Na een tussentijdse controle na veertien dagen was er aan de buitenzijde goed zichtbaar dat de gluipers zich aan het terugtrekken waren, en ik eigenlijk nog helemaal niets van de lange lijst bijwerkingen had ondervonden. Een vraag aan de arts wanneer ik die kon verwachten werd beantwoord met een “Als jij het weet, dan weet ik het ook”, want hij had ook al patienten gehad die na 14 dagen al eruit zagen als een aardbei, en dat dit dus per persoon verschillend was.

Had ik mijn mond maar gehouden, want in de weken erna tot op heden kwam er elke dag wel iets bij. De huid op mijn rug, nek, benen en hoofd voelt inmiddels aan als korrel 40 schuurpapier, ik krijg notabene voor de tweede keer in mijn leven een soort jeugdpuistjes langs mijn neus en in de gezichtsregio, ik heb een heuse tenniselleboog, ben af en toe ontzettend moe na het slikken van met name de ochtendbatch, heb wratjes die bij toverslag opkomen en weer verdwijnen, mijn haar (dat kleine beetje wat er staat) is gestopt met groeien, en de laatste week heb ik een dood gevoel in mijn linkerbeen, alsof ik erop heb liggen slapen.

Verheugend nieuws was overigens wel de uitslag van de CT scan tijdens de eerste grote APK+ op 25 januari, want die toonde aan dat wat ik aan de buitenkant zag krimpen, tussen mijn longen ook aan de gang was, of wel, de gluipers trekken zich terug in hoog tempo, en het lijstje bijwerkingen bij elkaar opgeteld is nog altijd dragelijker dan het alternatief zonder dit medicijn.

De enige angst die door je hoofd blijft spoken is het moment dat de gluipers resistent gaan worden tegen deze roze pillen, iets wat tussen 2 en 9 maanden kan gebeuren, alhoewel een aantal patienten uit eerdere trials al aan maand 24 bezig zijn en nog steeds stabiel zijn of krimpen zien van hun gluipers.

Op gebied van werken mag ik weer drie ochtenden op arbeidstherapeutische basis gaan werken, maximaal 10 uurtjes in de week, en dat ik absoluut prettig, al was het maar omdat je dan in je vertrouwde circuit blijft en nog wat nuttige dingen kan doen en regelen.

Share

Paul Klooté (Mr. Montezuma) en Hans Cassa (Het geweten ervan) de twee “old school” vaste waarden van dit vijftal hebben het weer geflikt, want wat een geweldige avond vol van muzikale hoogstandjes en humor, samen met de andere drie mannen, Menno, Tom en Robbert.

Die laatste drie kende ik niet echt, behalve van naam via diverse sites, maar heren… jullie zijn waardige opvolgers van whoever it was you replaced.

Menno Stuifmeel, volgens Paul import uit Duitsland, met een geweldig lekker randje op zijn fantastische en fenomenale stem, en Tom Schraven, die heel secuur in de hoogte het glas uit je montuur weet te zingen terwijl hij ook theatraal het nodige toont, maar ook heel gevoelig de tranen in je ogen weet te krijgen, en Robbert van Unnik de stabiele rots in de branding en goed voor een paar prachtige leads in deze show.

Heren, diepe buiging voor het voortzetten van de legacy of Montezuma’s Revenge…. Van harte aanbevolen, met en zonder voorprogramma.

Share

Een routinecontrole van afgelopen maandag, gevolgd door een gesprek met de arts op woensdagmiddag is dan de aanleiding om toch maar eens neer te pennen wat er aan de hand is en was, al was het maar omdat ik eigenlijk emotioneel moe ben van het keer op keer doen van hetzelfde verhaal.

Het begon eigenlijk al rond de kerst vorig jaar, toen een grote moedervlek die ik al sinds mijn kindertijd op mijn borst had dik begon te worden en te bloeden. Dit nog over oud en nieuw heen getrokken naar de huisarts, en doorverwezen naar een dermatoloog in het SFG. (Sint Franciscus Gasthuis in Rotterdam). Binnen no time een chirurg erbij en de conclusie dat dit mogelijk een kwaadaardig melanoom was wat er zo rap mogelijk uit moest.

Ook zou men nog een schildwachtklier opzoeken om te kijken of er uitzaaiingen waren. Dus zo gezegd zo gedaan, melanoom eruit gesneden met een marge van 2 cm, wat neerkwam op een gat/kuil in mijn borst van bijna 10 cm rond, wat tot aan het pathologisch onderzoek gewoon open zou blijven. Eerste lymfeklier bevatte helaas al cellen van het melanoom, waardoor de vervolgprocedure werd om alle lymfeklieren in mijn rechteroksel te verwijderen. Tijdens deze operatie zou men tevens de borstwond weer sluiten met een huidtransplantaat vanaf mijn rechter bovenbeen.

Ok, twee operaties binnen twee weken zonder echt gekke dingen overleefd, en het goede nieuws dat alle verdere lymfeklieren schoon waren. Ik kwam dus na herstel van de wonden in het routinecontrole systeem terecht, elke drie maanden. De wond onder mijn oksel had overigens wel een klein ontstekinkje gehad, maar dat was met een antibioticakuurtje netjes verholpen en het litteken kon dus gaan genezen. Ook had men twee kleine vlekjes gevonden in mijn rechterlong, echter dat kon van alles zijn en zolang er niets veranderde was dat niet belangrijk.

Wel ben ik nog bij de Daniel den Hoed geweest om te kijken of ik kon meedoen in een trail als aanvullende behandeling, maar helaas had mijn melanoom een bepaald eiwit niet, en de tweede trail die hij erna aanbood had zo’n lijst met bijwerkingen dat ik daar vanwege het aanvullende karakter even vanaf heb gezien.

Eerste controle en tweede controle waren eigenlijk hetzelfde, geen veranderingen, geen gekke dingen, vlekjes bleven hetzelfde en geen nieuwe plekjes op de huid, dus eigenlijk niets aan de hand anders dan dat men het onder controle had. De laatste weken echter begon er precies op het plekje waar de ontsteking in mijn oksel had gezeten een zwart plekje te komen wat redelijk snel groter werd, dus bij de derde controle afgelopen maandag riep ik tegen de chirurg dat ik een plekje had wat ik niet vertrouwde. Na een blik op het plekje riep hij al dat het eruit zag als een kwaadaardigheid en regelde ter plekke een spoed CT, die gelijk bekeken zou worden. Het plekje was een lokaal probleem wat wel verwijderd kon worden, maar hij was bang dat er meer aan de hand was.

Dus na door het tostieijzer van de CT heen te zijn gegaan weer terug naar de arts, die de beelden net zat te bekijken en concludeerde dat de twee plekjes op mijn longen iets groter leken en er een derde was bijgekomen, waarvan hij zei dat het best wel eens uitzaaiingen van het melanoom zouden kunnen zijn. Nu heeft zo’n apparaat een bepaalde beeldresolutie, en hij is chirurg, dus zou een radioloog de beelden nog eens goed bekijken en mijn zaak zou op woensdag besproken worden in het multi-disciplinair overleg, gevolgd door een afspraak in de middag om het resultaat van dat overleg met mij te bespreken. Ook riep hij dat het best zou kunnen zijn dat men het bewijs van melanoom in de long zou willen hebben door een longpunctie te doen voor weefselonderzoek.

Het gesprek op woensdagmiddag liep al bijna een uur uit, en je zit toch al niet op je gemak met de flarden aan mogelijke informatie van de maandag nog in je kop, maar uiteindelijk werd door een collega van mijn arts het verhaal uitgelegd. De artsen hadden mij uitgebreid besproken en hadden geconcludeerd dat de vlekjes in de longen opgeteld met het plekje in mijn oksel eigenlijk een simpele optelsom waren van uitgezaaid melanoom. Men was er zelfs zo van overtuigd dat er geen weefselonderzoek meer nodig was, mede omdat dit een vrij zware ingreep is op je longen. Ook was er al weer email contact geweest met de arts uit de Daniel den Hoed, die mij wilde spreken en zien op korte termijn om nog eens echt te kijken in welk stadium ik me bevond en wat hij nog aan opties uit de kast kon trekken om hier iets aan te doen.

Tot slot werd verteld dat indien de Daniel den Hoed mij niets meer te bieden had, de oncoloog van het SFG, die nu mijn hoofdbehandelaar was geworden me een chemokuur ging aanbieden (DTIC) als palliatieve behandeling. Er zou hoe dan ook donderdag of vrijdag contact met me worden opgenomen over afspraken en dergelijke.

Nou, daar sta je dan met je goeie gedrag, om half vijf in de middag buiten in de regen, met de mededeling dat je krakers in je lijf hebt, die mogelijk binnen de kortste keren je woning volledig gaan uitwonen.

