:00 uur het Jawoord en bezegelen daarmee hun liefde voor elkaar.
Iets wat voor sommigen wellicht als een verrassing kwam maar naar mijn mening het enige logische vervolg was op het samenkomen van twee fantastische mensen.

Ik mag met gepaste trots zeggen dat ik twee van de mooiste mensen op aarde heb leren kennen, heb mogen genieten van hun liefde en gastvrijheid en kunnen aanschouwen hoeveel deze twee mensen om elkaar geven.

Als liefde tastbaar was zat op hun adres te Berkel en Rodenrijs het hele huis propvol.
Ik zou zo nog uren door kunnen gaan, maar eigenlijk heeft het allemaal geen uitleg en toelichting meer nodig.
Nee het is duidelijk, iedereen kan zien hoe het zit, het straalt er vanaf.

En daarom, Ron, Roelien, wil ik jullie samen al het geluk van de wereld toewensen.
En hoop ik dat deze prachtige dag jullie voor altijd samen mag binden zowel in voorspoed als in tegenslag.

Lieve Mike, onze deur staat altijd voor je open, dus blijf vooral binnenvallen als je daar zin of behoefte aan hebt…. of als je eens HD Formule 1 wilt kijken (vanaf vierde week augustus is nu de planning).

Een dikke knuffel,

Ron en Roelien

De dag na de grote dag… mijn hoofd voelt nog wat zompig aan, en het lijkt alsof de buitenkant wat sneller beweegt dan de inhoud, voor zover ik die al had.

Maar het is nu officieel, mijn lief en ik zijn, zoals dat formeel heet, tot de dood ons scheidt, in de echt verbonden, en zij mag gaan oefenen met haar nieuwe achternaam. De weergoden waren ons goed gezind, het was prachtig weer en het gevoel om tussen zoveel familie, vrienden en collega’s een feestelijk tintje te geven aan het formele van trouwen, was meer dan overweldigend.

Onze trouwambtenaar, net terug van vakantie uit Polen had wel wat moeite met mijn naam, en af en toe werden er wat kleine vrijheden gebruikt op feitjes, die eigenlijk net anders waren, maar wat geeft het. Het was mooi om te zien dat de goede man zijn huiswerk toch wel serieus had genomen, want ik werd zowaar getracteerd op wat statistieken van mijn eigen weblog, waaronder een gedicht van mijn lief aan mij, en met als toefje slagroom op het geheel een valentijnsgedicht wat ik helemaal in het begin eens voor mijn lief had geschreven, als slottekst. Toch wel een brok in mijn keel momentje om je eigen liefdesverklaring eens door een ander te horen uitspreken.

Er is niets mooiers dan je huwelijk in je eigen tuin, omringt door iedereen die je liefhebt te vieren, ondersteund door een hapje, gemaakt door de vader van het liefje van onze dochter, en weggespoeld met een koel drankje. Jos, Liesbeth, Monique, Karolien en kids…. dank jullie wel voor al het harde werken wat jullie hebben gedaan om van dit feest een absoluut succes te maken. Julie zijn allemaal kanjers…

Vanmiddag vertrek ik mijn mijn verse bruid naar een geheime locatie in Limburg voor twee daagjes verwennen, terwijl onze kids ervoor zorgen dat alles thuis weer op orde komt, om uiteindelijk maandagavond weer thuis te komen.

Voor mij dinsdag gewoon weer aan het werk, en voor mijn lief woensdag de volgende uitdaging, starten met een nieuwe job… spannend toch?

Lieve familie, vrienden, collega’s, buren, dank jullie heel hartelijk voor jullie aanwezigheid, jullie warmte, jullie liefde, jullie prachtige wensen, en wat al niet meer. Jullie hebben dit een dag gemaakt om nooit meer te vergeten.

Liefs,

Ron en Roelien

Tijd om weer eens tendensieus te schrijven, maar een kleine uitleg is wellicht op zijn plaats als het gaat om de titel van dit stuk. Ik werd gisteren op GeenStijl geattendeerd op iets waarvan ik het bestaan wel kon vermoeden, maar het nooit had mogen aanschouwen op het internet. Het stukje kopte de titel “Big Brother in Woensel“, en toonde een smoezelige woonruimte met hierin een duidelijk naakte dikke man met lang haar en een evenzo naakte vrouw, die samen naar een grote TV zitten te kijken. Het beeld komt vanaf een in de kamer opgestelde webcam, die live van seconde tot seconde het nutteloze bestaan van deze wezens vastlegt en vervolgens het net op slingert, voor een ieder om te bekijken.

Omdat ik toch wel nieuwsgierig was geworden of deze persoon een uitzondering was, of dat het klaarblijkelijk een bestaand fenomeen op het internet was, waarvan ik het bestaan (bij gebrek aan interesse) niet wist, ben ik vervolgens via de site die deze webcamlink verzorgde eens gaan kijken.

De site, met de eenvoudig te onthouden url www.ww.com toont behalve een rits mededelingen van huishoudelijke aard en het aantal online zijnde webcams, bovenin in een soort filmstrip de eerste zes van de soms wel 300+ webcams die via die site live hun beelden het internet opspugen, en met de klikbare woorden Previous en Next kan je vervolgens de laatste snapshot van alle online zijnde webcams doorbladeren, en door erop te klikken de webcam in een apart venster openen.

De site is tegen kleine kinderoogjes “beveiligd” met het simpele zinnetje “child safe is on click here to switch it off“, en als je inderdaad op deze link klikt en de woordjes on en off wisselen van plek, dan komt de bagger van het internet pas echt bovendrijven en is het over en uit met de onschuldige puppy webcams op het filmstripje.

