Ron schrijft…

Normaal zal ik niet snel werk van een ander op mijn blog plaatsen, maar dit is weer een van die uitzonderingen die het waard zijn tegen deze regel in te gaan. Terwijl wij de vele lieve wensen op de prachtige kaarten nogmaals, na twee dagen “van de radar af” te zijn geweest in Limburg, eens doorlezen, valt een simpel A4-tje met hierop een tekst uit de grond van iemands hart voor de tweede maal op, zonder overigens alle andere wensen maar enigszins tekort te doen.

De reden voor het simpele A4-tje was volgens de schrijver dezes het feit dat hij dit niet met goed fatsoen op een kaart geschreven kreeg, maar ondanks de eenvoud van het velletje papier is de boodschap erop eentje die een traantje in de ogen weet los te maken. Dus Mika, hier ga je dan als uitzondering op mijn blog, ongewijzigd op het adres na:

Ware Liefde.

Ware liefde is zeldzaam. Je ziet het zelden maar wanneer je het ziet ben je getuige van intens geluk.
Vandaag zijn wij met z’n allen getuige geweest van intens geluk. We hebben twee mensen een gelofte voor het leven af zien leggen.
Twee mensen waarbij iedereen kon zien dat het om ware liefde ging.

Ron Hartendorp en Roelien Maasland geven elkaar op Zes Augustus tweeduizendtien (6-8-2010) omstreeks 13:00 uur het Jawoord en bezegelen daarmee hun liefde voor elkaar.
Iets wat voor sommigen wellicht als een verrassing kwam maar naar mijn mening het enige logische vervolg was op het samenkomen van twee fantastische mensen.

Ik mag met gepaste trots zeggen dat ik twee van de mooiste mensen op aarde heb leren kennen, heb mogen genieten van hun liefde en gastvrijheid en kunnen aanschouwen hoeveel deze twee mensen om elkaar geven.

Als liefde tastbaar was zat op hun adres te Berkel en Rodenrijs het hele huis propvol.
Ik zou zo nog uren door kunnen gaan, maar eigenlijk heeft het allemaal geen uitleg en toelichting meer nodig.
Nee het is duidelijk, iedereen kan zien hoe het zit, het straalt er vanaf.

En daarom, Ron, Roelien, wil ik jullie samen al het geluk van de wereld toewensen.
En hoop ik dat deze prachtige dag jullie voor altijd samen mag binden zowel in voorspoed als in tegenslag.

Lieve Mike, onze deur staat altijd voor je open, dus blijf vooral binnenvallen als je daar zin of behoefte aan hebt…. of als je eens HD Formule 1 wilt kijken (vanaf vierde week augustus is nu de planning).

Een dikke knuffel,

Ron en Roelien

Zo zeg, eindelijk weer eens even tijd om te schrijven, want al met al waren het drukke weken. Druk maar wel heel leuk. En met die credietcrisis lijkt het in huize Ron ook wel los te lopen.

Vooruit dus maar, eerst maar even kort samenvatten wat we zoal hebben meegemaakt afgelopen weken. Het was een kleine 12 dagen voor carnaval toen er een mailtje van de KLM in de inbox plofte met hierin de mededeling dat vliegen naar Amerika nu buitengewoon goedkoop was, want ja, je moet wat doen om die jumbo’s vol te houden in tijden van economische problemen.

Ik moet wellicht even uitleggen voor diegene die niet mijn hele weblog hebben gelezen, dat ik zakelijk nogal wat van de wereld afreis, en dat ik daarom ook dergelijke lieve mailtjes van de KLM krijg, want hun frequent flyers leggen ze over het algemeen in de watten. Helaas ben ik altijd zakelijk op reis, en is bovendien de timing, om bijvoorbeeld bijzondere dingen als een formule 1 race te bekijken in onze vrije tijd, allerbelabberdst. Ik ben bijv een week voor de race in Australie daar, en twee weken voor de race op Sepang, en drie weken na de eerste nachtrace in Singapore…. en da’s jammer als echte race-fan.

Een van de steden in Amerika waaraan ik een stukje van mijn hart heb verpand is New Orleans, en nu was ik nog net op tijd voor het befaamde Mardi Gras (de door Frans/Amerikaanse invloeden gevierde vorm van carnaval in New Orleans). Dus kopte ik op een avondje net na de koffie in of mijn lief het leuk vond om met mij samen Mardi Gras te gaan vieren? Nou, dat was niet tegen dovenmansoortjes, en dus snel tickets boeken, een aardig hotel op Charles Avenue, tegen het French Quarter aan, en twee weken later zaten we in een vliegtuig naar New Orleans. Voor het eerst samen een weekje weg, zonder die kids, en 24 uur per dag alleen bij elkaar…. the ultimate test.