Aangezien ik lang geleden al een borstkankertraject als partner heb doorlopen, zelf de eerste tik van melanoom begin dit jaar al heb gehad, is deze tik wellicht een tikkeltje verdoofd aangekomen, waarbij het ergste is dat je onzeker bent geworden over je toekomst, wat je te wachten staat en hoeveel tijd je nog is gegund. En dat terwijl ik me (behalve emotioneel nu) lichamelijk eigenlijk berengoed voel.

Voor ons breken de komende maanden dus weer ongelofelijk spannende en emotionele tijden aan, want ik was toch niet van plan om deze gluipers zonder slag of stoot de veldslag te laten winnen.

Share

Om dit verhaal weer enigszins een gezicht te geven neem ik de lezer mee terug naar 9 maart 2008, toen ik mijn huidige liefje net een paar maanden kende en we vol vuur bezig waren met een LAT relatie, heen en weer crossend tussen Rotterdam-Ommoord en Spijkenisse, en ook nog taxichauffeur spelende voor onze kids. In bovenstaande datumlinkje kan je nog even teruglezen wat er die avond is voorgevallen en hoe mijn schoonvader door het oog van de naald kroop.

Het is heel dubbel om te zien dat iemand iets potentieel dodelijks als een geklapte aorta overleeft, maar om vervolgens te beseffen dat je een vitale kerel, die ik toen ik hem op zijn 76ste voor het eerst onmoette geen dag ouder schatte dan achterin de 50, in een paar weken tijd 40 jaar ouder ziet worden. Hij was zongebruind, had spieren als kabeltouw en een heuse sixpack, was enigszins doof, voor zover dat af en toe niet de Oost-Indische variant was, maar blakend van gezondheid en altijd bezig in de vrije natuur, hout hakken, zijn stekkie aan de Maas onderhouden en zijn derde dochter oppoetsen, het door hem zelf gebouwde motorjacht “Hermine”, en met moeders de vrouw, die hij draagt op handen, het ganse land doortuffen in een dikke BMW 325 naar vrienden en familie in het land.

Ondanks het feit van overleven is zijn genezing eigenlijk een continue drama, want vanwege de druk van zijn darmen na de operatie moest men de buikwond weer openmaken en met een “matje” weer sluiten. Het idee was dat dit matje tijdelijk erin zou blijven en de wond hierover snel zou dichtgroeien. Niets was minder waar, want doordat de wond open was waren ook zijn buikspieren (die van boven naar beneden zijn doorgehaald) in plaats van aan de voorzijde, naar de zijkant geschoven en nu, dik 3 1/2 jaar later is de wond nog steeds open. Ik ben geen arts of chirurg, maar volgens mij heeft er iemand verschrikkelijk staan kloten met hem, en inmiddels is hij zo teruggevallen dat hij een operatie niet meer zou overleven. De medische wetenschap doet inmiddels helemaal niets meer en schudt meewarig het hoofd als je iemand aanspreekt op hoe dit zo kon lopen.

Wat doe je als kerel die alles kon en de wereld aankon, als blijkt dat je door een wonder nog leeft, maar je vervolgens niets meer kan? Als je in je kop nog duizend plannen hebt die je normaal kon uitvoeren, maar je lijf je inmiddels genadeloos in de steek laat?

Tja, zeg het maar. Achter de geraniums zitten is niet zijn ding, binnenshuis activiteiten al evenmin, en omdat hij inmiddels een conditie heeft als een kreupele wijkagent met overgewicht kan hij ook niets fysieks meer. En dan blijkt die ouwe godverdikke een depressieve binnenvetter hoor, want behalve zeuren krijg je er nauwelijks nog iets uit, dus moet je als kinderen maar gokken hoe je zijn verdere leven nog enigszins zin kan geven, hoe je hem uit die negatieve spiraal kunt rukken en terug in het leven zetten. Mijn schat van een schoonzus, zelf arts, verzorgt zijn buikwond al sinds hij thuis is elke twee dagen, zonder zeuren, al meer dan drie jaar, maar staat verder ook met haar rug tegen de medische muur. Wij hebben inmiddels het (achterstallige) onderhoud van de laatste drie jaar van de Hermine op ons genomen, zodat hij niet lijdzaam moet toezien dat ook zijn “kindje” roestend naar de kelder gaat. We sleuren hem met regelmaat naar het stekkie waar hij altijd zijn ding kon doen, maar de laatste weken gaat het hollend achteruit lijkt het. Lullen als Brugman werkt zelfs niet meer op hem… letterlijk het ene oor in en het andere oor uit, al dan niet via twee piepende in-ear gehoorapparaten.

Hij eet en drinkt nog nauwelijks, ligt alleen maar op bed en komt daar alleen nog maar met de grootste moeite en inspanning uit, en wij als kids, maar ook mijn schoonmoeder moeten letterlijk machteloos toezien hoe het eigenlijk niet anders kan aflopen als dat hij ons binnen niet al te lange tijd gaat verlaten, tenzij er weer een wonder geschiedt. Het interesseert hem niet meer, het kan hem allemaal niet meer boeien, en zelfs regelrecht op zijn ziel als opa en vader schieten levert niet veel meer op dan een traan hier en daar. Af en toe zou ik hem het liefst een letterlijke schop onder zijn donder willen geven, maar ja, ik kan me alleen maar indenken hoe je in je vel zit als je van sterke vent wordt gereduceerd tot kasplantje.

Wij gaan dus eind oktober met een dubbel gevoel de Hermine naar haar winteronderhoud in Waalwijk varen en duimen, hopen en bidden dat hij haar in volle glorie ergens in maart 2012 nog kan bewonderen, en beter nog, met haar mee kan varen voor een tochtje, al vriest het potverdikke ijsberen en moet ik hem over mijn schouder aan boord sleuren. Ik vrees echter dat wij dat niet mogen meemaken, maar de wonderen zijn de wereld hoop ik nog niet uit, tegen beter weten in.

Wat als iemand er geen zin meer heeft? Zeg het maar, want ik weet het onderhand niet meer.

Share

De Bergsche Maas, waarop wij vanaf dat stuk grond een vrij uitzicht hebben, biedt voor zowel beroepsvaart als watersporters een prachtig brede, zij het een beetje saaie, rivier, waarop geen restricties lijken te gelden waar het gaat om snelheid, geluidsproductie of gedrag.

Nu zijn er uiteraard wel een aantal spelregels die gelden als je gebruik maakt van het water in Nederland, en die zou je als het goed is ook moeten hebben geleerd tijdens het halen van je vaarbewijs. Tot zover zou het dus moeten kloppen, echter, gelijk het wegverkeer, lijkt daar ook elke vorm van vergelijkbaar gedrag op te houden.

Als ik me beperk tot de groep mensen die voor hun plezier aan watersport doen dan kan je die grofweg in een aantal groepen indelen. Namelijk meestal wat oudere mensen die een motorjacht hebben gekocht omdat hun huis is afbetaald, hun kinderen de deur uit zijn en ze geen zin hebben om in een sta- of tourcaravan op een of andere saaie camping te gaan zitten en dus met een gezapig gangetje over de rivieren toeren, of die hun schip zelf hebben gebouwd. Verder de mensen die een zeilboot of -jacht hebben, en als het een beetje lukken wil op windkracht de Bergsche Maas al laverend nemen, en tot slot de snelheidsmaniakken.

Die laatste groep deel ik voor het nette nog even onder in de mensen die een snelle boot hebben om hierachter te kunnen waterskieën, of de kids op een of andere drijvende constructie over het water te kunnen sleuren, en er is de groep eigenaren van wat ik noem “macho” boten met heel veel spierballen, letterlijk en figuurlijk, vaak aangevuld met verwekte jeugd (mag ik irritante pokkenjong roepen?) voorzien van veel te snelle jetskies of waterscooters, die met idiote snelheid niet alleen de rivier, maar ook de havens onveilig maken.

Met name bij de laatste groep booteigenaren vraag ik me af en toe af waarvan zij hun hobby kunnen betalen, want als ik weer eens zo’n kaalgeschoren en volgetattoeëerde sportschoolkleerkast voorbij zie blazen in een speedboot die nieuw een tonnetje of drie kost, en met tweemaal 1000 Pk onder dek ook goed is voor een litertje of 500 benzineverbruik per uur, terwijl ze volgas, gelijk een soort moderne gemotoriseerde Mozes, het water van de Bergsche of Oude Maas bijna letterlijk in tweeën splijten, dan kan het niet anders dan dat die iemand deze dure hobby kan betalen klaarblijkelijk.

Laat ik voorop stellen dat ik niets heb tegen sportschoolkleerkasten met tattoes, want voor hetzelfde geld zijn dit mannen die doordeweeks hardwerkende ondernemers zijn die terecht veel geld verdienen, en dientengevolge ook een dergelijk geldzuipend monster over de Maas kunnen laten stuiven. Maar aangezien het er wel erg veel lijken te zijn, kan ik enige vorm van verbazing niet onderdrukken.

