Wellicht een wat ongewone titel voor mij, maar gaandeweg het verhaal zal het duidelijk worden waarom. Gisteren was voor de gewone mens een gewone dag, lekker weer, een rustig voorthobbelende crisis, kortom niks om je al te druk over te maken. Dus na het werk heerlijk relaxen in de tuin, wijntje erbij, lekker buiten eten, laten we maar zeggen dat het leven goed is.
Onwetend van hetgeen er op de rest van deze planeet zich heeft afgespeeld, kijk ik tegen het einde van de avond even de diverse nieuwssites na, laptop op de tuintafel, klikkend door het nieuws. Na nog geen vijf minuten echter lijkt het erop dat deze zorgeloze dag toch een verdrietig staartje heeft, want tussen de nieuwsitems door lees ik dat Farrah Fawcett is overleden. Met slechts 62 jaar oud heeft darmkanker haar leven kortgesloten. Verdomme denk ik, waarom nou net zij, een gedachte die ik ook had toen de mooie “redhead” Sylvia Millecam door deze ziekte uit het leven werd gerukt, even oud als ik.
De engel Farrah is niet meer. Ten tijde dat ik nog een puisterige puber was, waren Charley’s Angels, met Farrah als één van die bloedmooie sensuele engelen, de aanleiding voor vele jongens om één van deze fraaie dames als poster boven het bed te hangen. Geloof me als ik schrijf dat de 2-D versies van de Angels hangend boven vele jongensbedden, een veelheid aan rondvliegend sperma te verduren hebben gehad, en mening jongeman er bij deze afbeeldingen achter kwam dat de pielemoos ook nog andere doeleinden had als alleen maar een plasje plegen. Farrah Fawcett, de virtuele, onbereikbare natte droom van mijn generatie, is niet meer onder ons.
Maar de dag had nog een verrassing op het eind, want rond middernacht meldde de diverse nieuwssites dat de “koning van de pop” met spoed naar het UCLA ziekenhuis was vervoerd, zonder hartslag en dat men verwoed aan het reanimeren was geslagen, echter zonder succes. Rond 1.45 onze tijd werd bevestigd door de lijkschouwer aan CNN dat Michael Jackson om 2:26PM (LA tijd) overleden was. Ondertussen horde fans en pers rond het ziekenhuis in afwachting van nieuws rond hem.
Michael Jackson, “the King of Pop”, jongste telg uit een grote Afro-Amerikaanse muzikale familie maakte op 5-jarige leeftijd zijn debuut met zijn broers, in de Jackson Five. Een lief adorabel klein zwart dansend negerpikkie, samen met zijn grote broers scoorde hij hit na hit in de toenmalige hitparades. De baard nog niet in de keel hebbend zong hij hoog de sterren van de hemel, en zijn ster was rijzende zonder dat hij dat op dat moment zelf nog wist denk ik. Toen hij later solo ging klom zijn ster eigenlijk alleen maar hoger aan het firmament, en de absolute piek in zijn briljante muzikale carriere is volgens velen het album “Thriller”, waarna het op muzikaal gebied plotseling stil werd rond Michael.
Opvallend aan Michael waren in eerste instantie zijn fysieke veranderingen, want was hij bij aanvang een donkere negroide kerel, langzamerhand werd de mopsneus vervangen door een achteraf falikant mislukte puntneus, werd zijn huid bijna blank, zijn kroeshaar vervangen door lang, sluik zwart haar, en vertoonde hij allerlei tekenen alsof hij allergisch voor alles was. Het meest geschoten plaatje van Michael Jackson als volwassene is dat van een mager mannetje met lang zwart haar, zwarte kleding, donkere Rayban aviator op en een mondkapje voor. Hij schuwde de wereld, terwijl de wereld eigenlijk nog lang niet klaar was met het fenomeen Jackson en nog veel meer moois van hem wilde horen en zien, tevergeefs leek het.
Michael Jackson heeft eigenlijk nooit echt kind kunnen zijn, vanaf 5 jaar professioneel op de planken, gedreven door zijn vader Joe met name, waardoor hij volgens mij toen hij volwassen en vermogend was alsnog de rol van kind heeft opgepakt. Zijn huis stond gebouwd in een compleet pretpark genaamd “Neverland”, een naam die achteraf wellicht een diepgaande betekenis kan hebben, en hij ging graag met kleine jongetjes om, die bij hem logeren mochten, en wat heeft geleid tot een aantal seksuele misbruik rechtzaken tegen hem. Of daar enige vorm van waarheid achter schuil is gegaan zal en wil ik niet weten, anders dan dat het typische gehypte Amerikaanse showcase rechtzaken waren, gelijk die van O.J. Simpson, waarbij ik het vermoeden heb dat de ouders van die jongetjes mogelijk het geld van Michael interessanter vonden dan de waarheid. Michael leek de wereld niet meer te begrijpen en de wereld Michael al helemaal niet meer.
Maar goed, een gewone, zorgeloze warme zomerdag heeft toch voor mij een emotioneel zwart randje, want engel Farrah en koning Michael, nemen beiden een flink stuk van mijn onbezorgde jeugd in hun graf mee.
Verdomd, ik word echt oud…. mogen ze in vrede rusten, eindelijk uit de schijnwerpers…
