De tijd vliegt lijkt het, maar het is alweer vijf maanden geleden dat onze oudste in zijn nagelnieuwe Ford Ka, voorzien van winterbanden, sneeuwkettingen en zijn hele garderobe vertrok richting Gyor in Hongarije om daar zijn buitenlandstage te doen om uiteindelijk af te kunnen studeren op InHolland als Bachelor of Agriculture in de richting dier- en veehouderij.
Het was stil in huis, vijf maanden geen midden in de nacht vader/zoon gesprekken en het enige contact was via Skype en zijn reisverslag online, waaruit bleek dat meneer de student het eigenlijk prima naar zijn zin had daar, en hij als gevolg hiervan al aan het plannen is om na deze opleiding nog maar een master te gaan doen in Wageningen. Of wel, hij heeft de smaak te pakken van op zichzelf zijn en voor zijn eigen hachje zorgen lijkt het, zonder gezeur van ons over het opruimen van zijn kleren, het afruimen van de tafel en wat al niet meer.
Afgelopen zaterdagmiddag, om kwart over vier, stond meneer weer voor de deur in Berkel, auto volgepakt met zijn spullen en moe van een lange rit.
Deze week moest hij op school nog een paar colloquia volgen van klasgenoten en uiteindelijke vandaag was hij zelf aan de beurt om zijn colloquium te houden, waarna hij zijn laatste cijfer zou krijgen en eigenlijk klaar was met zijn opleiding. Ondanks zijn stalen gezicht en zijn goede voorbereiding vond hij het toch wel spannend leek het. Zo rond 11 uur was het allemaal bekend en meneer heeft met een 8 voor zijn colloquium dus een HBO diploma in zijn zak. Alleen heeft hij dat zelf nog niet helemaal door lijkt het. Het is afgelopen, je bent klaar gozer.
Hier hangt de vlag en tas inmiddels aan de mast, dus als hij straks thuis komt dan weet hij in ieder geval dat het kwartje bij ons wel is gevallen en dat we vanavond een borrel drinken op zijn slagen. Uit voorzorg hebben we alvast maar een halve krat Freddies in de koelkast gezet om het te vieren. Hij moet komende week nog een hoop gaan regelen om uberhaupt naar Wageningen te kunnen gaan voor een masteropleiding, maar als dat allemaal lukken wil dan is hij dus begin september weer vertrokken van het ouderlijk nest en komt hooguit in weekends terug naar Berkel. Kleine kinderen worden groot en zelfstandig lijkt het, en ons stulpje in Berkel heeft alle kenmerken van een duiventil waar vanuit onze jonkies in- en uitvliegen naar vriendjes, vriendinnetjes en wat al niet meer.
Tim, namens de hele bende hier van harte gefeliciteerd met je diploma (wat je niet te vergeten 8 juli moet gaan ophalen, en niet op 9 juli) en je behaalde titel.
Op naar de volgende titel of een leuke baan. We zijn apentrots op je kerel.