Ik sprak recent een jachtbouwer, die deze winter het schip van mijn schoonvader qua romp eens goed en modern onder handen gaat nemen, en die vertelde mij dat het in watersportland qua recessie nog aardig nagonst. Hij doelde hierbij op mensen die een luxe jacht of speedboot hebben gekocht op een dikke lening, en die nu inmiddels het schip niet meer kunnen onderhouden en varen, en bovendien ook niet verkopen omdat er nog teveel geld van de bank in die boot zit. Vergis je niet wat jachthavens als Drimmelen inmiddels jaarlijks rekenen voor een ligplaats en een walaansluiting voor je stroom. Tja, moet ik dat nou zielig vinden of een lange neus trekken naar deze mensen, die klaarblijkelijk toch op iets te grote voet hebben gevaren? Ik neig erg naar het laatste, want het is toch een specifieke groep mensen die menen dat je de langste, grootste, hoogste, vetste, snelste of duurste boot in de haven moet hebben liggen om erbij te horen. Ik zie namelijk ook heel veel oudere stellen die na hun pensioen ook enkele tonnen voor een mooi groot motorjacht hebben uitgegeven, maar die dit waarschijnlijk op papier op een heel andere manier kunnen betalen dan de vele dertigers met een te grote of te snelle boot.

En waar hoor je dan bij? Ik wil het wel opschrijven hoor. Je hoort dan bij een groep mensen met een prachtig jacht of prachtige speedboot, dat meer heeft gekost als de eengezinswoning waarin men woont, en dat meer brandstof lust dan het gehele wagenpark in de wijk waarin men woont. Als je bij de bunkerboot in Drimmelen je schip voltankt en je mag vervolgens even 5500 euro aftikken voor die 4000 liter diesel, of nog erger je speedboot mag volklokken (meestal rond de 1000 a 2000 liter) met gewone Euro95 a 1,70/liter, dan moet je of een heel goed inkomen hebben, of eerlijk toegeven dat je het eigenlijk niet kan betalen, of dat het geld ervoor uit wellicht iets wazige bronnen afkomstig is. Als je dan eens kijkt hoeveel boten er in Drimmelen liggen die nooit meer van de aanlegsteiger los komen om deze reden, en hooguit loskomen omdat ze door de bank worden verkocht, dan kan je niet anders concluderen dan dat het egostrelende deel van de watersporters voor een groot deel ook gebakken lucht en klatergoud is. Het “snelle, exclusieve en veel te dure auto gaan rijden” syndroom wat veel mannen hebben ter compensatie van een te kort piemeltje spookt hierbij door mijn hoofd.

Ik hoor u roepen, en jullie dan met je motorjacht aan een stuk privégrond aan de Bergsche Maas?

Tja, het stalen motorjacht “Hermine” van mijn schoonouders heeft inmiddels 50 jaar geschiedenis achter haar kiezen en is in 1961 begonnen als een stapel plaatstaal van 3000 gulden, een lasdiploma, een bouwtekening en al even zoveel jaren de oneindig vele uurtjes bloed, zweet, tranen en toewijding van mijn schoonvader, die dit schip zelf heeft gebouwd en tot voor kort ook altijd zelf heeft onderhouden. Een dergelijk “goedkoop” schip veilig en roestvrij in de vaart houden kost momenteel al zo’n 3000 euro per jaar (elke vijf jaar uit het water, schrappen etc…), en daar komt dan je brandstof nog bij.

Maar over dat laatste kunnen we dan wel weer lachen, zeker als je weer eens zo’n brandstofslurper voorbij ziet stuiven, want met een verbruik van 6 liter diesel per uur bij een kruissnelheid van 12 km/uur kan je op die 180 liter die er helemaal ingaat het hele seizoen lekker op je gemakje genieten van de vrijheid en de rust die een schip je op het water biedt. Dan denk ik alleen nog maar… Goh, wanneer zou de overheid erachter komen dat men op het water van Nederland nog een geheel onontgonnen gebied heeft met drijvende melkkoeien, want ik zou het niet vreemd vinden dat de overheid in een poging meer geld af te romen al die tonnen kostende schepen eens zou checken op de geldbronnen, om over het brandstofverbruik nog maar te zwijgen. Lees me overigens niet verkeerd, want ook ik vind het geweldig om zo’n origineel gebouwde Italiaanse houten speedboot, van een paar ton, met twee Ferrari V-12′s met veel kabaal over de rivier te zien scheren, maar ik geef ook direct toe dat ik, ondanks een niet verkeerd inkomen, dat nooit van mijn leven zou kunnen betalen.

Ik vrees dat de jachthaven van Drimmelen wel eens heel leeg zou kunnen worden als mocht blijken dat de meeste witte schepen die daar aan de kant liggen wellicht met zwart geld zijn betaald, maar dat is uiteraard een gokje mijnerzijds wat ik niet hard kan maken.

Ik wens al mijn medewatersporters tenminste net zoveel plezier met hun schip op het Nederlandse binnenwater toe als wij eraan beleven, en een beetje beleefdheid, coulance en vriendelijkheid jegens elkaar draagt daar zeker aan bij.

Share

Ik had jullie de Stafford van onze dochter al voorgesteld, maar die kwam uit een leuk nest met nog zeven leuke pups, en op de een of andere manier bleven mijn lief en ik een beetje ronddraaien om nog een tweede te nemen, mocht onze dochter ineens het huis uit gaan met haar honden. Noem het empty nest syndroom, het zal mij aan mijn staart roesten. Ik heb namelijk altijd al een grote hond willen hebben, maar door omstandigheden thuis bij mijn ouders, en later een gezin met kleine kinderen, kwam ik nooit verder dan een kat.

Nu is er overigens niks mis met die kat, want die sluiptijger loopt hier samen met twee anderen ook nog rond, maar een hond stoeit toch even wat lekkerder dan een kat.

Na een paar rondjes onderhandelingen met de fokker zijn we er afgelopen avond (tweede paasdag dus) samen uitgekomen, en zijn we direct die zwarte Stafford maar gaan ophalen in Zoetermeer. Dat was dus direct even improviseren geblazen, want we hebben nog geen tweede grote bench, en meneer kwam uiteraard uit het nest en had geen idee wat hem te wachten stond. Ook was het even afwachten hoe Diesel, en niet onbelangrijk zijn zelf benoemde moeder, onze chihuahua zouden reageren op deze gezinsuitbreiding.

Laten we het erop houden dat we rond een uur of één ‘s-nachts eindelijk een beetje rust in de tent hadden, en dat de heren en dame eindelijk de slaap niet meer konden weerstaan, zij het dat Hummer, want zo heet het zwarte exemplaar inmiddels, niet in de kleine bench wilde, en dus uiteindelijk aan mijn voeten op de bank heeft geslapen (in drie stukken nacht). Vanochtend was ik dus nog redelijk verrot toen iedereen zich klaarmaakte voor werk en tentamens, en ik direct door mocht met oppas spelen voor inmiddels twee uitgeslapen pups, die het leuk vonden om ruzie te maken over alles en niets.

Uiteindelijk waren ze om 10 uur uitgeraasd en besloten de heren zoals dat hoort met broertjes, lekker dicht tegen elkaar aan in het zonnetje op de tuinbank te gaan pitten.

Tijd voor de oppasvader voor een hoognodige plas en een bak koffie…. O ja, ik had als tegenprestatie voor die hond gezegd te stoppen met roken, maar ik ga dat niet direct doen weet ik nu al, want anders trek ik zoveel puppie terreur niet hoor

Anyway, er loopt hier dus nu een drietal honden rond, en een drietal katten, mooi evenwicht lijkt me zo.

Share

In de éénentwintigste eeuw lijkt het alsof de huidige generatie kinderen het begrip “boeken”, behalve dan voor school, inmiddels net zoals de compact audio-cassette, bandrecorder en de LP met draaitafel, ook wel pick-up genoemd, niet meer (willen) kennen, en dat onze kids voornamelijk digitale informatie tot zich nemen. Lezen hoort daar sowieso, vanwege het klaarblijkelijk stoffige imago, niet bij, en is in hun ogen een bezigheid voor ouders, grootouders, bejaarden en rimpelsouriers.

Ik moet eerlijk toegeven dat ik, mede omdat ik zakelijk door vaak dikke pakken papier heen moet tijgeren, het ouderwetse leesboek met hierin een spannend of meeslepend verhaal ook lang heb vermeden, en dat eigenlijk onze recente vakantie op Curaçao aanleiding was om het boek van mijn liefje, een Engelstalige spannende spionageplot, ter hand te nemen en in bijna één ruk uit te lezen. Opeens realiseerde ik me dat lezen verdomde ontspannend kan zijn, en je gedachten verplaatst van je dagelijkse beslommeringen, naar het verhaal waarin de auteur je wil meenemen.

