Diep onder de wol kruipen
Volgens mij heeft iedereen dat wel eens, zo’n week dat alles tegen zit, alles misloopt, alles fout of stuk gaat of in elkaar dondert, en waarbij je dan instinctief eigenlijk even een tijdje wilt wegduiken. Diep onder je dekbed, oren in het kussen gedrukt en wachtend tot het voorbij is.
Het heeft er alle schijn van dat wij afgelopen paar dagen in zo’n “alles gaat mis” periode zitten, niet qua relatie hoor, maar wel alles eromheen. Afgelopen donderdag vol goede moed het huis in Spikecity nog even opgepoetst voor de Open Huizendag van 4 oktober in de hoop die éne koper tegen het lijf te lopen. Die zaterdag hebben we dus echt voor Jan met de korte achternaam van 11.00 tot 15.00 zitten wachten op die drommen geïnteresseerde mensen…. not dus, geen hond nog.
Een beetje teleurgesteld over de verspilde tijd en moeite op je spaarzame vrije dag dus terug naar ons stekje om daar van de oudste te horen te krijgen dat hij denkt dat zijn long weer eens is geklapt, iets wat hij begin februari voor de tweede keer al had, en net voor zijn achtiende verjaardag voor het eerst. Dus op naar de huisartsenpost, ditmaal van IJsselland, omdat mijn lief daar goede ervaringen mee had, en we eigenlijk nog geen nieuwe huisarts hadden na onze verhuizingen.
Bingo, weer een gedeeltelijk ingeklapte long, maar zoals laatst leek het erop dat hij na een dag observatie naar huis mocht van de dienstdoende arts. De longarts, die maandag weer aantrad dacht er echter anders over en vond dat er wat aan gedaan moest worden, om te voorkomen dat hij binnen afzienbare tijd voor de vierde keer zich mocht melden. Dus CT-scan, nog maar eens een foto, en maandagavond de mededeling van de arts dat hij de boel ging repareren, of wel… operatie. De man was overigens hoogst verbaasd dat men in het Ruwaard van Putten deze herstelwerkzaamheden al niet bij de tweede keer had gedaan, zelfs licht verbolgen klonk hij over zoveel slordigheid.
Ondanks dat longoperaties door minder invasieve technieken een stuk minder zwaar zijn, men gebruikt tegenwoordig een kijkoperatie genaamd VATS, is de reparatie zelf toch wel een redelijk pijnlijke, waarbij eventuele blaasjes op de long worden “geniet”, en vervolgens het borstvlies wordt weggehaald waardoor de long (die eveneens wordt opgeruwd) nadat hij is ontplooid zal verkleven met het buitenste borstvlies en hiermee de kans van opnieuw inklappen wordt terug gebracht tot minder dan 3%, waarbij normaal de kans op recidief meer dan 30% is zonder dit “plakken”.
Aangezien zijn moeder een aantal jaar geleden een dergelijke operatie ook heeft gehad, men is het er nog niet over eens dat klaplongen erfelijk zijn, anders dan dat het vaak bij lange slanke mensen (mannen van rond de 20) voorkomt, weet ik dat behalve de operatie er een stevige herstelperiode aan zit te komen met veel pijnonderdrukking. Maar goed, zonder complicaties is hij er dan ook wel vanaf en is de bij dit soort mensen elke keer groeiende angst dat het weer gebeurd weggenomen, waardoor je weer voluit kunt leven.
Het wordt dus weer een dag of wat heen en weer pendelen tussen B&R en IJssellandziekenhuis….
O, ja had ik al geschreven dat onze dochter maandagochtend haast haar sleutelbeen kapot heeft gemaakt op de rand van de WC pot ?… Nou, reken maar, uitglijden over een badmatje met een slaperig hoofd, en knal, bovenop de WC. Huppa, met nummer twee naar de huisarts, maar gelukkig niet gebroken, alleen gekneusd, dus…. pijnstillers, een paar dagen rust en bont en blauw. Goed nieuws, de WC was onbeschadigd.
Enne… de auto van mijn liefje was al een jaar hoognodig aan een beurt toe. Dus vorige week een (uiteraard kostbare) beurt laten geven, om erachter te komen dat de (garantie)reparatie aan een krukaspoelie, een bekend probleem bij Renault, binnen 48 uur al weer stuk was…. weer lampjes en toeters op het dashboard en terug naar de garage. Gek genoeg was de drie jaar oude accu de week ervoor ook al vernieuwd, en bleek dat ook deze nieuwe accu stuk was…. zou het aan de belabberde Franse slag onderdelen liggen bij dit merk?
Genoeg gepiept, al met al zijn dit van die dagen dat ik mezelf liever even terugtrek, verstop, doe of ik er niet ben, diep onder de wol en wachten tot het over is. Goed nieuws is dat het huis in Ommoord onder voorbehoud verkocht is, mits….. tja, laat ik de Goden maar niet verzoeken als ik de beurzen bekijk….
Door: Ron | Categorie(ën): Over ons | 0 Reacties







