Home, sweet home
Ja hoor, het is weer zover en deze jongen zit weer (helaas alleen voor de baas) aan de andere kant van de oceaan. Dit keer voor een nogal intensief schema van vluchten en meetings, want ja, de boterham moet verdiend worden, ook in de USA.
Amerika wat momenteel in tweëen gespleten lijkt te worden door de credietcrisis, en je kunt geen TV zender kiezen of de analysten, specialisten en politici duikelen over elkaar heen over hoe dit aanstormende gevaar te keren. De regering Bush komt uiteindelijk met een soort reddingsplan wat grofweg inhoudt dat er 700 miljard dollars aan belastingcentjes in de noodlijdende financiële wereld wordt gepompt, maar ook dat gaat niet zonder slag of stoot. Het is hier namelijk heel gebruikelijk dat topmanagers, zelfs als ze eigenhandig een hele bank naar de verdommenis helpen met een zgn “golden parachute” het pand verlaten. Iets wat wij kennen als de “gouden handdruk”, echter met een gemiddelde waarde van rond de 20 miljoen dollar.
Als manager zou ik zeggen:”niet gek voor een paar jaar geld over de balk heenjassen, vette bonussen opstrijken en als dank nog een kadootje krijgen toch?”, maar mensen als Barack Obama strijden in dit reddingsplan om ervoor te zorgen dat het geld van de belastingbetaler ook daadwerkelijk wordt gebruikt om niet alleen Wallstreet te redden, maar ook mainstreet (het volk met slechte hypotheken die hun huis uitmoeten).
Nu moet ik eerlijk zeggen dat het medelijden voor de gewone man bij mij niet zo diep zit in Amerika, want de gemiddelde Jan met de Pet heeft hier 10 creditcards en leeft niet een klein beetje op krediet, maar tot over de oren van zijn achterkleinkinderen in de schuld. Eén bankanalyst omschreef dit vandaag op CNN heel plastisch dat men nu niet moet gaan piepen over foute hypotheken, want dat dit meestal hypotheken waren die waren toegekend aan mensen die dit uberhaupt nooit hadden kunnen betalen, maar dat de op te strijken verkoopbonussen iedereen de andere kant deed opkijken. Een beetje eigen schuld dikke bult dus.
Maar ja, zelfs de Europese banken lijken niet immuun voor de gebakken luchtbel die Wallstreet nu is, en vele honderden miljoenen dollars lijken ook aan onze kant van de oceaan te zijn verdampt.
Maar genoeg over de malaise hier, ik zit in het heerlijke Californië, met 300 dagen per jaar ontzettend lekker weer en een overdosis aan net iets te rijke yuppie bejaarden die van gekkigheid niet weten wat ze met hun poen moeten doen. Meewarig kijk ik naar de protserige auto’s, de idioot dure huizen, de mode overdosis die sommige dames absoluut niet kunnen hebben en de kakkerige hondjes aan riempjes met diamantjes ingelegd en dan denk ik, ach ja, go with the flow, het geld moet rollen, zeker als je er bakken van overhebt.
Vandaar, vanavond even heerlijk over Laguna Beach gelopen, genietend van het weer, een veel te grote
Laguna Beach bij zonsondergang
maaltijd en een paar glazen koud bier, in gezelschap van mijn collega en goede vriend. Ondertussen met 9 uur tijdverschil ook af en toe trachtend nog met het thuisfront te bellen dan wel SMSsen.
Ik zal blij zijn als ik weer thuis ben in poldermodel Nederland, terug bij mijn kids en mijn liefste, want verdikkeme, ik mis ze allemaal toch wel erg veel de laatste dagen.
Zondagmiddag weer helemaal kapot terug op Schiphol, een bak ervaringen rijker, wellicht wat illusies armer, maar wel weer in de armen van mijn lief, en dat is meer waard dan een 700 miljard gebakken luchtplan.