Zonder een lang verhaal ervan te maken was Mardi Gras en New Orleans meer dan geweldig, wat een feest, wat een lekker weer, en bovendien hebben we nu dingen gedaan die ik in alle keren dat ik er met een collega was niet heb gedaan, zoals het bezoeken van de Swamps, waar je alligators kan zien.

Een klein weekje later gingen we moe maar voldaan en met 6 kilo kralenkettingen en 258 foto’s in een business class stoel weer terug naar Amsterdam…. helemaal te gek.

En nu, nog geen maand later staat het koffertje alweer gepakt voor een 12 daagse trip naar de USA, alleen nu zakelijk. Een week Houston, gevolgd door een paar dagen Toronto, en afsluitend via Philadelphia, over Detroit weer naar huis. Vervelende is dat ik dus de zondag vlieg dat het ook nog eens zomertijd wordt, dus behalve de 7 uur  tijdverschil mag ik ook nog een uurtje eerder mijn bedje uit. Ach ja, laten we het dan maar gelijk goed doen met de jetlag.

O, ja, ik heb ook mijn nieuwe leasebak mogen uitzoeken na vijf jaar te hebben gereden in een hele fijne Volvo S40….. wat het er voor eentje is? Dat lees je wel als ik hem heb, maar ik verklap twee dingen…. hij is zoals al mijn auto’s zwart, en omdat ik bijna 50 ben heeft deze een automaat….

Ja hoor, het is weer zover en deze jongen zit weer (helaas alleen voor de baas) aan de andere kant van de oceaan. Dit keer voor een nogal intensief schema van vluchten en meetings, want ja, de boterham moet verdiend worden, ook in de USA.

Amerika wat momenteel in tweëen gespleten lijkt te worden door de credietcrisis, en je kunt geen TV zender kiezen of de analysten, specialisten en politici duikelen over elkaar heen over hoe dit aanstormende gevaar te keren. De regering Bush komt uiteindelijk met een soort reddingsplan wat grofweg inhoudt dat er 700 miljard dollars aan belastingcentjes in de noodlijdende financiële wereld wordt gepompt, maar ook dat gaat niet zonder slag of stoot. Het is hier namelijk heel gebruikelijk dat topmanagers, zelfs als ze eigenhandig een hele bank naar de verdommenis helpen met een zgn “golden parachute” het pand verlaten. Iets wat wij kennen als de “gouden handdruk”, echter met een gemiddelde waarde van rond de 20 miljoen dollar.

Als manager zou ik zeggen:”niet gek voor een paar jaar geld over de balk heenjassen, vette bonussen opstrijken en als dank nog een kadootje krijgen toch?”, maar mensen als Barack Obama strijden in dit reddingsplan om ervoor te zorgen dat het geld van de belastingbetaler ook daadwerkelijk wordt gebruikt om niet alleen Wallstreet te redden, maar ook mainstreet (het volk met slechte hypotheken die hun huis uitmoeten).

Nu moet ik eerlijk zeggen dat het medelijden voor de gewone man bij mij niet zo diep zit in Amerika, want de gemiddelde Jan met de Pet heeft hier 10 creditcards en leeft niet een klein beetje op krediet, maar tot over de oren van zijn achterkleinkinderen in de schuld. Eén bankanalyst omschreef dit vandaag op CNN heel plastisch dat men nu niet moet gaan piepen over foute hypotheken, want dat dit meestal hypotheken waren die waren toegekend aan mensen die dit uberhaupt nooit hadden kunnen betalen, maar dat de op te strijken verkoopbonussen iedereen de andere kant deed opkijken. Een beetje eigen schuld dikke bult dus.

Maar ja, zelfs de Europese banken lijken niet immuun voor de gebakken luchtbel die Wallstreet nu is, en vele honderden miljoenen dollars lijken ook aan onze kant van de oceaan te zijn verdampt.

