Ron schrijft…

Bij hoge uitzondering ga ik mij qua blog wagen op het terrein waar andere bloggers defacto veel beter in zijn, namelijk schrijven over het circus genaamd “Formule 1″.

Was afgelopen week de Hungaroring de scherprechter en equaliser voor een aantal personen, in positieve dan wel negatieve zin, het gevolg van deze race was verstrekkend. Hamilton liet eindelijk zien dat indien je hem de auto geeft die hij nodig heeft dat hij met overmacht een race weer kan winnen. Helaas te laat voor de kampioenstitel, die met een beetje tactisch geschuif van het team van Brawn wel eens in handen van Button kan komen.

Een groter probleem heeft Ferrari erbij gekregen sinds Hongarije, want met Massa voor langere tijd, en mogelijk de rest van het seizoen, uitgeschakeld door een rondvliegend onderdeel afkomstig van de Brawn van zijn landgenoot Rubens Barrichello en de matige prestaties van het team tot dan toe moest er een snel stoeltje gevuld worden.

Logische keuze voor Ferrari zou één van de twee testcoureurs, te weten Luca Badoer of Marc Gené zijn, beiden coureurs van formaat, echter Ferrari liet vandaag via de pers weten dat het een wel heel opmerkelijke coureur in het stoeltje van Massa’s bolide gaat planten. Riepen de Tifosi al de hele week her en der op het internet dat men Michael Schumacher weer moest terughalen? Verdomd, vandaag in de krant de bevestiging dat “Der Schumi” in Valencia het stoeltje van Massa gaat vullen met zijn Duitse aars. De beide testcoureurs weten dus bij deze wat ze werkelijk waard zijn voor Ferrari, wat net als McLaren geen kans meer op de wereldtitel heeft. Wat dat betreft zijn de Red Bull’s nog de enige wagens die Brawn van de titel kunnen afhouden, tenzij Button ontploft of dodelijk verongelukt.

Even voorop gesteld dat ik geen echte Schumacher fan ben, maar zeker zijn bijzondere talenten weet te waarderen, alleen zijn arrogante attitude niet, moest ik zonder erg denken aan Heintje Davids, en Mary Servaes, beter bekend als “De zangeres zonder naam”, en andere met name Amsterdamse volkszangers en zangeressen. Deze Nederlandse volkshelden vertrokken destijd allemaal met een publiek uitgemolken afscheidsfeest en een hoop tam-tam en bombarie van het artiestentoneel om meermaals erna (tja, wellicht waren de centjes op?) weer terug te keren met concerten en optredens.

Schumi hoeft voor het geld zeker niet uit zijn “pensioen” terug te komen, want het vele geld wat hij toen en nog steeds in deze sport (heeft) verdiend of gekregen is ruim voldoende om dit leven en de volgende vijf of zes in exhorbitante luxe te kunnen doorbrengen. Michael heeft namelijk nog steeds een contract met Ferrari, en alhoewel niet meer in de F1 bolide is de rappe Duitser nog steeds het boegbeeld van snelheid, adrenaline en mannenspeeltjes, te weten automobielen voor de (al dan niet vermogende) burger, met name voor de merken Ferrari en Fiat.

Kan hij het nog? O jawel, daarvan ben ik overtuigd, maar ik ben wel benieuwd met welke opdracht Schumi in Valencia en mogelijk erna de baan wordt opgestuurd. Het beste wat Ferrari eruit kan slepen is mogelijk het constructeurskampioenschap, door ervoor te zorgen dat beide rode bolides de laatste zeven races beiden hoog in de top 10 eindigen (er zijn wat dat betreft nog 126 punten te vergeven als ze alle races één en twee worden).

Wat de rest van het veld ervan gaat vinden? Ik denk dat de meeste oud gedienden het wel leuk vinden om weer eens tegen de zevenvoudige Weltmeister aan te mogen knokken, en bovendien eens te zien of de prestaties van de rode wagens nu werkelijk nog achterblijven of dat het toch het talent (of gebrek hieraan) van de rijders is.

