Ron schrijft…

Laat ik eens een geheimpje verklappen aan jullie. Schreef ik een tijd geleden na zijn plostelinge overlijden over de “King of Pop“, de freaky, niet te bevatten artiest Michael Jackson, en dat dit een verlies is voor de muziekwereld. Ergens had ik zoiets van, het lijk ligt net en er volgt onherroepelijk een hele stroom van opnieuw uitgebracht materiaal van hem. De een zijn dood is tenslotte het brood van de broodkraaien en de familie, die de komende 70 jaar, in ieder geval in Nederland nog de auteursrechten op Michael’s muzikale legacy hebben, en de baten die hieruit voortvloeien.

Ik kreeg dan ook een soort knoop in mijn maag toen een TV commercial aankondigde dat, notabene Trijntje Oosterhuis met een nieuwe CD uitkwam, getiteld “Never can say goodbye”, een album met veertien tracks van de nog jonge Michael Jackson. Mijn eerste reactie was, verdomme Trijntje, jij ook al iets aan het lijk pikken? Dat heb jij toch niet nodig met jouw talenten?

Nu moet ik eerlijk toegeven dat ik iets heb met Trijntje, ok, laat ik maar roepen dat ik een liefhebber ben van haar muziek, met name de latere albums die meer jazzy zijn en vele mooie ballads bevatten, vaak in een intieme ”huiskamer setting” qua begeleiding. Wellicht ook omdat ik tijdens mijn jeugd haar vader, Huub Oosterhuis, vanachter de speeltafel van het kerkorgel meermaals heb vervloekt om zijn onzingbare religieuze arrangementen voor kerkkoren. Ik was dan ook verbaasd dat de kinderen van Huub wel het melodische talent hadden wat ik bij papa Oosterhuis altijd heb gemist. Maar ja, als zeer religieus man, betrokken bij zijn kerk, kon hij wellicht niet anders dan dit soort a-melodische Nederlandstalige riedeltjes te schrijven, als tegenhanger van het Gregoriaanse werk wat het in de moderne kerk niet meer zo goed deed, al dat maffe zangerige latijns wat Jan met de pet sowieso niet kon meezingen met de voorganger.

Ok, genoeg over mijn muzikaal-religieuze frustraties jegens papa Oosterhuis, terug naar mijn schrikreactie dat nu juist Trijntje, die ik nog zag schitteren naast Lionel Ritchie in Symphonica in Rosso, die hiervoor een prachtige tribute album had uitgebracht met werken van Burt Bacharach, nu in mijn ogen bijna heiligschennis had gepleegd door de koning van de popmuziek te durven imiteren? Zeer bevooroordeeld was ik dus toen ik het album ging beluisteren, met het idee dat ik deze in mijn ogen nooit goed geslaagde imitatie van Jackson waarschijnlijk als enige album van Trijntje niet zou kopen.

De eerste track streelt direct het oor met het prachtige subtiele acoustische gitaarspel van Leonardo Amuedo, aangevuld met de ietwat nasale stem en het prachtige timbre van Trijntje, en het kippenvel kroop over mijn armen. Mensen, dit is gewoon griezelig goed, niks goedkope imitatie van de niet te imiteren Jackson, maar een subliem eerbetoon aan zijn vroegere werk. De prachtig uitgebalanceerde tracklist, met onder andere het emotionele “One day in your life”, begeleid door exceptioneel goed en ingetogen gitaarspel en her en der aangevuld met de zoete saxofoonpartijen door die andere superartieste die Nederland heeft voortgebracht, Candy Dulfer, maken het album tot een heerlijke collectie muziek, goed voor een uurtje dik kippenvel en wellicht een traan. De pure eenvoud van deze opnames tonen eens te meer aan hoe goed deze nummers van Jackson in de basis zijn, en dat ze mits gezongen zoals bedoeld los van de uitvoerende artiest klinken zoals ze bedoeld zijn.

Of je nu een fan bent van Michael Jackson of van Trijntje Oosterhuis, of van allebei of geen van beiden, dit is voor iedereen die van muziek houdt een absolute must have in je CD collectie, puur, subtiele eenvoud, oorstrelend goed.

Damned Trijntje, you did it again!