Ron schrijft…

Nee, geen erotisch artikel over heren met een overmatig libido of elefantitis, maar de start van het nieuwe Formule 1 seizoen in Melbourne en de mannen achter het stuur.

Als die-hard fans van deze vorm van autosport kijken mijn oudste zoon en ik altijd uit naar de start van het nieuwe seizoen. Weer even uit proberen te vlooien welke coureur nu weer bij welk team rijdt, wat de nieuwe regels van de FIA zijn, de nieuwe snufjes en fratsen die de teams weer hebben uitgedokterd om het weer harder te laten gaan, en uiteraard de races zelf, ook al moeten we er midden in de nacht ons bed voor uit (alhoewel… een HD recorder is en blijft een handig ding).

Traditioneel begint het seizoen altijd in de buurt van Azië, te weten in Melbourne in Australië, een prachtig stratencircuit genaamd Albert Park wat garant stond en staat voor spectaculaire en allerminst saaie racemomenten. Ook het klimaat zorgt ervoor dat de teams niet vooraf kunnen inschatten wat de dag van morgen brengt, want was het op vrijdag een verzengende 37 graden tijdens de vrije training, tijdens de qualifying op zaterdag was het maar een graadje of 24, op raceday was het gewoon weer reteheet met 37 graden, of wel, je auto afstellen op het weer is een beetje gokken.

Tijdens het winterseizoen, waarin de team veel testen met nieuwe zaken op de auto’s was Ferrari het hele zootje de hele winter te snel af, en het gat was wel drie seconden, dus de beide heren, Massa en Raikkonen konden met de nodige Italiaanse bluf aan het seizoen beginnen, want alles wees erop dat ze het hele veld zoek zouden gaan rijden en een eerste overwinningsfeestje gingen vieren.

Helaas, met het vertrek van Ross Brawn, na een jaar sabbatical, naar Honda racing, is Scuderia Ferrari weer een geheel uit Italianen bestaand team, en daar waar alleen Italianen iets leiden wordt het een meestal zootje. Of het toeval is of niet, maar tijdens de qualifying was Raikonen al het bokje, en kon hij zijn bolide met nul motor net voor de pit parkeren, tijdens de race was het Massa die stilviel, en later ook Raikkonen weer, die overigens reed alsof hij de duivel op de hielen had, die zijn scheurijzer zwaar rochelend in de berm kon parkeren. De regerend wereldkampioen reed zichtbaar gefrustreerd rond en maakte waarschijnlijk hierdoor ook een aantal fouten die je eigenlijk alleen van een rookie verwacht.

Met het niet meer toegestaan zijn van traction control en active engine braking is het racen overigens weer veel spectaculairder geworden, en we werden regelmatig getracteerd op volop driftende Formule 1 bolides, omdat er geen boordcomputer meer is die teveel vermogen op de achterwielen bij het uitkomen van de bocht corrigeert.

Melbourne was de scherprechter voor het gros van de auto’s, en van de 22 bolides kwamen er uiteindelijk maar 7 over de streep. Hamilton, vorige jaar net tekort geschoten voor het kampioenschap, liet zien dat hij ook dit jaar weer een serieuze titelkanditaat is en ging, ondanks alle nadelen van vier maal de safetycar in de baan, die hem dus heel veel voorsprong hebben gekost, onbedreigd met de eer aan de haal. Samen met Nick Heidfeld en een dolblije Nico Rosberg waren zij de drie coureurs die met de podiumplaatsen aan de haal gingen.

Ferrari met lege handen in de pitboxen likt haar wonden. Een Ferrari, waarvan de kenners nu al speculeren dat ze bij de FIA gaan mauwen omdat beide auto’s op softwarebugs zouden zijn uitgevallen, in een tegenwoordig “transparante” ECU die pikant genoeg gemaakt wordt voor alle teams door een bedrijf binnen het McLaren concern. Ach ja, het zou typisch “Ferrariaans” zijn om te schreeuwen dat je onrecht is aangedaan, maar reden er niet 22 wagens met zo’n identieke box rond? Daarbij begreep ik dat de FIA alleen eist dat alle boxen in “dezelfde taal”, dus leesbaar, geprogrammeerd worden, maar dat alle teams nog steeds zelf hun ECU’s mogen programmeren. Dus moet Ferrari niet gewoon naar zijn eigen software engineers wijzen?

Opvallende nieuweling vond ik Sebastian Bourdais, meervoudig Champcar kampioen, die ondanks een slechte qualifying liet zien dat hij een slimme coureur is die bovendien gewend is aan het racen met een wagen zonder traction control en andere hulpmiddelen. Daar gaan we ongetwijfeld meer van horen, ondanks dat zijn bolide het vlak voor de meet voor gezien hield met een pluim rook, rijdend op de vierde stek. Ook Kovalainen ging een paar van de bochten voor het einde even op zijn neus, want net na een prachtige inhaalmaneuvre op de weer bij Renault terug zijnde Alonso raakte hij op het rechte stuk “per ongeluk” het knopje van de pitlimiter aan, waardoor de auto braaf terugdook naar 80 km per uur en Alonso met twee vingers in de neus weer voorbij kon vliegen.

Melbourne was een slagveld, schreef de redactie van RTL GP, maar voor mij als liefhebber was het weer een ouderwets poepie autoracen waarbij het rechter- en linkervoetje van de mannen met de “grote ballen” weer bepalen of ze winnen of crashen.