Ron schrijft…

‘t Is wat? Al die sneeuw ineens? Onze kids her en der in het land onderweg naar huis van familie of van werk, en geenfile.nl die even doodleuk meer dan 3000 km file afroept over ons. Gelukkig zijn ze allemaal heelhuids, zij het met flink wat extra reistijd op het nest gearriveerd.

Een nest wat overigens ook van voren en van achteren stevig onder de sneeuw lag. Mooie verse witte sneeuw, niet van die stuifpoedersneeuw, maar van die stevige waar je mooie sneeuwballen van kan maken. Onze buurtjes waren dan ook met hun dochters en een door het dolle heen zijnde labradorpup buiten heel hard aan het klussen om een paar mooie sneeuwpoppen te maken, en ook wij hebben ons even buiten gewaagd, al was het maar om de broodnodige neuspenen even te regelen voor de meiden.

En toen kwamen onze grote kids en aanhang thuis, even voor de vorm, op de meiden na allemaal boven de 18 jaar. En ook zij zijn lekker buiten geweest samen met onze chihuahua, die het ook helemaal te gek vond, en het -vreemd genoeg- helemaal niet koud had. Nu staat er voor onze gedeelde voortuin een betonpaaltje, en voor we er erg in hadden stond er ineens een enorme sneeuwpop in de vorm van een kat die nog het meeste op Garfield leek. Stevig gesteund met een betonpalen ruggengraat, een sjaal om, echte poten, buikje en alles wat erop en eraan hoort.

Zo zie je dat een beetje ouderwetse sneeuwpret niet voorbehouden is aan kleine kinderen, maar dat ook onze grote kids er een paar uur dikke lol aan hebben beleefd.

Vandeweek kopte een aantal nieuws websites dat alle mannen porno kijken, en uiteraard kan ik dat zonder schaamte beamen, want tenzij je het Christen Unie “anti_porno-jezus_is_onze_redder.exe” filter op je PC hebt geïnstalleerd ontkom je tijdens zoeken op het internet bijna niet aan porno in de meest uiteenlopende varianten.

Zo zocht ik vandeweek op de term “zwarte slang”, gewoon omdat ik hiernaar voor een project op zoek was, en dus eens de internetmarkt aan het afstruinen was op zoek naar een leverancier hiervoor. Dus Google op, helemaal onbewust van het feit dat je, met heel veel fantasie, zou kunnen refereren met deze term aan het geslachtsdeel van onze negroïde medemens, een onderdeel wat vanuit de mond-op-mondreclame van origine al behoort tot de categorie XXL, vergeleken met de blanke en Aziatische piemels. En verdomd, ik tuinde er op Google dus ook met open ogen, en niet veel later met open mond in. Ooooo, my f*cking God…. dat dat bestaat?

Voor ik er erg in had zat ik virtueel oog in oog met de “afgehakte kinderarmpjes” van een tweetal donkere mannen, waarvan ik de rillingen over mijn rug kreeg. De grootste van de twee was namelijk uitgerust met een puddingkanon van meer dan ”slechts” 16 inch, ofwel langer dan bijna 41 cm. De blonde dame die de prutbuksen van beide heren in de hand hield was klaarblijkelijk net zo onder de indruk van deze knoeperts. Haar kin was in ieder geval net zover naar beneden gezakt als de mijne inmiddels. Klik hier maar eens voor de trailer van deze film.

Hoe ga je, met een litertje of vijf aan bloed, in vredesnaam zo’n apparaat stijf krijgen, zonder dat je zelf zwarte en groene vlekken voor je ogen krijgt van het gebrek aan bloed voor de rest van je lijf? Waar laat je zo’n zwengel in slappe toestand? In je broekspijp? Om je middel geslagen? Daarbij kwam ik er verder gapend op deze site achter dat beide heren op het moment suprême ook nog eens goed waren voor pak um beet een halve liter blafpap elk, terwijl ik uit eigen ervaring en uit de monden van “van Kooten en De Bie” weet dat de gemiddelde man al die moeite moet doen voor een beetje jeuk aan je snikkel en een vingerhoedje stijfsel, en dat goed kauwen je halve eten is.

