Tja, dit moet gezien de titel wel een positief bericht worden, want anders had er wel verloren of gelijkspel gestaan. Nee, het gaat niet over voetbal, want daar heb ik als “locatiegeboren” Feijenoorder op dit moment even niets mee, maar over een weddenschapje wat ik twee berichten terug heb afgesloten.
Mijn broertje en ik zijn deze week weer gewoon begonnen met werken, onze werkgevers dankend voor het feit dat we vorige week een beetje “van huis uit” konden “werken” gezien de toestand met onze vader, dus is ons bezoekschema verhuisd van tweemaal daags overdag, mede ook door zijn spectaculaire vooruitgang, naar de avonden, om en om.
Aangezien vanavond mijn beurt was, maar ook mijn lief en beide zoons wilden gaan, en ook mijn moeder nog mee moest, ben ik thuis gebleven, en is mijn lief, achteraf alleen met de oudste en mijn moeder op bezoek geweest.
Mijn nagenoeg gewonnen weddenschapje was dat hij deze week woensdag thuis zou zijn, en na het bezoek kreeg ik een telefoontje van mijn broertje, dat hij een wazige mededeling van mijn moeder had gehad, dat hij morgen al naar huis mocht, maar aangezien mijn lief nog niet thuis was van het bezoek, heeft zij hem later met de niet-bevooroordeelde versie nog even teruggebeld.
Mijn vader had vandaag wat onderzoekjes gehad, niks spectaculairs, en hij zou morgenochtend nog een scopie van zijn slokdarm en bovenkant van de maag krijgen om te kijken of ze alles goed gerepareerd hadden, uiteraard met een roesje, maar….. de nuchtere mededeling was dat hij daarna, als het roesje was uitgewerkt, en de arts hem nog even had gezien, wat hem betreft naar huis mocht.
Nu had mijn vader gisteren al aangegeven dat hij zodra hij groen licht had geen minuut te lang in het ziekenhuis wilde blijven, maar geen kleren, schoenen, jas en telefoon had, en of wij die vandaag dus maar alvast wilde meenemen. Met mijn moeder had ik ook afgesproken dat zij deze zaken vandaag klaar had liggen om mee te nemen naar het ziekenhuis, voor het geval dat.
En vanavond nadat mijn lief terugkwam begreep ik het gedrag van mijn moeder dus even niet meer. Zag ik haar afgelopen zondagnacht, en de dagen erna in totale ontreddering, totaal hulpeloos, in ongeloof over wat er gebeurd was, met de doodsangst in haar ogen over wat ze had aangetroffen op het toilet, vandaag leek het alsof ze hem niet thuis wilde hebben, althans, dat is mijn interpretatie van haar gedrag. Mens, wees blij dat je hem zo snel weer bij je hebt, was mijn eerste gedachte vandaag!
Ze had dus van alle zaken die we mee zouden nemen niets klaarliggen, en mijn oudste zoon moest dus op goed geluk maar een en ander bij elkaar harken voor zijn opa, maar zijn schoenen en jas mochten niet mee van oma. Als de goede man morgenmiddag dus te horen krijg dat hij weg mag dan moet hij dus maar zonder schoenen en jas mee met zijn kleinzoon, die beloofd heeft hem op te halen, omdat hij toch vrij is morgen. Zelfs toen hij bij zijn oma aandrong op deze zaken weigerde ze pertinent deze dingen te pakken, alsof ze hem niet thuis wilde hebben en dit gedrag dat zou bewerkstelligen.
Mijn vader kennende laat hij zich niet tegenhouden om zonder jas en schoenen te vertrekken daar, maar ik snap dus echt niet wat mijn moeder, die de laatste jaren voor een groot deel afhankelijk is geweest van mijn vader, omdat ze niet meer zo goed ter been is, met deze actie wil bereiken. Gelooft ze niet dat hij morgen al naar huis mag en denkt ze dat mijn vader dit verzint? Wil ze hem niet thuis hebben omdat ze bang is dat hij zorgbehoeftig is, en zij dit niet kan trekken, omdat ze zelf zorgbehoeftig is? Verdomme, wat gaat er in dat grijze koppie om denk ik dan? Wees blij dat “die ouwe” zo snel is hersteld en er weer is om achter je aan te rennen, of is dat veranderd?
Mijn vader is een nuchtere Hollander die niet van overdreven gezeik en gedoe houdt, onder het motto “als je me een klootzak vindt moet je me dat gewoon zeggen”, maar afgelopen dagen was hij in onze ogen wat obstinaat, liet hij mijn moeder bijna onomwonden weten dat hij dat zielige gepiep om hem wel een beetje zat was en het leven gewoon doorging, maar dat er gepraat moet worden lijkt me duidelijk. Wat mijn moeder heeft meegemaakt kan hij zich slechts vanuit wat hij nu weet realiseren, dus wellicht dat hij een en ander nog teveel bagataliseert, en het kwartje nog niet echt gevallen is.
Ondanks dat hij mijn vader is en ik übergelukkig ben dat hij er nog is in “goede” gezondheid, lijkt het erop dat hij anders in het leven is gaan staan, ten opzichte van zichzelf en van mijn moeder. Wat het is daar kom ik ter zijner tijd wel achter, in een “mano a mano” momentje met hem alleen. Het feit dat hij zondag naar de kerkdienst was gegaan in het ziekenhuis zegt mogelijk meer dan ik me op dit moment realiseer, maar ook daar kom ik wel achter.
Het beste bericht is dat hij volgende week mijn kraan wil gaan repareren….. maar dit schrijf ik uiteraard met een bijna sarcastische ondertoon van oprechte emotionele twijfels….
