Tja, wellicht een niet zo vrolijk onderwerp, maar ik las vandeweek op een groot weblog een verhaal over een Schiedamse treinpiloot die uiteindelijk na de zoveelste “springer” emotioneel geknapt was en na een lange zwerftocht over de aarde en door zijn getergde ziel weer zin aan zijn verziekte leven wist te geven door te schrijven en te schilderen over zijn trauma, de zelfmoordenaars.
Sowieso kan ik me nauwelijks voorstellen wat het moet zijn om zo ontzettend geen gat meer in het leven te zien dat je er een eind aan zou willen maken, anders dan euthanasie bij terminale patienten die ondragelijk lijden. Dus ik ben eens gaan speuren op het grote boze internet naar de motieven van mensen met suicidale neigingen zoals dat netjes heet, en geloof me, ik ben me letterlijk en figuurlijk het lazarus geschrokken van hetgeen ik vond aan verhalen.
Na een zoektochtje van amper één minuut landde ik op de website www.zelfmoord.nl, een site waarop mensen met zelfmoordplannen hun verhaal kunnen doen, en wat lijkt het geval? Er loopt een grote groep heel jonge mensen rond die het leven op deze klont klei meer dan beu zijn en er op de een of andere manier een eind aan willen maken. Met name de hoeveelheid berichten die er in een paar weken waren gepost en de gemiddelde leeftijd, die volgens mij tussen de 13 en 14 jaar ligt heeft mij doen huiveren.
Als je dan even snel over de diverse verhalen heenleest dan kom je uiteraard de trieste gevallen tegen waarbij kinderen zijn of nog steeds worden mishandeld of verkracht door ouders, broers, zussen, ooms, tantes, neven, nichten en nog andere personen, problemen op school, gescheiden ruziënde ouders, maar ook mensen die zichzelf oerlelijk vinden, oliedom vinden en wat al niet meer, en ik vraag me dan af of dat op een gegeven ogenblik een reden voor zelfmoord kan zijn.
Ook kwam ik mensen tegen die een of ander drieletterig syndroompje hadden opgespijkert gekregen door hun therapeut, en waarvan ik bij sommigen echt dacht van “als je maar lang genoeg denkt dat je iets wazigs hebt dan krijg je het waarschijnlijk nog ook”. Echt zaken waar ik als redelijk intelligent en belezen mens nog noooooooit van had gehoord, en zelfs na uitleg van de schrijver wat het nou was me er nog niks bij kon voorstellen.
Ergo, na een kwartier trieste verhalen doorlezen kreeg ik het idee dat er iets serieus mis is met een flink deel van de bevolking, want ongeveer 30 nieuwe zelfmoordverhalen in amper drie weken is niet bepaald geruststellend. Ik vraag me dan ook af of hulpverleners dit soort trieste maar wellicht toch ook nuttige websites volgen en hier iets mee (kunnen) doen?
Terugkomend op de Schiedamse treinpiloot, kan ik me levendig voorstellen dat indien je meerdere keren iemand met 160 km/u tegen de voorruit van je trein uit elkaar ziet spatten, dat je voor je leven emotioneel beschadigd bent, en lezende in de reacties op dat bericht dat de hulpverlening aan de conducteur en machinist in die tijd bestond uit een vrije middag en twee bakken NS koffie, dan begrijp ik dat dit soort mensen waarschijnlijk nooit meer dit soort traumatische emotionele klappen te boven komen. Je bent dan ook een enorme egoist als je in je zucht om jezelf van het leven te beroven andere geheel onbekende mensen met een blijvend psychisch letsel opzadelt, mensen die bovendien helemaal niets aan jou verschuldigd zijn op wat voor manier dan ook.
Beste potentiële zelfmoordkandidaten, denk na voordat je dingen doet die het einde van je leven niet waard zijn, want wat ik van jullie gelezen heb is werkelijk om je dood van te schrikken….
Een poos geleden was er een docu overeen machinist, die er meer dan drie op zijn voorkant had gekregen.
Hij werkte niet meer, het was hem teveel geworden.
Toen mijn partner had gesprongen heb ik na een poosje geprobeert kontakt te leggen met de machiniste, maar de NS stelt dat niet op prijs. Zij staan zelf klaar voorhun werknemers.
Kijk Ron zoas je zelf egt er is iets mis hier, teveel esen worden gesteld aan de mens, op de basisschool begint het al.
Veel jongeren hebben de laatste jaren gekozen voor de dood, mede door de druk die op hen gelegd wordt.
De peuten slaan veelal de plank mis, cliënten worden niet opgenomen, familieleden dragenveel zorg vor deze mensen.
En dat is retezwaar en onmenselijk bijna.
Ik heb na zijn sprong samen met aderen een artikel geplubiceerd in de krant over de zorg naar deze mensen toe, en vooral het tekortschieten van de peuten.
Ik kan er een boek over schrijven;-)))
Lekker veel taalvauten…hahahahah
Sjesus molly, van alle mensen die mijn weblog lezen ben jij nu juist die ene die een partner heeft gehad die voor de trein van deze bewuste man is gesprongen begrijp ik nu?
Bizar, enne… taalvauten…. ik zie ze niet hoor, lees ik in dit geval keihard overheen.
Dank voor je openheid over dit toch vaak pijnlijke en moeilijk bespreekbare onderwerp.
Ik vind overigens niet zozeer dat je een menig verkondigt, maar meer je bezorgheid uit over de aantallen en dat je niet snapt hoe iemand zover kan komen.
Ik denk dat het onbegrijpelijk is voor de meesten;-))