Ron schrijft…

Ik hoor u denken…. waar wil hij heen met die titel? Ik kan u direct geruststellen dat het in dit verhaal niet gaat om de in het schrompelige zakje hangende noten van de schrijver dezes, maar om iets heel anders. Namelijk tennis, en meer specifiek vrouwentennis.

De trouwe lezer weet dat ik vaak op weg naar huis naar een praatprogramma op 3FM luister, mede omdat de informatie daar licht en luchtig te verteren is, waardoor je je ondanks het ontspannende effect kan blijven concentreren op de randdebielen die meer dan eens ’s-Rotterdams wegen onveilig maken, totdat ik gisteren een onderwerp over damestennis voor mijn kiezen kreeg, tering Jantje zeg…..

Goed, terug naar vrouwentennis. Wat is het eerste wat u te binnen schiet als ik namen roep als: Seles, Sherapova, Safina en Larcher de Brito? OK, heren, even de hormonen terug in het hok, want ik hoor u denken, nou…. dat zijn stuk voor stuk lekkere dames in ditto tennispakjes. OK, uw punt is gemaakt, en ik moet toegeven dat de aanblik van de huidige tennisdames het tennis als beeldsport op TV een stuk leuker maakt dan voorheen, waarbij sommige tennisters van vroeger eigenlijk eerder op mannen leken, inclusief snor en zwart behaarde benen.

Maar…. er zijn meer overeenkomsten bij de dames die ik zojuist noemde. Iemand? Correct, ze komen allemaal uit de stal van de Nick Bollettieri Tennis Academy. Prima gevonden op Google, want inderdaad heeft deze tennisgoeroe alle dames getraind. Maar dan nog zijn er minder logische overeenkomsten tussen deze dames, en dat is de geluidsproductie tijdens het slaan van de bal.

Monica Seles was zo’n beetje de eerste die elke klap van een bal begeleidde met een hevige kreun, alsof ze elke klap een schop in haar maag kreeg. Deze kreunen leidde toen zij in de top speelde al tot heftige discussies, want bij een op en top “English game” waarbij etiquette hoog in het vaandel staat, en de umpire meermaals tijdens een wedstrijd het beroemde “Quiet please!!!” roept is het kreunen van een tennister eigenlijk iets wat haaks op dit alles staat.

Met de opkomst van Sherapova en Safina, ook beiden pupillen van Nick Bollettieri, werd ook de kreun luider en hoger, en ging langzaam richting een gil. De discussie over deze in sommige ogen irritante vorm van audioproductie heeft het echter een tijd niet gehaald boven de spanning van de wedstrijden, totdat we Michelle Larcher de Brito erbij kregen.

Ik sprak laatst een collega van me, die fanatiek amateurtennis speelt, en had het met hem over dat gekreun en gejank. Hij vertelde dat indien je heel hard serveert je onbewust met wat geluid de lucht uit je longen perst, en dat dat op een kreun lijkt, maar dat het effectief heel veel energie kost als je hier heel expliciet een audioconcert van probeert te maken.

Met de opkomst van de hierboven genoemde Portugese tennister is de irritatiegrens weer bereikt, bij zowel de toeschouwer als ook de tegenstanders, want wat deze schone dame elke slag uit haar strot weet te persen is ongelofelijk, en lijkt nog het meeste op een afgestoken gillende keukenmeid op oud en nieuw. Een ex-tennister en nu presentator van Sport 1 vertelde dat men sinds Seles met een decibelmeter de geluidsproductie van de dames vastlegt, en dat Seles met een score van bijna 90 dB toen al erg luid was. Inmiddels heeft Sherapova deze trieste score al verhoogd tot een griezelige 110 dB, en alhoewel nog niet officieel gemeten schat men Larcher de Brito in op rond de 120 dB. Om u een idee te geven, 130 dB is de pijngrens en een startende Boeing 747 produceert rond de 120 dB…., en elke 3 dB is, vanwege het logaritmische karakter van deze meetwaarde, voor uw hersenen een verdubbeling van het volume, het is maar dat u het weet.

De korte “Seleskreun” is door haar opgerekt tot gillen op de top van je stem voor meer dan een seconde, waardoor je tegenstandster zowel haar slag niet hoor (een audiomerker voor een tennisser) maar zelfs tijdens haar eigen slag niet hoort dat ze de bal terugslaat en hoe, omdat Michelle nog niet klaar is met haar slaggil. Ter illustratie hieronder een YouTube registratie van een paar van haar klappen tijdens de partij.

AUDIO ALERT!!!

Je vraagt je af wat de bedoeling van dit hysterische gegil kan zijn, anders dan bewust de tegenstander met niet tenniskwaliteiten intimideren en irriteren. Wat mij betreft, als absolute niet tennisfan, zou dit dan ook diskwalificatie moeten opleveren, want het voegt niets toe aan de edele kunst van het tennis.

Ik zou eigenlijk voor de lol wel eens een potje tennis tussen Sherapova en Larcher de Brito willen zien en horen, hele tribunes vol met mensen die gehoorbeschermers dragen, en waarschijnlijk de mannen van Dad’s Army die de schuilkelders induiken omdat er een luchtalarm op Wimbledon afgaat.

Ik vraag me ook af hoe echt ze gilt en of ze dat in bed tijdens een heftige bonkpartij ook doet, want dan heb je als buren ook geen leven met zo’n jankende ballenmepster naast je.

Wellicht een wat ongewone titel voor mij, maar gaandeweg het verhaal zal het duidelijk worden waarom. Gisteren was voor de gewone mens een gewone dag, lekker weer, een rustig voorthobbelende crisis, kortom niks om je al te druk over te maken. Dus na het werk heerlijk relaxen in de tuin, wijntje erbij, lekker buiten eten, laten we maar zeggen dat het leven goed is.

Onwetend van hetgeen er op de rest van deze planeet zich heeft afgespeeld, kijk ik tegen het einde van de avond even de diverse nieuwssites na, laptop op de tuintafel, klikkend door het nieuws. Na nog geen vijf minuten echter lijkt het erop dat deze zorgeloze dag toch een verdrietig staartje heeft, want tussen de nieuwsitems door lees ik dat Farrah Fawcett is overleden. Met slechts 62 jaar oud heeft darmkanker haar leven kortgesloten. Verdomme denk ik, waarom nou net zij, een gedachte die ik ook had toen de mooie “redhead” Sylvia Millecam door deze ziekte uit het leven werd gerukt, even oud als ik.

