Ron schrijft…

Ik hoor u denken…. waar wil hij heen met die titel? Ik kan u direct geruststellen dat het in dit verhaal niet gaat om de in het schrompelige zakje hangende noten van de schrijver dezes, maar om iets heel anders. Namelijk tennis, en meer specifiek vrouwentennis.

De trouwe lezer weet dat ik vaak op weg naar huis naar een praatprogramma op 3FM luister, mede omdat de informatie daar licht en luchtig te verteren is, waardoor je je ondanks het ontspannende effect kan blijven concentreren op de randdebielen die meer dan eens ’s-Rotterdams wegen onveilig maken, totdat ik gisteren een onderwerp over damestennis voor mijn kiezen kreeg, tering Jantje zeg…..

Goed, terug naar vrouwentennis. Wat is het eerste wat u te binnen schiet als ik namen roep als: Seles, Sherapova, Safina en Larcher de Brito? OK, heren, even de hormonen terug in het hok, want ik hoor u denken, nou…. dat zijn stuk voor stuk lekkere dames in ditto tennispakjes. OK, uw punt is gemaakt, en ik moet toegeven dat de aanblik van de huidige tennisdames het tennis als beeldsport op TV een stuk leuker maakt dan voorheen, waarbij sommige tennisters van vroeger eigenlijk eerder op mannen leken, inclusief snor en zwart behaarde benen.

Maar…. er zijn meer overeenkomsten bij de dames die ik zojuist noemde. Iemand? Correct, ze komen allemaal uit de stal van de Nick Bollettieri Tennis Academy. Prima gevonden op Google, want inderdaad heeft deze tennisgoeroe alle dames getraind. Maar dan nog zijn er minder logische overeenkomsten tussen deze dames, en dat is de geluidsproductie tijdens het slaan van de bal.

Monica Seles was zo’n beetje de eerste die elke klap van een bal begeleidde met een hevige kreun, alsof ze elke klap een schop in haar maag kreeg. Deze kreunen leidde toen zij in de top speelde al tot heftige discussies, want bij een op en top “English game” waarbij etiquette hoog in het vaandel staat, en de umpire meermaals tijdens een wedstrijd het beroemde “Quiet please!!!” roept is het kreunen van een tennister eigenlijk iets wat haaks op dit alles staat.

Met de opkomst van Sherapova en Safina, ook beiden pupillen van Nick Bollettieri, werd ook de kreun luider en hoger, en ging langzaam richting een gil. De discussie over deze in sommige ogen irritante vorm van audioproductie heeft het echter een tijd niet gehaald boven de spanning van de wedstrijden, totdat we Michelle Larcher de Brito erbij kregen.

Ik sprak laatst een collega van me, die fanatiek amateurtennis speelt, en had het met hem over dat gekreun en gejank. Hij vertelde dat indien je heel hard serveert je onbewust met wat geluid de lucht uit je longen perst, en dat dat op een kreun lijkt, maar dat het effectief heel veel energie kost als je hier heel expliciet een audioconcert van probeert te maken.

Met de opkomst van de hierboven genoemde Portugese tennister is de irritatiegrens weer bereikt, bij zowel de toeschouwer als ook de tegenstanders, want wat deze schone dame elke slag uit haar strot weet te persen is ongelofelijk, en lijkt nog het meeste op een afgestoken gillende keukenmeid op oud en nieuw. Een ex-tennister en nu presentator van Sport 1 vertelde dat men sinds Seles met een decibelmeter de geluidsproductie van de dames vastlegt, en dat Seles met een score van bijna 90 dB toen al erg luid was. Inmiddels heeft Sherapova deze trieste score al verhoogd tot een griezelige 110 dB, en alhoewel nog niet officieel gemeten schat men Larcher de Brito in op rond de 120 dB. Om u een idee te geven, 130 dB is de pijngrens en een startende Boeing 747 produceert rond de 120 dB…., en elke 3 dB is, vanwege het logaritmische karakter van deze meetwaarde, voor uw hersenen een verdubbeling van het volume, het is maar dat u het weet.

De korte “Seleskreun” is door haar opgerekt tot gillen op de top van je stem voor meer dan een seconde, waardoor je tegenstandster zowel haar slag niet hoor (een audiomerker voor een tennisser) maar zelfs tijdens haar eigen slag niet hoort dat ze de bal terugslaat en hoe, omdat Michelle nog niet klaar is met haar slaggil. Ter illustratie hieronder een YouTube registratie van een paar van haar klappen tijdens de partij.

AUDIO ALERT!!!

Je vraagt je af wat de bedoeling van dit hysterische gegil kan zijn, anders dan bewust de tegenstander met niet tenniskwaliteiten intimideren en irriteren. Wat mij betreft, als absolute niet tennisfan, zou dit dan ook diskwalificatie moeten opleveren, want het voegt niets toe aan de edele kunst van het tennis.

Ik zou eigenlijk voor de lol wel eens een potje tennis tussen Sherapova en Larcher de Brito willen zien en horen, hele tribunes vol met mensen die gehoorbeschermers dragen, en waarschijnlijk de mannen van Dad’s Army die de schuilkelders induiken omdat er een luchtalarm op Wimbledon afgaat.

Ik vraag me ook af hoe echt ze gilt en of ze dat in bed tijdens een heftige bonkpartij ook doet, want dan heb je als buren ook geen leven met zo’n jankende ballenmepster naast je.