Aangezien ouderwetse boeken, behalve ruimte, ook het nodige gewicht hebben, en ik bovendien weer helemaal moet gaan herontdekken welk genre mij het meeste boeit en ik ook niet ineens veel boeken ga kopen om hierachter te komen, besloot ik heel modern om zo’n moderne e-reader aan te schaffen. Deze verbluffend kleine lichtgewicht apparaatjes kunnen tot wel 3500 z.g.n. e-boeken in zich herbergen, en maken om deze te lezen gebruik van een nogal opzienbarende schermtechniek, genaamd “E-Ink”, vernoemd naar het bedrijf dat deze displaytechniek produceert en verder ontwikkelt. Het idee van E-Ink kwam van iemand die het voor zich zag dat krantenkoppen interactief zouden moeten kunnen bewegen, knipperen of veranderen, maar wel in de papieren editie, resulterende in een proefuitgave van een krant met hierin een knipperende headline (gevoed door een klein plat batterijtje en een stukje geintegreerd electronisch papier).

Ik moet eerlijk toegeven dat de reader die ik heb aangeschaft, een Amazon Kindle 3, welke met de nieuwste generatie E-Ink schermen (Pearl) is uitgerust, leest als een echt papieren boek, zelfs of beter nog, ook in de volle zon. Uiteraard is de keerzijde gelijk een echt boek, dat je in je bed of in het vliegtuig een leeslampje moet gebruiken om je boek te lezen, dus net echt. Het missen van de geur en het gevoel van een boek, wat je her en der nogal eens leest in recenties van de diverse readers, is in mijn ogen een beetje spijkers op laag water zoeken in een poging vast te houden aan “dode bomen” boeken?

Na deze lange introductie kom ik uiteindelijk op de titel uit, want het was al een hele kluif om deze Kindle te kopen en in Nederland te krijgen, zeker omdat Amazon een Amerikaans bedrijf is. Als je de Kindle, die op de voordeur in de aanbieding staat vanaf 139$ (104 euro excl. invoerrechten en verzendkosten), in je winkelwagentje stopt en probeert af te rekenen krijg je de mededeling van Amazon dat vanwege auteursrechten dit apparaat niet buiten Amerika verkocht mag worden. Na een hoop gezoek kwam ik uiteindelijk onderop de site de knop “Kopen buiten Amerika” tegen en kon ik exact hetzelfde apparaat, met exact dezelfde firmware wel bestellen, en na afrekenen was het ding keurig verpakt per UPS uiteindelijk drie dagen later in huis.

Ok, nu heb je een in principe leeg boek gekocht, waarop alleen een welkomsbericht en de handleiding in e-formaat te lezen zijn, en aangezien ik heel benieuwd was of zo’n e-boek nu werkelijk de echte leeservaring kon benaderen moest ik dus op zoek naar boeken. Nu is dat laatste in eerste instantie niet zo’n probleem, tenzij je op zoek gaat naar recente boeken van schrijvers die nog boven de grond aanwezig zijn. Er zijn diverse websites waarop boeken waarvan het auteursrecht is vervallen (geschreven vóór 1923) te downloaden zijn voor de diverse e-readers, maar deze zijn voornamelijk in het Engels (niet echt een probleem) en niet iedereen zal er trek in hebben om werken van Homerus of ”Willem Schudspier” als licht leesvoer te gaan absorberen.

Nu heeft Amazon, van huis uit een hele grote electronische boekenleverancier, dit heel slim opgelost, want je Kindle is via je Amazon account, direct gekoppeld, inclusief je creditcard, aan hun boekenwinkel, en kan je via de aanwezige Wifiverbinding, zelfs vanuit een McDonalds, binnen 60 seconden een boek kopen wat direct op je Kindle wordt gezet om te lezen. Je zou dus denken, goed geregeld en normaal betaal je ook voor een papieren boek, dus waarom niet voor een e-versie?

Maar dan komt de aap uit de digitale auteursmouw lijkt het, want laat ik nu mijn oog laten vallen op het laatste nieuwe boek van Dan Brown, “The lost symbol”, als eerste leeservaring op mijn e-reader. Nou, dat kon ik dus vergeten, want dit boek was vanwege Amerikaanse auteursrechten niet in de Engelse versie in Europa te koop. Mijn eerste reactie was er een van “What the fuck?”, zijn mijn harde euro’s voor die uitgever niet interessant dan?

Nee, dat had ik helemaal verkeerd begrepen, want een schrijver publiceert zijn werk via een uitgever, en die bepaald wie, wat, waar, wanneer en voor hoeveel je er mag kopen van hem. Ook via de Engelse co.uk Amazon site, die dus wel binnen Europa ligt, kon ik het boek niet kopen. Uiteindelijk heb ik, om mijn steeds groter wordende nieuwsgierigheid naar het e-lezen te bevredigen, Tom Clancy’s “The hunt for Red October” via Amazon gekocht, en dan is boeken kopen ineens weer relatief leuk, want voor 7 euro koop je een boek wat in de winkel toch snel boven een tientje moet kosten.

Deze ervaring rijker, heb ik mij eens verdiept in deze auteursrechten, en kwam erachter dat je te maken hebt met organisaties (uitgeverijen voor boeken, platenbazen voor audio, filmproducenten voor video, softwareboeren voor spelen) die op de laatste na nog gestoeld zijn op wetgeving en werkwijzen die begin 1900 zijn ontwikkeld en nooit meer zijn gewijzigd. Ze houden krampachtig vast aan de oude werkwijze van distributie en rechtenbescherming, terwijl de hele wereld waarin hun producten worden afgenomen inmiddels qua ontwikkeling al dik honderd jaar verder is. Boeken op papier zijn uit, muziek op LP, cassette en CD zijn uit, films op DVD nog net niet, maar met de hele HD en 3D hype binnenkort vervangen door Blue-ray, of zelfs helemaal digitaal gestreamd via breedband internetverbindingen.

De consument wil zelf kunnen bepalen waar, wanneer en op welke manier hij een bepaald product van een van deze leveranciers wil afnemen, en bovendien daarna kunnen beschikken over het product waar hij voor betaald heeft. Vooral dat laatste lijken de heren uitgevers alweer niet te snappen.

Als ik bij de Bruna een boek koop, en hiervoor een stapeltje euro’s betaal, dan mag ik daarna met dat boek doen wat ik wil. Ik kan het lezen, als ik wil zelfs honderd keer lezen, ik kan het volkladderen, bladzijden eruit scheuren, verbranden, uitlenen, “kopieëren, inscannen, vertalen” of zelfs weggeven. Voor twaalf euro vijftig kan en mag ik met dat boek “bijna alles” doen wat ik maar wil, en geen uitgever die me hierin maar een strobreed in de weg kan en gaat leggen. Je zou dus denken dat je voor een e-boek dezelfde mogelijkheden zou moeten hebben, want het enige wat er verandert is de drager van het verhaal. In plaats van milieubelastend papier en inkt is het verhaal nu netjes in een bepaald boekformaat verpakt als ongrijpbare digitale bitjes en bytjes, maar de inhoud is identiek, en dus ook je gebruiksrecht zou je denken. Hetzelfde geldt overigens als ik zou besluiten mijn dure Blue-Ray films als onderzettertjes te gebruiken, want ook daarvoor heb ik betaald.

Nou, niet dus! Sommige uitgevers beveiligen hun boeken met een eigen of bij Adobe ingekochte beveiliging genaamd DRM (Digital Rights Management), en dit DRM beperkt het gebruiksrecht tot slechts één gebruiker/computer/reader. Als je een boek dus uithebt kan je het niet weggeven aan een vriend of vriendin die het ook graag wil lezen, want die mag gewoon opnieuw betalen ervoor. Sommige DRM beveiligde boeken mag je twee weken uitlenen op sommige readers, maar enige vorm van standardisering hierin is ver te zoeken. Kortom, het gemak van een hele boekenkast bij je hebben in één dun digitaal leesplankje wordt al weer aardig verstierd door een groep uitgevers die uit alle macht proberen meer geld te verdienen aan een nieuw medium dan aan hun inmiddels tanende “dode bomen” medium. Ik snap ze overigens wel, want een e-boek (ca. 1,5 Mb) is met één klik verstuurd naar om het even hoeveel gebruikers, dus na het leveren van een digitaal product is kopieëren kinderlijk eenvoudig vergeleken met een papieren boek, maar daarvoor betaal je eigenlijk toch ook? Nog iets onmogelijks? Je kunt iemand geen e-boek voor zijn verjaardag geven, want de DRM koppelt het boek aan de koper en niet de jarige? Vreemd genoeg bepalen uitgevers dus ook dat een Nederlander een in Amerika uitgegeven boek niet legaal mag kopen zoals ik meermaals heb ervaren inmiddels, terwijl ik tijdens mijn vele trips naar de USA deze boeken in papier formaat gewoon bij elke bookstore kan kopen?

