Ron schrijft…

Het is zover, althans, zo voelt het een beetje nu. Mijn oudste zoon studeert HBO Dier- en Veehouderij, en zit in zijn laatste jaar. In dat jaar zit een (buitenland) stage van 16 weken, en ook hij wilde absoluut naar het buitenland hiervoor.

Hij is dus aan het regelen geslagen, heel zelfstandig, dus zonder al te veel hulp van ons. Contacten leggen met mogelijke stagebedrijven, contracten regelen, woonruimte regelen, studiebeurzen omzetten en bijregelen, kortom als een echte volwassene je aankomende verblijf in het buitenland zo goed als mogelijk plannen en zorgen dat je weet waar je heen moet, bij wie je moet zijn enz, enz…

Waarom heb ik op dit moment dan zo’n dubbel gevoel? Aan de ene kant is het een gezonde, intelligente en communicatief (tot op het arrogante af) zelfverzekerde jongeman van 21 jaar, die waarschijnlijk niet in zeven sloten tegelijk loopt, maar aan de andere kant is thuis wonen, eten, drinken en roken toch wel erg makkelijk. Wat dat betreft heeft hij dus nagenoeg nul levenservaring op het gebied van voor jezelf moeten kunnen zorgen. Je eigen eten maken, je eigen wasje doen, je eigen financiën regelen, en zorgen dat je in Hongarije 5 maanden lang (hij zit er namelijk 20 weken) je eigen broek kan ophouden. Als hier een vuile onderbroek rondslingert dan weet hij dat dat ding uiteindelijk gewassen en gevouwen weer in zijn laatje eindigt en dat hij aan het eind van de dag kan aanschuiven bij het eten, en dat er altijd wel een koud biertje, cola en Baccardi in huis is. Vijf maanden op jezelf, zonder even snel met ons ruggenspraak te kunnen houden als hij even een advies nodig had of even zijn hart wilde luchten. Geen nachtelijke vader-zoon discussies de komende maanden meer…

Vanochtend heb ik hem met tranen in de ogen en een brok in mijn keel als laatste van het hele gezin een dikke knuffel gegeven toen hij in zijn stoere Ka op pad ging om in twee dagen helemaal naar Gyor in Hongarije te sturen, ook al iets wat hij nog nooit heeft ervaren, zo’n lange rit met als enige aanspraak je radio, en navigerend door voor hem onbekend terrein. Ik hoop dat hij een geweldige periode gaat beleven in het verre buitenland, en dat hij met een stuk levenswijsheid en ervaring uiteindelijk ergens in juni weer voor de deur staat. Een veranderd, wijzer mens, met een onbetaalbare dosis nieuwe levenservaring die hem sterker heeft gemaakt….

Wij blijven hem uiteraard volgen, want zoals een echte buitenlandstudent houdt hij een reisverslag bij (heel stoer in het Engels) op http://timhartendorp.waarbenjij.nu, en uiteraard is er Skype waarmee hij zonder dikke telefoonrekening met ons en zijn opa en oma even kan bijkletsen. En hij weet dat we in het ergste geval binnen 12 uur daar staan…

Blijf ik over met het gevoel dat wij hem gaan missen, zijn leuke momenten, zijn af en toe irritante momenten, maar ja, dat hoort dan waarschijnlijk bij het loslaten van je kinderen. En het is maar voor vijf maanden…. zucht…

‘t Is wat? Al die sneeuw ineens? Onze kids her en der in het land onderweg naar huis van familie of van werk, en geenfile.nl die even doodleuk meer dan 3000 km file afroept over ons. Gelukkig zijn ze allemaal heelhuids, zij het met flink wat extra reistijd op het nest gearriveerd.

Een nest wat overigens ook van voren en van achteren stevig onder de sneeuw lag. Mooie verse witte sneeuw, niet van die stuifpoedersneeuw, maar van die stevige waar je mooie sneeuwballen van kan maken. Onze buurtjes waren dan ook met hun dochters en een door het dolle heen zijnde labradorpup buiten heel hard aan het klussen om een paar mooie sneeuwpoppen te maken, en ook wij hebben ons even buiten gewaagd, al was het maar om de broodnodige neuspenen even te regelen voor de meiden.

En toen kwamen onze grote kids en aanhang thuis, even voor de vorm, op de meiden na allemaal boven de 18 jaar. En ook zij zijn lekker buiten geweest samen met onze chihuahua, die het ook helemaal te gek vond, en het -vreemd genoeg- helemaal niet koud had. Nu staat er voor onze gedeelde voortuin een betonpaaltje, en voor we er erg in hadden stond er ineens een enorme sneeuwpop in de vorm van een kat die nog het meeste op Garfield leek. Stevig gesteund met een betonpalen ruggengraat, een sjaal om, echte poten, buikje en alles wat erop en eraan hoort.

Zo zie je dat een beetje ouderwetse sneeuwpret niet voorbehouden is aan kleine kinderen, maar dat ook onze grote kids er een paar uur dikke lol aan hebben beleefd.

Laat ik eens een geheimpje verklappen aan jullie. Schreef ik een tijd geleden na zijn plostelinge overlijden over de “King of Pop“, de freaky, niet te bevatten artiest Michael Jackson, en dat dit een verlies is voor de muziekwereld. Ergens had ik zoiets van, het lijk ligt net en er volgt onherroepelijk een hele stroom van opnieuw uitgebracht materiaal van hem. De een zijn dood is tenslotte het brood van de broodkraaien en de familie, die de komende 70 jaar, in ieder geval in Nederland nog de auteursrechten op Michael’s muzikale legacy hebben, en de baten die hieruit voortvloeien.

