Een veel gebruikte kreet aan het einde van een radiocommunicatie sessie, maar in dit geval in een andere betekenis, het einde van een lange periode.
Schreef ik begin september nog over een “Long distance love“, het afscheid van het vriendinnetje van mijn oudste zoon, die voor zes maanden naar Australië ging om haar jeugddroom in vervulling te laten gaan, helaas is ditzelfde vriendinnetje aanleiding voor alweer een stukje.
Het is zondagochtend als de telefoon gaat en ik vanuit mijn bed grijp naar het telefoonhoorntje, helaas net mis, dus voordat ik kon opnemen hield de beller het voor gezien, geen caller ID in het scherm, dus ook geen mogelijkheid om te controleren wie het was. Twee minuten later alweer telefoon, ditmaal het hoorntje binnen twee tellen te pakken om het vriendinnetje van mijn oudste vanuit Australië aan de lijn te krijgen, dus naar boven lopen en hem wakker maken.
Uiteraard luister je als vader niet mee met de gesprekken die je zoon voert over de telefoon, maar aan de flarden en de stemverheffing voelde ik dat er iets niet goed ging, en na een lang gesprek kregen we te horen dat het uit was. De reden, alhoewel voor ons niet zo belangrijk, was dat ze een slippertje had gemaakt, en eerlijk als ze altijd tegen elkaar zijn geweest had ze dat aan hem opgebiecht. Ze had er wel spijt van maar kon niet beloven dat het niet nogmaals zou kunnen gebeuren, alle reden dus voor mijn zoon om hieruit zijn conclusies te trekken en er een streep onder te zetten.
Verdrietig en boos heeft hij elk voorwerp wat maar iets met haar te maken heeft in een vuilniszak gegooid en op de zolder gesmeten, is hij vervolgens bij de diverse mensen die hij vertrouwd langs gegaan om zijn verhaal kwijt te raken, en wij hebben gisterenavond ook nog erover gesproken.
Het is voor hem voorlopig een einde aan dik drie jaar verkering, verliefd zijn op hetzelfde meisje, en absoluut trouw aan haar tijdens haar afwezigheid, dus hij snapt niet dat het van haar kant ook niet zo is geweest. Alhoewel ik niets wil goedpraten, kan ik niet inschatten onder welke omstandigheden een en ander aan de andere kant van de wereld is gebeurd, maar ik proef bij iedereen die het weet onbegrip en verbazing over het gebeurde.
Het zal moeten slijten, wellicht dat als ze half februari weer terugkomt naar Nederland dat ze erover kunnen praten samen, maar het vertrouwen heeft uiteraard wel een stevige knauw gekregen. Wij kunnen er alleen maar zijn om hem op te vangen, naar hem te luisteren en hem te troosten.
Het leven gaat uiteindelijk ook voor hem gewoon door…
Nare les, heel erg naar, toch wel 1 waar hij wat aan kan hebben in de toekomst, als ik het verhaal lees ben ik een beetje jaloers dat ik toen ik jong was niet meer ervaring heb opgedaan met relaties/verkering/verliefdheid en alles wat erbij hoort. Ik modder nu maar wat aan op relationeel gebied en vind het een uitermate ingewikkeld proces, en dat wijt ik dus aan gebrek aan ervaring……..maar ook aan gebrek aan leuke ervaringen, echt naar voor hem…….ik hoop dat eht verdriet snel slijt en dat hij hierdoor niet zijn vertrouwen in mensen en in de liefde verliest. Fijn dat hij jou als vader heeft, volgens mij ben jij wel een toffe pa!
Wat sneu!
Toch kan ik mij iets voorstellen bij het vreemgaan als je zo ver weg bent en nog jong bent.
Ik praat het niet goed, begrijp mij goed;-))
Hoe gaat het nu met hem?
@JC: Ach, gebrek aan ervaring, na drie jaar verliefd te zijn op hetzelfde meisje komt het gewoon hard aan.
Ook ik kan mijn relaties nog steeds ruimschoots op één hand tellen, maar of ik hierdoor wat aanmodder… geen idee, waarschijnlijk heb ik daar te weinig ervaring mee
@Dive: Ver weg zijn, je eenzaam voelen af en toe, een knuffel missen en bovendien een mooie meid zijn…. alle ingredienten om dit te voorspellen, maar toch….. het vertrouwen is uiteraard wel beschadigd.
Hoe het met hem gaat?
Afgelopen week was het slecht weer, lage luchtdruk, het is een magere lange graat en een stresskip, dus alle ingredienten voor een gedeeltelijk ingeklapte long (heeft hij eerder gehad).
Dus nachtje observatie in het ziekenhuis, en nu thuis maar niks mogen tillen en doen, alleen liggen en zitten in de hoop dat die long weer spontaan gaat aanliggen.
Maandagochtend controlefoto maken en afhankelijk daarvan horen of het weer goed zit of hij alsnog opgenomen moet worden en aan een drain gehangen wordt om de long een handje te helpen.
Kortom…. even afwachten dus….
OOk dat nog!
Stress uit zich vaak in lichamelijke ongemakken!
Sterkte met de zoon