Voor diegene die deze exercitie wensen te ondernemen? Ik waarschuw alvast, zorg dat je een teiltje in de buurt houdt voor het geval je ontbijt/lunch/avondeten ineens de andere kant op wil. Voor de resterende lezers zal ik proberen redelijk plastisch te omschrijven wat je zoal ziet op webcams die mensen dus vrijwillig in hun eigen huis ophangen of neerzetten en tonen aan de wereld.

Allereerst zijn er de webcams die wachtkamers, wasserettes, parkeerplaatsen en dergelijke vastleggen, en waar je mensen ziet in en uitlopen bezig met hun dagelijkse dingen. Vervolgens zijn er mensen die bijvoorbeeld hun nest puppies via een webcam in de gaten houden, en één heeft zelfs een tamgemaakt hert in een slaapkamer, wat je kan bewonderen via het net.

Uiteraard heb je dan de exhibitionisten, die er niet voor schromen om zichzelf schaamteloos tentoon te stellen op het net. Hadden we net al het stel hierboven omschreven, het GeenStijl artikel update nog met een andere Henk en Ingrid, mensen die de hele godganselijke dag in pyama cq duster op een bank hangen en TV kijken, en zich hierbij tentoonstellen in hun volle “glorie” op het internet. Zo zijn er bijvoorbeeld een 65+ stel Duitse naturisten mannen, beide corpulent, die de hele dag rokend, in hun vette blote reet op een soort slaapbank zitten/hangen/liggen te laptoppen, en het eindigt bij de vele, vaak moddervette, en gezien de pathetische slappe worstjes, impotente rukkers, die u als kijker een ruime blik gunnen in hun kruis, hun “joystick” al dan niet in de hand, waaronder de waarschijnlijk 30-jarige Heiko uit Duitsland, terwijl ze uren aan dat levenloze stukje vlees aan het sjorren zijn, of er nog veel vreemdere strapatsen mee uithalen. U herkent ze eenvoudig aan het feit dat de meeste mannen geen kleding dragen, of dat u even moet gokken wat het nu is wat u eigenlijk ziet op het plaatje… Overigens heren van de politie? Er zit zelfs een rasechte pedo te cammen voor u, die zich op foto’s van kleine kinderen zit te bevredigen, dus doe uw ding!

Gisteravond mocht ik nog ongevraagd getuige zijn van een redelijk stevig gebouwd stel uit Engeland met een webcam in de slaapkamer, alwaar de redelijk fantasieloze Engelse man, uiteindelijk zijn wederhelft, ten overstaan van de gehele voyerende internetpopulatie, een beurt gaf, om vervolgens zonder enige vorm van naspel het licht uit te doen, om te rollen en te gaan knorren. Wat voor een zinloos bestaan heb je dan om dit op zijn zachtst gezegd matige liefdesspel te delen met de wereld?

Ik weet dat ik voorzichtig moet zijn met een waardeoordeel vellen over mijn medemens op deze aardbol, en dat er klaarblijkelijk mensen (hoofdzakelijk mannen) zijn die erop kicken om zichzelf te bevredigen voor de camera op internet, wetende dat er wellicht vele andere mannen dit bewonderen. Uiteraard is dat de basis van onder andere de pornoindustrie geweest en series als Big Brother, namelijk elkaar stiekum begluren tijdens van alles en nog wat. Het blijft uiteraard een afvoerputje van het internet als je mij vraagt, seks en internet zijn onlosmakelijk verbonden met elkaar, maar wat een trieste vertoningen af en toe.

Nogmaals… uw bezoek aan genoemde NSFW site is geheel op vrijwillige basis, ik heb u gewaarschuwd… enjoy

PS

NSFW = Not Suitable For Work

Normaal stort ik mij niet zo vaak in de hyves blogs die RTL nieuws lanceert om meningen van Nederlanders te peilen over allerlei actualiteiten in het land, maar ditmaal kon ik de verleiding niet weerstaan omdat het ging over de toch wel groots opgezette zegetocht van ons Nederland elftal, dat tweede werd op het WK in Zuid-Afrika, en of dat eigenlijk wel kon.

Als je na een dag online staan de stemming eens bekijkt en dan constateert dat ruim 25% van de respondenten het klinkklare onzin, geldverspilling, afbraak van woonboten, en wat al niet meer voor aperte onzin vindt, en dan vraag je je vervolgens af welke mensen er achter deze vaak onleesbare en ongenuanceerde plempsels zitten. Of je nu voetbalfan, Oranjefan, voetbalhater, of Oranjehater bent, de twee jaarlijkse toernooien EK en WK maken toch iets heel idioots los onder onze bevolking. Van burger tot buitenlui hijst zich in de meest afzichtelijke oranje meuk (Ok, de bavariameisjes zijn hierop een positieve uitzondering als je het mij vraagt), verpakt zijn huis in de oranje folie, spuit zijn oude auto oranje, en rijdt rond met van die wapperende oranje vlaggetjes, wippies, wuppies, mumzels en wat al niet meer op zijn antenne of aan zijn spiegel, en kan de hele dag niet anders als fulmineren over de fantastische resultaten van ons Oranje tot nu toe.

De media noemt dat inmiddels gewoontegetrouw de oranjegekte die los is gebarsten, maar wat is dat nou eigenlijk? Met een aantal die-hard Feijenoord maar ook Ajaxfans in mijn directe omgeving snap ik een zekere adoratie jegens een bepaalde voetbalclub helemaal, en dit soort fans staan dan ook achter hun club in goede en slechte tijden. Maar hoe zit dat nou met de Oranjefans?