Ik kreeg dan ook een soort knoop in mijn maag toen een TV commercial aankondigde dat, notabene Trijntje Oosterhuis met een nieuwe CD uitkwam, getiteld “Never can say goodbye”, een album met veertien tracks van de nog jonge Michael Jackson. Mijn eerste reactie was, verdomme Trijntje, jij ook al iets aan het lijk pikken? Dat heb jij toch niet nodig met jouw talenten?

Nu moet ik eerlijk toegeven dat ik iets heb met Trijntje, ok, laat ik maar roepen dat ik een liefhebber ben van haar muziek, met name de latere albums die meer jazzy zijn en vele mooie ballads bevatten, vaak in een intieme ”huiskamer setting” qua begeleiding. Wellicht ook omdat ik tijdens mijn jeugd haar vader, Huub Oosterhuis, vanachter de speeltafel van het kerkorgel meermaals heb vervloekt om zijn onzingbare religieuze arrangementen voor kerkkoren. Ik was dan ook verbaasd dat de kinderen van Huub wel het melodische talent hadden wat ik bij papa Oosterhuis altijd heb gemist. Maar ja, als zeer religieus man, betrokken bij zijn kerk, kon hij wellicht niet anders dan dit soort a-melodische Nederlandstalige riedeltjes te schrijven, als tegenhanger van het Gregoriaanse werk wat het in de moderne kerk niet meer zo goed deed, al dat maffe zangerige latijns wat Jan met de pet sowieso niet kon meezingen met de voorganger.

Ok, genoeg over mijn muzikaal-religieuze frustraties jegens papa Oosterhuis, terug naar mijn schrikreactie dat nu juist Trijntje, die ik nog zag schitteren naast Lionel Ritchie in Symphonica in Rosso, die hiervoor een prachtige tribute album had uitgebracht met werken van Burt Bacharach, nu in mijn ogen bijna heiligschennis had gepleegd door de koning van de popmuziek te durven imiteren? Zeer bevooroordeeld was ik dus toen ik het album ging beluisteren, met het idee dat ik deze in mijn ogen nooit goed geslaagde imitatie van Jackson waarschijnlijk als enige album van Trijntje niet zou kopen.

De eerste track streelt direct het oor met het prachtige subtiele acoustische gitaarspel van Leonardo Amuedo, aangevuld met de ietwat nasale stem en het prachtige timbre van Trijntje, en het kippenvel kroop over mijn armen. Mensen, dit is gewoon griezelig goed, niks goedkope imitatie van de niet te imiteren Jackson, maar een subliem eerbetoon aan zijn vroegere werk. De prachtig uitgebalanceerde tracklist, met onder andere het emotionele “One day in your life”, begeleid door exceptioneel goed en ingetogen gitaarspel en her en der aangevuld met de zoete saxofoonpartijen door die andere superartieste die Nederland heeft voortgebracht, Candy Dulfer, maken het album tot een heerlijke collectie muziek, goed voor een uurtje dik kippenvel en wellicht een traan. De pure eenvoud van deze opnames tonen eens te meer aan hoe goed deze nummers van Jackson in de basis zijn, en dat ze mits gezongen zoals bedoeld los van de uitvoerende artiest klinken zoals ze bedoeld zijn.

Of je nu een fan bent van Michael Jackson of van Trijntje Oosterhuis, of van allebei of geen van beiden, dit is voor iedereen die van muziek houdt een absolute must have in je CD collectie, puur, subtiele eenvoud, oorstrelend goed.

Damned Trijntje, you did it again!

Laat ik het eens hebben over de SBS6 TV hit van het moment, Popstars 2009, de “talentenjacht” van Nederland, op zoek naar een popster. Het geheel aan elkaar gekletst/gezwetst door Nederlands bekendste aandachtsgeile poepster, Gerard Joling met aan zijn zijde de vrolijk quasi emo meekwebbelende Nance.

Waarom een stukje over Popstars? De basis hiervan ligt in het feit dat ik dit programma bijna gedwongen meekijk met dochterlief, die iets heeft met één van de kandidaten, namelijk Dewi, een mening die ik overigens muzikaal deel. Het meest vermakelijke van dit programma zijn over het algemeen de auditierondes in het land, waarbij iedereen die denkt te kunnen zingen zijn of haar kunstje mag gaan doen ten overstaan van de strenge jury. Dit leverde in het verleden al meermaals bankvoer van Robert Jenssen op, meestal de absoluut niet muzikale lachtrekkers van deze audities.

Inmiddels zit Popstars in de fase van de live-shows, waarbij de kandidaten nummers die ze niet zelf kiezen uit diverse genres nu voor een zaal vol publiek live ten gehore moeten brengen, en waar ze na afloop van de jury commentaar en punten voor krijgen. Uiteindelijk bepaalt de kijker door te bellen naar een 0909 nummer of een SMS wie er in blijft en wij er in een sing-off uiteindelijk wellicht toch nog door mag of naar huis.

