Ja, ja zal je nu roepen…. da’s een inkoppertje zeg!!! Behalve dat het een waarheid als een koe is, schijnt het ook zo’n clichéonderwerp te zijn als je deze zin eens een gezelschap inkopt.
De reden voor deze geschreven gedachtenkronkel is overigens nog een stuk onschuldiger dan het onderwerp doet vermoeden, en is eigenlijk een soort van misverstand, onstaan omdat je sommige mensen in het algemeen, en meisjes in het bijzonder gewoon tientallen jaren niet meer hebt gezien.
Laat ik de spreekwoordelijke koe dus maar bij de horens vatten en toegeven dat ik zo’n twee jaar geleden tijdens een reunie van ons “trappenhuis” ineens oog in oog stond met een leuke dame, een jaartje of wat jonger dan ondergetekende, en dat ik van alle mensen die ik in de woonkamer wel had herkend, ik hier toch even stond van… wie is dat nu wel? En dat terwijl zij mij vol overtuiging begroette en er dus geen twijfel over kon bestaan dat ze mij goed kende.
Het bleek achteraf de dochter van onze benedenbuurtjes van weleer te zijn, een spichtig dun meisje wat voor zover ik me herinnerde net aan het puberen was toen wij verhuisden naar elders. En dat terwijl er nu toch een heuse vrouw met alles erop en eraan voor mijn neus stond, en er van het spichtige helemaal niets meer was terug te vinden. Gelukkig bleek ik niet de enige te zijn die dag die geen idee meer had wie deze dame was, dus bevond ik me in goed onnozel gezelschap.
Het leuke is dat we elkaar wellicht bijna 30 jaar niet meer hebben gezien of gesproken, maar dat er sinds die laatste ontmoeting weer een soort vriendschapsband aan het onstaan is, allereerst via mijn blog, via hyves, maar in de volle overtuiging dat we elkaar na de reunie weer eens zouden opzoeken. En gisterenavond was het dan ook zover, en met een huis vol housewarming visite was ook zij van de partij, tot groot genoegen van ons, maar ook mijn ouders, die haar uiteraard tijdens de reunie ook weer hadden ontmoet.
Het grappige was toch wel een soort deja-vu moment, want mijn jongere broer had de reunie niet bijgewoond en stond dus gisterenavond ook geheel onvoorbereid ineens oog in oog met deze leuke vrouw. Ook hij had zoiets van…. uhhhhh, ken ik jou dan, en uiteraard speelde zij het spelletje weer net zo leuk als twee jaar ervoor.
Kortom, kleine meisjes worden groot en veranderen zonder dat je er erg in hebt tot bijna onherkenbare vrouwen, zeker als je ze zo lang uit het oog bent verloren. Die meisjes hebben in dezelfde periode als jij en ik eveneens een leven geleefd met ups en downs, leuke en verdrietige momenten, en daar waar je dit soort zaken van vrienden en familie uiteraard meekrijgt, moet je dat op een avond als gisterenavond even bijpraten.
Binnenkort is ze jarig, en uiteraard zullen we indien mogelijk ook eens bij mijn kleine buurmeisje gezellig op visite gaan…
