Ron schrijft…

Het commentaar is niet van de lucht als het gaat over de plannen rond de kilometerheffing die onze Nederlandse regering van plan is vanaf 2012 in te voeren. En terecht roep ik dan maar direct, want zoals altijd kiest de overheid met slappe knietjes weer voor de moeilijkste oplossing.

Het idee achter kilometerheffing is overigens niet eens zo slecht, namelijk mensen niet laten betalen voor het hebben van een auto, maar voor het gebruik ervan. Dit gebeurt in omringende landen in Europa al langer en op de meest simpele methode, namelijk de houderschapsbelasting afschaffen en deze verdisconteren in de brandstofaccijnzen. Hiervoor heb je geen hogere graad in wiskunde nodig, want zelfs een VMBO-er kan snappen dat een 6,7 liter acht-cylinder Amerikaanse slurpbak meer brandstof per kilometer nuttigt dan een 900 CC drie-cylinder Suzuki Alto, ergo wie veel brandstof verbruikt betaald dientengevolge ook veel belasting per gereden kilometer, ten gevolge van de motorinhoud en het verbruik.

Echt, een eerlijker systeem kan niemand zich eigenlijk voorstellen, behalve onze 150 sukkelaars in Den Haag. Nee, in plaats van de kosten stoppen in het sapje waarop de auto rijdt moet er voor vele honderden miljoenen aan nog nooit in het veld geteste technologie worden geïnstalleerd, en gaat men per kenteken bijhouden hoeveel meters en waarheen men wel niet rijdt. Een ongehoord dure en juridisch zeer discutabele oplossing dus. En onze Limbabwaanse Eurlings, zelf komende uit een of ander gat in Limburg waar N-wegen het breedste is wat ze kennen, maar roepen dat men draagvlak moet creëren voor de kilometerheffing, tja, dat doet ie op deze manier helemaal goed, niet dus…..

Waarom zo moeilijk doen? Dat kan ik wel beredeneren, want mensen die in de randstad rijden en in de spits (tja, je zult maar een acht tot half vijf baan hebben zoals het gros van de werkende mens) die mogen/moeten veel meer gaan betalen per 1000 meter straat als de oma die in Groningen plattelandsritjes maakt over een of andere N-weg om half twee in de middag, of wel locatie-discriminatie van randstadbewoners ten opzichte van plattelandsbewoners. Verder heeft onze overheid een bijkomend probleem om de zgn. gebruiksbelasting te stoppen in de brandstof, omdat de literprijs in Nederland nu al een van de hoogste in Europa is, zonder die gebruiksbelasting, ofwel, om literprijs technische redenen kan de simpele oplossing al niet eens meer omdat dan half grensbewonend Nederland nu altijd bij onze Zuider- en Oosterburen blijft tanken. Maar ja, hoe moet je anders 30% salarisverhoging van 150 lamlullen en sufkutten betalen terwijl er een crisis gaande is? Tja, onze brandstofprijzen zijn al te zwaar belast om een simpele gebruiksbelasting in te bouwen lijkt het, en met spint het web dus dichter om dat te verdoezelen.

Een volgend probleem met de zgn. GPS tracking van auto’s is de inbreuk die de overheid maakt op uw en mijn privacy, want het gaat een of andere belastingonderknuppel in Den Haag namelijk helemaal geen flikker aan waar ik me bevind en op welk uur van de dag. Allemachtig, de Gestapo zou helemaal geil worden van zoveel controle op die domme burgers zeg, “Big Brother” in ultima forma zullen we maar roepen. Natuurlijk verkoopt men het als alleen maar bepalen van de gereden kilometers, maar databanken zijn tegenwoordig snel gekoppeld bij de overheid, en voor je het weet mag je bij een Officier van Justitie gaan verklaren waarom jij rond 23.15 op zondagavond in de hoerenbuurt van Den Haag rondreed in de buurt van een schietpartijtje. Nog maar even gezwegen over de algemene bekendheid dat overheidsdatabanken zeer slecht beveiligd zijn, doordat door Europese aanbestedingsregels de software waarschijnlijk tegen de goedkoopste prijs is geschreven door een stel Poolse augurkenplukkers, en zijn ook criminelen best in staat om deze  info te kunnen misbruiken zonder al te veel moeite. Hiervoor zijn in het recente verleden iets teveel gegevens “per ongeluk” op straat terecht gekomen.

Een laatste bezwaar is de rechtsongelijkheid tussen Nederlanders en buitenlanders in een door diezelfde overheid gepropageerd één Europa, want een bij Breda de grens passerende Belg heeft geen kastje achter zijn ruit en betaalt dus niet mee aan de slijtage aan ons toch al vooroorlogse wegennet. En dat terwijl de Belg en de Italiaan goedkopere benzine kunnen tanken met hierin al verrekend de verbruiksbelasting van die landen. Het kan dus wel zoals je ziet.

Ok, het wordt mogelijk pas ingevoerd in 2012, en dan zit er hopelijk een regering met een heel andere samenstelling dan het stelletje vooruitschuivers en geldgraaiers wat er nu het pluche warm zit te houden, maar toch… nu alvast een geluid produceren dat we het als Nederlander niet pikken dat onze privacy wordt opgeofferd ten faveure van het gat in de regeringshanden lijkt me geen slecht plan.

Normaal spam ik niet graag een website in mijn blogs, maar voor deze maak ik een uitzondering.

http://www.kilometerheffing-nee.nl/digitale_steunbetuiging.php

Weer terug uit Kuala Lumpur kan ik alleen maar zeggen dat het land en de mensen in Maleisië me onverminderd blijven verbazen. Tja, zult u zeggen, lekker weer, lekker eten, gastvrije mensen, wat loop je nu te mekkeren? Als ik roep dat ik het over het mysterieuze van het land en haar bewoners heb dan stuur ik u als lezer ongetwijfeld het verkeerde spoor op, dus laat me het uitleggen.

