Ron schrijft…

Volgens mij heeft iedereen dat wel eens, zo’n week dat alles tegen zit, alles misloopt, alles fout of stuk gaat of in elkaar dondert, en waarbij je dan instinctief eigenlijk even een tijdje wilt wegduiken. Diep onder je dekbed, oren in het kussen gedrukt en wachtend tot het voorbij is.

Het heeft er alle schijn van dat wij afgelopen paar dagen in zo’n “alles gaat mis” periode zitten, niet qua relatie hoor, maar wel alles eromheen. Afgelopen donderdag vol goede moed het huis in Spikecity nog even opgepoetst voor de Open Huizendag van 4 oktober in de hoop die éne koper tegen het lijf te lopen. Die zaterdag hebben we dus echt voor Jan met de korte achternaam van 11.00 tot 15.00 zitten wachten op die drommen geïnteresseerde mensen…. not dus, geen hond nog.

Een beetje teleurgesteld over de verspilde tijd en moeite op je spaarzame vrije dag dus terug naar ons stekje om daar van de oudste te horen te krijgen dat hij denkt dat zijn long weer eens is geklapt, iets wat hij begin februari voor de tweede keer al had, en net voor zijn achtiende verjaardag voor het eerst. Dus op naar de huisartsenpost, ditmaal van IJsselland, omdat mijn lief daar goede ervaringen mee had, en we eigenlijk nog geen nieuwe huisarts hadden na onze verhuizingen.

Bingo, weer een gedeeltelijk ingeklapte long, maar zoals laatst leek het erop dat hij na een dag observatie naar huis mocht van de dienstdoende arts. De longarts, die maandag weer aantrad dacht er echter anders over en vond dat er wat aan gedaan moest worden, om te voorkomen dat hij binnen afzienbare tijd voor de vierde keer zich mocht melden. Dus CT-scan, nog maar eens een foto, en maandagavond de mededeling van de arts dat hij de boel ging repareren, of wel… operatie. De man was overigens hoogst verbaasd dat men in het Ruwaard van Putten deze herstelwerkzaamheden al niet bij de tweede keer had gedaan, zelfs licht verbolgen klonk hij over zoveel slordigheid.

Ondanks dat longoperaties door minder invasieve technieken een stuk minder zwaar zijn, men gebruikt tegenwoordig een kijkoperatie genaamd VATS, is de reparatie zelf toch wel een redelijk pijnlijke, waarbij eventuele blaasjes op de long worden “geniet”, en vervolgens het borstvlies wordt weggehaald waardoor de long (die eveneens wordt opgeruwd) nadat hij is ontplooid zal verkleven met het buitenste borstvlies en hiermee de kans van opnieuw inklappen wordt terug gebracht tot minder dan 3%, waarbij normaal de kans op recidief meer dan 30% is zonder dit “plakken”.

Aangezien zijn moeder een aantal jaar geleden een dergelijke operatie ook heeft gehad, men is het er nog niet over eens dat klaplongen erfelijk zijn, anders dan dat het vaak bij lange slanke mensen (mannen van rond de 20) voorkomt, weet ik dat behalve de operatie er een stevige herstelperiode aan zit te komen met veel pijnonderdrukking. Maar goed, zonder complicaties is hij er dan ook wel vanaf en is de bij dit soort mensen elke keer groeiende angst dat het weer gebeurd weggenomen, waardoor je weer voluit kunt leven.

Het wordt dus weer een dag of wat heen en weer pendelen tussen B&R en IJssellandziekenhuis….

O, ja had ik al geschreven dat onze dochter maandagochtend haast haar sleutelbeen kapot heeft gemaakt op de rand van de WC pot ?… Nou, reken maar, uitglijden over een badmatje met een slaperig hoofd, en knal, bovenop de WC. Huppa, met nummer twee naar de huisarts, maar gelukkig niet gebroken, alleen gekneusd, dus…. pijnstillers, een paar dagen rust en bont en blauw. Goed nieuws, de WC was onbeschadigd.

Enne… de auto van mijn liefje was al een jaar hoognodig aan een beurt toe. Dus vorige week een (uiteraard kostbare) beurt laten geven, om erachter te komen dat de (garantie)reparatie aan een krukaspoelie, een bekend probleem bij Renault, binnen 48 uur al weer stuk was…. weer lampjes en toeters op het dashboard en terug naar de garage. Gek genoeg was de drie jaar oude accu de week ervoor ook al vernieuwd, en bleek dat ook deze nieuwe accu stuk was…. zou het aan de belabberde Franse slag onderdelen liggen bij dit merk?

