Hebben jullie ook het gevoel dat naar mate je ouder wordt de tijd steeds sneller gaat ? Nou, bij mij lijkt het erop dat de tijd zo zijn eigen leventje aan het leiden is en ik slechts een marionet ben van het perverse spelletje dat gespeeld wordt.
Tijd is sowieso natuurlijk een relatief begrip voor een mens, want afhankelijk van het moment waarin je je begeeft kan 10 minuten heel verschillend ervaren worden.
Sta je te kroelen in het fietsenhok met je liefje dan is 10 minuten voorbij voordat je er erg in hebt, maar sta je in een stortbui op de bus te wachten, dan lijken diezelfde 10 minuten een eeuwigheid te duren.
Heb je het op je werk druk, ben je met duizend dingen tegelijk bezig dan vliegt de dag om, heb je daarentegen een saai klusje waar je haast niet doorheen komt, dan lijkt de tijd je bewust tegen te werken en de klok kruipt.
Als je eens kijkt naar een mensenleven en de tijdsindeling die sommigen hieraan geven dan moet je jezelf af en toe eens achter de oren krabben of je nu zelf wel zo goed bezig bent. Vergeet niet dat een mens gemiddeld eenderde van zijn leven slaapt (uitzonderingen daar gelaten).
Alles moet tegenwoordig klaarblijkelijk steeds sneller, heb je niet binnen 15 minuten een antwoord op je e-mailtje dan slaat je de schrik al om het hart dat de ontvanger je negeert of erger…..
Je gaat helemaal voorbij aan het feit dat de snelheid van jouw breedband internet, niet gekoppeld is aan de persoon die aan de andere kant jouw berichtje krijgt en daar vervolgens op moet reageren.
Ook het geslacht lijkt bepalend te zijn voor de tijdsbeleving, want even teruggrijpend op mijn verhaal over online dating zijn mannen klaarblijkelijk ongeduldig, verwachten binnen no-time een antwoord, terwijl vrouwen zoiets hebben van… natuurlijk, daar ga ik eens even over nadenken voordat ik hierop een antwoord ga componeren.
Natuurlijk, haastige spoed is….. vul maar in, maar in een wereld waarvan iedereen tegenwoordig verwacht dat hij 24/7 doordraait, vindt men het klaarblijkelijk vreemd dat er nog mensen zijn die niet aan die verwachting voldoen en gewoon hun eigen plan trekken.
In 1995 heb ik het genoegen gehad om ruim 5 weken (er waren 11 dagen gepland) een project op te starten op ons stukje Nederland in de Caribbean, namelijk Aruba. Men hanteert daar de uitspraak “Poco, poco” wat zoveel betekent als “rustig aan”. In het begin heb je nog het stresserige Nederlandse van doorstampen en gaan met die banaan, maar zowel het klimaat als de mensen daar zorgen ervoor dat je heel snel begrijpt wat wij allemaal fout doen.
Stress is iets wat wij onszelf aandoen onder druk van de maatschappij en de tijd, dus ik zou zeggen mensen….. doe het eens een tijdje “Poco, poco”, je zult zien dat je je een stuk lekkerder voelt.
Maar ik waarschijnlijk makkelijk praten met 3 weken vakantie, die morgen beginnen…. 
Nu nog hopen dat het ook een beetje lekker weer is uiteraard