Rond deze tijd zie je stukjes over overdadig eten en bezinning tijdens de Kerstdagen verschijnen. Dat het eerste niet altijd nodig is om te kunnen genieten en dat het ander in vele vormen kan heb ik mogen ondervinden.
In de 23 jaar dat ik getrouwd ben geweest kookte mijn man (een hele goede toen inmiddels ex-chef-kok) tijdens de Kerstdagen. Deze culinaire hoogstandjes blonken uit door goede kwaliteit van de ingredienten en een eenvoudig aandoend maar heerlijk eindresultaat. Hierdoor en door met het diner te starten rond 16.00 en te eindigen rond 23.00 kon je volop genieten zonder je volgestopt te gaan voelen. In de gesprekken tijdens het diner had je dan ook tijd om heerlijk met je geliefde genodigden te kletsen en te discussiëren over de zin van het leven.
Toen hij nu ruim 3 jaar geleden overleed, viel er dus ook een gat tijdens de Kerstdagen. Maar de inmiddels ingesleten kerstvieringstraditie hebben we voortgezet in dezelfde vorm, zij het dat ik het eerste jaar heb gekookt.
Het tweede jaar echter gaf mijn dochter, toen 14, aan het plannen van het menu en het koken voor haar rekening te willen nemen. Nu stond zij bij niemand bekend als een keukenprinses. En hoewel zij zo nu en dan in het verleden enkele kooklessen van haar vader had gehad, meer dan een gebakken ei maken en het koken met de friteuse had ik haar nooit zien doen.
Ze meende het echter serieus en enkele weken tevoren werd het menu met behulp van Jamie Oliver, Ainsley Harriot en praktisch denken in elkaar gezet. Een boodschappenlijst werd gemaakt (die ik dus wel moest halen en betalen) en een keukenplanning opgezet. De dag vóór Kerst begon ze met het voorbereiden van enkele gerechten (het geheel zonder de hulp van Maggi, Knorr, Unox, Iglo etc.) en op de dag zelf ging ze verder met echt slechts af en toe een hele kleine aanwijzing mijnerzijds.
Haar menu:
Paté op een bedje van rucola met uienjam en toast
Franse uiensoep met knoflookbrood en kaas
Spoom
Gebakken slibtongfilets met aardappeltaartje en worteltjes
Lamskoteletjes met pommes salardaise (in ganzevet gebakken aardappeltjes) en ratatouille
IJs met bosvruchten
Haar opa en oma en ik hebben genoten van het geheel en de hele dag en avond hebben wij ons verwonderd over haar blijkbaar aangeboren talent. Je gaat dan ook nadenken over hulp van “boven”, wat er allemaal via genen wordt doorgegeven en hetgeen inzet en wil niet allemaal mogelijk maken. Bezinning was dan ook zeker een van de ingrediënten van een heel bijzondere Kerst. En haar trotse vader was in ieder geval “aanwezig”.
In de tijd na deze Kerst heeft ze zich overigens niet meer als kok laten zien in de keuken, maar heeft wel weer het koken voor deze Kerstdagen geclaimd. We zijn benieuwd…en misschien dat ze deze keer wel de smaak voor vaker koken te pakken krijgt.
Als ze het in zich heeft , zou ze een mooie carriére kunnen maken.
Er zijn niet zoveel vrouwelijke chef koks;-))
Ik heb een bloedhekel aan koken, dus gewoon met Kerst simpel en eenvoudig, maar reuze lekker
@Dive
Zo’n carrièrre valt meer onder het kopje “als hij maar geen voetballer wordt, ze schoppen hem half dood”. Haar vader heeft haar al gewaarschuwd voor het soort leven dat een chef-kok en dan ook nog een vrouwelijke staat te wachten. Ze bedankt dus feestelijk voor de eer. En bovendien is het maar 1 keer per jaar Kerst…:-)
wat een eer wat een eer allemaal. Om dan maar even dit verhaal af te maken de slechte kanten ervan.
bijvoorbeeld dat ik na het koken van dit menu zelf na het voorgerecht al vol zat en de tafel weinig heb gezien. ik ook een soep had gemaakt die meer weg had van een maaltijdsoep dan van een tussendoorsoepje. en iedereen daarna dus al vol zat. ik dus de lam weg moest laten (die de dag erna toch echt weer uit de vriezer gingen) en het toetje bijna naar binnen moest proppen. maar toch hoorde ik een half jaar later nog dat het zo verukkelijk was. en dat ik toch meer dan een ei kon bakken. maar ik moet bekennen dat pannenkoeken bakken me niet lukt. dat zullen zeker die verwende genen zijn die niet leven van pannenkoeken maar elke dag een beetje kaviaar pikt zonder dat iemand het merkt.
Ach Maxine, alle begin is moeilijk, ik weet van vorig jaar dat het allemaal erg lekker was, en dit jaar mag je zelfs twee keer indruk gaan maken met eten toch?
Ik ben al helemaal benieuwd wat je allemaal verzonnen hebt voor het menu hoor (ik weet alleen de soepen maar tot nu toe)
En wat lees ik nou, elke dag een beetje kaviaar pikken? Daar doe je mij geen verdriet mee hoor, ‘t is toch niet mijn favoriete spul