Naar mate een Nederlands elftal verder komt in een toernooi, lijkt de gekte kwadratisch toe te nemen, evenals het aantal zelfbenoemde bondscoaches overigens, om uiteindelijk meestal te eindigen in een ultiem hoogtepunt van desillusie, omdat we het weer (net) niet hebben gehaald. Als Feijenoord of Ajax verliezen dan hebben de fans er flink de péé in, maar dat is het dan ook. Maar als Oranje het ultieme treetje alweer niet weet te halen, in bovendien een controversiële draak van een wedstrijd, dan haakt een flink stuk Oranje fans direct af en begint vooral op internet zijn of haar gal te spuien over deze wanprestatie van ons team. Het azijnzeiken is begonnen.

Even terug naar de vraag of het terecht is dat je een nationaal voetbalteam mag huldigen, wat notabene tweede is geworden op een wereldtoernooi, als één van de 32 landen die zich wisten te kwalificeren, en of dat geld mocht kosten en zo. Dan lees je vervolgens reacties als “alleen de eerste plaats telt”, “daar gaan onze belastingcenten weer”, “ze slopen alleen maar woonboten, ik zou ze aanklagen”, en meer van dit soort braaksel. Weten die zure zeikers niet hoeveel landen deze wereld telt, en dat tweede daarvan worden absoluut geen schande is? Een zilveren of bronzen medaille op het onderdeel “klootschieten” tijdens de Olympische spelen wordt toch ook gehuldigd bij terugkomst in ons landje?

Als je de beelden van de huldiging had gevolgd, dan had je tienduizenden, toch nog redelijk gefrustreerde Oranjefans gezien, die lachten, lol hadden, hun helden een terechte hulde brachten, en een probleemloos verlopend feestje van een toernooi met een rare nasmaak. Zie het als een vrolijke en positieve afsluiting van iets wat net niet helemaal top was.

Als ik dan op basis van mijn levenservaring de gemiddelde azijnzeiker die het allemaal k.u.t. vindt eens inschat, dan zit er op internet minimaal een groep infantiele analfabeten (herkenbaar aan onleesbare zinnen zonder interpunctie en correcte spelling) die alleen maar plempen omdat het kan. Enige intelligentie boven het peil van octupus Paul moet direct in twijfel getrokken worden als je het tracht te lezen. Er straalt een zeker hooligan gedrag vanuit, met als enige doel, dwars tegen de grootste gemene deler in, een dwarse mening te plempen. De standaard denominatie voor dit soort vaak pukkelende pubers met een beheersing van het Nederland gelijk een soepschilpad is overigens een internet trol, en daar zit het net met zijn vele blogs inmiddels vol van, gluur maar eens op GeenStijl of Spitsnieuws.

Waarom? Gebrek aan aandacht? Gebrek aan intelligentie? Gebrek aan opvoeding? Roept u maar!

Gelukkig is ruim 75% van de net zo teleurgestelde Oranjefans als ik wel zo intelligent om te snappen dat de prestatie die van Marwijk en zijn spelers hebben neergezet, voor een pukkel als Nederland op deze aarde, van toch wel bijna epische importantie is, en je deze spelers op passende wijze voor het vertegenwoordigen van ons land mag bedanken hiervoor. Het spel wat gespeeld is was absoluut niet prijzenswaardig, bevatte aan beide kanten onnodig harde doodschoppen, al dan niet gestuurd door een dubieuze scheidsrechter, die niet voor niets de hoofdrol speelt in de documentaire “Kill the referee”.

Geef het volk brood en spelen, organiseer een feestje na afloop en hoppa, het leeuwendeel van je onderdanen heeft niet eens door dat ze met een beetje pech de komende vier jaar (als ze dat al halen) dubbel zo hard genaaid gaan worden door Paars +, wat letterlijk klinkt als een vreselijk fout wasmiddel. Als je dan geld in de vergelijking gooit als rem op een volksfeest, dan snap je het concept niet helemaal, bij gebrek aan opletten tijdens geschiedenisles.

Ik wens u allen een prettig leven, en hou in de gaten dat de meeste azijn uiteindelijk een opzettelijk mislukte versie van goede witte wijn is, dus doe er uw voordeel mee. Proost dus maar en over twee jaar is er de EK versie revanche op onze paellavrienden, die we volgens onze alu-hoedjes middels deze overwinning hebben gered van de economische ondergang als een tweede Griekenland.

Heel Nederland slikt de desillusie van afgelopen zondagavond weg. De zondag waarop Nederland eindelijk, volgens het driemaal is scheepsrecht principe, als zeevarende natie, mannen van Piet Hein, voorzien van ongeschoren baarden en tattoeages gelijk echte zeebonken, de Spanjaarden eens een oerholllands poepie zou laten ruiken.

In de opbouw naar de wedstrijd toe werd geen enkele mogelijkheid geschuwd om de winst van Nederland vooraf al te verifiëren, lopende van een bijna seniele 3,5 jaar oude, notabene Duitse, octopus, via een kanarie naar een kruidenvrouwtje uit Afrika. De voorspellingen uit deze zweverige hoek liepen uiteen, en daar waar Spanje als winnaar uit de bus kwam, wisten de Nederlanders alles wat krom was wel weer recht te lullen, ten faveure van Nederland, want potverdomme, wat zijn we tijdens een EK of WK toch ineens met zijn allen patriot in hart en nieren.

Graadmeter met een in mijn ogen duidelijke experte mening was René van der Gijp bij VI Oranje wel, en ondanks dat ik niet wilde horen dat hij Spanje veruit favoriet vond, en bijna orgastisch kon orakelen over de kwaliteiten van mannen als Ramos en Iniesta, bekroop bij mij het gevoel toen al dat hij wel eens heel erg gelijk kon krijgen. Spanje speelde het hele toernooi op één wedstrijd na gewoon goed voetbal, daarbij ongetwijfeld geholpen door het feit dat de halve Barcelona selectie in het nationale team speelt, en die gasten elkaar dus al het gehele jaar blind weten te vinden tijdens de nationale competitie, daar waar Oranje toch een bij elkaar geraapt clubje toptalenten is wat verre van in één team speelt gedurende het seizoen.