De engel Farrah is niet meer. Ten tijde dat ik nog een puisterige puber was, waren Charley’s Angels, met Farrah als één van die bloedmooie sensuele engelen, de aanleiding voor vele jongens om één van deze fraaie dames als poster boven het bed te hangen. Geloof me als ik schrijf dat de 2-D versies van de Angels hangend boven vele jongensbedden, een veelheid aan rondvliegend sperma te verduren hebben gehad, en mening jongeman er bij deze afbeeldingen achter kwam dat de pielemoos ook nog andere doeleinden had als alleen maar een plasje plegen. Farrah Fawcett, de virtuele, onbereikbare natte droom van mijn generatie, is niet meer onder ons.

Maar de dag had nog een verrassing op het eind, want rond middernacht meldde de diverse nieuwssites dat de “koning van de pop” met spoed naar het UCLA ziekenhuis was vervoerd, zonder hartslag en dat men verwoed aan het reanimeren was geslagen, echter zonder succes. Rond 1.45 onze tijd werd bevestigd door de lijkschouwer aan CNN dat Michael Jackson om 2:26PM (LA tijd) overleden was. Ondertussen horde fans en pers rond het ziekenhuis in afwachting van nieuws rond hem.

Michael Jackson, “the King of Pop”, jongste telg uit een grote Afro-Amerikaanse muzikale familie maakte op 5-jarige leeftijd zijn debuut met zijn broers, in de Jackson Five. Een lief adorabel klein zwart dansend negerpikkie, samen met zijn grote broers scoorde hij hit na hit in de toenmalige hitparades. De baard nog niet in de keel hebbend zong hij hoog de sterren van de hemel, en zijn ster was rijzende zonder dat hij dat op dat moment zelf nog wist denk ik. Toen hij later solo ging klom zijn ster eigenlijk alleen maar hoger aan het firmament, en de absolute piek in zijn briljante muzikale carriere is volgens velen het album “Thriller”, waarna het op muzikaal gebied plotseling stil werd rond Michael.

Opvallend aan Michael waren in eerste instantie zijn fysieke veranderingen, want was hij bij aanvang een donkere negroide kerel, langzamerhand werd de mopsneus vervangen door een achteraf falikant mislukte puntneus, werd zijn huid bijna blank, zijn kroeshaar vervangen door lang, sluik zwart haar, en vertoonde hij allerlei tekenen alsof hij allergisch voor alles was. Het meest geschoten plaatje van Michael Jackson als volwassene is dat van een mager mannetje met lang zwart haar, zwarte kleding, donkere Rayban aviator op en een mondkapje voor. Hij schuwde de wereld, terwijl de wereld eigenlijk nog lang niet klaar was met het fenomeen Jackson en nog veel meer moois van hem wilde horen en zien, tevergeefs leek het.

Michael Jackson heeft eigenlijk nooit echt kind kunnen zijn, vanaf 5 jaar professioneel op de planken, gedreven door zijn vader Joe met name, waardoor hij volgens mij toen hij volwassen en vermogend was alsnog de rol van kind heeft opgepakt. Zijn huis stond gebouwd in een compleet pretpark genaamd “Neverland”, een naam die achteraf wellicht een diepgaande betekenis kan hebben, en hij ging graag met kleine jongetjes om, die bij hem logeren mochten, en wat heeft geleid tot een aantal seksuele misbruik rechtzaken tegen hem. Of daar enige vorm van waarheid achter schuil is gegaan zal en wil ik niet weten, anders dan dat het typische gehypte Amerikaanse showcase rechtzaken waren, gelijk die van O.J. Simpson, waarbij ik het vermoeden heb dat de ouders van die jongetjes mogelijk het geld van Michael interessanter vonden dan de waarheid. Michael leek de wereld niet meer te begrijpen en de wereld Michael al helemaal niet meer.

Maar goed, een gewone, zorgeloze warme zomerdag heeft toch voor mij een emotioneel zwart randje, want engel Farrah en koning Michael, nemen beiden een flink stuk van mijn onbezorgde jeugd in hun graf mee.

Verdomd, ik word echt oud…. mogen ze in vrede rusten, eindelijk uit de schijnwerpers…

Wellicht vraagt u zich af waarom ik in het onderwerp reclame maak voor een automerk? Helaas, niets is minder waar, want het is hoog tijd om eens lekker azijn te pissen over dit merk. En waarom? Omdat het kan en wij zo’n klerending voor de deur hebben staan.

Voor de intimi van de schrijver zal het vanzelfsprekend zijn dat hij hierover een goed onderbouwde mening zou kunnen hebben, komende uit een gezin waarvan zowel vader als broertje een carriere in de automobielindustrie achter de rug hebben.

Was de algemene consensus ten tijde dat ik rond de rijbewijsleeftijd was dat je nooit een Franse auto moest kopen omdat “ie al roestte in de folder”, ook de term “met de Franse slag” iets doen blijkt gestoeld op meer dan de fantasie van de schrijver dezes, en gebaseerd op de nuchtere waarheid.

Eén ding mag je de Fransen meegeven, en dat is hun gevoel voor innovatie, styling, opzienbarende technologie en markante vormgeving. Denk even terug aan de Citroën “snoek” DS, met zijn verschillende wielbasis voor versus achter, hydraulisch veringssysteem en op de duurdere modellen toen al meekoekeloerende koplampen, daar waar de concurrent nog bezig was met een broodtrommel met stoelen, stuur en een vier-cylinder lijnmotor die meer olie dan brandstof verstookte.

Ook Renault heeft zeker de laatste series auto’s een sterke attractie gehad op het publiek vanwege markante lijnen, bijna erotische achterkanten en veel electronica. Dat was dan ook de reden dat mijn lief een jaar of vier geleden koos voor een splinternieuwe goudblonde Renault Megane CC (de hardtop versie). Eerlijk gezegd heeft deze auto zelfs op mijn erogene zones de nodige uitwerking, want met een uitdagende kont en strakke lijnen zowel open als dicht is het op het oog een snoepje van een auto, wat voor 32 mille in euro overigens wel mag ook.

En dan blijkt het “Franse slag” principe in het ontwerp van de Renault boven te komen, want heb je wel eens een koplamp gewisseld van een Megane? Nee? Nou, pak je boekje er maar bij en verbaas je over de instructie, die begint met “verwijder het voorwiel aan de kant van de kapotte lamp”. Jawel, Renault heeft zoveel klerenzooi onder de motorkap gepropt dat de enige manier om uw halogeenlampje te bereiken, een luikje in de wielkast is, waarna je alsnog kabouterklauwtjes en ogen op je vingertoppen moet hebben om deze missie binnen 45 minuten te volbrengen. Het advies van Renault is…. kom naar de dealer en voor 65 euro wisselen we het lampje wel voor u, wetende dat je meestal binnen een maand voor de andere lamp aan de beurt bent.

