Dat was wat onze gastheer het noemde, de Grand Canyon. “You know guys, it’s just a big hole in the ground”.
Hoe kom ik daar nu op? Ik zit samen met mijn collega weer eens in het grote Amerika, en ditmaal in Phoenix, Arizona, in een Marriott resort, genaamd “Dessert Ridge”, of wel, midden in de Arizona woestijn. Overdag ergens tussen de 35 en 45 graden, en in de avonden een prettige 20 tot 25 graden.
Je zult denken:”Ach wat is dat nou toch zielig?” Maar voor het eerst sinds lange tijd zitten we weer eens een heel weekend in het buitenland, omdat we de week hiervoor in Calgary zaten voor een beurs, en doorvliegen en overblijven effectiever is dan op en neer vliegen naar Nederland.
Daarbij kwam onze gastheer op het idee om op vrijdag dan maar naar de Grand Canyon te gaan, want dat ligt relatief om de hoek hiervandaan, slechts een uurtje of 3,5 รก 4 rijden. Dus wij vrijdagochtend om 6.00 uur in de auto richting Flagstaff, de plek vlakbij het Grand Canyon National Park, om van daaruit richting de Canyon te gaan.
Alles wat je op TV of internet ziet een leest over de Canyon valt in het niet op het moment dat je dat gat in de grond, want dat is het, voor het eerst met je eigen ogen aanschouwt. De schaal is zo ontzettend idioot groot, dat zelfs de foto’s die ik hier zal posten op geen enkele manier de grootte recht doen.
Met een totale lengte van 277 mijl en een diepte van 1 mijl (1600 meter), en het vreemde beeld dat er geen bergtoppen zijn, maar je dus echt voor je gevoel op een vlak stuk grond in een enorme kloof staat te kijken die onpeilbaar diep lijkt is werkelijk mindblowing, om maar even in het Engels de best mogelijke term te gebruiken.
Ja, het is maar een enorme gleuf in de grond, met onderin de boosdoener van het geheel, de Colorado rivier, maar waar je ook kijkt, geen plaatje is hetzelfde.
Ergo, een ervaring om nooit meer te vergeten, evenals de terugrit via Sedona, berucht om de vreemd gevormde bergen van knalrode steen.
Kortom, een weekend vol unieke zaken, kijk maar naar de foto’s.
Zaterdagmiddag en avond staan in het teken van een potje watervolleybal in het zwembad van onze gastheer Rick. Wat erop neerkomt dat we met een aantal vrienden van hem gaan volleyballen en genieten van het mooie weer, wat eten en wat drinken aan de rand van een zwembad.
Tjonge zeg, wat een vervelende baan hebben wij toch. 
[slideshow id=3]
Een heerlijke baan, alleen zou je baas een extra secundaire voorwaarde moeten toestaan. Het meereizen van partners bij een weekend stay over.
Love you XXXXXXXXXXX
Dat komt best nog wel eens goed denk ik…. slideshow met 91 foto’s toegevoegd…
Ik kan het niet laten……
Deze passage had een stukje uit een slaapkamerdagboek kunnen wezen?!
En het vreemde beeld dat er geen bergtoppen zijn, maar je dus echt voor je gevoel op een vlak stuk grond in een enorme kloof staat te kijken die onpeilbaar diep lijkt is werkelijk mindblowing.
Ps. als je terug bent en uitgerust, kun je wat boomstammen, die ik bij je in de tuin hebt afgeleverd gaan klieven voor je lief.
Greets, Winfred
Slaapkamerdagboek? Heb jij niks beters te doen in de slaapkamer dan?
PS
Pa is weer online (met een verse router).
Ja, dat wel,
Maar het kloterige is nu dat als ik naar Mo kijkt deze passage wel door mijn hoofd speelt?!