Het trieste record uit mijn titel slaat eigenlijk wel op meerdere dingen, maar voornamelijk op de biljartbal kale scheidrechter Howard Webb, die het twijfelachtige nieuwe wereldrecord kaarten uitdelen tijdens een finale op zijn naam heeft gezet, te weten 14 stuks, waarvan 9 stuks voor de mannen van van Marwijk. Waren ze allemaal terecht? Zeker niet, alhoewel sommige kaarten eigenlijk ineens rood hadden kunnen zijn, kijkende naar de Kungfu actie van Nigel de Jong op zijn tegenstander Xavi Alonso. Geen enkele poging om de bal te spelen, maar een regelrechte moordaanslag op de borstkas van de Spanjaard. Andersom werden vele overtredingen aan Spaanse zijde niet gezien of niet bestraft met geel, daar waar aan Nederlandse zijde wel vrolijk het geel regende. Om maar even de komplete fractie van blind zijn bij het niet toekennen van een hoekschop niet uit het oog te verliezen. Zelfs Stevie Wonder had gezien dat de ingeschoten vrije trap afketste op een Spaanse speler om vervolgens over de achterlijn te gaan, maar nee, het arbitrale trio zag even niets, met een minuut later uit de uittrap en een nog ziedend Nederlands elftal, de treffer van Iniesta, die overigens ook buitenspel stond, alweer niet gezien, de vrolijke duikelaar die vervolgens Heitinga ook nog even een rode kaart aannaaide met een prachtige duikel over zijn eigen ego na een schouderklopje van Heitinga, want meer was het niet.

Laten we Howard Webb eens bekijken. Hij floot een eerdere wedstrijd van Spanje tegen Zwitserland, waarbij het machtige Spanje verloor, tegen een land als Zwitserland notabene. Ook aan dit verlies had Howard Webb een grote bijdrage geleverd, en zo boos als Nederland nu op deze Engelse ex-politiagent is, zo boos waren de Spanjaarden toen terecht ook op hem. Hij had dus nog iets goed te maken tegenover Spanje, zou je kunnen suggereren. Hij is overigens de eerste Engelse scheidsrechter sinds 1947 die een WK finale mocht fluiten, ondanks zijn nogal bedenkelijke prestaties gedurende de andere wedstrijden in het toernooi. Nee, Webb heeft heel effectief de wedstrijd kapotgefloten, en 98% van de mogelijke pogingen tot een opbouw richting het Spaanse doel afgefloten voor soms vakkundig duikelwerk van de Spanjaarden. Er wordt zelfs gesuggereerd door de alu-hoedjes op de wereld dat de uitslag van het WK al van tevoren vast stond met Spanje als winnaar, omdat dit de wankele Spaanse economie een boost zou geven en voorkomen dat Europa met een paella-versie van Griekenland in zijn maag zou komen te zitten.

Overigens is de meeste kritiek op Nederland afkomstig van de Engelse pers, waar termen als aanslag, onsportief, slopers etc de Oranjespelers, waaronder van Bommel en de Jong al de gehele week voor de wedstrijd werden toegedicht, kranten die Webb ongetwijfeld ’s-ochtends bij de thee heeft gelezen en hieruit een beeld heeft overgenomen. Daarbij, als er een bevolking de handen in eigen boezem mag steken dan zijn het wel de Engelsen. Heb je ooit een gemiddelde premier league wedstrijd gezien en de overtredingen die daar worden gemaakt? Daarbij vergeleken waren de mannen van Oranje gisteren koorknaapjes, en daar waar de Engelsen over hun eigen wangedrag op het veld roepen dat het een mannensport is en dat ze geen mietjes moeten zijn, hebben ze de bek vol over wat (on)nodig harde tackels van Oranje, die vergeleken met de stijl van de Engelse horken van het voetbal in ieder geval met veel meer stijl en souplesse werden gemaakt. Niet voor niets is het Engelse team met de staart tussen de benen zo vroeg het toernooi uitgeschopt. Niet omdat ze zo goed voetbal speelden, iets waar de Engelse pers ook de bek niet vol genoeg van kan hebben als het gaat over het Spaanse versus het Nederlandse spel. Bah, wat een arrogante, over het paard getilde , kortzichtige pseudojournalisten zitten daar. En maar roepen dat ook zij deze sport hebben uitgevonden…. sure my ass !!

De door de FIFA o, zo graag getoonde HD super-slow motion beelden maken twee dingen helder, namelijk dat het in slow motion vele malen erger lijkt dan het in volle snelheid is, maar belangrijker, dat heel veel kaarten en vrije schoppen gegeven worden op een “niks aan de hand” spelsituatie, waarbij iemand letterlijk struikelt over het gras, de bal, zijn veters of zijn dikke ego, netjes afgewerkt met een schwalbe omdat dat nu eenmaal bij het kunstje hoort. Als je bovendien gelijk nog kreunt, kermt, rollebolt, naar je ledematen grijpt of je hoofd, steunt, schreeuwt en wild zeurt om een kaart, dan ben je een van die zwaar overbetaalde topvoetballers van tegenwoordig lijkt het en hoor je erbij.

Een ander triest record is uiteraard het feit dat we driemaal gefaald hebben om van een finaleplaats een wereldbeker te maken, en dat ondanks de schoppartij van beide zijden het beste acterende team uiteindelijk de winst heeft gepakt, hierbij geassisteerd door een arbitraal trio waarvan de onpartijdigheid op zijn minst in twijfel getrokken kan worden. Ondanks de spanning een beetje een anti-climax, althans, zo voelt het denk ik bij iedereen. Geen wereldtitel, geen mooi voetbal, geen mooi toernooi, blunderende scheidsrechters, een graaiende despoot Blatter en zijn FIFA, en Afrikanen die met een paar prachtige stadions blijven zitten waarin niemand meer zal spelen.

