Even een luchtig onderwerp nu, geen politiek, geen terreur, geen moslims, gewoon eens wat schrijven over ouder worden en de bijbehorende kwaaltjes.
Als ik naar mezelf kijk, dan prijs ik me gelukkig één van de weinige mannen in de familie te zijn die niet vanaf jonge leeftijd alleen maar goed kon kijken met een setje dubbele beglazing op je neus of op je oogbollen geplakt. Tot mijn veertigste jaar gewoon kunnen kijken, de krant kunnen lezen zonder verlengstukken aan je armen te schroeven en niet hoeven te kloten met de bekende blauw/wit gekapte potjes met lenzen, totdat ik een aantal jaar geleden, vooral in de avond, begon op te merken dat met name rechts in mijn gezichtsveld een soort waas begon te vormen.
Aangezien er in mijn familie een heel nestje opticiens zit was dus een ritje naar mijn nichtje eigenlijk vanzelfsprekend, en nadat de optometrist met mij klaar was zat ik een keck montuurtje uit te zoeken om mijn toch wel ingewikkelde brilrecept in af te hangen. Links – 0.5 en rechts -1.5 met bovendien nog een cylinder van -0.75 dioptrie. Om het geheel af te maken en mijn reteluie rechteroog, danwel mijn dominante linkeroog weer een beetje te laten samenwerken werd er bovendien ook nog een prisma ingezet. Zo dan, ineens hoorde ik weer bij de familie en had mijn dubbele beglazing zoals dat “hoorde”.
Wat een ellende zo’n neusmeubel zeg, elke keer vergeten, vette vingers, krasjes, constant over, langs en onder je glazen door willen kijken omdat hij nu eenmaal voor veraf was, en dus tijdens computerwerk in de weg zat. Enfin, om van een hoop gelul een mooie slagzin te maken, die bril maakte mijn interesse in het fenomeen ooglaseren wakker en na veel inleeswerk viel de uitnodiging spontaan op de mat. Een volgens zeggen ultra-moderne ooglaserkliniek in Rotterdam bood de eerste duizend mensen die de antwoordkaart terugstuurden een gratis vooronderzoek ter waarde van 100 euro aan.
Afgelopen week was het dan ook zover, en samen met mijn liefje, die overigens op beide ogen bijna -7 lenzen draagt en ook die kaart had ingestuurd (maar niet was uitgenodigd ondanks dat ze eerder was dan ik), op naar Kralingen, want zij moest niet mee omdat ik bang voor de ogendokter was, maar omdat men had verteld dat men tijdens het onderzoek je ogen indruppelde waardoor je een paar uur wazig zou zien, en dus niet zelf terug kon rijden naar huis, of wel, zij moest de BOB zijn voor me.
Aangekomen in een ruim ingericht modern pand aan de rand van brainpark, werden wij voorzien van een bakje automatenpleur en vervolgens in een schemerige meetruimte tjokvol met wonderlijke en indrukwekkende meetmachines uitgenodigd door de oogarts. Alle apparaten waarmee ze in je ogen kunnen koekeloeren stonden in een soort hoefijzervormige opstelling, het meeteiland genaamd, waarbij de “patient” met een rijdend krukje van de ene naar de andere kinsteun kan verkassen en de oogarts hetzelfde doet maar dan aan de buitenzijde.
Allereerst werd bepaald of mijn ogen wel geschikt waren voor ooglaseren met LASIK (hierbij wordt er een flapje van je hoornvlies even losgelaserd, de lens gecorrigeerd, en hierna wordt het flapje weer teruggelegd), want voor deze techniek heb je een voldoende dik en regelmatig hoornvlies nodig. Met een blauw flitsende spleetlamp in een magisch apparaat, gekoppeld aan een laptop werden er in een seconde of 10 van beide ogen even 25 dwarsdoorsnede foto’s gemaakt, en zat ik een minuut later op een TFT scherm ineens naar een 3D model van mijn eigen ogen te kijken, prachtig wat men tegenwoordig allemaal kan meten aan je ogen. Goed nieuws, beide ogen waren regelmatig, voldoende dik hoornvlies, ofwel… laseren met die hap zou je zeggen… nou…. niet direct dus.
Uiteraard moet er bepaald worden of de sterkte van je bril in het echie wel goed is, dus gewoon weer ouderwets op afstand lettertjes lezen totdat ze scherp zijn. En rara, kanariepiet, blijken mijn ogen de laatste 6 jaar bijna weer op nul te zijn uitgekomen, links -0.25 en rechts 0.0 met een cylinder van -1. Na wat lensjes instellen kon ik een krant lezen aan de overkant van de straat, en werd ik al enthousiast, want dat cylindertje weglaseren was technisch geen enkel probleem volgens de arts, en het vooruitzicht om van mijn neusmeubel af te komen trok mij eveneens, ondanks de kosten van laseren, echter…. dat was allemaal op afstand lezen. Nu liet de goede man me zien wat ik nadat ik gelaserd zou zijn voor die cylinder nog zou kunnen zien als ik de krant gewoon in mijn handen had, en dat viel even tegen…. Ik zag werkelijk bijna geen reet meer, en het kwam er dus op neer dat indien ik mijn rechteroog zou laten corrigeren ik direct aan een leesbril kon, en dat was nou net niet de bedoeling.
De man, die overigens bijzonder uitgebreid de tijd nam om alles uit te leggen vertelde dat laseren voor mij veel te weinig winst zou opleveren ten opzichte van het bedrag wat er met laseren toch gemoeid is, en ondanks dat hij ervoor uitkwam dat ze uiteraard laseren om er geld mee te verdienen, was hij eerlijk genoeg om te zeggen dat hij aan mij nooit een tevreden klant zou overhouden.
Hij raadde me dan ook aan gewoon zonder bril (mijn ogen waren tenslotte weer bijna nul, en op beide ogen samen had ik 100% zicht, en op elk apart ruim 95%) door het leven te gaan en als ik een jaartje of 55 was weer eens terug te komen, omdat er dan winst te behalen zou zijn. Verder gaf hij me de tip om bijv geen TV te kijken in een schemerdonkere (sfeerverlichting) kamer, omdat dan je pupillen wijd gaan staan en de lens (die stugger wordt naarmate je ouder wordt) meer moeite heeft met scherpstellen, in vergelijking met een heldere ruimte waarbij je pupillen samenknijpen. Een en ander kan ik wel beamen, want overdag zie ik haarscherp, en alleen in de schemerdonker wordt het rechts wat minder. Als laatste heb ik nog even een gratis onderzoekje voor mijn liefje losgeluld bij hem, want commercieel als hij is, snapte hij uiteraard dat er bij iemand met 2x -7 waarschijnlijk wel geld te verdienen was.
Ik ga dus maar twee 500 watt bouwlampen in mijn woonkamer ophangen denk ik….. maar laseren zit er niet in voor mij..