Genoeg gepiept, al met al zijn dit van die dagen dat ik mezelf liever even terugtrek, verstop, doe of ik er niet ben, diep onder de wol en wachten tot het over is. Goed nieuws is dat het huis in Ommoord onder voorbehoud verkocht is, mits….. tja, laat ik de Goden maar niet verzoeken als ik de beurzen bekijk….

Ja hoor, het is weer zover en deze jongen zit weer (helaas alleen voor de baas) aan de andere kant van de oceaan. Dit keer voor een nogal intensief schema van vluchten en meetings, want ja, de boterham moet verdiend worden, ook in de USA.

Amerika wat momenteel in tweëen gespleten lijkt te worden door de credietcrisis, en je kunt geen TV zender kiezen of de analysten, specialisten en politici duikelen over elkaar heen over hoe dit aanstormende gevaar te keren. De regering Bush komt uiteindelijk met een soort reddingsplan wat grofweg inhoudt dat er 700 miljard dollars aan belastingcentjes in de noodlijdende financiële wereld wordt gepompt, maar ook dat gaat niet zonder slag of stoot. Het is hier namelijk heel gebruikelijk dat topmanagers, zelfs als ze eigenhandig een hele bank naar de verdommenis helpen met een zgn “golden parachute” het pand verlaten. Iets wat wij kennen als de “gouden handdruk”, echter met een gemiddelde waarde van rond de 20 miljoen dollar.

Als manager zou ik zeggen:”niet gek voor een paar jaar geld over de balk heenjassen, vette bonussen opstrijken en als dank nog een kadootje krijgen toch?”, maar mensen als Barack Obama strijden in dit reddingsplan om ervoor te zorgen dat het geld van de belastingbetaler ook daadwerkelijk wordt gebruikt om niet alleen Wallstreet te redden, maar ook mainstreet (het volk met slechte hypotheken die hun huis uitmoeten).

Nu moet ik eerlijk zeggen dat het medelijden voor de gewone man bij mij niet zo diep zit in Amerika, want de gemiddelde Jan met de Pet heeft hier 10 creditcards en leeft niet een klein beetje op krediet, maar tot over de oren van zijn achterkleinkinderen in de schuld. Eén bankanalyst omschreef dit vandaag op CNN heel plastisch dat men nu niet moet gaan piepen over foute hypotheken, want dat dit meestal hypotheken waren die waren toegekend aan mensen die dit uberhaupt nooit hadden kunnen betalen, maar dat de op te strijken verkoopbonussen iedereen de andere kant deed opkijken. Een beetje eigen schuld dikke bult dus.

Maar ja, zelfs de Europese banken lijken niet immuun voor de gebakken luchtbel die Wallstreet nu is, en vele honderden miljoenen dollars lijken ook aan onze kant van de oceaan te zijn verdampt.

Maar genoeg over de malaise hier, ik zit in het heerlijke Californië, met 300 dagen per jaar ontzettend lekker weer en een overdosis aan net iets te rijke yuppie bejaarden die van gekkigheid niet weten wat ze met hun poen moeten doen. Meewarig kijk ik naar de protserige auto’s, de idioot dure huizen, de mode overdosis die sommige dames absoluut niet kunnen hebben en de kakkerige hondjes aan riempjes met diamantjes ingelegd en dan denk ik, ach ja, go with the flow, het geld moet rollen, zeker als je er bakken van overhebt.

Vandaar, vanavond even heerlijk over Laguna Beach gelopen, genietend van het weer, een veel te grote

Laguna Beach bij zonsondergang

 maaltijd en een paar glazen koud bier, in gezelschap van mijn collega en goede vriend. Ondertussen met 9 uur tijdverschil ook af en toe trachtend nog met het thuisfront te bellen dan wel SMSsen.

Ik zal blij zijn als ik weer thuis ben in poldermodel Nederland, terug bij mijn kids en mijn liefste, want verdikkeme, ik mis ze allemaal toch wel erg veel de laatste dagen.

Zondagmiddag weer helemaal kapot terug op Schiphol, een bak ervaringen rijker, wellicht wat illusies armer, maar wel weer in de armen van mijn lief, en dat is meer waard dan een 700 miljard gebakken luchtplan.