En dan valt het kwartje, na zo’n advies. Renault bouwt auto’s die qua onderhoud meer opleveren dan tijdens de verkoop lijkt het, want verdomd, alles wat kapot kan gaan, gaat ook kapot aan zo’n barrel. Uiteraard is het hardtop dak eveneens een wonder van electrisch, hydraulisch en mechanisch vernuft, en als je op de middenconsole het knopje “dak open” indrukt sta je elke keer weer verbaasd dat de vele klepjes en zaken die achter je gebeuren elkaar maar nauwelijks missen, tijdens het wegfrommelen van het gehele glazen dak onder de kofferdeksel, dat is….. als het goed gaat. Want ook daar breken soms delen van het koetswerk spontaan af omdat ze net niet snel genoeg uit de weg zijn gekomen of zo, en gaat de euroteller weer lopen.

Toppunt van technologische bagger in deze auto zijn de motoren van de electrische ramen, die volautomatisch naar beneden gaan als het dak wordt ingevouwen, om te voorkomen dat ze stuk gaan. Om al dat vernuft te besturen heeft Renault in haar oneindige onbenul besloten om op elke motor een soort minicomputerchip te monteren die dat allemaal regelt. Echter Renault is vergeten dat er bij ramen over het algemeen wel water of condens naar beneden loopt, en je er dus voor moet zorgen dat die chip enigszins beschermd is daartegen. Nou, u kunt het raden, niet dus. Na even vier jaar fikt de ene na de andere chip op zo’n motor uit, en blijven je ramen te pas en te onpas open staan, en da’s niet handig als je in Rotterdam en omstreken woont, reist en parkeert.

Nu komt de Renault mentaliteit, of moet ik eigenlijk zeggen arrogantie, pas goed boven water, want Renault vindt dat dit niet onder garantie valt. Dus mag je die chippen door de garage op eigen rekening laten vervangen. En dan komt het hele addernest pas boven water, want die chippen worden niet los geleverd, maar komen alleen compleet met bijbehorende motor (die nooit stuk gaat). Ergo, usio, conclusio, mag je dus rond het vierde levensjaar voor je Megane CC, maar zeker ook bij andere modellen, rekening gaan houden met 370 euro exclusief 2,5 uur montagekosten, want alle vier de ramen gaan kapot, althans het chipje wat mogelijk een paar tientjes zou kosten. Dus opgeteld zit er een kleine 2000 euro kosten minimaal op de Megane CC rijder te wachten, tenzij je het wellicht zelf doen kan.

Onze Renaultdealer is overigens net zo boos als wij hierom, en heeft de volgende truc uitgehaald. Je neemt de chip van een Renault Laguna, die identiek is, van een motor van een Laguna af (die niet past) en zet die in de Megane erin. 15 minuten werk, maar wel de kosten voor de overigens goedkopere Laguna raammotor, dus voor “slechts” 330 euro incl montage per raam ben je klaar.

Het is uiteraard te schofterig voor woorden dat Renault dat chipje niet los levert, zelfs niet wenst toe te geven dat dit de zoveelste designflaw in een uiterlijk mooie auto is, en dat je dus bijna een complete auto moet betalen voor een ventieldopje aan materiaal.

Renault, een bedrijf wat in de F1 minimaal 250 miljoen per jaar uitgeeft aan ontwikkeling van hun raceauto’s, die een Spaanse ex-wereldkampioen en een wannabee Neder-Braziliaan miljoenen aan salaris uitbetaald, en die zijn productiemodellen dermate slecht uitontwikkelt dat de consument aan het langste eind trekt. Daarbij zijn de prestaties van het F1 team net zo matig als de kwaliteit van hun auto’s, wat dat betreft, Google eens op “Renault problemen”…. je schrikt je een ongeluk.

Nee, uit dit epistel blijkt dus dat de looks wel aardig zijn, maar het uiteindelijk gaat om een betrouwbaar innerlijk, iets waarin de Duitsers en zeker de Japanners elk Frans merk categorisch de baas zijn.

Ik ben dan ook blij dat na een zeer betrouwbare Zweed (van Ford blijkt) mijn volgende auto weer een echte Japanner is, en wellicht dat we de Renault no no no, als het even kan aan een onwetende koper slijten, iemand die voor het geile kontje van die auto gaat, want dat…… is een ding wat er zeker op zit.

OK, ze zit hierop te wachten, deze blog, helemaal opgefokt omdat ik haar al een paar dagen plaag met iets wat ze graag wil kopen, en nog wel van haar eigen spaargeld. Voor de lezer die nu al het spoor bijster is, ik heb het over de blonde dochter die hier vrolijk rondhuppelt en zo haar dingetjes doet.

Afgelopen jaar heeft ze keihard moeten buffelen om 3-VWO met een mooie cijferlijst te kunnen doorworstelen, wat consequenties had voor een grote hobby van haar, letterlijk en figuurlijk, namelijk haar dressuurpaard. Als je een eigen paard hebt, in dit geval een knoeper van een ruin van dik 750 kilo en 1,74 schofthoogte, dan betekent dat eigenlijk dat je elk moment van je vrije tijd naar dat dier toe moet, om hem te verzorgen, met hem te gaan stappen, oefenen, kortom, er is altijd wel iets wat je met en bij een eigen paard moet doen.

Omdat dit jaar er toch voor haar letterlijk op of onder was, moest Noah, zo heet die knoepert, wijken voor school, en terecht, want je toekomst is veel belangrijker dan een paard toch? Het paard is dus verkocht aan iemand op de manege die wij goed kennen en waarvan we zeker weten dat het dier goed verzorgd en getraind wordt. Daarbij blijft hij op dezelfde manege in Bleiswijk, dus als ze een knuffelbui heeft kan ze hem opzoeken.

Tot zover even de inleiding naar het uiteindelijke onderwerp, want met het inleveren van haar eigen paard bleef er dus alleen maar school over, en onze drie katten, die onopgemerkt door het huis sluipen, eten, af en toe een kroel komen halen, maar vooral veel slapen. Onze dochter had dus een nieuw doel nodig om haar energie op te botvieren, alsof haar vriendje niet genoeg is. En ze had met alles kunnen komen aansjouwen, cavia’s, hamsters, ratten, muizen, zelfs vlooien had gekund….. maar nee, ze komt met een fokking sjiewaawaa aankakken.