Maar genoeg over de malaise hier, ik zit in het heerlijke Californië, met 300 dagen per jaar ontzettend lekker weer en een overdosis aan net iets te rijke yuppie bejaarden die van gekkigheid niet weten wat ze met hun poen moeten doen. Meewarig kijk ik naar de protserige auto’s, de idioot dure huizen, de mode overdosis die sommige dames absoluut niet kunnen hebben en de kakkerige hondjes aan riempjes met diamantjes ingelegd en dan denk ik, ach ja, go with the flow, het geld moet rollen, zeker als je er bakken van overhebt.

Vandaar, vanavond even heerlijk over Laguna Beach gelopen, genietend van het weer, een veel te grote

Laguna Beach bij zonsondergang

 maaltijd en een paar glazen koud bier, in gezelschap van mijn collega en goede vriend. Ondertussen met 9 uur tijdverschil ook af en toe trachtend nog met het thuisfront te bellen dan wel SMSsen.

Ik zal blij zijn als ik weer thuis ben in poldermodel Nederland, terug bij mijn kids en mijn liefste, want verdikkeme, ik mis ze allemaal toch wel erg veel de laatste dagen.

Zondagmiddag weer helemaal kapot terug op Schiphol, een bak ervaringen rijker, wellicht wat illusies armer, maar wel weer in de armen van mijn lief, en dat is meer waard dan een 700 miljard gebakken luchtplan.

Volgt de desillusie over het voortijdig einde aan een zo gewenste climax en besef je de kille waarheid dat het over en uit is, althans, voor de komende twee jaar. Als je niet beter zou weten zou dit de eveneens de slotzin kunnen zijn van een prille relatie.

Nee, niks aan de hand, niet schrikken, het ging nog even over het EK van oranje, en lezend over de weblogs die ik frequent aandoe viel mijn oog op één kort, maar opmerkelijk berichtje van een vriendin van me. Een nog steeds virtuele vriendin van me, waar ik inmiddels zo’n klein jaar een soort bizarre, bijna intieme weblog relatie mee heb, en die me ondanks het nog steeds strikt virtuele het gevoel geeft een bijna echte vriendin van me te zijn.

Beiden hebben we redelijk wat digitale tijd en bitjes via het wereldwijde web gespendeerd samen, bomend over relaties, kale mannen met vouw in het achterhoofd, dat ik haar type niet was, stoere vrouwen, tattoos, kinderen die het huis uitgaan, haar favoriete band Bløf, haar onderdrukte ambitie om eigenlijk politieagente te willen worden, en honderden andere dingen die je in alle anonieme intimiteit van het internet en als vrienden zou kunnen en willen delen met elkaar. Daarbij zijn we allebei passionele webloggers, iets wat we beiden op onze eigen manier met grote regelmaat doen, onze emoties en gedachten neerplempen op de wijdsheid van het grote boze internet.

In de periode dat mijn lief en ik elkaar ontmoette pruttelde ze heel nuchter nog even tegen me dat het allemaal wel heeeeeel erg snel ging, en dat de uitspraken onzerzijds dat we van elkaar hielden wellicht iets te voorbarig waren, iets wat in onze ogen qua tijd heel erg relatief was. Realistisch als ik haar inschat ging de gezonde achterdocht over in een gevoel ons het beste te wensen, en toen zij een aantal maanden geleden me eens stiekum via MSN toevertrouwde dat ook zij een nieuwe partner tegen het lijf was gelopen, was mijn eerste reactie er eentje van…..yesssssssssss, helemaal te gek, als er één is die ik de liefde gun is zij het wel.

Terug naar dat éne blogje wat ik van haar tegenkwam en wat, begeleid door een foto, een dikke glimlach op mijn gezicht toverde, want ondanks dat de tekst eindigt met “Ja”, was het de intentie en het gevoel achter de briefjes op de foto die mij deden beseffen dat er nog echte romantische mannen bestaan. Ondanks het feit dat trouwen voor mij niet meer de waarde heeft van het bijna heilige verbond tussen man en vrouw, was dat éne briefje op de foto, gecombineerd met het “Ja” aan het einde van haar korte verhaal iets wat een warme golf van gevoel door mijn aderen liet stromen.

Toegegeven, eigenlijk ben ik een beetje jaloers op deze uiterst originele manier van hem om zijn lief te vertellen dat zij de enige vrouw in zijn leven is, en hij samen met haar oud wil worden. Ondanks dat de bos rode rozen die ik laatst tijdens een onaangekondigde stop in Rotterdam aan mijn liefste gaf net zo uit het hart was, ik moet toegeven, dat deze man nog uit het echt romantische hout is gesneden.

