Als je de politiek, en met name de nieuwe partijen, een beetje volgt dan zal je zijn opgevallen dat er steeds vaker wordt gegoocheld met de term spindoctor.
In eerste instantie zou je denken dat dit een dierenarts is, gespecialiseerd in die harige kruipers met acht poten, of een arts die mensen begeleidt bij het spinnen (u weet wel, heel hard jezelf in het zweet fietsen zonder een meter vooruit te komen op moderne honkebonken muziek). Maar nee, een spindoctor is eigenlijk al een heel oud “beroep”, en is iemand die met name politieke personen begeleidt en stuurt in alles wat met imago en publieke optredens te maken heeft. Een echte opiniebouwer is het eigenlijk.
Eén van de Nederlandse spindoctors, die recent even stevig onder vuur kwam te liggen op GeenStijl.nl is Kay van de Linde. Deze zoon van oud TV maker Wibo van de Linde heeft het vak “geleerd” in Amerika, waar hij met name veel heeft gewerkt voor Rudy Giuliani, ex-burgemeester van New York, en later heeft hij getracht Pim Fortuyn enigszins in banen te leiden, iets wat met een extravagant persoon en bijna ongeleid projectiel als Pim uiteraard best lastig geweest moet zijn.
Zijn huidige job is campagneleider en imagobuilder voor Trots op Nederland van Rita Verdonk, en het is uiteindelijke deze man die het hele imago van IJzeren Rita bepaald, wat ze zegt, hoe ze reageert, wat ze draagt, hoe ze ruikt, enz enz… Een goede spindoctor is namelijk in staat zijn poppetje dingen dusdanig te laten brengen dat het de publieke opinie positief richting zijn poppetje beïnvloedt, en tegelijkertijd de poppetjes van de tegenstander in een slechtere positie brengt. Het zijn ook mensen die altijd spreken over “we”, een griezelig teambuilding gehalte vertonen, en zich elk verlies van hun poppetje overdreven persoonlijk aantrekken.
Als je overigens een humoristische weergave van het werk van spindoctors eens wilt zien dan kan ik je aanraden om op V8/Veronica te kijken naar de serie “Spin City“. In deze komedieserie spelen Michael J. Fox en later Charlie Sheen een spindoctor voor de burgemeester van New York (een echte domme goedzak in deze serie), en je ziet hier heel komisch en uiteraard redelijk geridiculiseerd wat een spindoctor letterlijk allemaal doet en arrangeert voor die man.
Het griezelige van spindoctors is uiteraard dat zij uiteindelijk bepalen hoe een politicus overkomt op het publiek, en of dat nu de echte persoon is of een door de spindoctor gecreeërd imago, dat is moeilijk te onderscheiden voor de argeloze kijker. Het enige waaraan je als oplettend kijker/luisteraar naar een politicus mogelijk kan ontdekken dat je eigenlijk naar de poppenspeler zelf luistert, is de manier waarop deze politicus reageert op interactie met publiek. Van enige spontaniteit bij een door de spindoctor geïndoctrineerde politicus is namelijk geen sprake meer, en je zult vaak standaard ingestudeerde sound-bites als reacties terughoren.
Verbaas je dus niet als je naar Rita Verdonk kijkt of luistert, want het kan goed zijn dat je naar een door Kay van de Linde geregisseerd poppenspel zit te kijken, want uiteindelijk bepaald Kay wat wij van Rita zien en horen. Best eng om te weten dat mensen die politiek machtig kunnen worden eigenlijk worden bestuurd door een spindoctor?
Politiek is dus achteraf letterlijk poppenkast lijkt het, en de spindoctors trekken aan de touwtjes.