Een watte? Een chihuahua zoals je het niet fonetisch schrijft, een heel klein keffertje waarvan men denkt dat het zijn oorsprong heeft in Mexico, en wat per kilo zo ongeveer het duurste stukje vlees op aarde is. Om je een idee te geven waarover ik het heb….. een sjiewaawaa past in een koffiekopje als pup, kan languit slapen in een instapper maat 45 en heeft eigenlijk nog het meeste weg van een iets te hard opgepompte cavia of rat, afhankelijk of je een kort- of langharige versie hebt.

Als ik zo’n sjiewaawaa moet beschrijven kan ik eigenlijk het beste roepen, kijk eens naar de film “Gremlins”, want typisch voor het hondje zijn een paar knoeperts van puntoren, en licht uitpuilende ogen waaromheen eigenlijk niet of nauwelijks een kleurrand te vinden is. Daarbij is de kortharige versie, mede omdat er nauwelijks haar op zit zo iel dat je bang moet zijn om tegen het beestje te ademen, daar anders alle vier zijn satêhprikkertjes van pootjes waarschijnlijk afbreken.

Maar goed, waarschijnlijk gaat er een kortharige komen, al was het maar omdat iedereen in ons gezin een langharige leuker vindt, en je moet als 17-jarige puberT uiteraard even lekker dwars tegen de meningen ingaan. Dus mogelijk een rugje aan euro’s armer en een sjiewaawaa zonder bekleding en toebehoren rijker gaat zij al haar zorg en liefde over dat beestje uitstorten. Met de belofte dat wij (de rest van de bewoners) geen last van dat diertje gaan hebben. Het komt er wel op neer dat mijn nieuwe, nog in productie zijnde, balkonhek van hoogwaardig roestvast staal waarschijnlijk nog moet worden voorzien van goedkoop roestend kippengaas, omdat die kleine urk anders tussen de kieren doorwaait. Haar mooiste argument is dat zo’n sjiewaawaa goedkoop is in onderhoud, hij eet namelijk wel zes keer per dag, maar elke keer maar twee brokjes, dus twee dagen met een tinnetje Cesar of zo.

Dat arme beest wordt voor zover wij het nu in gaan schatten een levende versie van de hond van Barbie, gekleed in een echte Louis Vuitton jas, bijbehorende Nike Airmaxxen en bijpassend hondtasje… We kunnen het uiteraard niet laten om alle ongein uit de kast te trekken over deze aanstaand inwonende opblaascavia. Dus worden er in de zijkanten van haar scooter twee raampjes gezaagd, met gordijntjes, zodat het beestje, inclusief roze helmpje mee kan rijden in de buddysit van haar Vespa. We verzamelen sleuteltjes waarmee je blikjes sardienen open maakt om de hond mee op te winden, vragen hoeveel en welke soort batterijen erin moeten, en in welk gaatje het stekkertje van de lader moet, kortom…. het beest is er nog niet eens en nu al hebben we lol ervan.

Ik heb al recepten uitgezocht voor op de barbecue, en ook met carnaval gaat dat arme dier eraan geloven lijkt het, maar ja, wat wil je dan als eenhapscracker? Dat is nog onder het voorbehoud dat één van onze katten dat ukkepukkie niet vóór die tijd verslonden heeft. Mocht u nog recepten hebben? Mail ze of plaats ze in de reacties, onder de lekkerste verloten we een mooie prijs.

Ik zal het maar gelijk even “voor zijn ruige roodkoperen” binnenschoppen, dit onderwerp, want ik heb mij gisterenmiddag in de auto op weg naar huis zitten verbijten over de immens domme reactie van de, volgens mij als ik het goed hoorde, “koning van de rap” oetlul (sorry, kan er even geen passender woord voor vinden) in de Coen & Sander show op 3FM, genaamd Kees de Koning.

Coen en Sander, toch wel één van de programma’s waar ik op weg naar huis in de auto vaak en graag naar luister, maakten zich oprecht ongerust over het explosief groeiende gebruik van het woord “kanker” in bijna elke “muzikale” zin, zoals ze hadden waargenomen op één van de festivals die ze bezochten. Met name in de Hiphop scene (noem het maar wat wij vroeger RapperT’s noemden) zijn het de overwegend allochtone (meestal Marokkaanse) rappers die deze term in nagenoeg elke zin gebruiken. Dit werd smakeloos genoeg nog eens geïllustreerd door een aantal audioclips met hierin de meest mongoloïde teksten voorzien van uiteraard het beruchte K-woord.

Lees je op de diverse shockblogs al de vele artikelen over Marokkaantjes die, uiteraard alleen heel stoer in groepjes, elke Nederlandse vrouw sissend als een lekke autoband uitmaken voor “kankerhoer”, de hoeveelheid intelligentie bij dit soort bijna incestueuze allochtone groepen lijkt dusdanig aangetast te zijn dat men niet eens meer het woord “kanker” begrijpt, en men het alleen maar schreeuwt om te shockeren. Als je dan samen met je huidige partner van heel dichtbij mensen die je liefhebt hebt zien sterven aan deze verschrikkelijke ziekte, dan kan kan een ieder zich voorstellen waarom je blogs als dit schrijft met kokend bloed en een rode waas voor je ogen.

Coen en Sander hadden telefonisch contact met iets wat moest doorgaan voor “koning van de rap” of zo, en stelden hem dezelfde vraag, namelijk of hij geen moeite had met het gebruik van het woord “kanker” in elke zin. Deze zak vond het eigenlijk allemaal wel vermakelijk, voelde zich niet eens licht geshockeerd door het gebruik van deze ziekte en noemde het ietwat dom lachend de natuurlijke taalevolutie. Ondanks herhaaldelijk moreel tegensputteren van Coen en Sander bleef deze vent het klaarblijkelijk vermakelijk vinden om deze nogal stupide mening te ventileren, waarschijnlijk de radio op 3FM aan en zichzelf aftrekkend op zijn eigen stemgeluid. Je snapt, deze halve zool mag bij deze van mij die ziekte aan zijn balzak krijgen, en mogelijk nog op een vijftal andere plaatsen in zijn domme lijf. Ach, hij zal zijn HBO diploma wel voor 400 euro op marktplaats.nl hebben gekocht, ook zo’n criminele activiteit waar sommige minderheden zich hier in Nederland graag mee bezighouden. Als hij namelijk echt gestudeerd had dan was hij erachter gekomen dat evolutie iets heel anders betekent dan vervuiling en schuttingtaal.