Ok, het zal wel om het visuele aspect van deze extreem lange slagboompielemozen gaan, want ik kan me niet voorstellen dat er ook maar één vrouw op deze aarde rondloopt die met goed fatsoen iets zinnigs of opwindends kan doen met de volle omvang, want via de reguliere weg kom je niet ver, ga je achterlangs dan wordt het een soort endoscopie richting de dikke darm, en oraal loopt het uit op een diepe maagsonde met kans op de verdrinkingsdood van de hoeveelheden fapsel wat je moet slikken.

Als je overigens eens goed naar een gemiddelde pornovideo gaat kijken dan valt je na wat tijd direct op dat de meeste pornoacteurs hun geweldige stamina te danken hebben aan het wonder van herhalen van scenes, want de “drie minuten man” is gemiddeld toch, om maar te zwijgen van de magnetronman…. PING…Klaar? Ik vermoed dan ook dat de tampeloerissen van beide bovengenoemde heren eveneens fake zijn, al was het maar omdat één van die gasten bijna blank is, maar wel een leuter met de kleur van een gitzwarte dropstaaf uit zijn korte broek zwengelt. Ik vrees dus dat dames die vallen op negroïde heren met extreem grote klabanussen in dit soort films gewoon zitten te kijken naar knap nagemaakte latex- of siliconenpiemels die kunstig aan de heren zijn vastgemaakt, en dat de enorme ontladingen die deze heren eruit weten te blaffen waarschijnlijk ook gewoon met een pompje uit een pak “Friese Vlag” magere yoghurt worden afgeschoten richting de gelukkige dame die deze overstroming heeft veroorzaakt.

Feit is dat je in het wereldje dat porno heet steeds extremere zaken voorbij ziet komen, je wilt niet weten wat er allemaal in gestopt kan worden, of wat er allemaal weer uit komt, vandaag de dag, want gewoon recht op en neer een potje rampestampen is klaarblijkelijk voor de afnemers van dit genre films allang veel te gewoon om nog enigszins van opgewonden te raken. Ze doen hun best maar, ik doe wel gewoon, dan doe ik volgens mijn lief al gek genoeg, en ik hoor ze niet klagen na afloop.

O, ja, de zwarte slang heb ik na wat laveren tussen de negeronderdelen door uiteindelijk toch nog gevonden.

Om maar eens strak van de kantlijn af te komen begin ik met de bekentenis dat mijn virtuele relatie met de relnichten Gordon en Gerard Joling ergens hangt tussen “wel aardig” en “afschuwelijk”, en dan doel ik uiteraard alleen op de muziek die ze maken of gemaakt hebben in de samenstelling “De Toppers”, samen met René Froger. Met name aandachtshoer Gerard Joling is de laatste tijd weer overal en nergens op de commerciële TV te bewonderen, ontdaan op doktersadvies (sure!) van zijn implantaathaar en hierdoor lijkend op zijn gabbertje Lange Frans, die overigens ook zijn rap-carriere heeft ingeruild voor  commerciële TV maken. Overigens niks mis met kale mannen hoor, die hebben over het algemeen meer sexappeal dan behaarde <grijns>.

Nu maakt het mij niet zoveel uit dat ik gemiddeld vier dagen per week het kaalgeschoren porem van Joling, orerend in een of ander hersenloos programma, op mijn 101 cm breedbeeldscherm moet aanzien, per slot van rekening kan ie ook uit, maar de zanger lijkt inmiddels ook qua geheugen aan het aftakelen te zijn. Riep hij vorige week nog bij Jensen op de bank dat hij echt nooit meer terug zou keren naar “De Toppers”, nadat hij er al een tijd uit was vanwege een “ruzietje” met collega relnicht en bruinwerker Gordon, die eveneens uit de Toppers wilde stappen? Hoor ik op het nieuws dat zowel Joling als Gordon weer terugkeren naar de Toppers, en dat ze nu dus met zijn vieren doorgaan in 2010? Schiet mij maar in een rubber dus…

Zo zie je maar dat de klaarblijkelijk geveinsde vastberadenheid die Gerard afgelopen week nog stoer op de bank zat te tonen, en dat zijn besluit definitief was niet op de vraag van Froger in te gaan om terug te keren ook een natte scheet in de wind lijkt te zijn. Ook bij Gerard moet het kacheltje roken lijkt het. Of is het in zijn geval toch het ontzettend grote ego wat gestreeld dient te worden? Bij Gerard kan dat best wel eens de doorslag zijn, want als er één aandachtsgeil is dan is het deze bruinwerkende volkszanger wel. Hij mist gewoon zijn strakke glitterpak met veren en af een toe een kneepje van Gordon in zijn kont of elders denk ik.