Met de verschijnselen van een beginnend griepje in de lappenmand liggend zap ik over de TV-kanalen heen en stuit op het jaarlijkse yuppenfeestje genaamd prinsjesdag. De jaarlijkse troonrede, voorgelezen door de koningin, en omlijst door een hoop protocol, poeha en bombarie van parlementair en militair Nederland.

Met een economische recessie loerend om de hoek, een al uitgelekte begroting die het NRC met een hele lange neus tegen het embargo in al op haar website publiceerde onder het motto:”verkregen uit vrije nieuwsgaring” en allerlei tekenen dat wij het als Nederlanders de komende jaren alleen maar zwaarder zouden krijgen, bleef ik ongewild toch hangen op Nederland 1.

De NOS die met alle hens aan dek dit evenement verslaat toont vanaf het invlechten van de paarden tot en met de kleding die de diverse parlementariers dragen gedurende deze happening, en zoals bekend is dit een feestje van de hoeden. Elke vrouw, of mens dat daarvoor moet doorgaan wordt geacht een hoed te dragen, behalve de twee gastvrouwen, die elk bloothoofds aanwezig dienen te zijn.

De hoedjes van prinsjesdag 2008 waren weer zeer uiteenlopend van stijl, variërend van een soort luchtig opgemaakt taartje van gekleurde stroken marsepein (zo zag het er althans uit) tot een soort van platgereden “roadkill” ter grootte van een struisvogel, en alles ertussenin. Nu valt mij op dat er maar weinig vrouwen in de parlementaire wereld echt vrouwelijk zijn, maar de toevoeging van een hoed doet aan het toch al vaak niet appetijtelijke geheel geen goed.

Als ik zo de wijde panshots van de NOS eens terugkijk van de duizend genodigden in de troonzaal, dan kan ik het aantal vrouwen waarvan ik denk dat ze er goed uitzien (al dan niet in relatie tot hun leeftijd) eigenlijk met gemak op de vingers van één hand tellen. De rest schaar ik onder de categorie mensen die biologisch gezien het vrouwelijk setje chromosomen in zich heeft, want bij vrouwen als Ella Vogelaar (met een vierdelig setje gemaakt door ondernemers uit een van haar prachtwijken) en Sharon Dijksma (met een soort aardbeientaartje in haar haar) krijg ik als man spontaan braak- of vluchtneigingen.

Maar goed, de koningin had uiteraard weer iets te vertellen in haar troonrede, en ondanks dat de schrijver dezes zijn/haar best heeft gedaan om een en ander in velours te verpakken als het gaat om lastenverzwaring en geldverkwisting, verzonnen door onze linkse regering, het door Wouter Bos beloofde zoet na zuur zit er ook komende jaren niet in.

U kunt zich dus vanavond in de samenvatting vergapen aan dure hoedjes voor de elite, gevolgd door in velours verpakte zure toetjes voor het gewone volk…. het wordt tijd voor nieuwe verkiezingen lijkt het.

De trouwe lezer zal wel denken, die gozer heeft gisteren echt te veel gezopen en komt nu met een of ander kudtexcuus om zijn drankgelag goed te praten, maar niets is minder waar.

In mijn dagelijkse pauzetocht over de nieuwssites viel mijn blik op een wel heel opmerkelijk artikel over de Amsterdamse horeca en het sinds pas van kracht zijnde terrassenbeleid. Het blijkt namelijk dat je op Amsterdamse terrassen niet meer staande mag drinken, wat dus inhoudt dat je met een pilsje in je knuisten door een ober gesommeerd gaat worden direct te gaan zitten, of anders je pilsje even binnen te stallen.

Toen ik dit zo las kon ik het opkruipen van mijn wenkbrauwen tot de hoogte van een verontwaardigde frons echt niet onderdrukken, want welke sufgerukte raamambtenaar heeft dit verzonnen? Het boetebeleid is overigens nog strenger als roken in de horeca, want is daar na waarschuwing de eerste boete net iets meer dan 300 euri, als je na twee waarschuwingen over het “staande bier op het terras drinken” weer betrapt wordt dan ga je direct voor gaas voor 500 euro, met na vijf overtredingen zelfs sluiting van je tent.

