Af en toe moet je het als weblogger eens opnemen voor diegene die niet meer voor zichzelf kunnen opkomen, want sommige bedrijven maken het wel heel erg bont.
Het bedrijf waar ik het deze keer over ga hebben is Veronica, jawel, de uit zee gerezen ex-radiopiraat met destijds spraakmakende radio, uitgezonden vanuit internationale wateren en zelfs nu in het tijdperk van Tokkie TV nog steeds de commerciële radio en TV-zender die af en toe nog eens iets bekijk/beluisterbaars uitzendt.
Nu heeft Veronica ook al sinds jaar en dag de Veronicagids, een steeds dikker wordende, en op een glossy lijkende, TV-magazine waarin je tussen alle columns, verhalen, thema’s en reclame ook nog de TV uitzendingen van de komende week kunt vinden. Een TV-gids die altijd met veel tamtam en promotiemeisjes in strakke pakjes en met fancy autootjes op allerlei evenementen aan de man is gebracht, en waar op zich eigenlijk niet zoveel mis mee is. Het was dan ook niet zo vreemd dat de man van mijn lief destijds ook lid werd van de Veronicagids.
Tot zover kan je zeggen, wat loop je nou te piepen op Veronica? Nou, blijf even bij me, want laat ik beginnen te vertellen dat haar man al ruim drie jaar geleden het aardse voor het hemelse heeft verruild en dus niet meer onder ons is. Uiteraard heeft zij de Veronica hier al meermaals, schriftelijk van op de hoogte gebracht, echter Veronica neemt het niet zo nauw lijkt het. Je bent en blijft Veronicalid, dood of niet, dat maakt voor hen klaarblijkelijk geen verschil. Met de precisie van een Zwitserse klok blijven de Veronicagidsen geaddresseerd aan deze nog steeds overleden man op de deurmat ploffen.
Op zich zou deze instelling van Veronica niet eens zo onaardig zijn, mits zij hun overleden leden niet zouden blijven lastigvallen met facturen voor de Veronicagids, maar als dank voor het grootmaken van de omroep een soort onbezoldigd erelidmaatschap ervan maakte. Maar helaas, dan blijkt ook Veronica een bedrijf te zijn dat klantvriendelijkheid, een fatsoenlijke ledenadministratie en begrip voor de weduwe niet erg hoog in het vaandel heeft staan. Een dun laagje schreeuwende bling-bling chroom over een berg ouwe schroot, wellicht een ouwe boot, dus, om maar eens plastisch een stukje songtekst van iemand als analogie te lenen.
Dus beste klantenservice van Veronica en de bijbehorende gids, de goede man is inmiddels al ruim drie jaar dood, en ondanks dat u zijn permanente ”adreswijziging” meermaals op papier heeft ontvangen blijft u hem met facturen en Veronicagidsen bestoken? En als deze persoon dan -logischerwijs- niet betaald, dan stuurt u de weduwe toch gewoon een deurwaarder op het dak? Goed bezig vrienden van Veronica!!! NOT dus!!!
Het blijkt dus dat al die artsen die zich zorgen maken over harde muziek onder jongeren met MP3-spelers op maximaal en gehoorbeschadiging gelijk krijgen, want Veronica is nog altijd de zender die het hardste schreeuwt om vooral maar lid te worden. Helaas houdt je lidmaatschap niet op als je dood gaat en blijft men je desnoods tot voorbij de poorten van de hel achtervolgen met deurwaarders.
Veronicamedewerkers…. toch wellicht een beetje doof geworden van uw schreeuwende bling-bling station? Een Veronicalidmaatschap is er een waarin “tot de dood ons scheidt” in ieder geval niet van toepassing is.