Anyway, volgend seizoen dus een kwartetje in plaats van een triootje Toppers en weer een aantal uitverkochte shows ongetwijfeld, want een feestje bouwen met een super liveband dat kunnen ze alle vier wel. Nu maar hopen dat ze niet nog meer zangers gaan integreren in de groep, want voor je het weet sta je naar de discoversie van het Urker mannenkoor te kijken en die hebben toch een iets andere doelgroep en repertoire. Ik zie de DVD wel weer verschijnen als het zover is.

O, jee, zult u denken. Waar wil hij heen met deze titel? Nou, laat ik zeggen dat ik in een balorige bui ben, zittend op het terras onder de veranda, waar de ventilator op de hoogste stand niet kan voorkomen dat het rugwater kabbelend richting bilspeet loopt, dus mag ik even?

Had ik het een paar verhaaltjes terug al over het te pas en onpas gebruik van een ander K-woord, wat dat betreft wordt het woord kut eigenlijk ook voor alles en niks gebruikt, en vaak ligt de complete tegenstelling in betekenis slechts in de nuance van de zin.

Spreken we over “die meid heeft een fantastisch lekkere kut” , als bargoens voor het klaarblijkelijk “lekkere”  vagijn van deze deerne, tegelijkertijd spreken we over “die griet is een ontzettend kutwijf”, wat garant staat voor een vrouw die waarschijnlijk bij de uitspreker dezes een niet al te prettige indruk heeft achtergelaten.

Het is eigenlijk frappant om te zien dat de term kut, die volgens mij officieel verwijst naar het vrouwelijk geslachtsdeel in zoveel negatieve woordcombinaties is terug te vinden. Denk aan “kutweer, kutjong, kutleven, kut-Marokkaan, kutzooi…. of kut met peren (of kers in deze illustratie)”  en meer combinaties waarbij de relevantie tot het origineel over het algemeen prettige voorwerp mij totaal vreemd is. Ok, een jong komt meestal uit een kut, en een Marokkaanse vrouw zal onder haar boerka ongetwijfeld ook een kut hebben, maar de samenstelling verliest elke vorm van relatie met de oorspronkelijke kut. Op de radio hoor je regelmatig de soundbite van Lucille Werner met haar “Daar heb je dat kutpaard weer….”, iets wat waarschijnlijk slaat op de schimmel van Sinterklaas? Terwijl dat paard volgens mij een ruin is…. dus niente kut zullen we maar zeggen.

Uit persoonlijke ervaringen hiermee kan ik u zeggen dat de smaak van een goed onderhouden en fris gedouchte kut helemaal niet onplezant hoeft te zijn, terwijl de term kutsmaak eigenlijk alleen maar voor het tegenovergestelde wordt gebruikt. Ik raak dan ook in verwarring als ik iemand hoor roepen “het leven is kut”, want ik denk dan bij mezelf, bedoelt hij nu dat het leven lekker is of niet? Om over de term “kuttenkop” of “kutgezicht” nog maar helemaal niet in discussie te gaan, want hoe dat eruit zou moeten zien is mij een raadsel. Wellicht als het plaatje wat ik vond op internet?

Ga je eens speuren naar de oorsprong van het woord kut, dan zou je kunnen veronderstellen dat het afkomt van het engelse woord “cut”, wat zoveel als snede betekent, en een veel geroepen kreet is bij regisseurs van films als hij aan het einde van een scene de camera’s wil laten stoppen (een snit/knip in de film). Dat door je oogharen heen omgeslagen naar het pretplekje van de vrouw, wat technisch gesproken ook een soort snede is, lijkt me voor nu een afdoende verklaring, waarmee ik wel uit de voeten kan. Een veelgebruikt excuus is dat k.u.t. de afkorting is van “kunt u tekenen?” of “ken uw taal”, waarbij ik dan direct roep je bedoelt “knip uw teennagels”.