Als ik een Marokkaanse “Jihad” rapper hoor blaten en daarin in twee zinnen driemaal het woord “kanker” moet horen, met als afsluitende tekst iets in de strekking van:”Niet zeiken, we blijven toch wel in dit kankerland”, dan kookt mijn bloed en ben ik ondanks dat ik niet defacto tegen allochtonen in Nederland ben, in staat om heel ordinair en platvloers terug te roepen: “Kanker toch even gauw op naar je eigen moers kankerland, en neem je niet geïntegreerde incestueuze kankerfamilie gelijk mee, eens kijken of je daar ook zo’n grote kankermuil durft te hebben!!”

Nederland heeft een megagroot probleem lijkt het, een multi-culti zichzelf niet integrerend en ons land terroriserend probleem wat door linkse mannen als Job Cohen onder het genot van een kopje kruidenthee wordt weggewuifd, als deel van wat ik noem de links domme politiek. Diezelfde politiek die zich keer op keer verbaast dat ze door iemand als Wilders heel zachtjes van het politieke toneel worden gebonjourd. Het kan toch niet zo zijn dat een populist als Wilders onze linkse intelligentia en illuminati gaat verslaan? Nou heren, buk maar vast, want als jullie 11 mei 2011 al halen dan gaat het heel erg pijn doen, maar ik hoop dat jullie eerder op je platte arrogante bekken gaan.

Nederland vindt klaarblijkelijk dat jullie ook mogen opkankeren, en niet zeuren dat ik jullie met deze ziekte wegwens, want dat is het multi-cultiland wat jullie verdedigen….. ik doe alleen maar na wat door jullie als normaal gevonden wordt.

Met oprechte excuses aan al mijn lezers voor het overdadige en het mij onwaardige gebruik van het woord “kanker” en andere opruiende en niet bij mij passende termen.

Tja, met het onderwerp kan je, indien je voorzien bent van een creatief, wellicht enigszins pervers brein, alle kanten op, want het is tijd om weer eens lekker over vrouwelijk schoon en aanverwante zaken te schrijven.

Het valt, als je de reclame mag geloven, als vrouw op deze modebewuste planeet helemaal niet tegen, en als je nu maar gelooft wat men je presenteert aan nieuwe producten, toegespitst op jouw vrouwelijkheid, dan moet vrouw zijn in alle opzichten een waar genot zijn.

Dit begon uiteraard enkele maanden geleden al met de nieuwe reclamecampagne van “All Days”, die een wel heel happy plaatje schetst van de maandelijkse periode, onder het uitkraaien van de slogan:”Have a happy period”, sure… Om deze slogan eens aan een waarheidsonderzoek te staven heb ik een flink aantal vrouwen die ik goed ken eens gevraagd hoe “happy” ze dan wel niet zijn tijdens die paar dagen in de maand. Nou, breek me de bek niet open, maar van alle varianten van ongemak die ik geserveerd kreeg, kan ik je verklappen dat er niet eentje het woord “happy” in wat voor variant dan ook bevatte.

Eerlijk gezegd wordt de onzin van “All Days” sinds een week of zo getopt door een nieuw product, wat als ik het plastisch probeer uit te leggen nog het meeste weg heeft van een kruising tussen een inlegkruisje en een geurvreter, genaamd “1-2 Dry“, maar dan voor onder je oksels. Nooit meer vlekken in je dure jurkjes en blousjes, nooit meer nare geurtjes als je een keertje boven het vriespunt komt, kortom, de nieuwste “must have” voor de moderne vrouw.

Schreef ik ergens vorig jaar nog over mijn natuurlijke afkeer van z.g.n. natuurvrouwen, vrouwen die alles laten groeien tot weelderige bossen, achteraf begrijp ik nu wel dat dit ook niet de categorie vrouwen is die van bovengenoemde producten -met anti-slipstrook en fijne plakstrip zodat ze altijd op zijn plek blijven- gebruiken, want met een grote bos haar op juist die plekken loopt dat mogelijk uit op een soort alternatieve doe het zelf versie van de Brazilian wax methode voor ontharing.

Bijkomend voordeel voor ons mannen, is dat visueel gezien vrouwen die zich op die plaatsen ontharen, behalve in mijn ogen iets hygiënischer zijn, ook nog eens een op het internet beruchte zoekterm tonen, indien gehuld in strakke bikini, badpak of anderszins strakke broeken of leggings (brrrrrr……), de veelgeprezen “kamelenteen”.

Voor diegene die nu direct denken aan dat harige beest met twee bulten, nee, een vrouwelijke kamelenteen is juist niet behaard, en is een bargoense term voor het zichtbaar zijn van de al dan niet geprononceerde vorm van het vrouwelijk speeltuintje, en meer specifiek de labia (schaamlippen voor de niet kenner). Alhoewel één deel van mijn brein, het meest zedige, schreeuwt:”Moet je je nu zo kleden dat ik bij wijze van spreken kan schaamlip lezen?”, het andere, perverse en testosterongestuurde, deel van mijn brein kan de aanblik van de kamelenteen bijzonder waarderen en drijft mijn hormoongehalte en bijbehorende lichamelijke reacties op tot ongekende hoogte. Voor de visualisering ervan heb ik van beide varianten maar even een plaatje aan dit bericht toegevoegd, dus maak zelf uit wat je het liefst ziet.

Daarbij kan je als op die plekken haarloze vrouw, volgens de makers van vrouwenproducten, uiteraard volop genieten van al die fijne geur- en sapvretende plakmatjes die het vrouw zijn tot een absoluut genot maken als je dat geloven wilt. Eerlijk gezegd lijkt het mij een enorme afknapper als je na een avond daten met een mooie vrouw uiteindelijk in de slaapkamer belandt en dan vanuit de badkamer een keer of vijf het scheurende geluid van dubbelzijdig plakband hoort, wetende dat de helft van je sensoriek de hele avond is misleid met slechts een deel van het geurenpallet van deze vrouw.

Geef mij maar gewoon een vrouw die goed voor haar lichaam zorgt, zonder allerlei typisch vrouwelijke zaken met matjes en andere hulpmiddelen te verdoezelen. Een beetje zweetlucht na een warme zwoele avond is niet eens zo onaantrekkelijk, want uiteindelijk is de helft van wat er in bed gebeurd gewoon gebaseerd op basale dierlijke aantrekkingskracht, gedreven door geur, aanraking en andere zaken.

Zo zie je, de kamelenteen past op de een of andere manier toch in dit plaatje, dus bij deze heren…. geniet van het mooie weer en de kamelentenen die je ongetwijfeld her en der in het wild zal tegenkomen.