Anyway…. Der Schumi ist zurück…. ik ga ervoor zitten denk ik….

Zo dan, nummer twee is klaar, nog ééntje en we zijn er vanaf, de rijbewijshaalcursussen en bijbehorende stress en strijd over wie de auto dan wel niet mag meenemen.

Afgelopen vrijdag was mijn jongste zoon aan de beurt om ten overstaan van een van de -volgens zeggen-  “meest gevreesde” examinatoren uit Spijkenisse zijn driving skills te vertonen. Officieel om 10.10 uur zou hij aan zijn praktijkproef moeten beginnen, echter toen ik om even na tienen op de parkeerplaats van het CBR aankwam was de lesauto al vertrokken en troffen wij de rij-instructeur van rijschool “Tempo”, waar ook onze oudste zijn rijbewijs gehaald had, wachtend alleen aan bij de bar.

Voor ons gevoel nauwelijks 20 minuten later kwam hij met een dikke grijns op zijn gezicht het CBR binnenlopen met de mededeling dat hij geslaagd was. Volgens de examinator met gemiddeld achten en negens voor alle kunstjes die hij op de weg had moeten vertonen, dus een prima automobilist in wording.

Aangezien meneer vandaag om twee uur met zijn vriendinnetje richting Barcelona vliegt voor een vakantie, was het nog even zaak te regelen dat hij vóór die tijd zijn roze creditcard kon ophalen. En dan komt het wonen in een Vinex dorp als Berkel en Rodenrijs toch wel weer goed uit, want voor slecht 23 euri extra kon hij zijn rijbewijs vanochtend na tien uur nog even ophalen, om zichzelf vervolgens naar Schiphol te rijden in de cabrio van mijn lief.

Op de achtergrond voor ons, wordt er tussen de broers al onderhandeld over de Suzuki Baleno die pappa in al zijn goedheid destijds voor de kids had aangeschaft, want met één auto en twee chauffeurs en de nog steeds niet geleverde bij een BP actie gewonnen Ford Ka van de oudste komt er een moment waarop een wonderbaarlijke autovermenigvuldiging noodzakelijk zou kunnen zijn teneinde beide heren het vervoer te bieden waarop ze allebei nu claimen “recht” te hebben.

Een ander fenomeen wat zich zelfs nu hij het roze kaartje heeft blijft openbaren is het het sleutel- en knutselgedrag van onze jongste, want ook zijn scooter is vele malen uit en in elkaar gehaald (om maar even niet over het opvoeren ervan te klagen). Rijdt de oudste al een jaar probleemloos (althans ik hoor hem nooit klagen over mankementen) rond in die trouw werkende 14 jaar oude Baleno, afgelopen zaterdagmiddag was mijn kakelverse Qashqai even van plek geruild en stond de rode bolide voor de garagedeur. Motorkap open en plots stond de jongste met de hele grille in zijn handen in de tuin met het verzoek of ik hem even wilde helpen.

Het probleem was een af en toe niet werkende toeter (losse “AMP” stekkertjes), maar of ik even wilde helpen met zoeken waar de toeter precies zat. OK, deze reparatie was wellicht niet echt noodzakelijk, maar ik voorzie dat er nog wel meer aan dat oude beestje gesleuteld zal gaan worden door onze jongste “grease monkey”.

Het is maar goed dat hij zijn vliegbrevet (nog) niet heeft gehaald, anders had er een volledig gedemonteerde F16 voor de deur gestaan en een zoon die met een stuk vleugel in de tuin vraagt of ik hem even kan helpen.

Jasper, gefeliciteerd met je rijbewijs en veel veilige kilometers toegewenst.

Voordat jullie over me heenvallen en roepen dat ik wel erg van mijn tijdspad af ben…. Het gaat dus niet over dat feest met teveel champoepel, oliebollen, appelflappen en koppijn de volgende ochtend, maar letterlijk over oude en nieuwe dingen.