Afkitten en hele grote zwembaden van maken dan maar?

Terwijl ik de cheerleader modus uitschakel, leg ik even uit waar de titel op slaat.

Gisterenavond was het officieel zover en kreeg onze oudste zoon zijn diploma uitgereikt en mag hij zichzelf “ing” noemen, ofwel in het internationale systeem Bachelor of Agriculture, afgekort BAgr.

Na vier jaar “hard” studeren, stages lopen, projecten doen, praktijkervaring opdoen heeft hij zijn HBO opleiding op INHolland, te Delft, tegenwoordig genoemd University of Agriculture als ik het goed heb, in de richting “Dier en Veehouderij” afgerond en in hij binnen de tak van de familie die de achternaam van mij of zijn moeder draagt officieel de hoogste opgeleide neus die er rondhuppelt. En dat zullen we weten ook.

Een diplomauitreiking die ingeleid werd met “We are the Champions” van Queen, gevolgd door een toespraak van een aardige dame uit de raad van bestuur van INHolland, die ook meermaals de kreet kampioenen bevatte, verklaart meteen de lichte arrogantie die over deze afgestudeerde jongeren heen hangt. De boodschap richting de gediplomeerden was dat de hele wereld met smart op ze zat te wachten… yeah right!

Er is overigens niks mis met een beetje attitude, zolang je die bij de vele sollicitatiegesprekken maar snel achterwege laat, want hoogmoed komt voor de val, en ondanks dat deze mensen een HBO diploma op zak hebben, staan ze pas aan het prille begin van een hopelijk mooie carriere, die hen verheffen zal boven het klootjesvolk waar ze zich nu al een beetje bovenuit voelen steken.

Uiteraard neemt bovenstaande kritische noot niet weg dat ik, samen met de opa’s, oma’s, (stief)moeder, (stief)vader, broer en (stief)zus + vriendje, zo trots ben als een aap met zeven lullen. Eentje hebben we netjes afgeleverd aan de maatschappij zullen we maar denken, en aan die andere twee werken we minstens net zo hard om dat ook voor elkaar te krijgen.

Anyway, onze oudste gaat er nog een tweejarige masteropleiding in Wageningen aan vastplakken. Dus die komt er hopelijk wel, alhoewel hij nog steeds niet weet wat hij worden wil als hij later groot is

Hieronder in ieder geval de toespraak en de diplomauitreiking door zijn begeleider Ben.

Het was een warm weekend en er waren met name in het WK en in de Formule 1 weer een aantal bekijkenswaardige evenementen op de agenda, en aanleiding achteraf voor een nieuw woord in de Dikke van Dale. Met een knallende koppijn en een kop vol snot ga ik even afreageren op in ieder geval één van de sporten die ik gezien heb.

Soewieso raak ik niet zo snel meegesleurd in de Oranje-gekte en de groepswedstrijden waren voor mij als niet die-hard voetbalfan nog geen aanleiding om hier anders over te gaan denken. Slecht voetbal, grote teams met een lange historie in toernooien als het WK en EK, die roemloos naar huis werden gestuurd, heel veel kaarten en arbitraire dwalingen, kortom, nog niets om opgewonden van de raken zolang Oranje er de dupe nog niet van is geworden.

Maar goed, dit weekend de krakers Engeland-Duitsland, en Argentinië-Mexico op de rol. Engeland en Duitsland die elkaar door de jaren heen al vaker hebben bestreden en die beiden een totaal andere stijl van voetbal spelen, versus een potje Latin-American street fussbol, met als clown aan de Argentijnse lijn ex coke snuiver Diego Maradonna. Beiden wedstrijden hadden de potentie om eindelijk eens bezienswaardig voetbal te gaan opleveren.

Was het toernooi al een door arbitraire blunders geteisterd evenement, de wedstrijden van afgelopen weekend hebben dit in negatieve zin nogmaals onderstreept. Een zuiver doelpunt van Engeland, de gelijkmaker 2:2, en minimaal een halve meter achter de doellijn, werd door de arbitrage niet toegekend. Een doelpunt wat op dat moment een keerpunt in de wedstrijd had kunnen zijn en wellicht ook de afloop had kunnen beinvloeden. Vervolgens een eerste doelpunt van de Argentijnen vanuit een overduidelijke buitenspelpositie, waarbij bovendien door een foutje in de stadionregie, die de beelden op de grote schermen in het stadion regelt, de buitenspelsituatie, inclusief een getrokken lijn, toonde aan iedereen in het stadion, met een bijna opstand rond de scheidsrechter en zijn grensrechter tot gevolg. En toch krijgt Argentinië dit doelpunt toegekend. Ongekend en ongehoord onrechtvaardig, dat een scheidsrechter die samen met het hele stadion op een scherm ziet dat hij een foute beslissing heeft genomen, zijn ogen moet sluiten en die beelden moet negeren.

Als dit geen doelpunt is dan weet ik het niet meer, alhoewel de FIFA wellicht gewoon de doellijn even verplaatst om haar gelijk aan te tonen.

Ongehoord, onrechtvaardig en in deze tijd van technische hulpmiddelen ook totaal onnodig. Zelfs de TV camera’s, en dat zijn er bij moderne toernooien tegenwoordig nogal wat, konden binnen 30 seconden, vanuit alle standpunten, van beide arbitrale blunders aantonen dat het daadwerkelijk foutieve beslissingen waren. En dit heeft diverse teams in de groepsfase ook al hun plek gekost, denkende aan de USA, die een doelpunt door de neus werd geboord, terwijl dit wel min of meer beslissend was.