Nadat ik mijn eerste golf van verontwaardiging laat betijen, wordt deze langzaamaan vervangen door een golf van oprechte kwaadheid. Waar is dit soort debieldoenerij nu goed voor? Horecaondernemertje pesten? Geld uit de zak van de ondernemer kloppen? Echt waar, ik zou, zelfs met de APV in de hand niet kunnen verzinnen wat er nou zo fout is aan staande met je vrienden een biertje drinken op een bomvol terras in de zon? Wellicht dat een meelezende Amsterdamse raamambtenaar mij dit in de commentaren kan toelichten.

Ga ik dit soort betuttelende beleid eens verder doortrekken dan voorspel ik binnen een jaar de volgende leuke maatregelen in de horeca:

1. Het is verboden voor heren om staande te plassen.
2. Het is verboden om alcoholische dranken te serveren in de kroeg, dus allemaal aan de Ranja.
3. Het is verboden om overbodige deodorant of andere after-shave’s of Eau de Toilette te dragen.
4. Het is verboden met knoflook of uien op om binnen te komen.
5. Het is verboden om boven fluisterniveau met elkaar te praten in de kroeg.
6. Het is verboden om mee te zingen met de door de ondernemer gedraaide Koos Albers hitsongs.

Enz enz enz…

Dit zijn nu net de dingen waarvan inmiddels meer dan de helft van de Nederlanders denkt, fuck off, ga eens besturen of regeren in plaats van burgertjes pesten. Bovendien moet je toch wel een soort van NSB-achtige landverrader zijn als je namens de gemeente dit beleid moet gaan controleren? Je moet van een lager moreel besef zijn als een stadswacht of parkeerbeheermedewerker om dit “werk” uberhaupt te willen doen.

Maar goed, geef een debiel een uniform en een pet en hij/zij voelt zich klaarblijkelijk boven de mensheid verheven, althans, zo gedragen de zgn BOA’s in de meeste plaatsen waar ik ze tegenkom en met een stoere bek een oma terechtwijzen dat ze met de rollator wel op het rollatorpad moet blijven.

Nederland wordt geregeerd door een stel lulhannessen (m/v) lijkt het, maar helaas pikken we het nog steeds.

Wiskundig klopt er dus geen reet van de titel, maar in vele andere opzichten sinds kort wel. Op vele gebieden klopt deze formule sinds een week of twee als een bus.

Waarom zult u als lezer zeggen verdedigt de schrijver deze ridicule som? Nou, heel simpel, omdat alles na een dik jaar toch op zijn plek is gevallen in ons nieuwe gezin. Vroeg ik mij in eerdere blogs soms af waar ik na het werk heen moest rijden, welke kids in welk huis waren al dan niet alleen, sinds 16 augustus is de “Berkelse Bunch” kompleet en klopt alles weer.

Natuurlijk, er vallen nog vele zaken te doen en te regelen, want op alle gebied opnieuw beginnen is zowel fysiek als administratief een bijna rampenplan. Technisch gezien heb je alles minimaal twee keer, van de Senseo, via de wasmachine, de droger, de naaimachine tot het gereedschap en het glasservies. Maar goed, het is aan de andere kant zowel bizar als een opluchting om eens een 20-tal jaren spullen door te spitten en zonder pardon bij het grofvuil te zetten. Dit overigens tot grote ergernis van mijn oude buurtjes, want bij een parkeervak, ruim anderhalve meter hoog volgeladen grofvuil zetten andere mensen uit de buurt stiekum huisvuil. Vervolgens wordt ’s-nacht door de oud-ijzerboertjes even lekker door de stapel gegraven naar “waardevolle zaken” en scheuren er vuilniszakken die de mannen van de ophaaldienst dus niet meenemen.

De buurtjes zaten dus met een berg huisvuil die niet van mij was, en de enige die ze zagen sjouwen was ondergetekende. Dus lag er een boos briefje in mijn bus, samen met twee zakken huisvuil voor de voordeur, maar ja, de nieuwe buurtjes kenden ze nog niet, terwijl hij ook zeker een half parkeervak had bijgedragen met grofvuil.

Vandaag is fysiek ook mijn server verhuisd van Spijkenisse naar Berkel, omdat wonder boven wonder mijn provider zomaar 6 dagen eerder dan aangekondigd mijn ADSL verbinding op het nieuwe adres aanzette.