Op deze manier ga je gebruikers van e-readers dus weer massaal dwingen om via de minder legale wegen aan hun boeken te komen, en neem van mij aan, die zijn er in overvloed op het internet te vinden, letterlijk duizenden boeken per dag komen er voorbij, en allemaal DRM vrij in diverse talen.

Lees me niet verkeerd, want ik ben meer dan bereid om voor een goed boek geld te betalen, en een tot de nok gevulde boekenkast in mijn slaapkamer is hiervan het stille bewijs, maar het ouderwetse en betuttelende gedrag van uitgevers die het vertikken om zich aan te passen aan de huidige eeuw maakt dat hun klanten min of meer gedwongen worden om naar alternatieven te zoeken. Laat het aan de uitgevers over om van iets logisch als auteursrechten, het terechte feit dat schrijvers betaald dienen te worden voor hun creatieve werken, iets kroms te maken. Het geheim van dit paranoia gedrag bij uitgevers lijkt hem te liggen in het medium, wat vergeleken met traditionele media heel makkelijk te verveelvoudigen is op een gemiddelde computer.

In dat kader lijken de boek uitgevers hetzelfde verkeerde pad in te slaan wat producenten van audio en video hiervoor al zijn ingeslagen, en wat de kat letterlijk op het spek bindt als het gaat om het illegaal gebruiken van auteursrechtelijk beschermde werken. De zoveelste gemiste kans van een stel stoffige boekenwurmen als je het mij vraagt… jammer! Maar nu geen huilie-huilie doen als mensen weer massaal vanaf het internet jullie dure boeken illegaal op hun e-readertje gaan plempen hoor! Zorg dat er een goed aanbod is op het internet, met normale gebruiksrechten, dan heb je daarna tijd over om aanbieders van illegaal materiaal op te sporen en te vervolgen lijkt me zo. Kwestie van vraag en aanbod, zoals dat al eeuwen geldt in de handel.

Share

Waarom gemengde gevoelens? Simpelweg omdat ik afgelopen dinsdagmiddag, met prachtig lenteweer, samen met collega’s afscheid heb genomen van een man die in mijn zakelijke carrière een jaartje of tien bijna wekelijks mijn pad heeft gedeeld, en die ik omschrijf als een kerel die het maximale uit het leven heeft getracht te halen. Concreet kwam ik hem ongeveer twaalf jaar geleden als eigenaar/directeur van wat toen nog een toeleverancier van ons was, een bedrijfje wat voor ons een steeds belangrijker product produceerde, en waarvan de eigenaar een goede vriend was van mijn baas.

Ruud, zo heette hij, was niet een echte ondernemer pûr sang, maar wel een meer dan echt mens, iemand met pretoogjes als ik dat zo mag uitdrukken. Hij bouwde het bedrijfje wat hij zo goed als failliet van zijn vader van de belastingdienst overnam uit tot een bescheiden toko die mooie spullen maakte, hierbij vertrouwende op een aantal bijzonder trouwe medewerkers. Waarom was Ruud geen echte ondernemer? Eigenlijk omdat hij -waarschijnlijk vanuit zijn familie- had geleerd om geen geld uit te geven wat hij niet had, en ik heb vele discussies gehad met beide broers die zijn bedrijf draaiden over uitgeven van geld, of toch maar niet. Ik heb nooit geweten dat je boren zover kon slijpen…..

Wat was Ruud dan wel? Nou, hij was een echt mens, sociaal voelend voor de personen die hem trouw terzijde stonden in het runnen van de zaak, zelfs als een persoon door eigen medische omstandigheden eigenlijk buiten het echte arbeidsproces komt te staan en afhankelijk zou moeten zijn van onze welvaartsstaat. Kort door de bocht was zijn bedrijf totaan bijna zijn pensioengerechtigde leeftijd in de capabele handen van twee broers, aangevuld met een aantal absolute vakmensen van de oude stempel en een boekhouder van het type sigarenkistje en kasboek. Maar…. wij als klant wilde meer productie, nieuwe producten, snellere levertijden en betere prijzen, kortom… discussies die ik vaak heb gevoerd met hem, maar die altijd eindigden in een gezellig broodje en drankje tot diep in de middag bij café “Pleinzicht” in Schiedam, en eindeloze discussies over van alles en nog wat uit het leven, behalve echt over zaken doen.

Toen had ik wellicht al moeten doorzien wat er met hem aan de hand was, zeker omdat ik zelf een oma heb moeten zien wegkwijnen aan de gevolgen van dik 18 jaar Alzheimer, het keer op keer terugkomen op sterke ervaringen met een collega van mij in het verre Singapore, zijn avonturen in het hotel en wat al niet meer. Hij kon er (achteraf herkenbaar gelijk mijn oma) geen genoeg van krijgen om deze verhalen onder het genot van een glas rode wijn, een broodje hete kip en een sigaartje tot mij te laten komen, keer op keer, en elke keer alsof hij ze mij voor het eerst vertelde. Ik moet zeggen, dat ik deze vrijdagsessie altijd als een genoegen heb ervaren, want discussies over het leven en zijn persoonlijke ervaringen in zaken doen in Singapore zijn mij wel toevertrouwd.

Uiteindelijk een jaar of zeven geleden startte de overnameonderhandelingen tussen twee oude vrienden, mijn baas, en namens Ruud senior ,zijn zoon, want Ruud was inmiddels ietsje mistiger geworden, om het netjes uit te drukken. In zijn privéleven werd hij tot dan toe op het juiste pad gehouden door zijn lieve vrouw Ans, die altijd wist waar hij uithing, en die altijd ervoor zorgde dat hij na een broodje/zakenmeeting met Ron uiteindelijk weer thuis eindigde. Gek genoeg bevestigde zijn zoon tijdens de toespraak bij de crematie dit “zorgen dat je onvindbaar bent” gedrag van zijn vader feilloos, wetende dat hij meestal de weg naar een van zijn favoriete kroegjes wel had gevonden, daarbij op vakantie vrouw en kinderen soms even verdwaald achter zich latende. Een gezin wat hij overigens heel hoog in het vaandel had staan, een nagenoeg voorbeeldige vader dus, voor zover daar een echte definitie van bestaat.

Ruud had altijd een aanleiding voor een feestje, een gezellig samenzijn, een “zakenmeeting”, als het maar onder het genot van een wijntje, een sigaartje en een hapje kon. Hij vertelde mij wel eens dat zijn ultieme oude dag was om samen met zijn Ans een plekje in Frankrijk te bemachtigen om daar zijn oude dag door te brengen, du Vin, du Pain…enz, iets wat ik hem overigens meer dan gegund had. Het wrede lot had echter andere plannen voor Ruud en zijn egaa.

Zoals gezegd heeft Ruud zijn bedrijf zo’n zeven jaar geleden verkocht aan mijn baas, waarbij mijn baas (zoals ik hem ken) ervoor heeft gezorgd dat Ruud, een eigen ondernemer die nooit echt aan zijn pensioen had gedacht, ervoor heeft gezorgd dat hij buiten het geld voor het bedrijf, lekker een oude dag had kunnen uitleven. Helaas ontviel zijn levenspartner en engelbewaakster Ans hem tijdens een routineoperatie aan haar knie, en daarna was de toch al flink aanwezige Alzheimer-mistigheid ongeremd los leek het. Zonder zijn kompas Ans in het enigszins mistige leven waarbij niet alles meer zo helder voor de geest stond ging Ruud hard achteruit. Hierbij moet ik mijn bewondering uiten voor Ruud’s compassie als het gaat over een van mijn (door de overname) goede collega’s en Ruud’s steun in zijn ziekte en om in de arbeidswereld blijven, als niertransplantatiepatient, daar waar andere werknemers deze persoon waarschijnlijk hadden afgeschreven. Die bewondering is overigens wederzijds richting deze inmiddels echte collega, toen de rollen waren omgedraaid, en die ondanks het feit dat Ruud niet meer de eigenaar was van het bedrijf, samen met zijn vrouw tot bijna op het laatste Ruud is blijven bezoeken en stimuleren als het ging over herinneringen van het verleden, iets wat voor Alzheimerpatienten nu juist zaken zijn die ze zich niet meer kunnen herinneren.

Kort door de bocht werd ik dus een beetje kwaad toen deze uber-CU meneer Dorenbos vond dat alleen God mocht bepalen wanneer iemand uit het leven mocht stappen. Lees me niet verkeerd, want denkend aan Ruud had deze persoon van mij heel oud mogen worden met zijn vrouw en zijn gezondheid en vooral zijn geheugen. Geen van allen waren hem klaarblijkelijk gegund, en zeven jaar van twilightzone bestaan met angsten en pijn waren het enige wat hij nog kon uitleven voordat zijn lijf uiteindelijk de strijd opgaf, dit tot verdriet, maar heel dubbel ook tot verlossing van een ieder die hem een plekje in zijn/haar hart gaf. Respect voor zijn kinderen en zijn verzorgers, en zijn ex-werknemers die hem gedurende die periode nog hebben begeleid en gesteund, ook als dit uitzichtsloos was.

