Afscheid van een hippie
Ik schreef ongeveer aan het begin van dit weblog dat ik, toen nog als single, via een singlessite een bonte verzameling gelijkgestemde mensen had ontmoet. Mensen uit het hele land, van allerlei pluimage, en in allerlei verschillende fases van hun leven.
Ongedwongen gezellige uitjes, vaak in het Rotterdamse, maar zeker niet exclusief, want ook het Noorden van het land was soms de locatie hiervoor. Tijdens de eerste grote Rotterdamborrel liep ik hem tegen het lijf en als eerste indrukken vaak de juiste zijn, dan was dat bij onze eerste ontmoeting zeker het geval.
Hoe omschrijf je iemand die je eigenlijk nauwelijks kent, maar waarvan je het gevoel hebt dat je hem toch goed kent? Jan, een kleine man, als we het over zijn postuur hebben, maakte op mij als eerste de indruk van een echte ouwe hippie. Zo’n kerel die zo uit de tijd van de flowerpower kon zijn komen lopen, spijkerjack, spijkerbroek, lang grijzend haar, klein rond brilletje, met daarachter een paar twinkelende pretoogjes.
Jan, een oer-Amsterdammer, met een evenzo Hollandse naam, iemand die niet om de hete brei heendraaide met zijn mening, maar die waar nodig recht voor zijn raap tussen je ogen plantte, maar er ook niet voor schroomde om mij als kerel na een gezellige avond borrelen gewoon even een afscheidssmakker te geven. Voor zover ik hem dan al kende, had ik de indruk dat dit een kerel was die echt leefde, alles gedaan had wat God, iemand waarvan hij de laatste tijd het bestaan in twijfel trok, had verboden. Zijn hele ”ik” tekende dat op in zijn sympathieke doorleefde en doorgroefde gezicht en in zijn gortdroge Amsterdamse humor.
Natuurlijk had dat leven de nodige tol geëist aan zijn lijf, en hij had recent toch al een en ander moeten laten sleutelen aan zijn interne leidingwerk om de enigszins krakende wagen aan de gang te houden. De laatste berichten en de laatste keer dat ik hem wederom op een gezellige drukbezochte borrel samen mijn zijn lief Els weer even mocht spreken, gaven toch aan dat het allemaal weer langzaam aan wat beter met hem ging, en dat hij het nog wel even zou trekken op deze aardkloot.
Toen ik dit weekend dan ook het korte berichtje van Els over zijn overlijden onder ogen kreeg had ik zoiets van: “Hé ouwe hippie, wat flik je ons nou toch?” Er toch stiekum tussenuit piepen, tegen alle verwachtingen in?
Elke vorm van gerechtigheid lijkt hier te ontbreken, want waarom moeten de goede mensen altijd te vroeg uit het leven gerukt worden? Waarom hij? Waarom nu al? Als er één volgens mij nog lang niet klaar was met het leven op deze kloot, dan was hij het wel, samen met zijn liefde Els, trouwplannen, en wat al niet meer voor moois in het verschiet.
Het mocht allemaal niet zo zijn, en er zal vast wel een reden zijn dat die God, als ie al bestaat, het nodig vond hem nu al op te roepen voor actieve hemeldienst. De redenen zijn voor mij echter duister, wetende dat hij hier bij een ieder die hij liefhad en zij die hem liefhadden een gapend gat achterlaat.
Lieve Jan, ouwe hippie, ik wens je de rust die je klaarblijkelijk nu hebt gevonden, en laat ze daar boven maar een poepie ruiken. Ik zal zeker zo af en toe nog eens aan je denken, en aan je lieve Els en iedereen die je hier achterlaat.
We’ll meet again….. en dan pakken we de draad weer op waar we gebleven zijn.