Voor mijn gevoel veel te lang geleden schreef ik dat ik krakers in mijn lijf had en nog niet wist wat dit me ging brengen. Bijna zes weken elke dag in de spiegel die gluipers zien groeien en geen stok hebben om ze te verjagen is voornamelijk een tussen de oren verhaal, maar wachten op uitslagen blijft onverminderd bruut.
Eindelijk drie weken geleden dan een verlossend telefoontje van de arts in de Daniel den Hoed dat ik de benodigde eiwitmutatie (V600E) had in het weefsel en dus indien ik verder gezond was in aanmerking kwam voor een zgn ervaringstrial met een medicijn wat een bepaalde eiwitmutatie blokkeert en wat in de states al onder de naam Vemurafenib of Zelboraf kan worden voorgeschreven.
Afgelopen weken dus een soort APK+ gehad om te bepalen of ik verder gezond genoeg was om met dit medicijn te kunnen beginnen, met vorige week bloed onderzoek, ECG, dermatologisch onderzoek, gesprek met de onderzoeksverpleegkundige, en deze week een CT van borst, buik en hoofd en een gesprek met de behandelend arts over de uitslagen en hoe verder.
In het kort ben ik geslaagd voor mijn APK+, er blijken hersenen in mijn hoofd te zitten, mijn bloedwaarden zijn goed, mijn hart klopt netjes, en ondanks de vele moedervlekjes was er ook geen redenen om me huidtechnisch af te keuren.
Er staat hier nu dus een pot met 120 grote langwerpige roze pillen (goed voor 15 dagen) die ik tweemaal daags vier stuks moet innemen en dan moet het heel rap gaan werken. Dan weer bloedonderzoek en nieuwe voorraad pillen om na 4 weken weer bloed, ECG etc kortom de hele molen door te gaan.
Meest bekende bijwerkingen zijn overgevoeligheid voor zonlicht (zelfs met dit weer kan je verbranden), pijnlijke gewrichten, huiduitslag en licht haarverlies (dat laatste zal bij mij niet opvallen).
1 December 2011, D-day, en hopen dat die krakers in rap tempo oppleuren.