Voor een alledaags veel gebruikt woord blijft er toch een beetje de “Oeps wat zeg ik nu…” zweem over het woord kut hangen, want waren wij afgelopen week op een verjaardag namen aan het verzinnen van ons toekomstig nieuwe gezinslid, de sjiewaawaa van onze dochter, ik liet zonder erg uit mijn mond vallen: “we noemen hem gewoon kuthond”, niet wetende dat het bijna 4-jarige neefje achter een begonia het gesprek letterlijk stond te absorberen. Na het horen van de term “kuthond” sprong hij achter de begonia vandaan en riep vol overtuiging, en met een grijns van oor tot oor: “Ohhhh…… dat mag je niet zeggen, kuthond…grinnik, grinnik, grinnik”.

Ome Ron had het gedaan, en ik probeerde me er met het schaamrood enigszins op de kaken nog uit te kletsen door te zeggen dat ik “kunsthond” bedoelde, maar ja, erg overtuigd daarvan was hij ook niet. Anyway, na een hoop gegrinnik vloog hij weer naar het volgende spelletje toe, want energie heeft dat menneke in overvloed.

Aangezien het woord kut voor mij absoluut iets abstract positiefs betekent sluit ik dit verhaal af door u een ontzettend fijne kutweek toe te wensen. Ik weet zeker dat ik hiermee in Google weer hoog scoor, als een veel gezocht zoekwoord.

OK, ze zit hierop te wachten, deze blog, helemaal opgefokt omdat ik haar al een paar dagen plaag met iets wat ze graag wil kopen, en nog wel van haar eigen spaargeld. Voor de lezer die nu al het spoor bijster is, ik heb het over de blonde dochter die hier vrolijk rondhuppelt en zo haar dingetjes doet.

Afgelopen jaar heeft ze keihard moeten buffelen om 3-VWO met een mooie cijferlijst te kunnen doorworstelen, wat consequenties had voor een grote hobby van haar, letterlijk en figuurlijk, namelijk haar dressuurpaard. Als je een eigen paard hebt, in dit geval een knoeper van een ruin van dik 750 kilo en 1,74 schofthoogte, dan betekent dat eigenlijk dat je elk moment van je vrije tijd naar dat dier toe moet, om hem te verzorgen, met hem te gaan stappen, oefenen, kortom, er is altijd wel iets wat je met en bij een eigen paard moet doen.

Omdat dit jaar er toch voor haar letterlijk op of onder was, moest Noah, zo heet die knoepert, wijken voor school, en terecht, want je toekomst is veel belangrijker dan een paard toch? Het paard is dus verkocht aan iemand op de manege die wij goed kennen en waarvan we zeker weten dat het dier goed verzorgd en getraind wordt. Daarbij blijft hij op dezelfde manege in Bleiswijk, dus als ze een knuffelbui heeft kan ze hem opzoeken.

Tot zover even de inleiding naar het uiteindelijke onderwerp, want met het inleveren van haar eigen paard bleef er dus alleen maar school over, en onze drie katten, die onopgemerkt door het huis sluipen, eten, af en toe een kroel komen halen, maar vooral veel slapen. Onze dochter had dus een nieuw doel nodig om haar energie op te botvieren, alsof haar vriendje niet genoeg is. En ze had met alles kunnen komen aansjouwen, cavia’s, hamsters, ratten, muizen, zelfs vlooien had gekund….. maar nee, ze komt met een fokking sjiewaawaa aankakken.

Een watte? Een chihuahua zoals je het niet fonetisch schrijft, een heel klein keffertje waarvan men denkt dat het zijn oorsprong heeft in Mexico, en wat per kilo zo ongeveer het duurste stukje vlees op aarde is. Om je een idee te geven waarover ik het heb….. een sjiewaawaa past in een koffiekopje als pup, kan languit slapen in een instapper maat 45 en heeft eigenlijk nog het meeste weg van een iets te hard opgepompte cavia of rat, afhankelijk of je een kort- of langharige versie hebt.

Als ik zo’n sjiewaawaa moet beschrijven kan ik eigenlijk het beste roepen, kijk eens naar de film “Gremlins”, want typisch voor het hondje zijn een paar knoeperts van puntoren, en licht uitpuilende ogen waaromheen eigenlijk niet of nauwelijks een kleurrand te vinden is. Daarbij is de kortharige versie, mede omdat er nauwelijks haar op zit zo iel dat je bang moet zijn om tegen het beestje te ademen, daar anders alle vier zijn satêhprikkertjes van pootjes waarschijnlijk afbreken.

