Time Warp?
Noem me gek, debiel, achterlijk of wat dan ook, maar schreef ik ongeveer 48 uur geleden dat mijn vader’s leven aan een zijden draadje hing of niet?
Voor iemand die in een paar uur meer bloed voorbij heeft zien komen uit openingen van een mens waar normaliter geen bloed uit zou mogen komen is wat er vandaag in mijn oor gefluisterd nagenoeg onbegrijpelijk, want nam ik nog geen twee dagen geleden virtueel afscheid van mijn vader, vanmiddag kreeg ik te horen dat hij morgen gewoon naar een verpleegafdeling wordt verplaatst, en dat alles qua technische specificaties, als ik dat zo plastisch mag uitdrukken, in kannen en kruiken is met hem.
Ok, de oorzaak is nog niet helemaal boven water, er is wel iets met zijn lever aan de hand, maar het probleem “numero uno”, alcoholisme die dat veroorzaakt is het dus niet, want als de horeca het van het drankverbruik van mijn vader had moeten hebben dan had een rookverbod niet eens nodig geweest, en had Heineken al zeker 40 jaar geleden faillisement aangevraagd. Er rest dus nog een dankbare taak voor de MDL specialisten om dit boven water te krijgen teneinde herhaling te voorkomen.
Noem me opportunistisch, maar ik heb vanmiddag een weddenschapje afgesloten met mijn moeder, dat hij aanstaande vrijdag “rechtop in bed” een prakkie zit te eten en volgende week woensdag of donderdag weer thuis is. Hoe bizar en extreem kan je dus het leven en de dood in een tijdsframe vangen? Zondagavond was hij op papier al zo goed als afgeschreven door de diverse mensen die het kunnen weten, en met een beetje geluk en goede wil is hij dus binnen 14 dagen weer thuis….. nogmaals, bizar als ik het vergelijk met de vader van mijn lief, die nu nog steeds, na meer dan 10 maanden, de gevolgen van zijn doomsday geval ondervindt.
Een digitale vriend van me schreef op hyves in een reactie dat de reparatie van die kapotgevroren kraan helemaal in orde kwam, niet deze week zoals hij beloofd had, maar een man een man, een woord een woord. Ik neig dus heel erg om hem gelijk te geven in die uitspraak, want als er één kerel in mijn leven zijn afspraken nakwam dan is het mijn vader wel.
Eerlijk gezegd zal me die kraan op zijn plat Rotterdams aan mijn bruine ster roesten, maar het feit dat “die ouwe” klaarblijkelijk nog meer dan genoeg te doen had op deze aardkloot om nu al te gaan, is iets waar ik iedereen die dit mogelijk heeft gemaakt oneindig dankbaar voor ben. Dat begint met mijn neefje, zoon van mijn broertje, en politieagent in opleiding, die, ondanks dat het zijn opaatje is, heel koel en alert 112 heeft gebeld en de ambulancemensen de juiste gegevens heeft doorgegeven, terwijl hij ook zijn moeder, mijn lieve schoonzus tot kalmte heeft gemaand, tot aan de ambulancebroeders, het traumateam ter plaatse en in het Erasmus, de artsen die een hele nacht met hem bezig zijn geweest, en de mensen op IC die hem weer afleverklaar hebben gemaakt. Terwijl ik deze laatste zin teruglees krijg ik het idiote gevoel te spreken over een ouwe auto waar de koppakking is uitgeblazen. Dus even reviseren, kop vlakken, nieuwe pakkingen erin, doorspoelen en het ding kan weer jaren mee…..
Mijn broertje zei vandaag iets in de trant van:”Wie nu nog niet in wonderen gelooft die krijgt met mij te maken…..”, maar ik ben ervan overtuigd dat mijn vader zelfs bij het Erasmus op de lijst van “Hall of Fame” patiënten voor gaat komen, gezien de manier waarop ze hem van de deurmat van de hemelpoort hebben weggesleurd en weer op de been hebben gekregen. Chapeau of wat voor loftuiting dan ook is te weinig superlatief voor deze prestaties, en wat ons betreft mogen al die gouden handdrukken die naar die bankratten zijn gegaan alsnog worden gestort op de rekeningen van deze mensen.
Drie dagen, 72 uur van een mensenleven, voor mijn gevoel zijn wij met zijn allen als in een Star Trek aflevering door een wormhole gekropen, en is de tijd aan de ene kant opgerekt, en aan de andere kant gecomprimeerd.
Hoe dan ook, ik schrijf dit stuk met tranen in mijn ogen, maar gelukkig zijn ze van dankbaarheid en vreugde….