Afscheid nemen van een kind…
Het is zover, althans, zo voelt het een beetje nu. Mijn oudste zoon studeert HBO Dier- en Veehouderij, en zit in zijn laatste jaar. In dat jaar zit een (buitenland) stage van 16 weken, en ook hij wilde absoluut naar het buitenland hiervoor.
Hij is dus aan het regelen geslagen, heel zelfstandig, dus zonder al te veel hulp van ons. Contacten leggen met mogelijke stagebedrijven, contracten regelen, woonruimte regelen, studiebeurzen omzetten en bijregelen, kortom als een echte volwassene je aankomende verblijf in het buitenland zo goed als mogelijk plannen en zorgen dat je weet waar je heen moet, bij wie je moet zijn enz, enz…
Waarom heb ik op dit moment dan zo’n dubbel gevoel? Aan de ene kant is het een gezonde, intelligente en communicatief (tot op het arrogante af) zelfverzekerde jongeman van 21 jaar, die waarschijnlijk niet in zeven sloten tegelijk loopt, maar aan de andere kant is thuis wonen, eten, drinken en roken toch wel erg makkelijk. Wat dat betreft heeft hij dus nagenoeg nul levenservaring op het gebied van voor jezelf moeten kunnen zorgen. Je eigen eten maken, je eigen wasje doen, je eigen financiën regelen, en zorgen dat je in Hongarije 5 maanden lang (hij zit er namelijk 20 weken) je eigen broek kan ophouden. Als hier een vuile onderbroek rondslingert dan weet hij dat dat ding uiteindelijk gewassen en gevouwen weer in zijn laatje eindigt en dat hij aan het eind van de dag kan aanschuiven bij het eten, en dat er altijd wel een koud biertje, cola en Baccardi in huis is. Vijf maanden op jezelf, zonder even snel met ons ruggenspraak te kunnen houden als hij even een advies nodig had of even zijn hart wilde luchten. Geen nachtelijke vader-zoon discussies de komende maanden meer…
Vanochtend heb ik hem met tranen in de ogen en een brok in mijn keel als laatste van het hele gezin een dikke knuffel gegeven toen hij in zijn stoere Ka op pad ging om in twee dagen helemaal naar Gyor in Hongarije te sturen, ook al iets wat hij nog nooit heeft ervaren, zo’n lange rit met als enige aanspraak je radio, en navigerend door voor hem onbekend terrein. Ik hoop dat hij een geweldige periode gaat beleven in het verre buitenland, en dat hij met een stuk levenswijsheid en ervaring uiteindelijk ergens in juni weer voor de deur staat. Een veranderd, wijzer mens, met een onbetaalbare dosis nieuwe levenservaring die hem sterker heeft gemaakt….
Wij blijven hem uiteraard volgen, want zoals een echte buitenlandstudent houdt hij een reisverslag bij (heel stoer in het Engels) op http://timhartendorp.waarbenjij.nu, en uiteraard is er Skype waarmee hij zonder dikke telefoonrekening met ons en zijn opa en oma even kan bijkletsen. En hij weet dat we in het ergste geval binnen 12 uur daar staan…
Blijf ik over met het gevoel dat wij hem gaan missen, zijn leuke momenten, zijn af en toe irritante momenten, maar ja, dat hoort dan waarschijnlijk bij het loslaten van je kinderen. En het is maar voor vijf maanden…. zucht…
Door: Ron | Categorie(ën): Hersenspinsels, Over ons, Overigen | 0 Reacties








Nu maakt het mij niet zoveel uit dat ik gemiddeld vier dagen per week het kaalgeschoren porem van Joling, orerend in een of ander hersenloos programma, op mijn 101 cm breedbeeldscherm moet aanzien, per slot van rekening kan ie ook uit, maar de zanger lijkt inmiddels ook qua geheugen aan het aftakelen te zijn. Riep hij vorige week nog bij Jensen op de bank dat hij echt nooit meer terug zou keren naar “De Toppers”, nadat hij er al een tijd uit was vanwege een “ruzietje” met collega relnicht en bruinwerker Gordon, die eveneens uit de Toppers wilde stappen? Hoor ik op het nieuws dat zowel Joling als Gordon weer terugkeren naar de Toppers, en dat ze nu dus met zijn vieren doorgaan in 2010? Schiet mij maar in een rubber dus…