De FIFA, onder de dictatoriale leiding van de aantoonbaar corrupte Sepp Blatter, een bejaarde despoot die zijn laatste herverkiezing onder het mom van financiële hulp heeft gekocht bij de Afrikaanse voetbalbonden, roept dat electronische hulpmiddelen nooit zullen komen en dat alles binnen de lijnen mensenwerk blijft, want er moet passie in het spel blijven. Deze bejaarde alleenheerser met vergrote prostaat en erectieproblemen laat zich vorstelijk betalen door de FIFA en is niet van plan deze prima positie op korte termijn af te staan aan iemand die wel verstand heeft van modern voetbal.

Samen met vier droogstaande rimpelsouriers in de IFAB, overigens nu met twee Engelse, een Schot en een Ier in de board, bepaalt Blatter wat er uiteindelijk samen met vier stemmen van de FIFA wel en niet gaat gebeuren, waarbij men minimaal 6 stemmen voor moet krijgen. Ik ben benieuwd of die vier IFAB bejaarden na de wedstrijd Engeland-Duitsland nu nog tegen electronische middelen gaan stemmen.

Maar even eerlijk, wat lult Blatter nu eigenlijk over passie in het veld?

Ik kijk regelmatig naar American football, ijshockey, tennis en andere sporten waarbij electronica en een TV kijkende official al jaren zorgen voor zuivere arbitrage. Wil hij beweren dat er in het ijshockey geen passie meer zit omdat daar allerlei electronische hulpmiddelen voorkomen dat eclatante fouten in arbitrage een bepaald team benadelen of andersom? Kom eens uit je luxueuze grot opa Sepp… Deze sporten bloeien van de passie, omdat ze niet meer gecorrumpeerd worden door menselijk falen of menselijke vooroordelen of omkoopbaarheid. In is in en uit is uit, de techniek toont dat keihard aan zonder enige twijfel.

Nee, deze man moet heel snel opsodemieteren, en de coaches moeten samen één front vormen tegen deze corrupte oplichter en alleenheerser. Niet goedschiks, dan maar kwaadschiks, want heel eerlijk is dit toernooi al weer veel te getekend door menselijke fouten die zo simpel met een beetje videobeelden hadden kunnen worden voorkomen. Het komt de sport voetbal ten goede als we het weer over mooi spel en taktiek kunnen hebben achter een biertje, en niet tenenkrommend moeten toezien dat een overigens verder goed fluitende Italiaanse scheidsrechter zo’n kapitale fout maakt in een wedstrijd die er toe doet.

Arbitrale fouten van dit formaat gaan dus de boeken in als Blattertjes… de man is een schande voor de sport.

Het feit dat de FIFA aankondigt dat men NA HET WK eens de bal gaat onderzoeken op klachten erover toont aan dat je de FIFA allang niet meer serieus kunt nemen, en dat landen die nu bieden op het volgende WK zich eens achter de oren moeten krabben of men wil dat een seniele bejaarde corrupte dictator vijf weken lang het land kan overnemen, met als enige doel zijn eigen banksaldo..

Dan maar geen WK in Nederland..

De tijd vliegt lijkt het, maar het is alweer vijf maanden geleden dat onze oudste in zijn nagelnieuwe Ford Ka, voorzien van winterbanden, sneeuwkettingen en zijn hele garderobe vertrok richting Gyor in Hongarije om daar zijn buitenlandstage te doen om uiteindelijk af te kunnen studeren op InHolland als Bachelor of Agriculture in de richting dier- en veehouderij.

Het was stil in huis, vijf maanden geen midden in de nacht vader/zoon gesprekken en het enige contact was via Skype en zijn reisverslag online, waaruit bleek dat meneer de student het eigenlijk prima naar zijn zin had daar, en hij als gevolg hiervan al aan het plannen is om na deze opleiding nog maar een master te gaan doen in Wageningen. Of wel, hij heeft de smaak te pakken van op zichzelf zijn en voor zijn eigen hachje zorgen lijkt het, zonder gezeur van ons over het opruimen van zijn kleren, het afruimen van de tafel en wat al niet meer.

Afgelopen zaterdagmiddag, om kwart over vier, stond meneer weer voor de deur in Berkel, auto volgepakt met zijn spullen en moe van een lange rit.

Deze week moest hij op school nog een paar colloquia volgen van klasgenoten en uiteindelijke vandaag was hij zelf aan de beurt om zijn colloquium te houden, waarna hij zijn laatste cijfer zou krijgen en eigenlijk klaar was met zijn opleiding. Ondanks zijn stalen gezicht en zijn goede voorbereiding vond hij het toch wel spannend leek het. Zo rond 11 uur was het allemaal bekend en meneer heeft met een 8 voor zijn colloquium dus een HBO diploma in zijn zak. Alleen heeft hij dat zelf nog niet helemaal door lijkt het. Het is afgelopen, je bent klaar gozer.

Hier hangt de vlag en tas inmiddels aan de mast, dus als hij straks thuis komt dan weet hij in ieder geval dat het kwartje bij ons wel is gevallen en dat we vanavond een borrel drinken op zijn slagen. Uit voorzorg hebben we alvast maar een halve krat Freddies in de koelkast gezet om het te vieren. Hij moet komende week nog een hoop gaan regelen om uberhaupt naar Wageningen te kunnen gaan voor een masteropleiding, maar als dat allemaal lukken wil dan is hij dus begin september weer vertrokken van het ouderlijk nest en komt hooguit in weekends terug naar Berkel. Kleine kinderen worden groot en zelfstandig lijkt het, en ons stulpje in Berkel heeft alle kenmerken van een duiventil waar vanuit onze jonkies in- en uitvliegen naar vriendjes, vriendinnetjes en wat al niet meer.

