We schrijven vandaag maar even een update als reactie, want uiteindelijk is hij nu net een paar weken thuis, nadat hij voor de medium en normale care was overgeplaatst naar Gorinchem (dichter bij huis voor de familie ook).

De buikwond is opengelaten om allerlei redenen, en moet nu door middel van een portable vacuümpomp langzaamaan dichtgroeien, wat best nog wel eens een maandje of vier kan gaan duren.

Ondertussen is de oudste broer van mijn vader, die een week na deze man preventief aan een AAA was geopereerd vorige week toch overleden aan de complicaties (hartfalen), wat de score voor deze kwaal weer negatief bijstelt.

Mijn schoonpappa gaat volgende week weer praten met de specialisten om te kijken of hij fit genoeg is voor een huidtransplantaat over de wond, om hem eerder van de pomp af te krijgen.
Het betekent echter wel weer onder narcose, huid vanuit zijn dijbeen overplanten in de opening van de wond, met alle mogelijke complicaties vandien.

Kortom, ik vermoed dat voordat hij weer een beetje de oude is (ik begreep al van andere mensen die dit hebben meegemaakt dat ze nooit meer echt de oude worden) hij wel eens een dik jaar verder kan zijn.

We blijven dus duimen dat alles een beetje voorspoedig gaat.

We kunnen niet meer doen dan afwachten en duimen dat hij zichzelf door deze zware ingreep weet heen te knokken.
Voorlopig kreeg ik zojuist een telefoontje dat hij toch weer onder het mes gaat straks omdat hij een harde buik houdt en wellicht heel veel vocht in zijn buik heeft zitten.

Not out of the woods yet dus.

Hou jullie haaks lieverds….

Liefs Linda

En hoewel jij het wel zal afdoen met dat jij het heel normaal vindt, voor mij ben je op zijn minst heel bijzonder!!!!