Afgelopen donderdag heb ik na net geen vijf jaar probleemloze trouwe dienst afscheid genomen van mijn Volvo S40. Een van de meest fijne en prettige leaseauto’s waarin ik gedurende mijn al 18-jarige carriëre bij een firma in het midden van het land, mocht rondstuiven over ’s-Heren wegennet. Zoals aan alles kwam er aan het al met een jaar verlengde contract voor deze zwarte 5-pitter 2.4 liter bolide uiteindelijk een einde, en met 102.697 kilometers en een beetje meters op de teller heb ik haar fris gewassen en uitgezogen achtergelaten op de parkeerplaats van mijn werkgever.

Het nieuwe monster wat hiervoor in de plaats moest komen woonde slechts 25 meter van deze parkeerplaats af bij de daar gevestigde Nissan/Renaultdealer. En nee, lieve lezers… het is uiteraard geen Renault no no no geworden, maar natuurlijk zo’n betrouwbare en rijk uitgeruste Nissan. Met een groot gezin met aanhang hebben we gekozen voor een van de verkoophits van dit merk, namelijk de QashQai, en dan de verlengde +2 versie. Deze stoere maar toch elegante cross-over, zoals dat heet, in de enige mooie kleur, namelijk zwart komt mijn ouderdom ook een beetje tegemoet, want met een heerlijk hoge instap en een pientere CVT automaat kan ik hierin de 50 grens wel zonder lichamelijke inspanning van de linkervoet doorkomen.

Ook schreef ik een aantal berichten over de komst van een nieuw gezinslid in de vorm van een sjiewaawaa? Nou, afgelopen zondag was het zover en mocht ik voor dat kleine keffertje vroeg mijn bedje uit. We hadden met de fokkers tussen twaalf en één uur afgesproken, maar aangezien zij tegen Valkenburg aan wonen, is dat een hele onderneming van ruim 225 km enkele reis. Uiteraard een mooie gelegenheid om de hierboven genoemde nieuwe bolide eens de eerste 500 km op de teller te geven, en te kijken of de terugrit met “hond” en gezin vlekvrij kon worden afgelegd.

Het echtpaar van “Diente de Plata” zoals de fokkerij genaamd is, en volgens ons een paar schatten van mensen, namen met enige moeite afscheid van Diente de plata la Inka, zoals het inmiddels bijna 1100 gram wegende crème-witte teefje origineel heet volgens haar indrukwekkende stamboom. Bij ons thuis zal ze overigens onder de naam Bailey bekend worden, ook bij onze drie katten. De oudste twee katten hadden zoiets van…oeps, wat is dat nu, vanaf een veilige hoogte bekijkend wat de kleine stuiterbak allemaal aan het keffen en grommen was tegen ze. De jongste kat, eentje die wel van spelen houdt had diezelfde middag al even wedstrijdje gerend door de tuin en de kleine hond alvast even voorzichtig laten voelen hoe een kattenpoot met ingetrokken nagels voelt op je neus.

Het laatste oude waar ik mogelijk snel afscheid van kan nemen is ons adres in Spikecity, want alhoewel tegen een bodemprijs, lijkt het erop dat ik de koper die ik zocht heb gevonden. Een en ander is in gang gezet, en tenzij de koper zijn zaken niet geregeld krijgt is de stek waar ik 17 jaar gewoond heb en waar één van mijn kids geboren is binnenkort ook verleden tijd.

Zo zie je maar, toch een beetje oud en nieuw….

O, jee, zult u denken. Waar wil hij heen met deze titel? Nou, laat ik zeggen dat ik in een balorige bui ben, zittend op het terras onder de veranda, waar de ventilator op de hoogste stand niet kan voorkomen dat het rugwater kabbelend richting bilspeet loopt, dus mag ik even?

Had ik het een paar verhaaltjes terug al over het te pas en onpas gebruik van een ander K-woord, wat dat betreft wordt het woord kut eigenlijk ook voor alles en niks gebruikt, en vaak ligt de complete tegenstelling in betekenis slechts in de nuance van de zin.