Als zakelijk globetrotter heb ik een groot deel van de wereld en de bijbehorende inwoners mogen bezoeken en zowel zakelijk als sociaal met de mensen mogen interacteren. Je kunt het dan hebben over de oppervlakkigheid waarmee men Amerikanen labelt, de geslotenheid van Japanners, de gastvrijheid van Aziaten in het algemeen, de corruptheid van Nigerianen en andere Afrikaanse mensen…. kortom… voor elk volk is wel een stigma te omschrijven, en veelal kloppen ze ook wel min of meer.

Even terug naar de Maleisiërs en de titel, want in het zaken doen met mensen moet je uitgaan van oprechtheid, vertrouwen en een zekere openheid, en daar valt de gemiddelde Maleisische inwoner in zekere zin op. Een bedrijf heeft over het algemeen een zekere structuur, met een directeur, hieronder managers, en tot slot medewerkers, kortom… zaken die je kunt volgen, opvragen en die ook duidelijk zouden moeten zijn. In Maleisië echter zit klaarblijkelijk iedereen in zaken, en iedereen heeft ook wel een neef die ook in het bedrijf zit. Nu is dat op zich niet zo vreemd, zij het niet dat echt elke bedrijfsvoerder wel een neef in zijn bedrijf heeft, of wel…. het valt bijna op. Bovendien heeft die neef zelf ook weer een bedrijf in een vaak compleet andere branche. De tegenstellingen in met name steden als Kuala Lumpur zijn ook extreem, prachtige gebouwen als de geheel roestvaststaal beplaatte Petronas Twin Towers als symbool van luxe en kapitalisme, met voor de deur een vies straatje met rommel, oude taxies, etensresten op straat, kortom een sloppenwijkbeeld.

Zaken doen in Maleisië vraagt wat inside informatie, want anders word je als gemiddelde Nederlandse zakenman compleet gestoord. Een Aziaat heeft over het algemeen altijd haast, dus een offerte wil hij gisteren hebben. Bovendien is bij een Aziaat alles onderhandelbaar, en is prijs een voor hem nooit vastliggend gegeven. Bovendien is er in het complexe structuurtje van neven, achterneven, bovenneven, bijneven en andere familie en handelsbanden eveneens een grote mate van “ons kent ons”, “ons matst ons”, en wie onder de tafel het meeste aan iets kan verdienen krijgt ook over het algemeen de meeste jobs. Alles vreet ook mee uit dezelfde grote ruif lijkt het…

Vooral het onder de tafel elkaar iets toesteken cultuurje werkt voor Europeanen, die zoiets als “omkopen” vaak zakelijk niet kunnen verantwoorden, bijzonder frustrerend, zeker als de door hard werken verkregen zekerheid dat je in een project kunt meedoen hiermee volledig op losse schroeven kan komen te staan, ondanks dat je in de specificaties met naam en toenaam genoemd wordt.

Dit soort “omkoop” cultuurtjes zijn ook slecht te bestrijden en niemand wordt er echt beter van, behalve dan de regelneven en nichten die ergens in de hele inkoopstructuur hun slagen slaan. In het slechtste geval krijgt de uiteindelijke opdrachtgever zaken die hij nooit heeft besteld, inferieure producten, omdat de verdienste voor de neven tussen inkoop en verkoop worden gemaximaliseerd, en kwaliteit en prijs nu eenmaal niet los van elkaar gezien kunnen worden.

Alhoewel wij af en toe stevig balen van dit “nevencultuurtje” en hierdoor vele maanden werk zien verdampen richting een wazige concurrent die producten gaat leveren die volgens de specificaties helemaal niet kloppen, ben ik blij dat de industriële installatie ook in Azie staan, en een dikke boem ten gevolge van dus net zover van mijn bed is.

De regelmatige lezer van mijn verhaaltjes weet dat ik regelmatig de globe afstruin voor mijn werk, en dat een globale economische crisis hieraan aan alle kanten knabbelt.

Het reisbudget is, heel tegenstrijdig aan de crisis, overigens niet verminderd, echter de perks, de geneugten die aan dit onregelmatige leven vastkleven als positieve zaken, zijn door luchtvaartmaatschappijen als KLM gereduceert tot rechtstreekse beledigingen aan hun clienten, de mensen die de toko nog in de lucht houden.

Nu stond er aankomende week een trip Canada van een week gepland, mede omdat dat land de grootste oliereserve van de wereld heeft, echter dat het nogal lastig is om deze bron aan te boren. Het zwarte goud zit namelijk niet zoals in het midden oosten netjes in een bron onder hoge druk onder de aardkost, maar is vermengd met zand vlak onder het oppervlak (zgn teer/zand), wat de kosten voor winning een bak hoger maakt dan bij onze Arabische vriendjes, waar het nagenoeg gratis de grond uitspuit.

Had ik dus mijn koffertje klaarstaan voor de kou, dikke jas, winterkleding…. helaas, change of plans…. Zondag spring ik wel in een vliegtuig, echter niet naar Canada……. maar naar Kuala Lumpur….

Een tikje langer vliegen dan Canada, en een flink eind warmer en vochtiger, met ruim 35 graden en 97% luchtvochtigheid. Ach ja, korte mouwen inpakken, lange mouwen weer op het hangertje, en op naar de geweldige Maleisische keuken.

Jullie moeten het dus weer een weekje zonder mij doen…. ik zit aan de satêh en de koude Tiger…. wat een kudtbaan heb ik toch