Wellicht een wat voor de hand liggende titel, als je zo eens kijkt wat de gemiddelde puber aan dingen heeft. Denk aan een dure gadget mobiele telefoon met beltegoed c.q. abonnement, Ipod, game-consoles en wat al niet meer. Uiteraard moeten de dames en heren ook in echte merkkleding met bijpassende merkschoenen op school verschijnen, daar je anders een outcast bent die buiten de groep valt. Vaak zijn pappa, mama, opa en oma de goedgevige financiers, en sommige goed opgevoede en verantwoordelijk met geld omgaande kids financieren hun hobbies met bijbaantjes achter de kassa, in de vakken of als kranten/folderbezorger.

Nu zijn er helaas ook kinderen die dat verantwoordingsgevoel als het gaat om geld niet van huis uit hebben meegekregen, wellicht het resultaat van de sociale omgeving waarin ze worden opgevoed, etnische cultuur, financiële status van het gezin, kortom… ik kan met gemak een dozijn smoezen hiervoor verzinnen.

Wellicht even een zijsprongetje in dit verhaal, maar zoals de meeste lezers weten is de schrijver van dit blog niet gevrijwaard van een lichte vorm van verslaving aan alles wat met internet te maken heeft. Dit begon jaren geleden al met het aktief meediscussiëren op de diverse fora, en is door de tijd heen verschoven richting de diverse blogs en community websites. Internet is namelijk een prachtig medium waar je, voor zover onze regering dit niet aan banden denkt te kunnen leggen, vrij voor je mening kan uitkomen.

Eén van de forums waar ik met stijgende verbazing jaren meelas was www.internetoplichting.nl, een website waarop mensen die gedupeerd waren via de diverse marktplaats websites hun verhaal kwijt konden, en een team van moderatoren deze gegevens verzamelde teneinde dit bij het juiste clubje rechercheurs neer te gooien. Kortom, alles om deze mensen mogelijk hun geld en gevoel van gerechtigheid weer te doen terugkrijgen, en niet zelden met succes. Door allerlei beperkingen is de harde kern van dit moderatieteam half vorig jaar met hun eigen, van niemand afhankelijke, forum gestart op www.opgelichtopinternet.nl, want de eerder genoemde site hing als vijfde non-profit wiel aan de commerciële website www.2dehands.nl en hun host TTY. Het resultaat van deze onafhankelijkheidsverklaring van het team grondleggers is een strakke, drukbezochte en zeer informatieve site die internetoplichters opspoort, gegevens keurig verzamelt en statistisch weergeeft wat de schade is.

Helaas is www.internetoplichting.nl, vanwege een paar juridische uitspraken van de rechtbank, door de eigenaar TTY, min of meer gedwongen, uit de lucht gehaald en zijn de ontheemde overgebleven moderatoren daar eveneens voor zichzelf begonnen onder www.internetmisleiding.nl, maar ook die site ligt vanwege de uitspraak van diezelfde rechter en de, door de advocaat van de klager, een online laarzenwinkel met een twijfelachtige reputatie, geclaimde betrokkenheid bij www.internetoplichting.nl van de mensen daar, mogelijk toch weer onder juridisch geweervuur.

Tot zover even het zijsprongetje, met hierbij opmerkende dat ik op deze sites steeds vaker lees dat internetoplichters met van jongeren “gekochte” bankpassen en bijbehorende pincodes, vele mensen duperen door leuke gadgets als Ipods, laptops, GSM’s en populaire gameconsoles voor veel te lage prijzen via o.a. www.marktplaats.nl te verkopen, het geld laten storten op een gekochte bankrekening, om vervolgens uiteraard niets te leveren en de poen van die rekening af te halen.

De genoemde jongeren krijgen een paar honderd euro om hun pasje en pincode uit te lenen aan “vrienden”, en realiseren zich niet dat zijzelf uiteindelijk zwaar het bokje zijn. De houder van de bankrekening is namelijk geheel verantwoordelijk voor wat er met die rekening gebeurt, en zal dan ook bij een justitieël onderzoek als eerste met de billen bloot gaan. Een verklaring afleggen bij de politie dat je je pasje kwijt bent geraakt komt uiteraard ook niet geloofwaardig over, zeker omdat een verloren pas waardeloos is zonder pincode, en dus is opzet makkelijk aan te tonen.

De overheid heeft dit fenomeen al een aantal jaren geleden onderkend en kwam met de Postbus 51 campagne op TV en internet onder de kop www.laatjenietvastpinnen.nl, een site die een aantal jongeren toont die inderdaad hun pas hadden verkocht en nu aan de kijker vertelden wat de consequenties waren.

Helaas is deze actie eigenlijk nauwelijks nog onder de aandacht, waardoor het aantal “katvangers”, want zo heet iemand die door een ander zijn rekening moedwillig laat misbruiken, weer explosief lijkt toe te nemen.

Ik zou graag zien dat dit soort preventie met KOEIENLETTERS op scholen en binnen gezinnen met schoolgaande pubers wordt gepredikt, want het is uiteraard heel vervelend als je voor een paar honderd euro snel gecasht voor je pas/pincode, gratis een strafblad krijgt en je de gemaakte schuld mag terugbetalen (al dan niet via je ouders, die ook verantwoordelijk worden gehouden).

www.laatjenietvastpinnen.nl

PS.

Julllie weten uiteraard allemaal al dat er gisteren een Airfrance-KLM Airbus A330 van de aardbodem verdwenen is, onderweg van Brazilië naar Frankrijk, met 228 mensen aan boord? Mooi zo, kunnen we ons medeleven allemaal kwijt richting de nabestaanden van de slachtoffers, en hoeven we het er hier niet meer over te hebben.

Sorry, maar ik moet even azijn pissen over onze “nationale” trots, onze luchtvaartmaatschappij in het blauw, met dames en heren in het even zo azuurblauw… de KLM dus…

Een ieder die hier leest weet dat ik met grote regelmaat in het vliegtuig stap om naar een of ander ver land te vliegen. Iets wat je bij KLM de status van “Frequent Flyer” oplevert, en hiermee kreeg ik als klant die meer dan 40.000 mijl per jaar vloog, de Gold status en bijbehorende privileges, vandaar ook mijn voorkeur voor deze maatschappij en haar Skyteam partners.

Nu moet je je bij die privileges ook niet al te veel voorstellen (de stewardessen zijn nog steeds off limits namelijk), zeker niet als je ze zou uitdrukken in geld wat KLM teruggeeft aan haar trouwe klanten. Het gaat bijvoorbeeld om prioriteit bij inchecken en boarden van het vliegtuig, en toegang tot de business lounge, waar je gratis één of twee bakjes koffie pakt, wachtend totdat je mag boarden, prioriteit bij stoelkeuze en meer van dat soort niets kostende dingen. OK, er zijn de awardmijlen die je “gratis” tickets kunnen opleveren en KLM dus geld kosten.