Spreken we over “die meid heeft een fantastisch lekkere kut” , als bargoens voor het klaarblijkelijk “lekkere”  vagijn van deze deerne, tegelijkertijd spreken we over “die griet is een ontzettend kutwijf”, wat garant staat voor een vrouw die waarschijnlijk bij de uitspreker dezes een niet al te prettige indruk heeft achtergelaten.

Het is eigenlijk frappant om te zien dat de term kut, die volgens mij officieel verwijst naar het vrouwelijk geslachtsdeel in zoveel negatieve woordcombinaties is terug te vinden. Denk aan “kutweer, kutjong, kutleven, kut-Marokkaan, kutzooi…. of kut met peren (of kers in deze illustratie)”  en meer combinaties waarbij de relevantie tot het origineel over het algemeen prettige voorwerp mij totaal vreemd is. Ok, een jong komt meestal uit een kut, en een Marokkaanse vrouw zal onder haar boerka ongetwijfeld ook een kut hebben, maar de samenstelling verliest elke vorm van relatie met de oorspronkelijke kut. Op de radio hoor je regelmatig de soundbite van Lucille Werner met haar “Daar heb je dat kutpaard weer….”, iets wat waarschijnlijk slaat op de schimmel van Sinterklaas? Terwijl dat paard volgens mij een ruin is…. dus niente kut zullen we maar zeggen.

Uit persoonlijke ervaringen hiermee kan ik u zeggen dat de smaak van een goed onderhouden en fris gedouchte kut helemaal niet onplezant hoeft te zijn, terwijl de term kutsmaak eigenlijk alleen maar voor het tegenovergestelde wordt gebruikt. Ik raak dan ook in verwarring als ik iemand hoor roepen “het leven is kut”, want ik denk dan bij mezelf, bedoelt hij nu dat het leven lekker is of niet? Om over de term “kuttenkop” of “kutgezicht” nog maar helemaal niet in discussie te gaan, want hoe dat eruit zou moeten zien is mij een raadsel. Wellicht als het plaatje wat ik vond op internet?

Ga je eens speuren naar de oorsprong van het woord kut, dan zou je kunnen veronderstellen dat het afkomt van het engelse woord “cut”, wat zoveel als snede betekent, en een veel geroepen kreet is bij regisseurs van films als hij aan het einde van een scene de camera’s wil laten stoppen (een snit/knip in de film). Dat door je oogharen heen omgeslagen naar het pretplekje van de vrouw, wat technisch gesproken ook een soort snede is, lijkt me voor nu een afdoende verklaring, waarmee ik wel uit de voeten kan. Een veelgebruikt excuus is dat k.u.t. de afkorting is van “kunt u tekenen?” of “ken uw taal”, waarbij ik dan direct roep je bedoelt “knip uw teennagels”.

Voor een alledaags veel gebruikt woord blijft er toch een beetje de “Oeps wat zeg ik nu…” zweem over het woord kut hangen, want waren wij afgelopen week op een verjaardag namen aan het verzinnen van ons toekomstig nieuwe gezinslid, de sjiewaawaa van onze dochter, ik liet zonder erg uit mijn mond vallen: “we noemen hem gewoon kuthond”, niet wetende dat het bijna 4-jarige neefje achter een begonia het gesprek letterlijk stond te absorberen. Na het horen van de term “kuthond” sprong hij achter de begonia vandaan en riep vol overtuiging, en met een grijns van oor tot oor: “Ohhhh…… dat mag je niet zeggen, kuthond…grinnik, grinnik, grinnik”.

Ome Ron had het gedaan, en ik probeerde me er met het schaamrood enigszins op de kaken nog uit te kletsen door te zeggen dat ik “kunsthond” bedoelde, maar ja, erg overtuigd daarvan was hij ook niet. Anyway, na een hoop gegrinnik vloog hij weer naar het volgende spelletje toe, want energie heeft dat menneke in overvloed.

Aangezien het woord kut voor mij absoluut iets abstract positiefs betekent sluit ik dit verhaal af door u een ontzettend fijne kutweek toe te wensen. Ik weet zeker dat ik hiermee in Google weer hoog scoor, als een veel gezocht zoekwoord.