Hoezo Nederland verantwoordelijk voor 120.000 AIDS doden? Zorgen wij ervoor dat die mensen besmet raken? Een werelddeel waar machtige mensen in regeringen roepen dat
Echt, een eerlijker systeem kan niemand zich eigenlijk voorstellen, behalve onze 150 sukkelaars in Den Haag. Nee, in plaats van de kosten stoppen in het sapje waarop de auto rijdt moet er voor vele honderden miljoenen aan nog nooit in het veld geteste technologie worden geïnstalleerd, en gaat men per kenteken bijhouden hoeveel meters en waarheen men wel niet rijdt. Een ongehoord dure en juridisch zeer discutabele oplossing dus. En onze Limbabwaanse Eurlings, zelf komende uit een of ander gat in Limburg waar N-wegen het breedste is wat ze kennen, maar roepen dat men draagvlak moet creëren voor de kilometerheffing, tja, dat doet ie op deze manier helemaal goed, niet dus…..
Een volgend probleem met de zgn. GPS tracking van auto’s is de inbreuk die de overheid maakt op uw en mijn privacy, want het gaat een of andere belastingonderknuppel in Den Haag namelijk helemaal geen flikker aan waar ik me bevind en op welk uur van de dag. Allemachtig, de Gestapo zou helemaal geil worden van zoveel controle op die domme burgers zeg, “Big Brother” in ultima forma zullen we maar roepen. Natuurlijk verkoopt men het als alleen maar bepalen van de gereden kilometers, maar databanken zijn tegenwoordig snel gekoppeld bij de overheid, en voor je het weet mag je bij een Officier van Justitie gaan verklaren waarom jij rond 23.15 op zondagavond in de hoerenbuurt van Den Haag rondreed in de buurt van een schietpartijtje. Nog maar even gezwegen over de algemene bekendheid dat overheidsdatabanken zeer slecht beveiligd zijn, doordat door Europese aanbestedingsregels de software waarschijnlijk tegen de goedkoopste prijs is geschreven door een stel Poolse augurkenplukkers, en zijn ook criminelen best in staat om deze info te kunnen misbruiken zonder al te veel moeite. Hiervoor zijn in het recente verleden iets teveel gegevens “per ongeluk” op straat terecht gekomen.
Even terug naar de Maleisiërs en de titel, want in het zaken doen met mensen moet je uitgaan van oprechtheid, vertrouwen en een zekere openheid, en daar valt de gemiddelde Maleisische inwoner in zekere zin op. Een bedrijf heeft over het algemeen een zekere structuur, met een directeur, hieronder managers, en tot slot medewerkers, kortom… zaken die je kunt volgen, opvragen en die ook duidelijk zouden moeten zijn. In Maleisië echter zit klaarblijkelijk iedereen in zaken, en iedereen heeft ook wel een neef die ook in het bedrijf zit. Nu is dat op zich niet zo vreemd, zij het niet dat echt elke bedrijfsvoerder wel een neef in zijn bedrijf heeft, of wel…. het valt bijna op. Bovendien heeft die neef zelf ook weer een bedrijf in een vaak compleet andere branche. De tegenstellingen in met name steden als Kuala Lumpur zijn ook extreem, prachtige gebouwen als de geheel roestvaststaal beplaatte Petronas Twin Towers als symbool van luxe en kapitalisme, met voor de deur een vies straatje met rommel, oude taxies, etensresten op straat, kortom een sloppenwijkbeeld.