Maar goed, waarschijnlijk gaat er een kortharige komen, al was het maar omdat iedereen in ons gezin een langharige leuker vindt, en je moet als 17-jarige puberT uiteraard even lekker dwars tegen de meningen ingaan. Dus mogelijk een rugje aan euro’s armer en een sjiewaawaa zonder bekleding en toebehoren rijker gaat zij al haar zorg en liefde over dat beestje uitstorten. Met de belofte dat wij (de rest van de bewoners) geen last van dat diertje gaan hebben. Het komt er wel op neer dat mijn nieuwe, nog in productie zijnde, balkonhek van hoogwaardig roestvast staal waarschijnlijk nog moet worden voorzien van goedkoop roestend kippengaas, omdat die kleine urk anders tussen de kieren doorwaait. Haar mooiste argument is dat zo’n sjiewaawaa goedkoop is in onderhoud, hij eet namelijk wel zes keer per dag, maar elke keer maar twee brokjes, dus twee dagen met een tinnetje Cesar of zo.

Dat arme beest wordt voor zover wij het nu in gaan schatten een levende versie van de hond van Barbie, gekleed in een echte Louis Vuitton jas, bijbehorende Nike Airmaxxen en bijpassend hondtasje… We kunnen het uiteraard niet laten om alle ongein uit de kast te trekken over deze aanstaand inwonende opblaascavia. Dus worden er in de zijkanten van haar scooter twee raampjes gezaagd, met gordijntjes, zodat het beestje, inclusief roze helmpje mee kan rijden in de buddysit van haar Vespa. We verzamelen sleuteltjes waarmee je blikjes sardienen open maakt om de hond mee op te winden, vragen hoeveel en welke soort batterijen erin moeten, en in welk gaatje het stekkertje van de lader moet, kortom…. het beest is er nog niet eens en nu al hebben we lol ervan.

Ik heb al recepten uitgezocht voor op de barbecue, en ook met carnaval gaat dat arme dier eraan geloven lijkt het, maar ja, wat wil je dan als eenhapscracker? Dat is nog onder het voorbehoud dat één van onze katten dat ukkepukkie niet vóór die tijd verslonden heeft. Mocht u nog recepten hebben? Mail ze of plaats ze in de reacties, onder de lekkerste verloten we een mooie prijs.

Jawel hoor, we hebben er weer een, het bijgeloof in vrijdag de 13^de. Een rotsvaste overtuiging bij mensen dat er op die dag met die datum iets kloterigs te gebeuren staat. Dit bijgeloof hoort overigens in het rijtje waarin ook de zwarte katten, de onder de ladder doorlopen, de spiegel breken, suiker morsen en andere kulbijgeloven behoren.

Wat is er nu zo vreemd aan vrijdag de 13^de, behalve dat het gewoon een dag van 24 uur is die komt na donderdag de 12^de. OK, voor de mensen van de BGS Groen & Milieu in Schiedam begon de dag een tikkeltje kudt, want even voor 7 uur vanochtend stond het bedrijfspand aan de Fokkerstraat 510 in lichterlaaie. Dat betekent dus waarschijnlijk dat er behalve dat men geen koffie in de kantine meer kan krijgen dat er ook een hoop materieel en dergelijke verloren is gegaan.

Even terug naar bijgeloof, want er is klaarblijkelijk toch een groep mensen die dit soms op panische wijze aanklampt, gelijk fanatieke gelovigen. Geloof en bijgeloof zitten tussen de oren en kunnen de gedragingen van mensen op niet mis te verstane wijze positief maar vaker ook negatief beïnvloeden. Er zijn mensen die op vrijdag de 13^de uit voorzorg maar een snipperdag nemen, in bed blijven liggen of anderszins normale dagelijkse activiteiten uitstellen.

Persoonlijk val ik niet voor dit soort zweverige kul en zie vrijdag de 13^de gewoon als een dag gelijk alle anderen. Net zoals een goed seksleven, angst voor kleine ruimtes, spinnen, vuil, bacterieën, donker, lelijke mannen cq. vrouwen, lauw bier enzovoorts, enzovoorts…. het zit echt allemaal tussen je oren, en als je je leven hierdoor teveel laat beïnvloeden wordt het volgens mij een stuk minder leuk.