Even over die jury dan? Henk-Jan, een man uit de muziekbranche, met een vaak nuchtere recht voor zijn raap reactie op de (wan)prestaties van de zangers en zangeressen, vaak tot ongenoegen van de “absoluut onpartijdige” fans op de tribune. Dan de inmiddels 60-jarige, in haar tweede jeugd zittende, overdreven Amerikaans accent onliners boerende, immer middelmatige zangeres Patricia Paay. Sinds haar scheiding van Adam Curry gedraagt ze zich overal waar ze maar zendtijd krijgt als een loopse teef, en het commentaar wat ze afgeeft zegt meer over haar eigen geilheid en die van haar dochter dan over de talenten op het podium. Als hekkensluiter Maurice, eveneens iemand uit de muziekbranche, die ondanks dat hij het soms oneens is met Henk-Jan in de meeste gevallen de juiste nuchtere kijk heeft op zaken.

En toch kan ik bepaalde verborgen casting agenda’s bij de drie vakmensen soms bijna proeven, alles voor de kijkcijfers, ten koste van de kwaliteit. Paay zit daar gewoon als beeldvulling en heb ik maar zelden iets vaktechisch verantwoord horen zeggen, maar soms vraag ik me af of de beide heren dezelfde zanger of zangeres hebben gehoord als ik?

Wat geeft mij het recht zo kritisch te zijn op dit programma? Tja, ik ben geboren in een heel muzikaal nest, en ik ben gezegend met een absoluut gehoor. Waarom ben ik dan geen muzikant of popster? Ik had gelukkig op tijd door dat je in Nederland polderland niet makkelijk een boterham kan verdienen als beroepsmuzikant. Dat neemt overigens niet weg dat ik niet zou horen of iets vals of zuiver is, of iemand makkelijk zingt of staat te strotpersen, en uiteindelijk of iemand het talent heeft om te kunnen zingen, of als mooi poppetje door pappa en mama het vak ingeluld wordt hopende de ouders te worden van een beroemdheid, wat weer goed is voor je oude dag.

De simpele graadmeter bij mij, iemand die overigens van een heel breed repertoire aan muziek kan genieten, is simpelweg het kippenvel op mijn armen. Bij sommige talenten komen die haarzakjes al na een paar noten spontaan in actie, en bij anderen zijn dat eerder de haren in mijn nek die gaan staan, samen met mijn vullingen die knarsen bij het aanhoren van zoveel onzuiver gekweel. Wat mij bij een talentenjacht ook enigszins irriteert is het feit dat er op het podium dus niet allemaal nieuwelingen staan, en dat ik behalve Dewi op herhaling (die overigens een kippenvelstem heeft) ook moet luisteren naar een paar uitgerangeerde soapies en z.g.n. mystery-talenten uit andere hoeken van het TV vak?

Wat is eigenlijk een popstar? In Nederland is en blijft dat voornamelijk een zingende nobody met een clubje trouwe fans die al zijn/haar CD’s kopen. Internationaal kan je het aantal succesvolle Nederlandse artiesten op de vingers van twee handen tellen. Iedereen kent Robbie Williams, Celine Dion en Paul McCartney, maar wie kent de winnaars van vorige Popstars en X-factor nog? Hoe is het met Boris? Wie kent de mooie en mysterieuze Hindt nog, of Brandi, Steffi en Deon, winnaars van Popstars 2008? Jullie hebben recent nog een CD gekocht van Lisa, de volslanke superkippenvelstem die X-factor won? Nee? Dat is dus het perspectief voor deze talenten, een beroepsentertainer worden in een landje wat op de muziekmarkt nagenoeg onbekend is, en slechts sporadisch internationaal doorbrekend talent voortbrengt.

Als ik zie hoelang gasten als Robin nog in de show blijven, gebaseerd op SMS en belstemmen, dan vraag ik mij terecht af wat voor mensen deze gozer goed vinden? Zingen kan hij niet, althans niet zuiver, het enige wat hij klaarblijkelijk heeft is een lekker lijf en koppie met mooie ogen. Het zullen dus wel voor het overgrote deel op de bank soppende bakvissen zijn die op hem stemmen, zichzelf niet realiserend dat hij zo homo is als hij mooi is en zich laat uitwonen door babyfluisteraar Derek Ogilvie. Hetzelfde geldt voor de mooie half-Indische Emmily, lief poppetje waarop menig puisterige puber zich al SMS versturend aftrekt, maar zingen? Nee, elke noot komt eruit met het gemak van het uitpersen van een te harde drol op het toilet. Maar wel trotse ouders op de tribune die Henk-Jan oprecht, maar muzikaal onterecht een enorme lul vinden.

Anyway, na vanavond zijn mijn winnaars min of meer bekend, ik vrees alleen dat het plaatje, lekkere koppie, strakke tieten, mooie ogen en lekker kontje wellicht meer tellen dan de echte zangstem en de performance, dus heeft Dewi met haar 29 jaar al bij voorbaat een achterstand. Maar ja, zij heeft tenminste al een manager en een zangcarriere, en dat moet de rest nog maar zien te bereiken.

Schreef ik een bericht of wat terug over de melkkoe die boe riep over de manier waarop minister Eurlings, gesteund door het slappe knieën kabinet in 2012 de omstreden kilometerheffing wilde invoeren? Een minister die riep dat hij maar éénmaal draagvlak onder de bevolking kon krijgen voor zijn omstreden kostbare plan de schatkist te vullen files terug te dringen, en het gebruik van de auto wilde belasten in plaats van het bezit.

