Volgens mij is dat een waarheid die vroeger als een koe was, maar inmiddels niet meer opgaat. Kinderen zijn klaarblijkelijk niet meer zomaar met alles tevreden wat ze krijgen.
Nu vraag je je wellicht af waarom ik dit onderwerp aansnijd, maar aan het einde van het leven worden sommige mensen ook weer kind, veelal omdat vriend Alzheimer hun verstandelijke vermogens aanvreet en langzaam reduceert tot wat basiszaken en gedragspatronen gelijk een kind of zelf minder. Zelfs de gedoodverfde Pampers komen voor dit soort mensen weer om de hoek kijken.
Ik kan me voorstellen dat je als lezer nog steeds denkt waar gaat dit over, maar dat leg ik nu uit. Vorige week zondag was het behalve eerste pinksterdag en moederdag en ontzettend lekker weer, eveneens de dag dat ik samen met mijn broertje en een goede vriend had beloofd een middagje muziek te gaan maken in een verzorgingstehuis waar mijn broertjes vrouw werkt.
De regelmatige lezer van mijn blog weet dat ik na meer dan 25 jaar niet meer musiceren met de band uiteindelijk weer eens ben begonnen met spelen en zingen met twee van de drie oude bandleden, gewoon voor de lol. We waren dan ook na slechts drie repetitiemiddagjes alles behalve een geöliede muziekmachine, en zo her en der ging het niet zoals we het hadden voorzien.
Maar wat maakt dat eigenlijk uit voor deze lieve oude mensjes, die binnen in de zaal, maar ook buiten op het terras zaten te luisteren, meeneuriëen, en te genieten van het lekkere weer en de aanwezigheid van hun familie, want het was per slot van rekening ook moederdag. Nu was het voor ons gewoon een lekker middagje muziek maken, zonder dat we hier een euro voor vroegen, maar in zekere zin was de beloning die we kregen veel leuker dan geld.
Al die lieve oude mensjes, die soms helemaal opleven als ze een bekend moppie uit de oude doos hoorden, en die zelfs moeilijk ter been zijnde al “swingend” tussen dochter en kleindochter door de gangpaden liepen. Niets zo fijn als mensen een fijne middag bezorgen, lachende gezichten zien en mensen die er lol in hebben.
Meneer Alzheimer mag van een grote groep van deze mensen ongeveer alles aan status en kennis hebben afgepakt, maar de simpele geneugten van genieten van muziek, het weer en het gezelschap krijgt zelfs Alzheimer niet gestolen.
Ondanks dat deze kinderhanden gerimpelde en perkamentachtige huidjes vertoonden waren zij gauw gevuld met de eenvoud van muziek, een dag om weer bij te schrijven als geslaagd dus….