Terugkomend op de titel, 3+2=1, die slaat op drie mensen uit het ene gezin en twee mensen uit het andere gezin die samen als één nieuw gezin opnieuw beginnen. Met de nodige opstartprobleempjes, want eenieder moet weer een plekje vinden in een nieuw huis, waar nu in plaats van twee mensen ineens vijf mensen wonen en hun domeintje hebben. Mijn jongste kon dit jaar opnieuw na zijn vakantie verkassen van mijn ex, die ook haar plekje nu heeft gevonden in Rozenburg, naar ons, maar hij liep te piepen dat elke keer na zijn vakantie al zijn spullen in een verhuisdoos stonden en hij moest verhuizen.

Nou, ik beloof ze dat het verhuizen voorlopig even voor het laatst is, want een verhuizing gaat je niet in de koude kleren zitten, op alle gebied. Ik ben zielsgelukkig dat allebei mijn jongens weer onder mijn dak wonen, aangevuld met een prachtige dochter en een minstens net zo lieve vriendin.

Kortom, wat er ook gebeurt, wij komen er wel…. en voor een ieder die ons na aan het hart is, binnenkort gaan we ons nieuwe kasteeltje eens grondig inzegenen, en de verrassing verklappen we lekker niet…

Overgeleverd zijn aan de internetgoden van Nederland valt niet mee, want onze o, zo moderne KPN laat zich weer van zijn logste kant zien als het gaat om het eventjes verhuizen van een internetverbinding.

Daarbij ben ik de laatste twee weken van augustus vrij, en heb dus ook vanaf de zaak geen toegang meer tot het internet, en tjonge, jonge zeg, wat ben je dan ineens gehandicapt. Het blijkt dat inmiddels ongemerkt je halve regelleven via dat gekke internet loopt, en je ineens geen euro meer kan overmaken zonder zo’n ADSL touwtje.

Enfin, mijn nog steeds als betrouwbaar, maar in de zomer nagenoeg onbereikbare provider XS4ALL heeft mij inmiddels teruggebeld en me met de hand op het hart beloofd dat wij op ons nieuwe stekje vanaf 6 september weer kunnen genieten van breedband internet.

Gedurende die periode kan het zijn dat deze en andere sites een paar dagen uit de lucht zijn, omdat de server bij die overstap ook fysiek verhuisd gaat worden naar ons nieuwe adres.

Ons nieuwe huisje begint overigens steeds meer op een huisje te lijken, en alhoewel er nog niet overal lampen hangen, plinten liggen en er nog her en der verhuisdozen staan is ons ultieme doel, namelijk de hele bups onder één dak krijgen voor elkaar.

Groetjes, van het Berkelse zooitje

Nog minder dan 14 dagen te gaan en dan is mijn status als inwoner van Spijkenisse over en bewoon ik een prachtig huis samen met mijn lieve vriendin en drie schatten van pubers in Berkel en Rodenrijs.

Geen files, geen klotenbruggen, geen tunnels, zelfs geen snelweg meer om naar het werk te gaan….. alleen dat al bevalt mij de afgelopen weken al pendelend tussen drie huizen fantastisch.

Maar is Spijkenisse dan slecht voor me geweest? Absoluut niet, ik heb er 17 jaar van mijn leven gewoond en geleefd, mijn jongste zoon is er geboren, beide kids zijn er opgegroeid en hebben hun school hier voor een groot deel afgemaakt, en ondanks de ups en downs in een ieders leven mag ik niet klagen over Spijkenisse.

Spijkenisse is altijd goed voor ons geweest, en daar ben ik zelfs dankbaar voor, ondanks de gestolen fietsen en de tot driemaal toe kapotgetrapte spiegel van mijn auto, ondanks de dagelijke portie files erin of eruit, ondanks de inbraak een jaar of 10 geleden, het blijft een leuke gemeente om in te wonen, zeker de wijk waar ik mijn stulpje had.
Ga ik Spijkenisse missen? Op sommige gebieden zeker, maar op andere gebieden absoluut niet, zeker nu ik in het Berkelse al op ontdekkingstocht ben geweest en erachter ben gekomen dat dat gebied nog echt landelijk is en ver weg van industrie en beton….

Ik ben sinds vorig jaar juni gestart met een geheel nieuwe periode in mijn leven, een periode waar Spijkenisse als basis niet meer bij past, maar waar ik wel 17 jaar herinneringen en vriendschappen achterlaat.
De vriendschappen zullen overigens altijd reden blijven om met regelmaat terug te keren in Spijkenisse, want aan vriendschappen moet je van beide zijden blijven werken om het tot een succes te maken.