Sinds de regering dit plan met meerderheid van de kamer er doorheen heeft getrapt tuimelen voor- en tegenstanders ervan over elkaar heen. Niemand zit te wachten op een electronische Gestapodoos in zijn of haar toch al dure auto die nauwkeurig elke afgelegde meter registreert en doorklikt naar een of andere belastingneus die dit omzet in een maandelijks factuurtje autogenot voor u allen.

Maar daar waar onze minister de mond vol heeft over draagvlak creëren onder de autorijder, met een plan wat, als het al doorgaat, pas wordt ingevoerd tijdens een volgende regeringsperiode, waarbij ik vermoed dat een flink deel van de huidige plucheverwarmers netjes in de WW zitten omdat men in Nederland anders heeft gekozen en hiermee een signaal afgeeft dat men linkse draaikonterij meer dan spuugzat is, predikt diezelfde minister voor zijn beurt ineens een heel ander geluid dan draagvlak, maar een zwaar straffende dikke opgeheven vinger naar u allemaal als autobezitter en melkkoe.

Kortom, de invoering van de kilometerheffing is alles behalve zeker en beklonken, anders dan dat er nu een kamermeerderheid voor is. Maar onze zachte “G” brallende Eurlings vond het klaarblijkelijk twee dagen geleden nodig om het volk alvast even te intimideren met de strafmaat op het knoeien met of om zeep helpen van je ingebouwde Gestapodoos, want dat deel is al helemaal uitgewerkt lijkt het. De straf, en gaat u er even stevig voor zitten, kan oplopen tot het lullige sommetje van 75.000 euro of twee jaar gevangenisstraf. De tering… daar moet je anders als doorgewinterde beroepscrimineel toch heel wat voor flikken om zoveel straf te scoren. Maar ja, 75 procent van alle gedetineerden in Nederland zitten dan ook in de bak vanwege economische delicten jegens de staat.

Hiermee geeft Eurlings onomwonden aan dat hij, in tegenstelling tot bijv. zijn collega Klink, die het anti-rook debacle heeft ingevoerd en inmiddels juridisch om de haverklap wordt afgeserveerd in rechtzaken, van plan is kost wat kost zijn spionagegereedschap in uw auto te krijgen op straffe van idioot hoge strafmaten. U kunt beter uw 15-jarige buurmeisje onzedig betasten of uw overbuurman kreupel slaan dan dat u probeert uw privacy veilig te stellen door uw “Big Brother” apparaat op te blazen of te saboteren. O, wee, als u aan de inkomsten van Eurlings komt, want dat wordt hiermee wel duidelijk, het gaat niet om files maar om geld, u zult worden bestraft gelijk een meervoudig moordenaar hiervoor.

Denkt u alvast maar eens na dat er altijd wel iets kan kapot gaan in uw auto. Is dat een koplamp dan krijgt u als het goed is van een vriendelijke agent een waarschuwing en kunt u een bekeuring voorkomen door ter plaatse even die lamp te vervangen, want techniek kan nu eenmaal falen. Gaat uw Gestapodoosje echter kapot, dan bent u acuut gepromoveerd tot crimineel en komt men u om 5.00 uur met een peleton ME van uw bed aflichten wegens het stelen van de staat. Ok, licht gechargeerd wellicht, maar dicht tegen een mogelijk toekomstscenario aan.

Ook de geluiden dat er een groep mensen is die minder kwijt is aan belasting dan nu is inmiddels door de diverse kritisch autominnende brancheorganisaties al onderuit gehaald, want zo’n beetje iedereen die meer dan 10.000 km per jaar op de teller zet betaald meer dan nu, en de echte slachtoffers vallen onder de mensen die voor hun beroep langs de weg zitten en meer dan wellicht 50.000 km zakelijk afleggen van klant naar klant. Deze mensen worden dubbel gepakt, want buiten de fiscale bijtelling, die nagenoeg niet te omzeilen is met max 500 km/jaar privé hakt de kilometerheffing er voor die groep eveneens stevig in. U zult zeggen, dat betaald de baas toch? Natuurlijk, en die berekent het vervolgens keihard door naar u als klant, dus links of rechtsom betaalt u toch mee aan de onstilbare geldzucht van ons graaikabinet.

Weet je Camiel, dat ik het niet eens ben met je idiote manier van het eerlijk belasten van autogebruik dat had je wellicht al begrepen, maar met dit rechtstreekse dreigement van mij een bovengemiddelde crimineel te maken als een stukje nog nooit in de praktijk bewezen werkende hardware faalt, dat gaat alle perken te buiten. Zeker als blijkt dat deze hardware, geheel volgens Europese aanbestedingsregels naar goed gebruik zal worden aanbesteed bij de idioot die het voor het minste geld wil knutselen. Prijs en kwaliteit horen helaas onlosmakelijk bij elkaar, en dat betekent dus dat de kans om crimineel te worden met een dood Gestapo-agentje in je auto wordt bepaald door de onkunde en gierigheid van dezelfde mensen die ook de strafmaat hebben verzonnen. Dat Eurlings eveneens  bij deze groep incompetente mensen hoort heeft hij meer dan overtuigend aangetoond met die meer dan prachtig falende hi-tech A73 tunnels…. I rest my case.

Of wel…. see you in court, Limburgse smart ass !!