Kom ik terug op de uitzending van P&W. Wie is Dorenbos met zijn Christelijke kak om dit soort zinloos bestaan onder het mom van God bepaald niet te mogen beëindigen? En eindig ik met een eerdere conclusie, gedaan in een blog over een andere vriend die ons veel te vroeg is ontnomen. De verkeerde mensen gaan altijd te vroeg dood….., waarbij verkeerd uiteraard in de tegengestelde vorm bedoeld is. Ruud…. zoek een plekje aan de bar naast Jan Smit, een herkenbaar oude hippie met een droog soort humor en een heel eigen visie op het leven (ondanks dat hij import Amsterdammer is), pak een rood wijntje en een sigaartje….. we’ll meet again ol’ geezer…. rest in peace!!

Share

Hij is dus aan het regelen geslagen, heel zelfstandig, dus zonder al te veel hulp van ons. Contacten leggen met mogelijke stagebedrijven, contracten regelen, woonruimte regelen, studiebeurzen omzetten en bijregelen, kortom als een echte volwassene je aankomende verblijf in het buitenland zo goed als mogelijk plannen en zorgen dat je weet waar je heen moet, bij wie je moet zijn enz, enz…

Waarom heb ik op dit moment dan zo’n dubbel gevoel? Aan de ene kant is het een gezonde, intelligente en communicatief (tot op het arrogante af) zelfverzekerde jongeman van 21 jaar, die waarschijnlijk niet in zeven sloten tegelijk loopt, maar aan de andere kant is thuis wonen, eten, drinken en roken toch wel erg makkelijk. Wat dat betreft heeft hij dus nagenoeg nul levenservaring op het gebied van voor jezelf moeten kunnen zorgen. Je eigen eten maken, je eigen wasje doen, je eigen financiën regelen, en zorgen dat je in Hongarije 5 maanden lang (hij zit er namelijk 20 weken) je eigen broek kan ophouden. Als hier een vuile onderbroek rondslingert dan weet hij dat dat ding uiteindelijk gewassen en gevouwen weer in zijn laatje eindigt en dat hij aan het eind van de dag kan aanschuiven bij het eten, en dat er altijd wel een koud biertje, cola en Baccardi in huis is. Vijf maanden op jezelf, zonder even snel met ons ruggenspraak te kunnen houden als hij even een advies nodig had of even zijn hart wilde luchten. Geen nachtelijke vader-zoon discussies de komende maanden meer…

Vanochtend heb ik hem met tranen in de ogen en een brok in mijn keel als laatste van het hele gezin een dikke knuffel gegeven toen hij in zijn stoere Ka op pad ging om in twee dagen helemaal naar Gyor in Hongarije te sturen, ook al iets wat hij nog nooit heeft ervaren, zo’n lange rit met als enige aanspraak je radio, en navigerend door voor hem onbekend terrein. Ik hoop dat hij een geweldige periode gaat beleven in het verre buitenland, en dat hij met een stuk levenswijsheid en ervaring uiteindelijk ergens in juni weer voor de deur staat. Een veranderd, wijzer mens, met een onbetaalbare dosis nieuwe levenservaring die hem sterker heeft gemaakt….

Wij blijven hem uiteraard volgen, want zoals een echte buitenlandstudent houdt hij een reisverslag bij (heel stoer in het Engels) op http://timhartendorp.waarbenjij.nu, en uiteraard is er Skype waarmee hij zonder dikke telefoonrekening met ons en zijn opa en oma even kan bijkletsen. En hij weet dat we in het ergste geval binnen 12 uur daar staan…

Blijf ik over met het gevoel dat wij hem gaan missen, zijn leuke momenten, zijn af en toe irritante momenten, maar ja, dat hoort dan waarschijnlijk bij het loslaten van je kinderen. En het is maar voor vijf maanden…. zucht…

Share

Het hangt waarschijnlijk ook samen met het weer, de blaadjes die weer van de bomen vallen, de zon die minder gaat schijnen en allerlei andere verschijnselen die gepaard gaan met deze tijd van het jaar.

Daar waar mensen, die het moeten kunnen weten, roepen dat er licht schijnt aan het einde van de tunnel genaamde de economische crisis, en wij als olie en gastoeleverancier eigenlijk tot halverwege dit jaar niet of nauwelijks iets gevoeld hebben ervan, lijkt ook bij ons nu de stilte te vallen. Ondanks dat de beurs weer langzaam opkrabbelt, op een paar banken na de grootste klappen gevallen zijn, lijkt het in de olieindustrie nu uiteindelijk ook raak te zijn.

Shell, onze Nederlands/Engelse trots kondigt aan dat er 5000 man uitgaan, vanwege tegenvallende winst van slechts drie miljard euro. Drie miljard euro winst!!!! OK, dat is 72% minder dan vorig jaar, dus reden om je als Shell zorgen te maken? De vraag naar olie lijkt sterk te dalen en de olieprijs stijgt weer stevig. Ik mocht vanochtend bij een pomp langs de A15 dan ook strak 80 euro aftikken voor een volle tank (54 liter), a raison de 1,48€ per liter.

Belangrijkste domper voor Europese bedrijven die voor een groot deel draaien op export projecten is de debiel hoge prijs van de euro, die al maanden rond de 1,50$ per euro is, waardoor wij 50% duurder zijn geworden dan onze Amerikaanse concurrenten, en dus werk en opdrachten binnenhalen vanuit het land met de onbegrensde mogelijkheden alleen kan als je voor een heel dun belegde boterham wilt werken.

Goed nieuws is toch wel dat ik ondanks de crisis mijn huis nu echt verkocht heb. OK, 30 mille verloren ten opzichte van de taxatiewaarde 18 maanden geleden, maar nog met een gedekt banksaldo aan een nieuwe eigenaar overgedragen. Toch lekker dat je al die dubbele lasten kwijt bent en de zorg voor een leegstaand huis in een andere stad.

Rest me te melden dat het in het Berkelse helemaal goed gaat, ook met onze inmiddels gediplomeerd voor de puppycursus zijnde sjiewaawaa, die inmiddels al het indrukwekkende gewicht van 1800 gram heeft bereikt en nu aan het wisselen is geslagen. En da’s maar goed ook, want die scherpe melktandjes waren als spelen met scheermesjes. Ik had eerlijk gezegd nooit gedacht dat je zo’n groot uitgevallen cavia kunstjes als “zit, lig, turn, blijf” en ander kunstjes kon leren. Maar ik ben stiekum toch een beetje trots op onze “hond” en haar bazinnetje, die vijfde is geworden met alleen maar grote honden als trainbare herders en labradors boven haar. Ook heeft ze een nieuw hondenvriendje sinds afgelopen weekend in de vorm van een chocoladebruine labradorpup bij onze buurmeisjes. Heerlijk zo’n Page toiletpapierpup in pure chocoladekleur en een buurman die dat beest laat op de avond verplicht uitlaat omdat zijn dochters nog te jong zijn hiervoor.

Anyway, ondanks dat een flink deel van Nederland in de herfstcrisis zit, letterlijk en figuurlijk, we gaan gewoon door.

Share

Het valt, als je de reclame mag geloven, als vrouw op deze modebewuste planeet helemaal niet tegen, en als je nu maar gelooft wat men je presenteert aan nieuwe producten, toegespitst op jouw vrouwelijkheid, dan moet vrouw zijn in alle opzichten een waar genot zijn.

Dit begon uiteraard enkele maanden geleden al met de nieuwe reclamecampagne van “All Days”, die een wel heel happy plaatje schetst van de maandelijkse periode, onder het uitkraaien van de slogan:”Have a happy period”, sure… Om deze slogan eens aan een waarheidsonderzoek te staven heb ik een flink aantal vrouwen die ik goed ken eens gevraagd hoe “happy” ze dan wel niet zijn tijdens die paar dagen in de maand. Nou, breek me de bek niet open, maar van alle varianten van ongemak die ik geserveerd kreeg, kan ik je verklappen dat er niet eentje het woord “happy” in wat voor variant dan ook bevatte.

Eerlijk gezegd wordt de onzin van “All Days” sinds een week of zo getopt door een nieuw product, wat als ik het plastisch probeer uit te leggen nog het meeste weg heeft van een kruising tussen een inlegkruisje en een geurvreter, genaamd “1-2 Dry“, maar dan voor onder je oksels. Nooit meer vlekken in je dure jurkjes en blousjes, nooit meer nare geurtjes als je een keertje boven het vriespunt komt, kortom, de nieuwste “must have” voor de moderne vrouw.