Ik wens alle “achterblijvers” uit Spijkenisse minstens net zoveel geluk, liefde en gezondheid toe als wat mij is toegewenst, en ik hoop die en gene zo af en toe nog eens tegen het lijf te lopen.

Vandaag ergens in het AD een twee pagina’s lang artikel over de achteruit hollende kennis van het Nederlands bij jongeren, met hierin de commentaren van een aantal leerkrachten en taaldeskundigen, kortom, een editoriaal stuk met als doel om te zoeken naar redenen voor taalversimpeling.

Laat ik de spreekwoordelijke koe maar bij de horens vatten en de bewuste taalkundige gelijk tot aan het kruis affikken, want deze persoon schreef er niet warm of koud van te worden dat iemand “k” schreef in plaats van “ik” en “ff” in plaats van “even”. De man in kwestie trok nergens op slaande parallellen met de Engelse taal waarin hij onze aan de overzijde wonende buren beschuldigde van het verkrachten van “I will” in “I’ll”, terwijl dit een al jaren correct geschreven samentrekking is, zowel in spreek- als schrijftaal. Sowieso getuigt het van weinig talent en respect als je de zwakte in kennis van je eigen taal reflecteert op een andere taal. Steek de hand als taalkundige eens in je eigen Neerlandsche boezem en erken dat er van die zo prachtige taal op dit moment in hoog tempo een aperte klerenzooi gemaakt wordt, zowel door onze kids als door de mensen die ze deze taal moeten bijbrengen.

Als ik een paar van de “kromme volzinnen” uit het artikel eens citeer hier dan begrijp je dat ik spontaan rode, jeukerige pukkels in mijn nek krijg van sommige. “Ik dacht in me hoofd dat het goed was”, of “Me moeder dagt dat ik niet tuis was, en cker weten dat ik wel tuis was”, “Me fiets was gestolen en ik kon me buskaart ff niet vinden”, en meer tenenkrommende, door chatboxen als MSN verkrachtte zinnen vliegen door mijn gezichtsveld als ik verder over het artikel heenlees.

Ook worden de zgn. rifgebergtebruidjes van vele Turkse en Marokkaanse immigranten, die vaak zelf wel goed Nederlands spreken, in dit artikel meermaals gebruikt als argument waarom taalverloedering niet is te bestrijden. Een reeds 17 jaar in Nederland wonende “geïntegreerde” Turk nam zijn dochter mee naar een ouderavond om als tolk te fungeren, en op de vraag waarom hij na zoveel jaar hier wonen, werken en leven nog het Nederlands nauwelijks beheerste zei hij letterlijk:”Ik is paprika in kas hier”, hiermee een soort sociale isolatie met de Nederlands sprekende gemeenschap aangrijpend als excuus om zelf niet goed Nederlands te hoeven of kunnen spreken.

Ik vraag mezelf wel eens af of als alle mensen die destijds vanuit Nederland naar verre oorden zijn geëmigreerd dezelfde mentaliteit zouden hebben gehad, zij dan ook zo’n goed leven daar gehad zouden hebben, want bij mijn weten doen Amerikanen, “Aussies” en Aziaten geen moeite om jou als “Ollander” in je eigen taal aan te spreken, je lult maar gewoon hun taal of als zalvend smeermiddel vaak “Engels”.

Maar ja, goed Nederlands kunnen spreken en schrijven begint al in het basisonderwijs, en als blijkt dat er een Pabo-stagiaire op het bord schrijft: “Hij betaald zijn reep chocolade….”, en ondanks een correctie van een kind in de klas dat het met een “t” moet zijn, zij stug blijft volhouden dat zoals zij het schrijft het correct is….. dan groeien de pukkeltjes in mijn nek met gezwinde spoed tot het formaat steenpuist, en vraag ik mezelf af waar het is fout gegaan (als zoon en schoonzoon, met een blinde vlek voor “d” en “t”, van twee onderwijzeressen van de “oude stempel”).

Afgestudeerde PABO mensen, die onze jeugd moeten leren lezen, rekenen, schrijven en wat al niet meer aan basiskennis voor het leven moeten toedienen, en die zelf deze vaardigheden abominabel slecht beheersen.