Bent u van mening dat de regering zo langzamerhand al uw verworven vrijheden weer aan banden aan het leggen is?

Klik dan op deze banner en laat je horen.

Vandeweek kopte een aantal nieuws websites dat alle mannen porno kijken, en uiteraard kan ik dat zonder schaamte beamen, want tenzij je het Christen Unie “anti_porno-jezus_is_onze_redder.exe” filter op je PC hebt geïnstalleerd ontkom je tijdens zoeken op het internet bijna niet aan porno in de meest uiteenlopende varianten.

Zo zocht ik vandeweek op de term “zwarte slang”, gewoon omdat ik hiernaar voor een project op zoek was, en dus eens de internetmarkt aan het afstruinen was op zoek naar een leverancier hiervoor. Dus Google op, helemaal onbewust van het feit dat je, met heel veel fantasie, zou kunnen refereren met deze term aan het geslachtsdeel van onze negroïde medemens, een onderdeel wat vanuit de mond-op-mondreclame van origine al behoort tot de categorie XXL, vergeleken met de blanke en Aziatische piemels. En verdomd, ik tuinde er op Google dus ook met open ogen, en niet veel later met open mond in. Ooooo, my f*cking God…. dat dat bestaat?

Voor ik er erg in had zat ik virtueel oog in oog met de “afgehakte kinderarmpjes” van een tweetal donkere mannen, waarvan ik de rillingen over mijn rug kreeg. De grootste van de twee was namelijk uitgerust met een puddingkanon van meer dan ”slechts” 16 inch, ofwel langer dan bijna 41 cm. De blonde dame die de prutbuksen van beide heren in de hand hield was klaarblijkelijk net zo onder de indruk van deze knoeperts. Haar kin was in ieder geval net zover naar beneden gezakt als de mijne inmiddels. Klik hier maar eens voor de trailer van deze film.

Hoe ga je, met een litertje of vijf aan bloed, in vredesnaam zo’n apparaat stijf krijgen, zonder dat je zelf zwarte en groene vlekken voor je ogen krijgt van het gebrek aan bloed voor de rest van je lijf? Waar laat je zo’n zwengel in slappe toestand? In je broekspijp? Om je middel geslagen? Daarbij kwam ik er verder gapend op deze site achter dat beide heren op het moment suprême ook nog eens goed waren voor pak um beet een halve liter blafpap elk, terwijl ik uit eigen ervaring en uit de monden van “van Kooten en De Bie” weet dat de gemiddelde man al die moeite moet doen voor een beetje jeuk aan je snikkel en een vingerhoedje stijfsel, en dat goed kauwen je halve eten is.

Ok, het zal wel om het visuele aspect van deze extreem lange slagboompielemozen gaan, want ik kan me niet voorstellen dat er ook maar één vrouw op deze aarde rondloopt die met goed fatsoen iets zinnigs of opwindends kan doen met de volle omvang, want via de reguliere weg kom je niet ver, ga je achterlangs dan wordt het een soort endoscopie richting de dikke darm, en oraal loopt het uit op een diepe maagsonde met kans op de verdrinkingsdood van de hoeveelheden fapsel wat je moet slikken.

Als je overigens eens goed naar een gemiddelde pornovideo gaat kijken dan valt je na wat tijd direct op dat de meeste pornoacteurs hun geweldige stamina te danken hebben aan het wonder van herhalen van scenes, want de “drie minuten man” is gemiddeld toch, om maar te zwijgen van de magnetronman…. PING…Klaar? Ik vermoed dan ook dat de tampeloerissen van beide bovengenoemde heren eveneens fake zijn, al was het maar omdat één van die gasten bijna blank is, maar wel een leuter met de kleur van een gitzwarte dropstaaf uit zijn korte broek zwengelt. Ik vrees dus dat dames die vallen op negroïde heren met extreem grote klabanussen in dit soort films gewoon zitten te kijken naar knap nagemaakte latex- of siliconenpiemels die kunstig aan de heren zijn vastgemaakt, en dat de enorme ontladingen die deze heren eruit weten te blaffen waarschijnlijk ook gewoon met een pompje uit een pak “Friese Vlag” magere yoghurt worden afgeschoten richting de gelukkige dame die deze overstroming heeft veroorzaakt.

Feit is dat je in het wereldje dat porno heet steeds extremere zaken voorbij ziet komen, je wilt niet weten wat er allemaal in gestopt kan worden, of wat er allemaal weer uit komt, vandaag de dag, want gewoon recht op en neer een potje rampestampen is klaarblijkelijk voor de afnemers van dit genre films allang veel te gewoon om nog enigszins van opgewonden te raken. Ze doen hun best maar, ik doe wel gewoon, dan doe ik volgens mijn lief al gek genoeg, en ik hoor ze niet klagen na afloop.

O, ja, de zwarte slang heb ik na wat laveren tussen de negeronderdelen door uiteindelijk toch nog gevonden.

Om maar eens strak van de kantlijn af te komen begin ik met de bekentenis dat mijn virtuele relatie met de relnichten Gordon en Gerard Joling ergens hangt tussen “wel aardig” en “afschuwelijk”, en dan doel ik uiteraard alleen op de muziek die ze maken of gemaakt hebben in de samenstelling “De Toppers”, samen met René Froger. Met name aandachtshoer Gerard Joling is de laatste tijd weer overal en nergens op de commerciële TV te bewonderen, ontdaan op doktersadvies (sure!) van zijn implantaathaar en hierdoor lijkend op zijn gabbertje Lange Frans, die overigens ook zijn rap-carriere heeft ingeruild voor  commerciële TV maken. Overigens niks mis met kale mannen hoor, die hebben over het algemeen meer sexappeal dan behaarde <grijns>.