Een kleine glimlach trok mij overigens wel om de mond toen ik vanochtend in de auto de flitsmeldingen te horen kreeg, want wat had de KLPD verzonnen voor vrijdag de 13^de, een dag met slechts één file in de buurt van Arnhem? Jawel, snelheidscontroles. Driemaal raden welke snelweg er met naam en toenaam werd vermeld? Jawel, de A13… je verzint het toch niet? Je zult maar op vrijdag de 13^de, geflitst worden op de A13, een auto”snel”weg van pak um beet 13 km lang, voor 13 km te hard rijden…. nou, dan ga je er bijna in geloven toch? Maak me gek!

Dit zou zomaar de kop van een artikel in een willekeurige krant kunnen zijn als onze Refovriendjes van de SGP hun zin zouden krijgen. Ik begrijp dat een en ander wat nadere uitleg vraagt, maar aanleiding was een aantal artikelen vandaag dat de SGP de atheïstenbus hekelde.

Een athë….wattuhhh….bus?? Wat is een atheïstenbus zult u zich, als over het algemeen redelijk intelligente lezer, afvragen, met wellicht in het achterhoofd het vroegere apartheidsregime in Zuid-Afrika, waar ze voor elke kleur een aparte bus hadden? Een ieder die in een grotere stad woont waar openbaar vervoer een zichtbaar deel van het stadsbeeld vormt, heeft inmiddels al gezien dat de diverse vervoersmaatschappijen die enorme lappen bus met graagte verhuren aan adverteerders, en dus zijn bussen vaak verworden tot rijdende reclamezuilen.

Of dit nu voordelig is voor de verkeersveiligheid of niet, daarover kan je discussiëren, want aan de ene kant vallen de vaak toch wel lekker doorduwende monsters wel op in het verkeer hierdoor, maar het kan door de inhoud van de reclameboodschap uiteraard ook afleiden van de werkelijke verkeerssituatie, denkende aan een redelijk sexy “Sloggi” reclame met aantrekkelijke dame in ondergoed op de bus.

Ok, terug naar het onderwerp, waar was nu alle commotie over? Een groep atheïsten had in navolging van de drie grootste Engelse atheïstenorganisaties aangekondigd op bussen heel groot te gaan adverteren met de tekst: “God bestaat (waarschijnlijk) niet!!! Stop met mekkeren en geniet van het leven!!!”, en dat was de SGP aanhang acuut in het verkeerde keelgat geschoten. Hoe durven ze de “Almachtige zweverik” die zij driemaal daags na het eten aanbidden af te doen als niet bestaand? Het moest verboden worden!!! Wat hebben fanatieke gelovigen toch een kort pikkie en enorm lange tenen…. in tegenstelling tot atheïsten die ik nooit hoor miepen over al die “Jesus redt….” teksten overal op muren en reclamezuilen.

De Bas van der Vlies neuzelaars vroegen zich af of men gelovige buschauffeurs mocht dwingen met een atheïstenbus, zoals de media het ding inmiddels betitelt, te rijden. Je kunt het natuurlijk ook omdraaien denk ik dan en aan niet gelovige chauffeurs vragen of ze wel in een bus zouden willen rijden met hierop te tekst: “Jesus redt…”. Nog even niet denkende aan alle variaties op beide thema’s als we ook nog eens verschil gaan maken met islamitische, joodse en boeddistische teksten op bussen. Ook al vallen dergelijke teksten wel degelijk onder de vrijheid van meningsuiting, wellicht de vrijheid van religie, het gaat aan het eind allemaal nergens meer over lijkt het.

Sowieso kan je je afvragen of dit soort religieuze mambojambo wel in de vorm van reclame op bussen, abri’s en reclamezuilen moeten prijken, want geloof is iets persoonlijks, maar hou het in vredesnaam, God’s naam, Allah’s naam, Boedda’s naam en wat al niet meer, achter je eigen voordeur en in ruimtes die hiervoor bestemd zijn, en probeer het a.u.b. niet een ander mens door de strot te duwen.

Mijn tip aan de chauffeurs is, who cares wat er op dat ding staat? Je verdient er je boterhammetje mee toch? En aan de SGP aanhang kan ik maar één ding meegeven…. sodemieter op en ga wat nuttigers doen dan het toch al onder vuur liggende openbaar vervoer lamleggen met een, op religie gebaseerde, dienstregeling waarbij een moslimchauffeur niet op een bus hoeft te rijden waarop staat:  “Allah bestaat (waarschijnlijk) ook niet !!!”. Ze hebben al zat problemen om de OV Chipknip van Tineke “Tuut-tuut-tuut” aan de gang te krijgen.