Hoe werkte het level- en awardmijlen systeem tot 1 april van dit jaar?

Eigenlijk simpel. Je kon je als frequent flyer opgeven en kreeg dan de status Ivoor. Voor elke gevlogen mijl kreeg je één levelmijl kado, en één kadomijl. Vloog je meer dan 25.000 mijl per jaar dan werd je Silver en kreeg je bovenop die éne kadomijl per gevlogen mijl ook nog eens 25% extra. Tot 40.000, waarna je Gold werd en 50% extra kadomijlen kreeg, gevolgd door Platinum bij 70.000 mijl per jaar, met 75% extra kadomijlen. Van je kadomijlen kan je vervolgens “gratis” tickets boeken. Maar 25.000 mijl voor een enkele vlucht is ruim vijf maal de werkelijk gevlogen afstand, en alle luchthavenbelastingen mag je nog wel even afrekenen, dus zeker niet gratis, wel goedkoper.

En toen kwam de kredietcrisis….

KLM en de andere luchtvaartmaatschappijen zuchten onder minder reizigers en vracht, en een paar maanden geleden onder torenhoge brandstofkosten. In de “Holland Herald” klaagt men openlijk dat het slecht gaat met KLM en dat vooral de business class tickets verkoop terug is gelopen. Da’s uiteraard niet zo gek als je ziet dat je voor die plaatsen bijna het driedubbele betaalt vergeleken met Economy, en ook zakenlieden voelen de crisis in hun achterzak en vliegen nu Economy.

Dan kleunt bovendien een -gok ik- “derde jaars economiestudent” die bij KLM centrale inkoop werkt gigantisch mis door een prijscontract af te sluiten voor brandstof, gebaseerd op 90 dollar per vat voor geheel 2009 (OK, tijdens het afsluiten was de prijs 140 dollar, maar toch, marktkennis of gebrek hieraan toetert door hier..)…. en dat is heel erg pijnlijk, want zoals een ieder weet is die prijs al weer maanden rond de 50 dollar. Ergo, KLM betaald dus bijna het dubbele voor de brandstof, vergeleken met andere maatschappijen, en rekent dat op allerlei manieren over uw rug af.

Waarom ben ik dan zo aan het azijn pissen?

Per 1 april heeft KLM het award systeem en toekenning van level- en kadomijlen voor Economy tickets op de schop gegooid, waarschijnlijk omdat zij denkt hiermee geld te kunnen besparen. Kreeg ik vroeger één op één levelmijlen per gevlogen mijlen, nu hangt het af van de boekingsklasse van het economy ticket, en dat zijn er een stuk of zeven verschillende. Toen ik dus na een lange trip Amsterdam-Houston-Toronto-Philadelphia-Amsterdam, normaal goed voor dik 15.000 mijl mijn overzicht eens bekeek, bleek dat ik alleen voor de vlucht van vóór 1 april de volle 5000+ mijl had gekregen, en voor de rest 25% of 50%?

Zijn de tickets dan goedkoper geworden? Echt niet! Het bedrag voor een retourtje Amsterdam-Houston economy zwerft nog steeds rond de 1250 euro, gelijk aan voor de wijziging. Wel komt het erop neer dat ik in het nieuwe systeem bijna 80.000 echte mijlen moet vliegen om de benodigde 40.000 levelmijlen voor Gold te mogen bekomen cq. behouden.

Ik voorzie dus dat het gros van de Platinum en Gold members van het frequent flyer programma één of zelfs twee niveau’s terugzakken, als dank voor het vele tienduizenden mijlen vliegen met KLM en Skyteam partners. Silver is namelijk zo’n net niks extra’s level, behalve priority inchecken, geen toegang tot de lounge, geen priority boarding, dus een beetje ik ben het net niet niveau.

Overigens hebben Amerikaanse maatschappijen een andere melkkoe gevonden om de kredietcrisis problemen op te vullen, namelijk betalen voor elke ingecheckte koffer, variërend tussen de 15 en 25 dollar. Dit levert de gezamelijke Amerikaanse luchtvaartindustrie dit jaar geschat 1,1 miljard dollar extra op, ondanks dat hoge brandstofprijzen allang geen excuus meer zijn, maar die toeslag gaat niet meer verdwijnen.

Nu riep vorige week een ondernemer tegen mij:”Je wilt eigenlijk helemaal geen luchtvaartmaatschappij runnen nu”, maar of je nu legaal steelt met bagagetoeslagen, of het gros van je economyvliegers (lees: de mensen die de jumbo’s voor 90% vullen) beledigt met nog slechts een fooi aan award- en levelmijlen voor hun trouwe klandizie, het blijft natuurlijk bedenkelijk.

KLM, je moet je de ogen uit je zwanenkop schamen door zo nonchalant met je trouwe (frequent vliegende) klanten om te gaan. Het is denk ik zelfs interessant voor Skyteam klanten om over te stappen naar bijv. Lufthansa en partners van het Star Alliance award programma. Die doen namelijk niet zo kinderachtig om indirect op twee gratis kopjes koffie per vlucht (lees: level- en awardmijlen) te beknibbelen.

Goed nieuws voor de peperdure business class klanten is wel dat er voor hen niks verandert, en ze dus volle bak mijlen kunnen blijven vergaren. Maar ja, die betalen al die fijne kadootjes van KLM dan ook bijna driedubbel en dwars zelf, een dure, luxe sigaar uit eigen doos zullen we maar zeggen. De KLM zwaan is afgeschoten en hangt op het spit om gebraden te worden….. maar volgens mij is dat kreng al heel erg taai geworden nu….

Eenieder die mijn blog wel eens leest begrijpt dat ik nogal allergisch ben voor het gros aan commerciële, goedkope televisie, dus toen Veronica zwaar toeterend het programma “Down met Johnny” al weken voor aanvang adverteerde op het scherm sprongen bij mij instincief de pukkels al in het kruis. Zeker omdat de pers ook al afgaande op de titel suggereerden dat het een entertainmentprogramma zou zijn rondom mensen met het syndroom van Down, dus lekker om “mongolen” lachen, of wel, goedkope smartlappen TV onder het motto “geen beter vermaak dan leedvermaak”.

Nu had ik mijn mening tijdens een soort trailer van het programma al een beetje bijgesteld, omdat ik Johnny de Mol, telg van een televisiefamilie, geboren met een gouden gebakstel in zijn reet, en nog nooit zichtbaar enig talent tonend op TV, nu ineens serieus bezig zag en het lacherige om deze mensen eigenlijk in de “making of…” al ontbrak.

