Een niet ongebruikelijke metafoor voor mensen die op een of andere manier door het oog van de naald zijn gekropen, wat op zijn beurt overigens ook weer een metafoor is, zoals wij afgelopen zondag ongevraagd weer van zeer nabij mochten meemaken.
Zondag was gepland om lekker te gaan gourmetten bij mijn lief thuis, echter ik moest nog wel even mijn oudste zoon oppikken in Spikecity. Nu heeft hij net twee weken zijn rijbewijs, dus had ik hem al een tijdje tevoren gezegd dat hij het ritje tussen honk één en honk twee zou gaan sturen. Nee, dit ritje was niet zodanig eng dat ik mezelf het engeltje op de schouder had toegewenst, want alhoewel hij nog alle symptomen van een beginnend bestuurder vertoont, en dus het routinematige van autorijden mist, en hierdoor wat nerveus achter het lederen stuurwiel zat, was dat geen aanleiding om wit weg te trekken en om een engeltje te roepen.
Aangekomen bij mijn liefje hing er een wat onheilspellende sfeer, want zij had zojuist een “doodkalme” moeder aan de lijn gehad, die vertelde dat haar vader met een slagaderlijke bloeding was opgenomen in het ziekenhuis. In eerste instantie dacht ik dat hij met de bijl of de zaag op “de Peerenboom” in één van zijn ledematen had gezeten, want hij is fanatiek doe-het-zelf houthakker op het stukje “oerwoud aan het water” waar hij veel vrije tijd doorbrengt met zijn vrouw en geniet van de rust en de stilte van de Biesbosch. Maar naar mate de tijd verstreek en ik de wat onsamenhangende brokken info chronologisch had geordend viel het kwartje pas echt en gingen de bellen rinkelen.
De goede man had wat men in medisch jargon een aneurysma in de aorta in de buikholte noemt (een AAA=Abdominal Aortic Aneurysm) en die was gescheurd…. tering, dat is iets anders als per ongeluk in je polsen zagen. Nadat een slecht gevallen lunch was uitgesloten door de huisarts, is hij uiteindelijk in vliegende vaart, met zwaailichten en met loeiende sirenes, onder escorte van mijn “schoonzus” vanuit de eerste hulppost in Gorinchem, want daar was geen ruimte op de IC, overgebracht naar het Albert Schweitzer ziekenhuis in Dordrecht, waar hij vanaf de brancard direct onder het mes is gegaan. Achteraf dus letterlijk een rit op leven en dood, en wat ik van de zus van mijn lief meekreeg is er geen brandstof uitgespaard tijdens deze dolle rit die ze in net een kwartier hebben volbracht. Grote klasse mannen.
Dus in plaats van gezellig gourmetten onze kids samen achtergelaten met een half uitgespeeld potje Monopoly en wij op weg naar Dordrecht in de stromende regen. Daar aangekomen hebben we uiteindelijk nog tot halfacht, samen met zus, zwager en moeder zitten nagelbijten voordat de chirurg in niet mis te verstane bewoordingen zijn verslag kwam doen. Het was allemaal kantje boord geweest, hij had heel veel bloed verloren, het aneurysma had hij gerepareerd met een prothese, en de komende 24 uur zouden nog kritisch zijn. Het vervelende is dat zo’n aneurysma geen symptomen heeft totdat hij scheurt, en dan is hij per definitie zo goed als dodelijk, want je aorta, zo’n beetje de grootste pijp met bloed in je hele lijf zorgt ervoor dat alles blijft stromen, en als zo’n dikke pijp scheurt dan is die 5 tot 6 liter bloed die je hebt in no-time verzameld in je buikholte en bloed je letterlijk dood.
De chirurg, zijn nog enigszins bebloede operatieklompen nog aan, kon het niet echt laten wat cijfers te noemen, waarbij hij statistisch gezien wellicht nog voorzichtig was, want volgens hem haalde 50% niet eens levend het ziekenhuis, en van de 50% die wel levend het ziekenhuis halen, overlijdt nog eens de helft op weg naar of op de operatietafel, ofwel, dit was iets om even serieus over na te denken.
