OK, die bestaan niet meer (dat kwartje dan) maar op mijn leeftijd denk je nog in die termen…ahum
Al een tijdje heel stil op webloggebied, hoe komt dat? Mijn lief verwoordde het een aantal dagen geleden met: alles wat geschreven moest worden is inmiddels wel aan het digitale papier toevertrouwd en inmiddels vervangen door het gevoel in je hart, ongeschreven, onuitgesproken soms, maar niet minder diep aanwezig als warm gevoel.
Nu zul je denken, OK dan kan er eindelijk weer over iets anders dan de liefde worden geschreven. Dat zou je inderdaad denken, maar tussen het niet opschrijven en er niet aan denken zit een groot verschil. Dat gevoel in je hart neemt heel veel plaats in beslag en laat gedachten over andere zaken niet echt makkelijk de ruimte. Er is dan ook een heleboel veranderd in je leven dat een plaats moet krijgen.
Natuurlijk denk je niet bewust elk moment van de dag: ik hou van hem, ik hou van hem (dat zit al als behang aan de muren van je bewustzijn), maar om aan zaken te denken die niets met onze relatie te maken hebben is moeilijk. Alleen gedurende werkuren wil dat over het algemeen nu wel weer lukken, maar in mijn vrije tijd?
Naast met volle teugen genieten van samenzijn en nieuwe ervaringen, zijn er momenten (lang of kort) waarin je toch naar de toekomst kijkt en dingen zou willen plannen of overleggen, ondanks dat je over het algemeen denkt van ik zie wel wat er gebeurt. Maar hoe denkt de ander erover en is die al wel toe aan het bespreken ervan of ga ik te snel.
Mensen, ook zij die verliefd zijn, hebben de beperking dat zij geen gedachten kunnen lezen en ook niet automatisch kunnen voelen (letterlijk en figuurlijk) wat de ander voelt en dan komt de vraag: een kwartje voor… al was het alleen maar om te horen dat de ander nog steeds aan je denkt en van je houdt en dan kan dat plannen van de toekomst samen nog wel weer even wachten, even…