Tim, namens de hele bende hier van harte gefeliciteerd met je diploma (wat je niet te vergeten 8 juli moet gaan ophalen, en niet op 9 juli) en je behaalde titel.

Op naar de volgende titel of een leuke baan. We zijn apentrots op je kerel.

Dat was wat onze gastheer het noemde, de Grand Canyon. “You know guys, it’s just a big hole in the ground”.

Hoe kom ik daar nu op? Ik zit samen met mijn collega weer eens in het grote Amerika, en ditmaal in Phoenix, Arizona, in een Marriott resort, genaamd “Dessert Ridge”, of wel, midden in de Arizona woestijn. Overdag ergens tussen de 35 en 45 graden, en in de avonden een prettige 20 tot 25 graden.

Je zult denken:”Ach wat is dat nou toch zielig?” Maar voor het eerst sinds lange tijd zitten we weer eens een heel weekend in het buitenland, omdat we de week hiervoor in Calgary zaten voor een beurs, en doorvliegen en overblijven effectiever is dan op en neer vliegen naar Nederland.

Daarbij kwam onze gastheer op het idee om op vrijdag dan maar naar de Grand Canyon te gaan, want dat ligt relatief om de hoek hiervandaan, slechts een uurtje of 3,5 á 4 rijden. Dus wij vrijdagochtend om 6.00 uur in de auto richting Flagstaff, de plek vlakbij het Grand Canyon National Park, om van daaruit richting de Canyon te gaan.

Alles wat je op TV of internet ziet een leest over de Canyon valt in het niet op het moment dat je dat gat in de grond, want dat is het, voor het eerst met je eigen ogen aanschouwt. De schaal is zo ontzettend idioot groot, dat zelfs de foto’s die ik hier zal posten op geen enkele manier de grootte recht doen.

Met een totale lengte van 277 mijl en een diepte van 1 mijl (1600 meter), en het vreemde beeld dat er geen bergtoppen zijn, maar je dus echt voor je gevoel op een vlak stuk grond in een enorme kloof staat te kijken die onpeilbaar diep lijkt is werkelijk mindblowing, om maar even in het Engels de best mogelijke term te gebruiken.

Ja, het is maar een enorme gleuf in de grond, met onderin de boosdoener van het geheel, de Colorado rivier, maar waar je ook kijkt, geen plaatje is hetzelfde.

Ergo, een ervaring om nooit meer te vergeten, evenals de terugrit via Sedona, berucht om de vreemd gevormde bergen van knalrode steen.

Kortom, een weekend vol unieke zaken, kijk maar naar de foto’s.

Zaterdagmiddag en avond staan in het teken van een potje watervolleybal in het zwembad van onze gastheer Rick. Wat erop neerkomt dat we met een aantal vrienden van hem gaan volleyballen en genieten van het mooie weer, wat eten en wat drinken aan de rand van een zwembad.

Tjonge zeg, wat een vervelende baan hebben wij toch.

Met deze titel kan ik voorlopig nog alle kanten uit. Het zou kunnen gaan over een songfestivalnummer, ooit gezongen door Mouth & McNeal, ik zou iets kunnen schrijven over sterrenkunde, en heel ondeugend zou ik zelfs een reprise kunnen schrijven over het anus bleken. Nee, ik ga het vandaag hebben over kookprogramma’s op TV, en meer specifiek over het RTL programma “Over de Kook”, waar “sterren”chef Robert Kranenborg in de keuken de scepter zwaait en dochter Priscilla zich ontfermt over de gasten, als “hoofd van de bediening”.

Eerst even het waarom. Mijn lief en ik zijn liefhebbers van de goede “cuisine”, en zijn beiden gepassioneerde hobbykoks, eten ook meermaals per maand buiten de deur in door ons gewaardeerde eetgelegenheden, en dientengevolge kijken we ook met graagte naar de diverse kookprogramma’s op TV. En naar het blijkt zijn dat er nog al wat. Onze favoriete kookshows zijn toch wel van engelse makelij, en omvatten onder anderen: “Ready, Steady, Cook” met als gastheer Ainsley Harriot, “Saterday Kitchen” met als gastheer James Martin en diverse andere door de BBC geproduceerde of uitgezonden kookprogramma’s. Wat opvalt aan deze programma’s is de veelheid aan topchefs die hun medewerking hieraan verlenen, waaronder vermaarde chefs als Michel Roux, Gennaro Contaldo, Ken Hom en vele anderen (zonder de vele anderen die ik niet noem tekort te doen overigens).

Uiteraard kennen we allemaal “Hell’s Kitchen”, met de altijd vloekende chef en toprestaurateur Gordon Ramsey, Jamie Oliver met zijn kookprogramma’s, en de toch sympathieke Nederlandse topkoks Pierre Wind, en de op en top Rotterdamse Herman de Blijker. Waarom noem ik deze op zijn minst redelijk expressieve en explosieve personages specifiek? Natuurlijk zijn deze mannen stuk voor stuk opmerkelijk, qua vocabulaire, qua werkwijze, qua leidinggeven etc…. maar een ding hebben ze gemeen. Ze kunnen allemaal meer dan goed koken, hebben allemaal een of meer succesvolle restaurants en sterren, en bovendien laten ze hun kunsten ook op TV zien.

Goed, terug naar “Over de kook”, waar ik uiteraard ook naar kijk, net als dat andere nieuwe programma “Wie is de chef?”. Ergo, de omroepen die zich op Nederland richten vinden klaarblijkelijk in het maken van kookprogramma’s gretig kijkersaftrek, want daar is het omroepen uiteindelijk om te doen. Dat de kwaliteit en realiteit hierdoor in het gedrang komen doet er in dit kader klaarblijkelijk niet meer toe. 