Nu maakt het mij niet zoveel uit dat ik gemiddeld vier dagen per week het kaalgeschoren porem van Joling, orerend in een of ander hersenloos programma, op mijn 101 cm breedbeeldscherm moet aanzien, per slot van rekening kan ie ook uit, maar de zanger lijkt inmiddels ook qua geheugen aan het aftakelen te zijn. Riep hij vorige week nog bij Jensen op de bank dat hij echt nooit meer terug zou keren naar “De Toppers”, nadat hij er al een tijd uit was vanwege een “ruzietje” met collega relnicht en bruinwerker Gordon, die eveneens uit de Toppers wilde stappen? Hoor ik op het nieuws dat zowel Joling als Gordon weer terugkeren naar de Toppers, en dat ze nu dus met zijn vieren doorgaan in 2010? Schiet mij maar in een rubber dus…

Zo zie je maar dat de klaarblijkelijk geveinsde vastberadenheid die Gerard afgelopen week nog stoer op de bank zat te tonen, en dat zijn besluit definitief was niet op de vraag van Froger in te gaan om terug te keren ook een natte scheet in de wind lijkt te zijn. Ook bij Gerard moet het kacheltje roken lijkt het. Of is het in zijn geval toch het ontzettend grote ego wat gestreeld dient te worden? Bij Gerard kan dat best wel eens de doorslag zijn, want als er één aandachtsgeil is dan is het deze bruinwerkende volkszanger wel. Hij mist gewoon zijn strakke glitterpak met veren en af een toe een kneepje van Gordon in zijn kont of elders denk ik.

Anyway, volgend seizoen dus een kwartetje in plaats van een triootje Toppers en weer een aantal uitverkochte shows ongetwijfeld, want een feestje bouwen met een super liveband dat kunnen ze alle vier wel. Nu maar hopen dat ze niet nog meer zangers gaan integreren in de groep, want voor je het weet sta je naar de discoversie van het Urker mannenkoor te kijken en die hebben toch een iets andere doelgroep en repertoire. Ik zie de DVD wel weer verschijnen als het zover is.

Even voorop gesteld dat HIV of AIDS een ziekte is die je niemand gunt, en dat het bestrijden, of beter nog, voorkomen ervan hoog op het lijstje van elk land, elke overheid en uiteraard ook elke ouder moet staan. Toch wil ik even stekelig reageren op een bericht deze week van “Stop AIDS now“, die via de media kopte dat Nederland verantwoordelijk was voor 120.000 meer AIDS doden in Afrika, omdat onze minister Koenders moet bezuinigen op ontwikkelingshulp en andere prioriteiten stelt dan zij graag zien. Er gaat dus minder geld naar Afrika en deze club. Op hun website koppen ze dat “de grootste verliezers van de credietcrisis in Afrika wonen”, om het schuldgevoel nog even op scherp te zetten, want in Nederland is er uiteraard niets aan de hand wat crisis betreft, en alle werkelozen zullen ze dankbaar zijn voor een dergelijk denigrerende uitspraak.

Hoezo Nederland verantwoordelijk voor 120.000 AIDS doden? Zorgen wij ervoor dat die mensen besmet raken? Een werelddeel waar machtige mensen in regeringen roepen dat knoflook, bietjes, citroen en Afrikaanse aardappel veel beter werken tegen AIDS dan de reguliere medicatie die de Westerse landen naar Afrika sturen? Een werelddeel waar één van de leiders, meneer Zuma van Zuid Afrika, roept dat een douche nemen na onbeschermde seks met een andere vrouw dan zijn eigen vrouw, te hebben gehad “ruim voldoende was ter voorkoming van besmetting met HIV”? Is het de schuld van Koenders dat ook zijn departement moet bezuinigen en hij andere, wellicht betere, meer effectieve doelen voor ogen heeft voor het mindere budget wat hij nog krijgt van Wouter Bos?

Kortom, de vileine en ongenuanceerde beschuldiging aan ons adres, die “Stop AIDS now” de wereld in heeft geholpen is niet meer dan een enorme schop in de onderbuik van het geweten van de Nederlander, want ook zij snappen dat bovenstaande alinea de grootste bron is van alle HIV besmettingen in Afrika, en niet het feit dat Nederland de subsidie aan derde wereld landen kraan flink dichtdraait in een economische crisis. En met het dichtdraaien van die kraan ook de geldstroom naar “Stop AIDS now” stopt of minimaal wordt. Natuurlijk mag je als “goede doelenclub” ageren tegen het snijden in je inkomsten, maar roept deze club dit niet meer uit eigen belang dan het belang van die Afrikaanse negertjes die het gezien bovenstaande nooit gaan snappen? Vrijen met een condoom? Welnee, onze president roept dat jezelf wassen erna voldoende is, en onze minister roept dat bovenstaande groenten HIV en AIDS kunnen genezen. Hoe dol wil je het maken dan?