Wie zegt overigens dat ik als gelover in de “Heilige Pandabeer” wel wil instappen in een bus met een Gristenhond achter het stuur, waarop te lezen staat dat God niet bestaat?

Ja, ja, met zo’n titel kan je alle kanten op, maar in dit geval is het een bijzonder figuurlijke betekenis van het redelijk genante oeps…. sorry gevoel indien er iets knapt op het moment dat het nog niet zou moeten.

Uiteraard gaat het over ons oranje elftal onder leiding van Marco van Basten. Een team wat na niets dan matige wedstrijden tijdens de kwalificaties en de oefenpotjes tijdens de aanloop naar het EK 2008, heel de natie en de wereld daarbuiten verraste met een tweetal fenomenale wedstrijden. Hierbij de huidige wereldkampioen en de runner up (Italië en Frankrijk) met beschamende scores te decimeren tot het niveau van een amateurvereniging uit Huppelknollenveen. Twee avonden ultiem smullen van prachtig voetbal.

De wereldpers duikelde over elkaar heen om met overtreffende superlatieven deze bovennatuurlijke prestaties van wereldformaat de hemel in te prijzen. De grootste criticasters van het Nederlands elftal waren zelfs bang dat indien het team zo zou blijven spelen er geen superlatieven meer waren die nog in verhouding zouden staan tot de prestaties. Van Basten werd direct tot koning gekroond, sprak over zijn selectie als over zijn kinderen, er heerste een bizarre vorm van saamhorigheid in de groep, en de oranjegekte nam in grote sprongen bombastische vormen aan, waarbij Bern op een gegeven ogenblik zo’n 100.000 mafketels in oranje in de straten hadden. Overigens zonder noemenswaardige incidenten, dus complimenten voor het legioen.

De pessimisten onder ons, de mensen die steeds luider begonnen te roepen dat het elftal veel te vroeg piekte, en dat de statistieken uitwezen dat een team wat zo presteerde nog nooit de finale had gehaald, werden door de oranjefans en uberoptimisten genadeloos neergesabeld. Hoe durfden deze azijnzeikers zo over onze jongens te praten, schande gewoon. Oranje ging van matig team naar de kanshebber bij uitstek voor de titel, ondanks de azijnpissers die anders beweerden. De stemming in Bern en Basel was dan ook superpositief en de wereld konden we aan met twee vingers in de neus.

En dan is die zaterdagavond daar dat Koning Marco en zijn koene strijders moesten aantreden tegen dat zootje Russen onder leiding van niemand minder dan keizer Guus Hiddink. Guus die zelfs een team uit Zuid-Korea tot een ongekende prestatie wist te brengen, toch niet echt een voetbalnatie, die PSV de titel bracht, die in Australië even liet zien hoe het moest, en nu de Russen het kunstje had bijgebracht.

En dan zie ik als niet voetbalfanaat, en allerminst kenner wat het grote gebrek is aan het Nederlands elftal, ze kunnen niet tegen zichzelf spelen. De Russen speelden namelijk het spel wat Nederland zo graag speelt, snel positiespel, compact, snelle omschakelingen, kortom, voor een team wat absoluut op papier niets zou moeten kunnen een heel goede en faire pot voetbal. En ja, hou een Nederlander een spiegel voor en hij kan het ineens niet meer.

De 25000 oranje sukkels, in de meest fraaie outfits op de stadionbanken waren opeens opvallend en beklemmend stil met hun brulshirts en trom-petten, de twaalfde man hield een schandelijk lange plaspauze, en een handje vol Russische supporters schreeuwden hun team naar de overwinning. Die net voor tijd gemaakte 1:1 maakte het eigenlijk alleen nog maar pijnlijker voor het oranje elftal, wat na 90 minuten al met de tong op de schoenen trachtte de op pure wilskracht en adrenaline doorbeukende Russen van zich af te houden, niks lukte en aan voetbal kwamen ze al helemaal niet toe. De verlenging was een verdiende vernedering met 3:1 van een ongeinspireerd, verdwaasd en niet voetballend Nederland, wat geheel terecht met de staart tussen de benen terug mag naar Nederland.