Het is dan ook wel leuk om in het blog erna te kunnen lezen dat wij als lezers dat éne briefje en het “Ja” iets genuanceerd dienen te lezen, en om vervolgens op een poëtische golf haar emoties te mogen proeven over haar huidige relatie. Ik kan alleen maar zeggen dat ook bij haar de relatieve snelheidsbarriere is doorbroken, maar dat ik jubel als ik als relatieve buitenstaander twee mensen zie die net als mijn lief en ik weer nieuw geluk hebben gevonden.

Tja, gelukkig bestaat de echte romanticus nog, en het is niet iets wat je kunt leren, dat zit volgens mij in je en komt eruit als je de liefde van je leven hebt gevonden.

Lieve mensen, ik wens jullie alle liefde en geluk van de wereld toe, wetende dat alles wat je een ander toewenst meestal ook aan jezelf toe kan komen.

Zo voelt het een beetje sinds afgelopen week. Het begin van de samensmelting van gezin “A” met gezin “B” had zijn start al gehad doordat wij allebei ons huis in de verkoop hadden gezet, met in ons achterhoofd dat het allemaal nog wel een maandje of wat zou kunnen aanlopen voordat er verhuisd zou gaan worden en meer van die ongein.

Maar ja, zoals wij elkaar plotseling hebben gevonden in de liefde, zo liepen wij afgelopen maand ook tegen het nieuwe huis van onze dromen aan, echt een plaatje van een huis in de 3B hoek, zoals Berkel en Rodenrijs, samen met Bergschenhoek en Bleiswijk in de volksmond heet, ook wel gemeente Lansingerland genoemd, en zoals we ook onze liefde voor elkaar nooit hebben bestreden, zo waren we virtueel uiteindelijk ook al een beetje gevallen voor dit kasteeltje van een huis, wat uiteraard op Funda te koop stond met een hoop foto’s.

Terwijl je weet dat je allebei nog een huis hebt, met bijbehorende kosten ga je toch naar een open huis, en vielen we beiden net zoals we voor elkaar zijn gevallen ook voor dit huis. Echt het gevoel van schoenen onder de kapstop schoppen en je geborgen en thuis voelen. Daarbij wordt dit huis nu nog bewoont door een stel schatten van mensen, die net zoals wij een aantal jaar geleden samen opnieuw zijn begonnen en nu besloten hebben om naar Zeeland te verhuizen.

Een stel mensen waar ik onder andere omstandigheden absoluut vrienden mee zou kunnen worden, dezelfde levensvisie, dezelfde lust voor het goede leven, kortom, behalve de klik op het huis was er ook direct de klik met de huidige bewoners, en dat is op zijn minst ook belangrijk. Maar ja, hoe ga je een extra huis van 350+ K euro betalen met nog twee huizen die nog geen nieuw baasje hebben? Dus toezeggingen doen kon eigenlijk niet.

Gelukkig heb ik al jaren een financieel adviseur die mij in goede en slechte tijden heeft voorzien van goede adviezen, dus een babbel met hem, rekenende met onze cijfertjes leerde ons dat er wel mogelijkheden waren om die periode zonder aan de geeuwhonger te hangen te overbruggen. Dus afgelopen zaterdag (vandaag dus) opnieuw afgesproken met de eigenaars van “ons nieuwe huisje”, en gelijk even de kids meegenomen, want daarvan hadden er twee nog niets gezien van het huis, behalve op het internet.

Toen we rond een uur of vier uiteindelijk weer richting het eiland reden, nadat we gezamelijk in “onze” tuin een flesje bubbels hadden opengetrokken op de afspraken het huis te kopen, realiseerden we ons dat we uiteindelijk een grote sprong in het diepe hebben genomen, maar dat we eind augustus dus eindelijk al ons nomadenbestaan, horende bij een LAT relatie, omruilen voor een permanente nieuwe stek voor ons hele gezinnetje.

Tegen die tijd horen jullie wel wanneer die stek officieel ingezegend gaat worden met een toffe housewarming…. tot die tijd…. spannend dus, en inpakken geblazen.

….zijn de bananen krom? Een standaard gezegde voor een vraag zonder antwoord of een grap.

Terwijl ik lui onderuit gezakt in de tuin zit, beschut tegen de felle namiddagzon door een grote parasol, en na het eten nippend van een bakje loeihete “dark roast” uit het niet meer uit mijn leven weg te denken Senseomachientje, kijk ik eens naar onze kat.

