Dat laatste glas weer

Tja, ik denk dat iedereen dat wel eens heeft. Je komt redelijk versleten thuis van een hectisch dagje ploeteren voor je baas en je bent blij dat je in de tuin onderuit kunt zakken met een wijntje en een lekker bordje eten.

Zo ook voor ons gisterenavond, want na het eten kwamen een stel dierbare vrienden gezellig aanwaaien, en heerlijk met elkaar kletsend en aan het zoveelste glaasje wijn nippend rende het klokje hard vooruit. Het was dan ook ver na middernacht dat wij afscheid namen en nog even de tuintafel leegruimden, de lege flessen, blikjes, glazen en andere zooi in de keuken parkerend. Nog even neerploffen in de stoel in de woonkamer om dan pas te voelen dat je knap versleten bent.

Tijdens de gezellig voortkabbelende avond heb je eigenlijk niet door dat het steeds kouder wordt, en ook tel je de glazen wijn klaarblijkelijk niet zo nauwkeurig meer, maar daar kom je de volgende ochtend wel achter. Toen we even voor twee de deur dicht trokken en nog een laatste pafke rookten schoten de koude rillingen door mijn lijf en wilde ik eigenlijk maar één ding, ons warme bedje induiken en pitten. De man met de hamer stond voor mijn gevoel al achter de slaapkamerdeur te wachten op me, helemaal verrot was ik.

Het gebeurd niet gauw dat ik met een paar ijspoten het bed inschuif, maar dit keer voelde ik aan als een ijsbeer die net van de Noordpool afkwam. Doordat we aardig aan de wijn hadden zitten nippen was het evenwel niet zo lastig de slaap te vatten, en was ik voor ik er erg in had vertrokken naar dromenland, de armen van mijn lief nog om me heen voelend.

Vanochtend was het echter weer veel te snel 6.30, en het wollige, wat zompige gevoel in mijn hoofd herinnerde me eraan dat ik dat laatste glas gisteren wellicht beter niet meer had kunnen nemen…

Share