Pas schreef een promovendus van de universiteit van Twente dat “hulp Afrika arm hield”, en dat men niet met geld een arm werelddeel moet helpen, maar dat men daar mensen een vak moet leren om voor eigen inkomen te zorgen, in plaats van apatisch tegen de hut leunend de hand ophouden bij rijke Westerse landen. Dat laatste is namelijk letterlijk dweilen met de kraan open als je het mij vraagt. Tja, mijn wijze opa riep al “Zij die niet werken zullen niet eten”, alsof de koe en deze waarheid nooit van elkaars zijde geweken zijn.

Nee, “Stop AIDS now” gooit op een banale manier haar eigen reputatieglazen in met een dergelijk stupide uitspraak, want zolang je geld pompt in mensen die het niet willen leren is het ons geld weggegooid en eindigt het waarschijnlijk in de zakken van corrupte machthebbers. Sowieso ben ik voorstander van het afschaffen van allerlei subsidies aan zichzelf in stand houdende clubjes met goede doelen of andere culturele redenen. Als je persé wilt helpen, wat je goed recht is, dan emigreer je maar en ga je het ze eigenhandig leren en voordoen. Geld maakt in dit geval niet gelukkig. Een beetje jammer, want voor de rest is het doel van deze club uiteraard prima.

Het commentaar is niet van de lucht als het gaat over de plannen rond de kilometerheffing die onze Nederlandse regering van plan is vanaf 2012 in te voeren. En terecht roep ik dan maar direct, want zoals altijd kiest de overheid met slappe knietjes weer voor de moeilijkste oplossing.

Het idee achter kilometerheffing is overigens niet eens zo slecht, namelijk mensen niet laten betalen voor het hebben van een auto, maar voor het gebruik ervan. Dit gebeurt in omringende landen in Europa al langer en op de meest simpele methode, namelijk de houderschapsbelasting afschaffen en deze verdisconteren in de brandstofaccijnzen. Hiervoor heb je geen hogere graad in wiskunde nodig, want zelfs een VMBO-er kan snappen dat een 6,7 liter acht-cylinder Amerikaanse slurpbak meer brandstof per kilometer nuttigt dan een 900 CC drie-cylinder Suzuki Alto, ergo wie veel brandstof verbruikt betaald dientengevolge ook veel belasting per gereden kilometer, ten gevolge van de motorinhoud en het verbruik.

Echt, een eerlijker systeem kan niemand zich eigenlijk voorstellen, behalve onze 150 sukkelaars in Den Haag. Nee, in plaats van de kosten stoppen in het sapje waarop de auto rijdt moet er voor vele honderden miljoenen aan nog nooit in het veld geteste technologie worden geïnstalleerd, en gaat men per kenteken bijhouden hoeveel meters en waarheen men wel niet rijdt. Een ongehoord dure en juridisch zeer discutabele oplossing dus. En onze Limbabwaanse Eurlings, zelf komende uit een of ander gat in Limburg waar N-wegen het breedste is wat ze kennen, maar roepen dat men draagvlak moet creëren voor de kilometerheffing, tja, dat doet ie op deze manier helemaal goed, niet dus…..

Waarom zo moeilijk doen? Dat kan ik wel beredeneren, want mensen die in de randstad rijden en in de spits (tja, je zult maar een acht tot half vijf baan hebben zoals het gros van de werkende mens) die mogen/moeten veel meer gaan betalen per 1000 meter straat als de oma die in Groningen plattelandsritjes maakt over een of andere N-weg om half twee in de middag, of wel locatie-discriminatie van randstadbewoners ten opzichte van plattelandsbewoners. Verder heeft onze overheid een bijkomend probleem om de zgn. gebruiksbelasting te stoppen in de brandstof, omdat de literprijs in Nederland nu al een van de hoogste in Europa is, zonder die gebruiksbelasting, ofwel, om literprijs technische redenen kan de simpele oplossing al niet eens meer omdat dan half grensbewonend Nederland nu altijd bij onze Zuider- en Oosterburen blijft tanken. Maar ja, hoe moet je anders 30% salarisverhoging van 150 lamlullen en sufkutten betalen terwijl er een crisis gaande is? Tja, onze brandstofprijzen zijn al te zwaar belast om een simpele gebruiksbelasting in te bouwen lijkt het, en met spint het web dus dichter om dat te verdoezelen.

Een volgend probleem met de zgn. GPS tracking van auto’s is de inbreuk die de overheid maakt op uw en mijn privacy, want het gaat een of andere belastingonderknuppel in Den Haag namelijk helemaal geen flikker aan waar ik me bevind en op welk uur van de dag. Allemachtig, de Gestapo zou helemaal geil worden van zoveel controle op die domme burgers zeg, “Big Brother” in ultima forma zullen we maar roepen. Natuurlijk verkoopt men het als alleen maar bepalen van de gereden kilometers, maar databanken zijn tegenwoordig snel gekoppeld bij de overheid, en voor je het weet mag je bij een Officier van Justitie gaan verklaren waarom jij rond 23.15 op zondagavond in de hoerenbuurt van Den Haag rondreed in de buurt van een schietpartijtje. Nog maar even gezwegen over de algemene bekendheid dat overheidsdatabanken zeer slecht beveiligd zijn, doordat door Europese aanbestedingsregels de software waarschijnlijk tegen de goedkoopste prijs is geschreven door een stel Poolse augurkenplukkers, en zijn ook criminelen best in staat om deze  info te kunnen misbruiken zonder al te veel moeite. Hiervoor zijn in het recente verleden iets teveel gegevens “per ongeluk” op straat terecht gekomen.

