Dit is een vervolg op het vorige bericht over het engeltje op herhaling, want het goede nieuws is dat dit lieve gevleugelde wezentje ervoor heeft gezorgd dat er andermaal een vader en opa op deze aarde mag blijven rondlopen.
Inmiddels buiten acuut levensgevaar gekomen gaat men nu proberen hem weer uit zijn slaap te halen, echter doordat hij compleet doorgespoeld is met vreemd bloed en bovendien tot aan zijn schedeldak is volgepompt met medicatie lukt het hem tot op heden niet om echt bij te komen.
Al gisterenavond, nadat men al enige tijd de slaapmedicatie had gestopt viel mij tijdens het bezoek op dat hij ondanks het overduidelijk nog diep onder zeil zijn toch af en toe met zijn benen bewoog, in een soort van spastische stuiptrekking. Het lijkt het meeste op het zien van iemand die slaapt en dan een enge droom heeft of iets dergelijks.
Mijn broertje had hierover met de arts gesproken, en die kwam eigenlijk wel met een heel logische verklaring hiervoor. Zijn theorie hierover was dat mijn vader tijdens een doodsstrijd zijn bewustzijn grotendeels was kwijtgeraakt, en dat het de ervaring was met patienten die op een dergelijke manier toch overleven, dat ze bijna altijd weer ontwaken met in hun geest exact het laatste moment van bewustzijn, dus in de doodsstrijd. Het is alsof je een DVD even op pauze zet om even de telefoon te beantwoorden en na een lang gesprek weer verder gaat in de film op het punt waar je in het verhaal was gebleven.
Met zowel een schoonvader, een oudere vriend van me, en nu een vader die bijna letterlijk met de deurknop van de hemelpoort in de hand hebben gestaan als deskundigen, vind ik een dergelijke ervaring intrigerend en beangstigend tegelijk. Geen van hen (van mijn vader weet ik het uiteraard nog niet) herinnert zich vanaf het moment van bewustzijn verliezen tot het moment van ontwaken ook nog maar iets, ze zijn dat stuk van hun leven (in het geval van mijn schoonvader meer dan een maand) dus helemaal kwijt, en kijken verbaasd als je verteld wat er in die tijd allemaal met hen is gebeurd.
Aan de ene kant lijkt het me maar goed ook dat je je de doodsstrijd niet meer kan herinneren, want hoe mensen ook over bijna dood ervaringen schrijven, velen kunnen het namelijk echt nooit meer navertellen, wat het een beetje abstract maakt.
Ik zal mijn vader nadat hij hersteld is zeker ook eens vragen of hij zich nog iets van die strijd kan herinneren, maar ik denk dat het antwoord op die vraag andermaal onbeantwoord blijft.
Voor nu zijn de vooruitzichten vele malen beter voor hem dan een etmaal geleden, dus ziet het ernaar uit dat we hem hopelijk nog lang in ons midden mogen houden, en dat is maar goed ook…. want hij had me zondagmiddag nog beloofd even een kapotgevroren buitenkraan te komen repareren 