Deze heeft zich over zijn volle lengte op zijn linkerzijde gesmeten op de warme steentjes van onze tuin, en met zijn ogen dicht liggend in de schaduw, snuitje tussen de uitgestrekte voorpoten verscholen, sla ik hem zo eens gade. Wat een goudbruin leven heeft dat beest toch, beetje eten, buiten spelen, slapen, kroelen en dan het “repeat” en/of “shuffle” knopje indrukken, een zorgenloos bestaan lijkt het, zonder al te veel sores en voorwaarden.

Terwijl hij toch alle tekenen van bewusteloosheid ligt te vertonen, blijven zijn beide oren als een soort radarantennes draaien richting de geluidjes die hij om zich heen in zijn onderbewustzijn toch nog waarneemt, daarbij de bekende negerend, maar de onbekende volgend en desnoods even één oog openend om te kijken wat het is. Terecht vraag ik me af wat er in dat kleine kattekoppie allemaal rondspookt als hij zo ligt uit te buiken van alweer een gourmet maaltijd.

Voordat ik het besef mijmer ik over het waarom, de eeuwige, nauwelijks te onderdrukken nieuwsgierigheid die mens en dier in zich lijken te hebben, want waarom doe je het ene en laat je het andere? Waarom erger je je aan gedrag van anderen terwijl je zelf ook niet altijd de meest galante  en attente persoon bent voor je omgeving? Waarom betaal je jezelf bewusteloos aan belastingen en kom je daar niet tegen in opstand? Waarom vind je de ene persoon aardig en kan je de andere niet uitstaan? Waarom is het ene lekker en het andere vies?

Maar nog belangrijker dan de triviale vragen in het leven, vraag je jezelf af waarom je zo ontzettend veel van een ander kan houden, zonder voorbehoud en voorwaarden te stellen, en of die ander dat ook zo ervaart, en waarom dan wel niet.

Een gezellig gesprek aan tafel gisterenavond met mijn oudste zoon over de soms wazige onderzoeken die geleerden uitvoeren om iets aan te tonen, leidde tot de conclusie dat het weten van het antwoord onherroepelijk weer leidt tot een vraag, en je dus de basis hebt voor een nooit afgerond onderzoek.

Hebben kinderen tijdens hun eerste jaren op een gegeven ogenblik een “Nee” periode, en is het antwoord op elke vraag “Nee”, zonder uitzondering hebben ze ook de “Waarom” periode, en krijg je als ouder op elk antwoord wat je ze geeft de vraag: “Waarom?” De periode dat je tot wanhoop gedreven moet zoeken naar een antwoord waarop ze geen “waarom” meer kunnen stellen, wetende dat je dat niet gaat winnen, terwijl je jezelf meermaals afvraagt: “Waarom”.

Als ik het aantal vragen hier zo eens optel na een kwartiertje schrijven en corrigeren, toon ik direct aan dat mens en dier van nature op zoek zijn naar antwoorden op vragen, om aan de antwoorden weer vragen te kunnen knopen. Eigenlijk wel een bizarre bezigheid die we erop nahouden toch?

Weet je wat? Zodra ik weet waarom de bananen krom zijn zonder met het antwoord te komen dat ze anders niet in hun schil passen, laat ik het jullie weten.

Tot die tijd blijft het gewoon één van de vele “Waarom” dingetjes. Het Engelse gezegde “Curiosity killed the cat” zal ik aan die slapende wit/rode “je-weet-wel” kater van ons maar niet uit gaan leggen.

Op zich een gewoon getal, wat je zelfs kunt omdraaien zonder dat de uitkomst ervan verandert, echter voor mijn moeder een volgend jaar in haar leven, want vandaag, op 19 april, wordt ze zevenenzeventig jaar oud.

Mooi moment om eens terug te kijken op haar rijke leven, zonder overigens een streep te trekken op dit moment, want ik hoop dat ze negenennegentig ook nog gaat halen. Als ik naar mijn moeder kijk zie ik een lieve vrouw, grijs van haar, voorzien van een scherpe blik op het leven en belast met de tekenen van het ouder worden. Ze is wat slechter ter been, heeft altijd wel ergens een piepje of kraakje in haar oude lijf, maar voor de rest heeft ze de tand des tijds redelijk doorstaan.