Toen wij gisterenavond rond acht uur ‘s-avonds dus naar huis reden, wetende dat hij op de ICU lag waar men hem scherp in de gaten zou houden, hem weer een beetje opwarmde, omdat hij bij binnenkomt nog maar 34 graden was, en hem voorlopig ook even slapend hielden om zijn lijf zo veel mogelijk te ontlasten had ik zoiets van:”Poeh hé, dat was achteraf eigenlijk best kantje boord”, en na een nachtje slapen en wat nalezen over deze, overigens voornamelijk bij blanke mannen boven de 60 voorkomende, tijdbom besef ik me dat haar vader waarschijnlijk een engeltje op zijn schouder had afgelopen weekend, want alhoewel nog immer kritiek de komende dag(en) heeft hij het technisch overleefd, terwijl de statistieken alles behalve zo’n uitkomst voorspellen, en het leeuwendeel een dergelijk scheur in je grootste ader met de dood moet bekopen.
Ik begreep dat mijn “schoonmoeder” gisterenavond, in gezelschap van familie uiteindelijk ook de slaap heeft gevat, en hopelijk heeft ze een beetje rustig geslapen, want toen ik haar gisteren ontmoette in het ziekenhuis zag ze er ook uit alsof ze elk moment zou ontploffen van alle stress en emoties. Wellicht heeft ze zich nog nauwelijks gerealiseerd hoe kritiek een en ander is geweest, of juist wel, maar haar zorgen om “de Peerenboom” omdat het gestormd had vannacht en het ook nog eens springtij was geven aan dat emotioneel de prioriteiten nog even door elkaar liggen. Lekker belangrijk hoor…. liever een boom om dan je partner verliezen onverwacht lijkt me toch.
O ja, uiteindelijk een paar uur later toch nog gezellig gegourmet, waarschijnlijk nog niet realiserend wat we hadden meegemaakt. Ik hoop dat het engeltje op zijn schouder nog heel lang bij hem blijft en over hem waakt… het leven is al kort genoeg om nu al afscheid te nemen van iemand die ik net ken als een hele lieve vader en opa.
Wat een heel lief stuk. Dank je wel schatje voor de bezorgdheid en liefde die het uitstraalt.
En hoewel jij het wel zal afdoen met dat jij het heel normaal vindt, voor mij ben je op zijn minst heel bijzonder!!!!
Ja, heel normaal inderdaad
Stilte van deze kant…… dus onder de indruk!!!!!
Hou jullie haaks lieverds….
Liefs Linda
Hoi Lin,
We kunnen niet meer doen dan afwachten en duimen dat hij zichzelf door deze zware ingreep weet heen te knokken.
Voorlopig kreeg ik zojuist een telefoontje dat hij toch weer onder het mes gaat straks omdat hij een harde buik houdt en wellicht heel veel vocht in zijn buik heeft zitten.
Not out of the woods yet dus.
Update:
We schrijven vandaag maar even een update als reactie, want uiteindelijk is hij nu net een paar weken thuis, nadat hij voor de medium en normale care was overgeplaatst naar Gorinchem (dichter bij huis voor de familie ook).
De buikwond is opengelaten om allerlei redenen, en moet nu door middel van een portable vacuümpomp langzaamaan dichtgroeien, wat best nog wel eens een maandje of vier kan gaan duren.
Ondertussen is de oudste broer van mijn vader, die een week na deze man preventief aan een AAA was geopereerd vorige week toch overleden aan de complicaties (hartfalen), wat de score voor deze kwaal weer negatief bijstelt.
Mijn schoonpappa gaat volgende week weer praten met de specialisten om te kijken of hij fit genoeg is voor een huidtransplantaat over de wond, om hem eerder van de pomp af te krijgen.
Het betekent echter wel weer onder narcose, huid vanuit zijn dijbeen overplanten in de opening van de wond, met alle mogelijke complicaties vandien.
Kortom, ik vermoed dat voordat hij weer een beetje de oude is (ik begreep al van andere mensen die dit hebben meegemaakt dat ze nooit meer echt de oude worden) hij wel eens een dik jaar verder kan zijn.
We blijven dus duimen dat alles een beetje voorspoedig gaat.