Eenieder die mijn blog wel eens leest begrijpt dat ik nogal allergisch ben voor het gros aan commerciële, goedkope televisie, dus toen Veronica zwaar toeterend het programma “Down met Johnny” al weken voor aanvang adverteerde op het scherm sprongen bij mij instincief de pukkels al in het kruis. Zeker omdat de pers ook al afgaande op de titel suggereerden dat het een entertainmentprogramma zou zijn rondom mensen met het syndroom van Down, dus lekker om “mongolen” lachen, of wel, goedkope smartlappen TV onder het motto “geen beter vermaak dan leedvermaak”.
Nu had ik mijn mening tijdens een soort trailer van het programma al een beetje bijgesteld, omdat ik Johnny de Mol, telg van een televisiefamilie, geboren met een gouden gebakstel in zijn reet, en nog nooit zichtbaar enig talent tonend op TV, nu ineens serieus bezig zag en het lacherige om deze mensen eigenlijk in de “making of…” al ontbrak.
Wellicht moet Johnny zijn talent wel enigszins genetisch hebben meegekregen met een vader die als producer samen met Joop van de Ende letterlijk en figuurlijk steenrijk en succesvol is geworden, een opa die vroeger, en een moeder die zelfs nu nog de sterren uit de hemel zingt, en uiteraard tante Linda, die behalve looks ook nog eens een bovengemiddelde dosis intelligentie heeft, en ook buiten onze landsgrenzen furore maakte op TV.
Wat heb ik dan tegen Johnny? Tja, kijk eens naar hem op TV zou ik zeggen, liefst even zonder geluid. Een “vet” ogende kop met haar met een heel fout staartje, altijd acterende in goedkope tokkie TV series zonder diepgang, en kleding aan die wellicht trendy, maar zeker niet flatterend is, en wellicht niet of veel te vaak is gewassen.
Welnu, zelfs de schrijver dezes is niet te trots om toe te geven dat hij zijn mening af en toe even moet bijstellen, want na het zien van een aantal afleveringen van “Down met Johnny” moet ik toegeven dat ik, op zijn uiterlijk na, een heel andere kant van Johnny de Mol heb gezien. Elke suggestie dat het lachen om mongolen zou worden heeft hij vanaf de eerste minuut weggenomen, en ondanks dat deze mensen natuurlijk min of meer vertederend werken op het scherm, zie ik een Johnny de Mol die heel serieus zich inleeft in de keerzijden van het geestelijk en/of lichamelijk gehandicapt zijn in Nederland.
Ondanks zijn fameuze afkomst en achtergrond beleeft hij serieus, meelevend (maar zonder overdreven medelijden), humoristisch (maar niet sarcastisch), ontroerend en soms zelfs liefdevol dagen met diverse mensen met Down in deze serie. Mensen welke uiteraard wellicht enigszins gecast zijn, maar zeker niet de lachspieren doen aantrekken om hun handicap maar meer om de ontspannen en ongeregisseerde interactie met Johnny de Mol op alle gebied. Het is zeker geen heel diepgaand programma, maar er zitten toch momenten van diepte in die wellicht zelfs een traantje bij de kijker naar boven halen.
Dus moet ik toegeven dat Veronica qua tokkieniveau een stuk beter scoort in positieve zin vergeleken met bijv. campingzender SBS6, maar het ontgaat de gemiddelde kijker niet dat de gezichten van Veronica niet per definitie de meest voor de hand liggende zijn, met bijv. een Lange Frans en een Johnny de Mol.
Wellicht dat ik met 48 jaar te oud wordt voor moderne TV, gemaakt door mensen die een generatie of zelfs meer onder mij zitten, moet ik wennen aan het format waar de huidige generatie zichzelf mee identificeert, maar heel eerlijk, als dit het niveau is waar Johnny de Mol naar toe is gegroeid, dan heeft hij er wellicht een fan bij. Ik kijk in ieder geval naar “Down met Johnny” omdat het me op allerlei gebied boeit en zelfs ontroert, en dat is bij commerciële stations uitzonderlijk.
Alleen nog een keer een echte kapper en een rondje in een fatsoenlijke kledingzaak en het komt goed met hem…
Mooi en leuk geschreven.
Ik kijk zelf ook wel eens maar heb af en toe nog wel eens moeite de mongool te scheiden van Johnny. Ik herken hem vooralsnog aan zijn haardos, dus als ie naar de kapper is geweest gaat ie helemaal op in de groep,…zou geweldig zijn.
Voor de rest een leuk programma.
IK heb ook niks met die Johnny zelf. Maar het programma vind ik, zoals ik zelf ook al blogde, zeer de moeite waard. Maar goed, laatst las ik op teletekst weer zo’n bericht dat het een totaal verkeerd beeld geeft van de wereld van de zwakbegaafden. Want het zou allemaal veel te mooi neergezet worden, terwijl er natuurlijk heel veel gehandicapten zijn met een veel lager niveau.
Ach ja Toaske, je zult altijd voor en tegenstanders van het programma houden. Uiteraard is er knap gecast, dus zijn dit niet de zwaarste gevallen en qua leven wel de meest interessante, met soms hobbies en sportprestaties die uiteraard niet aan het gros ten deel vallen.
Anyway, ik was meer verrast door de presentatie van de Mol zelf, want in eerdere TV programma’s was hij de oppervlakkige middelmaat zelf, en typisch erfenisje TV kind van een succesvol vader.