Ja, ja, met zo’n titel kan je alle kanten op, maar in dit geval is het een bijzonder figuurlijke betekenis van het redelijk genante oeps…. sorry gevoel indien er iets knapt op het moment dat het nog niet zou moeten.
Uiteraard gaat het over ons oranje elftal onder leiding van Marco van Basten. Een team wat na niets dan matige wedstrijden tijdens de kwalificaties en de oefenpotjes tijdens de aanloop naar het EK 2008, heel de natie en de wereld daarbuiten verraste met een tweetal fenomenale wedstrijden. Hierbij de huidige wereldkampioen en de runner up (Italië en Frankrijk) met beschamende scores te decimeren tot het niveau van een amateurvereniging uit Huppelknollenveen. Twee avonden ultiem smullen van prachtig voetbal.
De wereldpers duikelde over elkaar heen om met overtreffende superlatieven deze bovennatuurlijke prestaties van wereldformaat de hemel in te prijzen. De grootste criticasters van het Nederlands elftal waren zelfs bang dat indien het team zo zou blijven spelen er geen superlatieven meer waren die nog in verhouding zouden staan tot de prestaties. Van Basten werd direct tot koning gekroond, sprak over zijn selectie als over zijn kinderen, er heerste een bizarre vorm van saamhorigheid in de groep, en de oranjegekte nam in grote sprongen bombastische vormen aan, waarbij Bern op een gegeven ogenblik zo’n 100.000 mafketels in oranje in de straten hadden. Overigens zonder noemenswaardige incidenten, dus complimenten voor het legioen.
De pessimisten onder ons, de mensen die steeds luider begonnen te roepen dat het elftal veel te vroeg piekte, en dat de statistieken uitwezen dat een team wat zo presteerde nog nooit de finale had gehaald, werden door de oranjefans en uberoptimisten genadeloos neergesabeld. Hoe durfden deze azijnzeikers zo over onze jongens te praten, schande gewoon. Oranje ging van matig team naar de kanshebber bij uitstek voor de titel, ondanks de azijnpissers die anders beweerden. De stemming in Bern en Basel was dan ook superpositief en de wereld konden we aan met twee vingers in de neus.
En dan is die zaterdagavond daar dat Koning Marco en zijn koene strijders moesten aantreden tegen dat zootje Russen onder leiding van niemand minder dan keizer Guus Hiddink. Guus die zelfs een team uit Zuid-Korea tot een ongekende prestatie wist te brengen, toch niet echt een voetbalnatie, die PSV de titel bracht, die in Australië even liet zien hoe het moest, en nu de Russen het kunstje had bijgebracht.
En dan zie ik als niet voetbalfanaat, en allerminst kenner wat het grote gebrek is aan het Nederlands elftal, ze kunnen niet tegen zichzelf spelen. De Russen speelden namelijk het spel wat Nederland zo graag speelt, snel positiespel, compact, snelle omschakelingen, kortom, voor een team wat absoluut op papier niets zou moeten kunnen een heel goede en faire pot voetbal. En ja, hou een Nederlander een spiegel voor en hij kan het ineens niet meer.
De 25000 oranje sukkels, in de meest fraaie outfits op de stadionbanken waren opeens opvallend en beklemmend stil met hun brulshirts en trom-petten, de twaalfde man hield een schandelijk lange plaspauze, en een handje vol Russische supporters schreeuwden hun team naar de overwinning. Die net voor tijd gemaakte 1:1 maakte het eigenlijk alleen nog maar pijnlijker voor het oranje elftal, wat na 90 minuten al met de tong op de schoenen trachtte de op pure wilskracht en adrenaline doorbeukende Russen van zich af te houden, niks lukte en aan voetbal kwamen ze al helemaal niet toe. De verlenging was een verdiende vernedering met 3:1 van een ongeinspireerd, verdwaasd en niet voetballend Nederland, wat geheel terecht met de staart tussen de benen terug mag naar Nederland.
De vlaggen, oranje meuk, welpies, brulshirts, trom-petten en andere zooi kan de uitverkoop weer in of de zolder op, “Schade, schade alles ist vorbei für unsere Jungs….”. Koning Marco is schandelijk snel weer onttroond en mag nu zijn twijfelachtige trainerskwaliteiten op Ajax gaan loslaten, wellicht past het daar beter.
Uiteraard was er nog het heel persoonlijke drama van Boulahrouz en zijn vrouw, het overlijden van hun te vroeg geboren kind, iets wat het elftal wellicht emotioneel toch een tik heeft gegeven, maar toch, ook voor dit uiterst vervelende voorval waren de geluiden van de pessimisten er al.
En de criticasters van de eerder ontstane euforie? Die hadden wellicht toch gelijk dat onze jongens letterlijk twee, wellicht zelfs drie fantastische potten hadden geknald, maar in de ontstane extase wel figuurlijk te vroeg waren klaargekomen.