Een laatste bezwaar is de rechtsongelijkheid tussen Nederlanders en buitenlanders in een door diezelfde overheid gepropageerd één Europa, want een bij Breda de grens passerende Belg heeft geen kastje achter zijn ruit en betaalt dus niet mee aan de slijtage aan ons toch al vooroorlogse wegennet. En dat terwijl de Belg en de Italiaan goedkopere benzine kunnen tanken met hierin al verrekend de verbruiksbelasting van die landen. Het kan dus wel zoals je ziet.

Ok, het wordt mogelijk pas ingevoerd in 2012, en dan zit er hopelijk een regering met een heel andere samenstelling dan het stelletje vooruitschuivers en geldgraaiers wat er nu het pluche warm zit te houden, maar toch… nu alvast een geluid produceren dat we het als Nederlander niet pikken dat onze privacy wordt opgeofferd ten faveure van het gat in de regeringshanden lijkt me geen slecht plan.

Normaal spam ik niet graag een website in mijn blogs, maar voor deze maak ik een uitzondering.
http://www.kilometerheffing-nee.nl/digitale_steunbetuiging.php

Weer terug uit Kuala Lumpur kan ik alleen maar zeggen dat het land en de mensen in Maleisië me onverminderd blijven verbazen. Tja, zult u zeggen, lekker weer, lekker eten, gastvrije mensen, wat loop je nu te mekkeren? Als ik roep dat ik het over het mysterieuze van het land en haar bewoners heb dan stuur ik u als lezer ongetwijfeld het verkeerde spoor op, dus laat me het uitleggen.

Als zakelijk globetrotter heb ik een groot deel van de wereld en de bijbehorende inwoners mogen bezoeken en zowel zakelijk als sociaal met de mensen mogen interacteren. Je kunt het dan hebben over de oppervlakkigheid waarmee men Amerikanen labelt, de geslotenheid van Japanners, de gastvrijheid van Aziaten in het algemeen, de corruptheid van Nigerianen en andere Afrikaanse mensen…. kortom… voor elk volk is wel een stigma te omschrijven, en veelal kloppen ze ook wel min of meer.

Even terug naar de Maleisiërs en de titel, want in het zaken doen met mensen moet je uitgaan van oprechtheid, vertrouwen en een zekere openheid, en daar valt de gemiddelde Maleisische inwoner in zekere zin op. Een bedrijf heeft over het algemeen een zekere structuur, met een directeur, hieronder managers, en tot slot medewerkers, kortom… zaken die je kunt volgen, opvragen en die ook duidelijk zouden moeten zijn. In Maleisië echter zit klaarblijkelijk iedereen in zaken, en iedereen heeft ook wel een neef die ook in het bedrijf zit. Nu is dat op zich niet zo vreemd, zij het niet dat echt elke bedrijfsvoerder wel een neef in zijn bedrijf heeft, of wel…. het valt bijna op. Bovendien heeft die neef zelf ook weer een bedrijf in een vaak compleet andere branche. De tegenstellingen in met name steden als Kuala Lumpur zijn ook extreem, prachtige gebouwen als de geheel roestvaststaal beplaatte Petronas Twin Towers als symbool van luxe en kapitalisme, met voor de deur een vies straatje met rommel, oude taxies, etensresten op straat, kortom een sloppenwijkbeeld.

Zaken doen in Maleisië vraagt wat inside informatie, want anders word je als gemiddelde Nederlandse zakenman compleet gestoord. Een Aziaat heeft over het algemeen altijd haast, dus een offerte wil hij gisteren hebben. Bovendien is bij een Aziaat alles onderhandelbaar, en is prijs een voor hem nooit vastliggend gegeven. Bovendien is er in het complexe structuurtje van neven, achterneven, bovenneven, bijneven en andere familie en handelsbanden eveneens een grote mate van “ons kent ons”, “ons matst ons”, en wie onder de tafel het meeste aan iets kan verdienen krijgt ook over het algemeen de meeste jobs. Alles vreet ook mee uit dezelfde grote ruif lijkt het…

Vooral het onder de tafel elkaar iets toesteken cultuurje werkt voor Europeanen, die zoiets als “omkopen” vaak zakelijk niet kunnen verantwoorden, bijzonder frustrerend, zeker als de door hard werken verkregen zekerheid dat je in een project kunt meedoen hiermee volledig op losse schroeven kan komen te staan, ondanks dat je in de specificaties met naam en toenaam genoemd wordt.

Dit soort “omkoop” cultuurtjes zijn ook slecht te bestrijden en niemand wordt er echt beter van, behalve dan de regelneven en nichten die ergens in de hele inkoopstructuur hun slagen slaan. In het slechtste geval krijgt de uiteindelijke opdrachtgever zaken die hij nooit heeft besteld, inferieure producten, omdat de verdienste voor de neven tussen inkoop en verkoop worden gemaximaliseerd, en kwaliteit en prijs nu eenmaal niet los van elkaar gezien kunnen worden.

Alhoewel wij af en toe stevig balen van dit “nevencultuurtje” en hierdoor vele maanden werk zien verdampen richting een wazige concurrent die producten gaat leveren die volgens de specificaties helemaal niet kloppen, ben ik blij dat de industriële installatie ook in Azie staan, en een dikke boem ten gevolge van dus net zover van mijn bed is.