Waarom?

….zijn de bananen krom? Een standaard gezegde voor een vraag zonder antwoord of een grap.

Terwijl ik lui onderuit gezakt in de tuin zit, beschut tegen de felle namiddagzon door een grote parasol, en na het eten nippend van een bakje loeihete “dark roast” uit het niet meer uit mijn leven weg te denken Senseomachientje, kijk ik eens naar onze kat.

Deze heeft zich over zijn volle lengte op zijn linkerzijde gesmeten op de warme steentjes van onze tuin, en met zijn ogen dicht liggend in de schaduw, snuitje tussen de uitgestrekte voorpoten verscholen, sla ik hem zo eens gade. Wat een goudbruin leven heeft dat beest toch, beetje eten, buiten spelen, slapen, kroelen en dan het “repeat” en/of “shuffle” knopje indrukken, een zorgenloos bestaan lijkt het, zonder al te veel sores en voorwaarden.

Terwijl hij toch alle tekenen van bewusteloosheid ligt te vertonen, blijven zijn beide oren als een soort radarantennes draaien richting de geluidjes die hij om zich heen in zijn onderbewustzijn toch nog waarneemt, daarbij de bekende negerend, maar de onbekende volgend en desnoods even één oog openend om te kijken wat het is. Terecht vraag ik me af wat er in dat kleine kattekoppie allemaal rondspookt als hij zo ligt uit te buiken van alweer een gourmet maaltijd.

Voordat ik het besef mijmer ik over het waarom, de eeuwige, nauwelijks te onderdrukken nieuwsgierigheid die mens en dier in zich lijken te hebben, want waarom doe je het ene en laat je het andere? Waarom erger je je aan gedrag van anderen terwijl je zelf ook niet altijd de meest galante  en attente persoon bent voor je omgeving? Waarom betaal je jezelf bewusteloos aan belastingen en kom je daar niet tegen in opstand? Waarom vind je de ene persoon aardig en kan je de andere niet uitstaan? Waarom is het ene lekker en het andere vies?

Maar nog belangrijker dan de triviale vragen in het leven, vraag je jezelf af waarom je zo ontzettend veel van een ander kan houden, zonder voorbehoud en voorwaarden te stellen, en of die ander dat ook zo ervaart, en waarom dan wel niet.

Een gezellig gesprek aan tafel gisterenavond met mijn oudste zoon over de soms wazige onderzoeken die geleerden uitvoeren om iets aan te tonen, leidde tot de conclusie dat het weten van het antwoord onherroepelijk weer leidt tot een vraag, en je dus de basis hebt voor een nooit afgerond onderzoek.

Hebben kinderen tijdens hun eerste jaren op een gegeven ogenblik een “Nee” periode, en is het antwoord op elke vraag “Nee”, zonder uitzondering hebben ze ook de “Waarom” periode, en krijg je als ouder op elk antwoord wat je ze geeft de vraag: “Waarom?” De periode dat je tot wanhoop gedreven moet zoeken naar een antwoord waarop ze geen “waarom” meer kunnen stellen, wetende dat je dat niet gaat winnen, terwijl je jezelf meermaals afvraagt: “Waarom”.

Als ik het aantal vragen hier zo eens optel na een kwartiertje schrijven en corrigeren, toon ik direct aan dat mens en dier van nature op zoek zijn naar antwoorden op vragen, om aan de antwoorden weer vragen te kunnen knopen. Eigenlijk wel een bizarre bezigheid die we erop nahouden toch?

Weet je wat? Zodra ik weet waarom de bananen krom zijn zonder met het antwoord te komen dat ze anders niet in hun schil passen, laat ik het jullie weten.

Tot die tijd blijft het gewoon één van de vele “Waarom” dingetjes. Het Engelse gezegde “Curiosity killed the cat” zal ik aan die slapende wit/rode “je-weet-wel” kater van ons maar niet uit gaan leggen.

Share