Schreef ik ergens vorig jaar nog over mijn natuurlijke afkeer van z.g.n. natuurvrouwen, vrouwen die alles laten groeien tot weelderige bossen, achteraf begrijp ik nu wel dat dit ook niet de categorie vrouwen is die van bovengenoemde producten -met anti-slipstrook en fijne plakstrip zodat ze altijd op zijn plek blijven- gebruiken, want met een grote bos haar op juist die plekken loopt dat mogelijk uit op een soort alternatieve doe het zelf versie van de Brazilian wax methode voor ontharing.

Bijkomend voordeel voor ons mannen, is dat visueel gezien vrouwen die zich op die plaatsen ontharen, behalve in mijn ogen iets hygiënischer zijn, ook nog eens een op het internet beruchte zoekterm tonen, indien gehuld in strakke bikini, badpak of anderszins strakke broeken of leggings (brrrrrr……), de veelgeprezen “kamelenteen”.

Voor diegene die nu direct denken aan dat harige beest met twee bulten, nee, een vrouwelijke kamelenteen is juist niet behaard, en is een bargoense term voor het zichtbaar zijn van de al dan niet geprononceerde vorm van het vrouwelijk speeltuintje, en meer specifiek de labia (schaamlippen voor de niet kenner). Alhoewel één deel van mijn brein, het meest zedige, schreeuwt:”Moet je je nu zo kleden dat ik bij wijze van spreken kan schaamlip lezen?”, het andere, perverse en testosterongestuurde, deel van mijn brein kan de aanblik van de kamelenteen bijzonder waarderen en drijft mijn hormoongehalte en bijbehorende lichamelijke reacties op tot ongekende hoogte. Voor de visualisering ervan heb ik van beide varianten maar even een plaatje aan dit bericht toegevoegd, dus maak zelf uit wat je het liefst ziet.

Daarbij kan je als op die plekken haarloze vrouw, volgens de makers van vrouwenproducten, uiteraard volop genieten van al die fijne geur- en sapvretende plakmatjes die het vrouw zijn tot een absoluut genot maken als je dat geloven wilt. Eerlijk gezegd lijkt het mij een enorme afknapper als je na een avond daten met een mooie vrouw uiteindelijk in de slaapkamer belandt en dan vanuit de badkamer een keer of vijf het scheurende geluid van dubbelzijdig plakband hoort, wetende dat de helft van je sensoriek de hele avond is misleid met slechts een deel van het geurenpallet van deze vrouw.

Geef mij maar gewoon een vrouw die goed voor haar lichaam zorgt, zonder allerlei typisch vrouwelijke zaken met matjes en andere hulpmiddelen te verdoezelen. Een beetje zweetlucht na een warme zwoele avond is niet eens zo onaantrekkelijk, want uiteindelijk is de helft van wat er in bed gebeurd gewoon gebaseerd op basale dierlijke aantrekkingskracht, gedreven door geur, aanraking en andere zaken.

Zo zie je, de kamelenteen past op de een of andere manier toch in dit plaatje, dus bij deze heren…. geniet van het mooie weer en de kamelentenen die je ongetwijfeld her en der in het wild zal tegenkomen.

Share

In dit geval is de aanleiding een artikel in Stekeligheden van de Consumentengids, de achterpagina van het blad die ik altijd met tenenkrommend genoegen tot mij neem, al was het maar omdat je hierop zaken leest waarvan je denk….de tering… hoe kan dit nog anno 2008?

Dit keer viel mij een artikel op over Planet Internet, een winkeldochter van het grote KPN, wat zonodig geprivatiseerd moest worden, maar waarbij klantvriendelijkheid in het boekje niet voorkomt. Hoe durft u als klant te klagen over de service van het grote machtige KPN en haar winkeldochters? Het is toch Godsgeklaagd dat u uberhaupt klaagt, betalen en niet miepen is het credo.

Nu is breedband internet allang geen luxe artikel meer waarvoor je onnodig diep in de buidel behoeft te tasten, echter de kwaliteit van de geleverde diensten vraagt op zijn minst een kritische blik van de kenner om de gemiddelde onnozele huisvader en moeder te behoeden voor semi-monopolisten als KPN en haar echte bedrijfshoeren als Planet.

Het is uiteraard heel vervelend dat in een commerciële markt je plotseling te maken krijgt met zoiets engs als concurrenten die dezelfde diensten tegen veel betere voorwaarden gaan leveren en jouw dik geld opleverende klanten van je afpikken, dus spijker je je contracten dicht tot aan de oneindigheid. Het vreemde is dat KPN inmiddels vele internet winkeldochters heeft, maar Planet Internet is klaarblijkelijk het oudste kind en toont toch wel erg veel “over het paard getilde verwendheid” ten opzichte van de jongere kinderen als XS4ALL en Het Net.

Als je bij Planet een contract aangaat dan teken je in principe tot aan je dood, want van een contract afkomen bij Planet is nagenoeg onmogelijk, zelfs als je dit aangetekend schriftelijk, ruim voor de drie maanden die ze eisen doet. Verdomd als het niet waar is, maar de postdame heeft die dag in een bui van extreme PMS waarschijnlijk jouw aangetekende brief door de papierversnipperaar heengeduwd.

Sowieso is het al niet meer anno 2008 om mensen keihard vast te spijkeren aan een minimaal contract van een jaar en dat ook nog eens zo stilzwijgend dicht te spijkeren dat je al moet opzeggen vóórdat je uberhaupt iets aangaat met deze provider, maar Planet heeft weer een nieuwe marketingtijger geboren laten worden, genaamd Service Thuis, overigens net zo waardeloos als Backup Online voor hetzelfde bedrag per maand van KPN, want bij die dienst krijgen ze het niet voor elkaar om online een werkende backup op te slaan van bestanden groter dan het wel heel enge 10 MB ofzo.

Voor het lullige bedrag van 4,95€ per maand (maar met een contract van één jaar) kopt Planet voor alle computer digibeten de reclameslogan in: “Eén telefoontje en binnen 24 uur staat onze expert bij u op de stoep” om uw computerproblemen op te lossen, ideaal dus lijkt het. Nu is de term “expert” bij Planet al een heel vaag begrip, want ook de teletubbies van de helpdesk vallen hieronder, en onder ons gezegd, zelfs de kassadames van de Albert Hein hebben meer tekenen van intelligentie dan deze luitjes.

Nu is Planet zolang alles werkt absoluut geen slechte provider, wat niet verwonderlijk is aangezien ze gebruik kunnen maken van de grootste infrastructuur die er in Nederland ligt aan koperen touwtjes. Maar als het eens een keer niet werkt en u spreekt Planet aan op haar verantwoordelijkheden om te leveren volgens contract, dan leert u de ware aard van het monopolistisch beestje weer kennen, want gelijk de Duitsers riepen “Befehl ist Befehl”, zo houdt Planet u aan uw contract, ook als zij dit op schandelijke wijze breken en de beloofde diensten niet nakomen.

Het draaiboek van de helpdesk is structureel zo in elkaar geknutseld dat de ongeletterde dozen die hem bemannen het probleem zonder kennis of te hoeven nadenken altijd bij u kunnen neerleggen, ook als gewoon blijkt dat Planet zelf weer eens iets heeft geflikt wat tegen hun eigen contract is. Onbeperkt internet is allang niet meer onbeperkt, want uw uitgaande poort 25 (mail verzenden) is inmiddels potdicht getimmerd zodat u alleen nog via een Planet mailserver uw mail kunt versturen, en da’s verdomde onhandig als je als telewerker je mail bij de mailserver van je baas wilt afleveren. Volgens mij reden voor onmiddelijke contractontbinding, omdat Planet haar diensten wijzigt zonder redelijk alternatief en zonder schriftelijke mededeling voorafgaande aan dit feit. Wijziging van voorwaarden is altijd een legitieme reden om een contract op te zeggen, nou…. niet dus vindt Planet in haar oneindig monopolistische wijsheid.

Kom ik even terug op “Service Thuis” en de belofte binnen 24 uur een monteur op de stoep te hebben die uw probleem oplost. In werkelijkheid blijkt uit het artikel in de Consumentengids de wachttijd dus 10 dagen te zijn en is het gore excuus van monopolist Planet: “Het is slechts een intentie meneer, geen garantie!” ondanks de reclameslogan. Geen legitieme reden om het contract van één jaar (ad 12x 4,95€ voor géén service) op te zeggen, volgens de juffrouw aan de telefoon. De taktiek is net zo lang domme mails en brieven te sturen richting de klagende klant dat het op een gegeven ogenblik relatief goedkoper is om je verlies te nemen en een niet werkend contract uit te zitten dan om je recht te halen bij dit soort arrogante hufters.

Beste mensen, al jaren maak ik gebruik van een duur XS4ALL account (wel een dochter van KPN, maar geen winkelhoer gelijk Planet) en dit is letterlijk de ENIGE provider die levert wat ze beloofd, echt onbeperkt internet, excellente service met een helpdesk waar mensen zitten die wel weten waarover het gaat. Kortom goedkoop is zeker geen duurkoop, want Planet is net zo duur als XS4ALL, dus als je geld over hebt….. spendeer het dan in vredesnaam nooit bij een prutbedrijf als Planet Internet.