Over de kook is een TV kook spelprogramma (als ik het zo netjes omschrijf) waarin vier hobbykoks (en bij gebrek hieraan de laatste week vier aankomende topkoks) voor vijfentwintig “gasten” moeten koken voor een cijfer. Dit onder leiding van Robert Kranenborg. In het restaurant worden de gasten verwend door zijn dochter Priscilla. Tot zover lijkt het concept van het programma niet eens zo vreemd. Vier mensen die mogen ruiken aan de professionele keuken, het vak van chef, onder de begeleiding van een op papier vakman zijnde. Het grotere doel van dit programma is, uit de mond van Kranenborg zelf, de amateurkoks dingen te laten leren, waardoor ze na een week zwoegen meer kunnen dan ervoor. En daar houdt dan ook elke realiteit met de werkelijke wereld die chef zijn heet op.

De hele show, want meer wil ik het niet noemen, bestaat uit popi-jopie soundbites van Robert Kranenborg en zijn blonde dochter, die eigenlijk bijna altijd een hoog afzeikgehalte hebben richting de mensen die in de keuken moeten werken. Een keuken die qua apparatuur overigens nog minder is ingericht dan een derderangs snackbar, en veel essentiële apparatuur gewoon mist. Welke mongool (excuse le mot) gaat er voor 25 man ijs maken in een ijsmachine van de Blokker? Een keuken waar een oven met bovengrill (Salamander) niet aanwezig is? Een inkoopregime van Kranenborg waarvan ik alleen maar denk…. zucht… wat een lul.

Dan hebben we nog pappa’s liefje Priscilla? Wat denkt die muts wel dat ze is dan? Een jufje wat middelbare hotelschool heeft gehaald, en in de kielzog van pappa in diverse “sterren” restaurants in de bediening heeft mogen meelopen. Het is ongehoord, op straffe van de dood, dat een hoofd bediening de chef gaat vertellen dat ze op tijd x een bepaald gerecht moet hebben. Het is onrealistisch dat een hoofd bediening een chef durft te vertellen dat de opmaak van zijn gerecht bagger is. Ergo, in de echte wereld van restaurants was deze domme blonde doos allang met een koksmes de keuken uitgejaagd of erger.

Dan even de sterrenkok Kranenborg himself. Gek genoeg had ik nog nooit van hem gehoord, en alleen inlezen op internet leverde mij de informatie op dat hij heeft gekookt voor diverse restaurants die Michelin sterren hebben of hadden, zijn carriere in 2008 besluitend als zelfstandig adviseur in restaurantconcepten. Nu wil ik de man niet bij voorbaat afkraken, maar ik laat dat graag over aan zijn eigen optreden op TV in dit programma. Ik heb afgelopen jaren heel veel gerenommeerde koks op TV gezien, maar één ding heb ik ze allemaal zien doen, en dat ik koken. Kranenborg heb ik nog nooit iets meer zien doen dan een mes of een pollepel vasthouden, maar ik heb nog nooit een gerecht van hem zien ontstaan op TV (in tegenstelling tot welke kok dan ook op TV). Ergo, of al die sterren van die zaken waar hij op de loonlijst heeft gestaan ook op zijn conto mogen staan is voor mij een vraag.

Het eerste seizoen van Over de Kook was hij nog een soort van kok, adviserend, kritisch, maar wetende dat hij met amateurs te maken had. Nu is hij, waarschijnlijk geredigeerd door de programmamaker, verworden tot een onwezenlijk dom lullend monster in de keuken. Zeker omdat alles veel te onrealistisch is. Als iemand lamsracks op zijn menu heeft staan dan komt er een bijna levend schaap de keuken in, als iemand aardappels op zijn menu heeft, dan is hij in staat om een zakje aardappelplantzaadjes aan te leveren. Pleur op Robert, lamsracks kan je bij je leverancier gewoon schoongemaakt kopen, de koks zijn geen slagers of uitbeners toch? Een chef in een toprestaurant staat echt niet zelf een kalf uit te benen omdat hij kalfsoesters op het menu heeft staan hoor.

Het beeld wat dit programma momenteel schetst van een professionele keuken is verre van de realiteit, en is uitgegroeid tot groteske pauperTV, in een mislukte poging om spraakmakende kookprogramma’s, met brullende en vloekende chefs te imiteren. Zelfs het volk wat in het restaurant zgn de gerechten beoordeeld zijn van een dermate twijfelachtig kaliber, dat ik me afvraag of ze niet denken dat ze bij de McDonalds zitten. Er is toch zoiets als smaken verschillen, maar als een topkok als Kranenburg een 8 geeft voor een gerecht en een of andere doos in het restaurant er een 3 voor de moeite voor geeft, dan vraag je je af wie er nu smaak heeft. Niet alles smaakt namelijk naar de smaakversterkers van Honig, Conimex of van mij part de Kentucky Fried Chicken.

Waar haal ik het gore lef vandaan om deze “topchef”, zijn dochter en zijn programma zo af te zeiken? De overleden man van mijn liefje komt uit de wereld van professionele chefs, en ook hij heeft een lijstje gerenommeerde zaken achter zijn naam staan. Ik schrijf dit frustiestukje dan ook niet in eerste instantie omdat ik mezelf erger aan het a-professionele gedrag van de Kranenborgjes, maar omdat ik bij elke aflevering mijn liefje ongeveer een valiumpje moet toedienen om te voorkomen dat ze deze “topchef” en zijn “topdochter” persoonlijk op afstand een kopje kleiner gaat maken.

Ergo, Over de kook…. een pauper programma met als enige doel mensen afzeiken op TV, en zonder ook maar enig respect voor de wereld die professioneel koken heet. Mijn tip… BBC…. maar helaas is dat bij vele digitale TV providers niet meer te zien…