Wellicht moet Johnny zijn talent wel enigszins genetisch hebben meegekregen met een vader die als producer samen met Joop van de Ende letterlijk en figuurlijk steenrijk en succesvol is geworden, een opa die vroeger, en een moeder die zelfs nu nog de sterren uit de hemel zingt, en uiteraard tante Linda, die behalve looks ook nog eens een bovengemiddelde dosis intelligentie heeft, en ook buiten onze landsgrenzen furore maakte op TV.

Wat heb ik dan tegen Johnny? Tja, kijk eens naar hem op TV zou ik zeggen, liefst even zonder geluid. Een “vet” ogende kop met haar met een heel fout staartje, altijd acterende in goedkope tokkie TV series zonder diepgang, en kleding aan die wellicht trendy, maar zeker niet flatterend is, en wellicht niet of veel te vaak is gewassen.

Welnu, zelfs de schrijver dezes is niet te trots om toe te geven dat hij zijn mening af en toe even moet bijstellen, want na het zien van een aantal afleveringen van “Down met Johnny” moet ik toegeven dat ik, op zijn uiterlijk na, een heel andere kant van Johnny de Mol heb gezien. Elke suggestie dat het lachen om mongolen zou worden heeft hij vanaf de eerste minuut weggenomen, en ondanks dat deze mensen natuurlijk min of meer vertederend werken op het scherm, zie ik een Johnny de Mol die heel serieus zich inleeft in de keerzijden van het geestelijk en/of lichamelijk gehandicapt zijn in Nederland.

Ondanks zijn fameuze afkomst en achtergrond beleeft hij serieus, meelevend (maar zonder overdreven medelijden), humoristisch (maar niet sarcastisch), ontroerend en soms zelfs liefdevol dagen met diverse mensen met Down in deze serie. Mensen welke uiteraard wellicht enigszins gecast zijn, maar zeker niet de lachspieren doen aantrekken om hun handicap maar meer om de ontspannen en ongeregisseerde interactie met Johnny de Mol op alle gebied. Het is zeker geen heel diepgaand programma, maar er zitten toch momenten van diepte in die wellicht zelfs een traantje bij de kijker naar boven halen.

Dus moet ik toegeven dat Veronica qua tokkieniveau een stuk beter scoort in positieve zin vergeleken met bijv. campingzender SBS6, maar het ontgaat de gemiddelde kijker niet dat de gezichten van Veronica niet per definitie de meest voor de hand liggende zijn, met bijv. een Lange Frans en een Johnny de Mol.

Wellicht dat ik met 48 jaar te oud wordt voor moderne TV, gemaakt door mensen die een generatie of zelfs meer onder mij zitten, moet ik wennen aan het format waar de huidige generatie zichzelf mee identificeert, maar heel eerlijk, als dit het niveau is waar Johnny de Mol naar toe is gegroeid, dan heeft hij er wellicht een fan bij. Ik kijk in ieder geval naar “Down met Johnny” omdat het me op allerlei gebied boeit en zelfs ontroert, en dat is bij commerciële stations uitzonderlijk.

Alleen nog een keer een echte kapper en een rondje in een fatsoenlijke kledingzaak en het komt goed met hem…

Zo, het is zondag, mijn tijd ongeveer kwart voor elf in de ochtend, zittend achter mijn laptop in het Marriott hotel in Toronto, Canada. Gisteren ben ik samen met mijn collega/vriend met een tour meegeweest naar Niagara Falls, volgens de chauffeur/gids, één van de wonderen op de wereld.

Behalve dat het een slecht idee is om begin april al naar zo een wereldwonder te gaan kijken, omdat het gewoon nog knetterkoud is met 4 graden, en een straffe wind die die temperatuur nog veel kouder doet aanvoelen, is er nog een klein geheimpje wat de Amerikanen en Canadezen over deze, overigens imposante, watervallen onder de pet houden, en wat alleen een praatgrage chauffeur verklapt, omdat de nummertjes niet kloppen.

Om dit verhaal even een leerzame twist te geven, maar de Niagara watervallen liggen tussen lake Erie en lake Ontario, waartussen een hoogteverschil van 100 meter aanwezig is (lake Erie ligt op 175 meter boven zeeniveau, en lake Ontario slechts 75 meter erboven.)

Het geheimpje wordt enigszins zichtbaar gemaakt op de binnenzijde van de liftdeuren, die bezoekers tot bijna op de bodem, achter de mooiste van de drie watervallen brengt, een attractie die heel toepasselijk “behind the falls” heet. Op de liftdeur staan voor de lezer, terwijl hij 56 meter naar beneden gaat, te lezen dat de hoeveelheid water in de zomer ruim twee maal zoveel is dan in de winter.

Raar, zou je denken, als je nadenkt dat de watervallen in de winter wel bevriezen, maar dat er in de zomer geen smeltwater meer is, en dus het volume water niet zo dramatisch zou kunnen toenemen. Maar het geheim van dit grote verschil is eigenlijk heel “groen”, om maar eens in Femke termen te spreken.

Rond de watervallen zijn twee enorme reservoirs aangelegd, die gebruikt worden om drie waterkrachtcentrales te voeden, twee aan de Canadese zijde, en een hele grote aan de Amerikaanse zijde. Het water wordt vanuit deze reservoirs ruim 80 meter naar beneden “gegooid” en drijft de turbines aan die dus een hele berg schone energie leveren.

Wat is nou de truc met dat grote verschil in water wat over de watervallen komt? Juist, in de winter, maar ook in de zomer ’s-nachts, als er toch niemand komt kijken naar de watervallen, dan draaien ze bijna letterlijk de kraan richting de watervallen half dicht en leiden het water om naar de beide reservoirs. Een knap stukje reuzenloodgieterswerk, want je praat niet over een twee duims pijpje, maar over miljoenen liters per seconde die normaal naar beneden donderen, maar nu voor de helft worden opgeslagen in deze gigantische reservoirs.

Is het zichtbaar? Geen idee, want wij waren er tijdens het zgn. off-season, dus zal de hoeveelheid water wellicht de helft zijn wat mensen overdag in de zomer te zien krijgen. Al met al was het niet minder spectaculair om te zien hoe de drie watervallen (twee op USA grondgebied, te weten Bridal Veil en American Falls, en de bekende Horse Shoe waterval op Canadees grondgebied) vanuit een eindeloos brede rivierachtige stroom, oneindig veel water over een hoogte van ruim 70 meter naar beneden laten vallen. Je voelt je door de macht en kracht van dit water ineens een heel nietig klein mensje.

Mocht je hier ooit komen? Ga dan zeker kijken naar Niagara Falls….. zwaar aanbevolen.