Het is alsof de dommen de idioten les moeten geven, dus wellicht is taalversimpeling wel de enige oplossing….. en dat ik daar niet blij mee hoef te zijn daar ligt waarschijnlijk ook niemand wakker van.

Volgt de desillusie over het voortijdig einde aan een zo gewenste climax en besef je de kille waarheid dat het over en uit is, althans, voor de komende twee jaar. Als je niet beter zou weten zou dit de eveneens de slotzin kunnen zijn van een prille relatie.

Nee, niks aan de hand, niet schrikken, het ging nog even over het EK van oranje, en lezend over de weblogs die ik frequent aandoe viel mijn oog op één kort, maar opmerkelijk berichtje van een vriendin van me. Een nog steeds virtuele vriendin van me, waar ik inmiddels zo’n klein jaar een soort bizarre, bijna intieme weblog relatie mee heb, en die me ondanks het nog steeds strikt virtuele het gevoel geeft een bijna echte vriendin van me te zijn.

Beiden hebben we redelijk wat digitale tijd en bitjes via het wereldwijde web gespendeerd samen, bomend over relaties, kale mannen met vouw in het achterhoofd, dat ik haar type niet was, stoere vrouwen, tattoos, kinderen die het huis uitgaan, haar favoriete band Bløf, haar onderdrukte ambitie om eigenlijk politieagente te willen worden, en honderden andere dingen die je in alle anonieme intimiteit van het internet en als vrienden zou kunnen en willen delen met elkaar. Daarbij zijn we allebei passionele webloggers, iets wat we beiden op onze eigen manier met grote regelmaat doen, onze emoties en gedachten neerplempen op de wijdsheid van het grote boze internet.

In de periode dat mijn lief en ik elkaar ontmoette pruttelde ze heel nuchter nog even tegen me dat het allemaal wel heeeeeel erg snel ging, en dat de uitspraken onzerzijds dat we van elkaar hielden wellicht iets te voorbarig waren, iets wat in onze ogen qua tijd heel erg relatief was. Realistisch als ik haar inschat ging de gezonde achterdocht over in een gevoel ons het beste te wensen, en toen zij een aantal maanden geleden me eens stiekum via MSN toevertrouwde dat ook zij een nieuwe partner tegen het lijf was gelopen, was mijn eerste reactie er eentje van…..yesssssssssss, helemaal te gek, als er één is die ik de liefde gun is zij het wel.

Terug naar dat éne blogje wat ik van haar tegenkwam en wat, begeleid door een foto, een dikke glimlach op mijn gezicht toverde, want ondanks dat de tekst eindigt met “Ja”, was het de intentie en het gevoel achter de briefjes op de foto die mij deden beseffen dat er nog echte romantische mannen bestaan. Ondanks het feit dat trouwen voor mij niet meer de waarde heeft van het bijna heilige verbond tussen man en vrouw, was dat éne briefje op de foto, gecombineerd met het “Ja” aan het einde van haar korte verhaal iets wat een warme golf van gevoel door mijn aderen liet stromen.

Toegegeven, eigenlijk ben ik een beetje jaloers op deze uiterst originele manier van hem om zijn lief te vertellen dat zij de enige vrouw in zijn leven is, en hij samen met haar oud wil worden. Ondanks dat de bos rode rozen die ik laatst tijdens een onaangekondigde stop in Rotterdam aan mijn liefste gaf net zo uit het hart was, ik moet toegeven, dat deze man nog uit het echt romantische hout is gesneden.

Het is dan ook wel leuk om in het blog erna te kunnen lezen dat wij als lezers dat éne briefje en het “Ja” iets genuanceerd dienen te lezen, en om vervolgens op een poëtische golf haar emoties te mogen proeven over haar huidige relatie. Ik kan alleen maar zeggen dat ook bij haar de relatieve snelheidsbarriere is doorbroken, maar dat ik jubel als ik als relatieve buitenstaander twee mensen zie die net als mijn lief en ik weer nieuw geluk hebben gevonden.

Tja, gelukkig bestaat de echte romanticus nog, en het is niet iets wat je kunt leren, dat zit volgens mij in je en komt eruit als je de liefde van je leven hebt gevonden.

Lieve mensen, ik wens jullie alle liefde en geluk van de wereld toe, wetende dat alles wat je een ander toewenst meestal ook aan jezelf toe kan komen.