Kijk ik sowieso eens naar de generatie van mijn ouders, een groep mensen die steeds kleiner wordt, waar rondom hen heen vrienden, vriendinnen en familieleden aan hen ontvallen, maar het zijn wel mensen die een redelijk turbulente periode in het leven van de mens hebben meegemaakt en overleefd. Toch een wereldoorlog als jonge kinderen meegemaakt, weten wat echt honger hebben is, en de smaak van bloembollen en aardappelschillen kennen, de uitvindingen als radio, televisie en de computer voor de kiezen krijgen, de verharding van de maatschappij, de 24-uurs economie, kortom er is in de afgelopen 77 jaar knap veel veranderd en gebeurd.

Ik merk aan die generatie dat het mogelijk allemaal even te snel gaat voor ze, dat ze alle nieuwe dingen die voor mijn generatie en mijn kinderen doodnormaal zijn, vaak niet meer trekken en er zelfs een soort aversie tegen hebben. Zo blijft mijn moeder volharden in haar belastingaangifte met kladblok, potlood en pen met de hand in te vullen, daarbij uiteraard kunnen vertrouwen op haar verleden als onderwijzeres, en nog behorende tot de generatie die heeft geleerd te rekenen zonder zakjapanner of computer, zelfs zoiets engs als hoofdrekenen nog beheersen.

Aan de ene kant loop ik haar soms te plagen dat ze eens mee moet gaan met de tijd en gewoon op de PC van pa haar belastingaangifte moet doen, iets wat ze per definitie niet zal doen, want ze vertrouwt die duivelse doos met ellende erin voor geen meter, maar aan de andere kant denk ik dan, ach, het is wel goed zo, laat deze mensen hun leven leiden zoals ze dat hebben meegekregen en jaag ze niet op, dwing ze niet tot het instappen in een leven wat ze niet meer kunnen behappen.

Mam, ik wens je een hele fijne verjaardag toe, uiteraard komen we even een borreltje pakken op het heugelijke feit, en ik hoop dat je nog lang in ons midden bent om te genieten van het leven en je kinderen en kleinkinderen.

We houden allemaal ontzettend veel van je, gefeliciteerd!!!

In tijden van onrust
het oog van de storm.
In tijden van pijn
de helende handen.
In tijden van paniek
de boei in de branding.
In tijden van onzekerheid
een spiegel met antwoord.
Maar bovenal altijd, zoals ik ook hem,
de man die mij liefheeft.

Zijn armen om me heen
Mijn hoofd op zijn schouder
Onze harten versmolten
Samen de toekomst tegemoet…

Wat is het toch wat liefde voor een moeder speciaal maakt?
De vrouw uit wiens schoot je op de wereld bent gezet.
Het lieve mens waarvan het afscheid van haar je na zolang nog steeds raakt,
Waarvan je je alles nog herinneren kan, tot aan haar sterfbed.

De schat die jou mede gevormd heeft tot wat je nu uiteindelijk bent,
je gekoesterd heeft, gestraft indien nodig, je normen en waarden heeft bijgebracht,
je getroost heeft als je verdriet had, en je wellicht ook heeft verwend.
Een vrouw met bijna bovenaardse liefde voor jou, met wijsheid en kracht.

Toch is de tijd gekomen dat je haar los hebt moeten laten,
de tijd was gekomen dat God haar terugriep naar zijn paradijs.
Nooit meer gezellig samen eten, lachen, huilen of praten,
maar er vrede mee hebben, en haar uitzwaaien op haar laatste reis.

Vrienden, familie, gedeeld verdriet samen dragen, huilend van binnen maar van buiten sterk.
Mijn God, wat is de pijn onverdragelijk en staat je leven bol van intens verdriet en smart,
De pijn zal langzaam slijten, de herinneringen blijven, de tijd doet haar verzachtende werk.
Draag alle mooie herinneringen en de ziel van je moeder op dat plekje in je hart.

Opgedragen aan alle moeders en degene die haar missen

Eerder schreef ik al een gedicht dat zóóó nog steeds waar is en waarvan het laatste couplet als volgt ging:

Een godenzoon, mijn godenzoon
die ik oneindig liefheb.
Die in mijn ziel en hart wil zijn
en mij vol liefde het gevoel geeft
een godenvrouw te zijn.

Verder kom ik in mijn reactie op je Valentijnserenade op dit moment niet. In de storm van gevoelens die door mijn hart, ziel en lijf gieren is even geen mogelijkheid tot creativiteit. Sprakeloos dus. Maar wel even toch in ieder geval de bevestiging dat ik voor altijd zielsveel van je hou.