Planet Internet, de enige provider die in elk idioot contract de term “bukt u maar” kan neerzetten, want u wordt genaaid waar u bij staat, en u zult het verdomme lekker vinden of u wilt of niet….

Share

De oorsprong van 1 april lijkt in Nederland te liggen als ik de geleerden mag geloven, want de eerste 1 april grappen zijn gevonden in 1572 in Brielle, ten tijde van de watergeuzen. De echte redenen voor deze grappendag is niet geheel duidelijk, maar men vermoedt dat het te maken heeft met de seizoenswisselingen in de agrarische gemeenschap, die vaak gepaard gingen met feesten in de dorpen.

Vandaag ook worden alle verkeersboetes een kleine 20% duurder, want de graaibrigade van Jacobus Spee heeft waarschijnlijk ook salarisverhoging gekregen en is nodig toe aan nieuwe auto’s. Dit met eveneens in het nieuws dat het CJIB een record aantal boetes in 2007 heeft verstuurd met een bedrag van meer dan 550 miljoen euri, en waarvan het gros is uitgedeeld voor snelheidsovertredingen. (dus heeeeeel veel kleintjes van 5 km te hard leveren de staat per saldo een aardig bakje wisselgeld op, onder het motto “verdeel, heers en graai”).

De grap van de dag is dat de cartoon anti-koran film van Ehsan Jami niet door hem wordt uitgebracht. De officiële lezing is dat hij dit heeft besloten op verzoek van minister Hirsh Ballin, maar fact of life is uiteraard dat deze ex-moslim inmiddels vanuit Iran zo vaak met de dood is bedreigd dat hij uit vrees voor zijn leven eieren voor zijn geld heeft gekozen. En weer bewijst deze vredige geloofsovertuiging dat men niet schuwt om met dreiging, afpersing en geweld ons “hun” Islam op te dringen. Een beetje jammer dus dat hij geen ballen heeft.

Wilders moet nog even knutselen aan zijn “film” om te voorkomen dat zijn boodschap van vrijheid hem door een stelletje links lutsende aasgieren nog geld gaat kosten ook. Persoonlijk kan ik er hard om lachen, want het origineel staat inmiddels in duizendvoud op het net. Nee, loosers als Robby Muntz (what’s in a name), die sinds de dood van Theo van Gogh eigenlijk een absolute nobody is geworden, ruikt geld, en wil klinkende muntzen slaan uit het succes van Wilders. Dezelfde Rob Muntz die er overigens niet voor schroomde om verkleed als Hitler met een gasfles door Oostenrijk te gaan voor een ranzig TV programma van de VPRO, hoe kan het ook anders? Ook de NMO heeft weer iets gevonden, er zijn beelden gebruikt zonder toestemming. Het is dus wachten op een claim vanuit Iran van de een of andere schreeuwende haatbaard omdat zijn kop in Fitna zit…. mensen, mensen, waar gaat het allemaal nog over?

In kotscorrect Nederland knuffelen we liever de persoon dood die met de grootste muil dreigt de boel te verstieren lijkt het, in plaats van deze personen hierop aan te spreken en te sanctioneren. De omgekeerde wereld alweer. En als je mensen een spiegel voorhoudt, dan riskeer je slachtoffer te worden van een stel reli-fundi’s, en de knuffelaars zelf die een slaatje uit je willen slaan.

Breaking News !!!

De regering heeft nu al aangekondigd dat de Sharia vanaf 1 augustus wordt ingevoerd, alle vrouwen vanaf 1 september een door de staat beschikbaar gestelde boerka dienen te dragen en alsnog hun schaamlippen en clitoris dienen te laten verwijderen. Verder kunt u als niet gelovige of als homo binnen drie maanden kiezen of u zich wilt bekeren tot de Islam, of dat u kiest voor vrijwillige “heropvoeding” in één van de Islam resorts. De kampen gelegen in het mooie Duitsland worden inmiddels opgeknapt, de douches zijn opnieuw betegeld, de stenen en touwen zijn reeds besteld, en de NS heeft beloofd extra treinen in te zetten om aan de vraag te kunnen voldoen. Uw abonnement op de krant wordt overigens automatisch geannuleerd, net als uw toegang tot het internet en digitale TV.

Trouwens…. had ik u al verteld dat het vandaag 1 april was? Got you!

Share

De schat die jou mede gevormd heeft tot wat je nu uiteindelijk bent,
je gekoesterd heeft, gestraft indien nodig, je normen en waarden heeft bijgebracht,
je getroost heeft als je verdriet had, en je wellicht ook heeft verwend.
Een vrouw met bijna bovenaardse liefde voor jou, met wijsheid en kracht.

Toch is de tijd gekomen dat je haar los hebt moeten laten,
de tijd was gekomen dat God haar terugriep naar zijn paradijs.
Nooit meer gezellig samen eten, lachen, huilen of praten,
maar er vrede mee hebben, en haar uitzwaaien op haar laatste reis.

Vrienden, familie, gedeeld verdriet samen dragen, huilend van binnen maar van buiten sterk.
Mijn God, wat is de pijn onverdragelijk en staat je leven bol van intens verdriet en smart,
De pijn zal langzaam slijten, de herinneringen blijven, de tijd doet haar verzachtende werk.
Draag alle mooie herinneringen en de ziel van je moeder op dat plekje in je hart.

Opgedragen aan alle moeders en degene die haar missen

Share

Dit zou zo maar een zin kunnen zijn uit een spannende detective, echter ik wil het toch niet gaan hebben over dit door de jaren heen gekende kledingstuk ter bescherming tegen weer en wind. Het gaat in dit verhaal even over de regenjas in de wat meer plastische zin van het woord, of wel, het condoom.

Aanleiding was een klein berichtje op een van de vrije nieuwsblogs op het internet dat een Duitse drogist, gevestigd in een pand dat eigendom is van een naastgelegen kathedraal, vanaf heden geen condooms meer mag verkopen van deze kerk. De redenen, behalve de publiekelijke uitspraken vanuit het Vaticaan over gebruik van anti-conceptiemiddelen, is omdat in de huurovereenkomst met de kerk al jaren is opgenomen dat de drogist geen anti-conceptiemiddelen mag verkopen?

Nu wordt er de laatste tijd nogal denigrerend en beledigend geschreven en gesproken over een groep mensen die de Islam aanhangen, en kreten als “primitieve haatbaarden” en “geitenneukers” zijn niet van de lucht, maar als ik dan Anno Domino 20 maart 2008 dit soort berichten onder ogen krijg dan kan ik alleen maar concluderen dat de “extreme” Christenen, de katholieken en zo, dus net zo primitief zijn.

Het is toch eigenlijk te zot voor woorden dat een geestelijk leider, een door de gelovigen gekozen “afgezant van God” op aarde, zover van de realiteit af staat dat hij nog zonder te glimlachen dit soort ridicule onzin durft te verkondigen. Het vroeger door de kapelaan verkondigde “Gaat heen en vermenigvuldigt u”, is uiteraard allang niet meer van deze tijd. Respecteert het geloof dan nog steeds de huidige stand der wetenschap niet, die aantoont dat er verschrikkelijke sexueel overdraagbare ziekten kunnen worden voorkomen door dat lullige condoom, die moderne versie van de “regenjas voor de kleine man”?

Het is als ouwe Duitse herder toch ronduit hypocriet om te verkondigen dat je een ziekte als AIDS verschrikkelijk vindt, maar mensen vervolgens verbiedt om zich hiertegen te beschermen. Het is een beetje hetzelfde als een ME peleton een inval laten doen in een drugspand, maar ze vooral verbieden om hun schild, helm en kogelwerend vest te dragen.

Eerlijk gezegd kan ik mij steeds vaker ergeren aan deze club dementerende jurkdragers in het Vaticaan, die aantonen dat ze als enigen, als een soort “illuminati” in de Goddelijke wereld leven, het paradijs van Adam en Eva, en zich allang niet meer realiseren dat er buiten dat beschermde wereldje ook nog zoiets is als de wereld van alledag, die klont aarde waar de rest van de paar miljard -in hun ogen waarschijnlijk domme- mensen zichzelf trachten in leven te houden.

Voor de drogist in Duitsland heb ik overigens de perfecte “work-around”. Verkoop gewoon de lege verpakkingen van de condooms, en geef dan de condooms er gratis bij…. wedden dat die gelovige zelfbevredigende soepstengels van het bisdom (What is in a name? Dom?) daar in het contract geen rekening mee hebben gehouden? Een drogist mag toch gewoon kartonnen doosjes verkopen?

Heren, dames…. hou het safe …. vrij veilig, dus met een regenjas voor de kleine man.

Share