De vlaggen, oranje meuk, welpies, brulshirts, trom-petten en andere zooi kan de uitverkoop weer in of de zolder op, “Schade, schade alles ist vorbei für unsere Jungs….”. Koning Marco is schandelijk snel weer onttroond en mag nu zijn twijfelachtige trainerskwaliteiten op Ajax gaan loslaten, wellicht past het daar beter.

Uiteraard was er nog het heel persoonlijke drama van Boulahrouz en zijn vrouw, het overlijden van hun te vroeg geboren kind, iets wat het elftal wellicht emotioneel toch een tik heeft gegeven, maar toch, ook voor dit uiterst vervelende voorval waren de geluiden van de pessimisten er al.

En de criticasters van de eerder ontstane euforie? Die hadden wellicht toch gelijk dat onze jongens letterlijk twee, wellicht zelfs drie fantastische potten hadden geknald, maar in de ontstane extase wel figuurlijk te vroeg waren klaargekomen.

Tja, ik denk dat iedereen dat wel eens heeft. Je komt redelijk versleten thuis van een hectisch dagje ploeteren voor je baas en je bent blij dat je in de tuin onderuit kunt zakken met een wijntje en een lekker bordje eten.

Zo ook voor ons gisterenavond, want na het eten kwamen een stel dierbare vrienden gezellig aanwaaien, en heerlijk met elkaar kletsend en aan het zoveelste glaasje wijn nippend rende het klokje hard vooruit. Het was dan ook ver na middernacht dat wij afscheid namen en nog even de tuintafel leegruimden, de lege flessen, blikjes, glazen en andere zooi in de keuken parkerend. Nog even neerploffen in de stoel in de woonkamer om dan pas te voelen dat je knap versleten bent.

Tijdens de gezellig voortkabbelende avond heb je eigenlijk niet door dat het steeds kouder wordt, en ook tel je de glazen wijn klaarblijkelijk niet zo nauwkeurig meer, maar daar kom je de volgende ochtend wel achter. Toen we even voor twee de deur dicht trokken en nog een laatste pafke rookten schoten de koude rillingen door mijn lijf en wilde ik eigenlijk maar één ding, ons warme bedje induiken en pitten. De man met de hamer stond voor mijn gevoel al achter de slaapkamerdeur te wachten op me, helemaal verrot was ik.

Het gebeurd niet gauw dat ik met een paar ijspoten het bed inschuif, maar dit keer voelde ik aan als een ijsbeer die net van de Noordpool afkwam. Doordat we aardig aan de wijn hadden zitten nippen was het evenwel niet zo lastig de slaap te vatten, en was ik voor ik er erg in had vertrokken naar dromenland, de armen van mijn lief nog om me heen voelend.

Vanochtend was het echter weer veel te snel 6.30, en het wollige, wat zompige gevoel in mijn hoofd herinnerde me eraan dat ik dat laatste glas gisteren wellicht beter niet meer had kunnen nemen…

Zo dan, eindelijk na meer dan twee jaar zijn we verlost van het op zijn minst gezegd “controversiële” gedrocht op TV, genaamd “de Gouden Kooi”.

Kwam John de Mol’s Talpa meer dan 600 dagen geleden met een wel heel discutabel concept van real live TV, een overtreffende trap van Big Brother en de Bus, een flink deel van Nederland zat elke avond voor de buis, Talpa te gluren, en toen Talpa ter ziele ging, zapten ze braaf naar RTL5 om hun TV aapjes te kunnen begluren.

En wat voor aapjes zaten er dan wel niet in de kooi? Mijn God, de castingmensen van de Gouden Kooi hebben inderdaad de freaks van Nederland bij elkaar weten te harken, want werden we in het begin vergast op de zwarte Diva Natasia, de alleenstaande moeder van twee kids, die haar gebrek aan intelligentie compenseerde met het opkrikken van haar abominabele stemvolume en het herhalen van domme statements, daarbij waren er mensen als Brian, een compleet geflipte ICT Antilliaan met een fucking kort lontje, Huub, die maar met één doel erin zat en desnoods zijn moeder zou verkopen om te winnen, Amanda, opvolgster van dom blondje Nena, met als enige intelligentie haar neptieten, en Jaap, de letterlijk zwaargewicht academicus die zich ontpopt heeft tot een ware terrorist in de kooi, om er maar een paar markante te noemen.

Het thema, oneindig gevangen in luxe, en in mijn ogen vertaald door de “spelers” in “hoe treiter ik zo vakkundig en geniepig mogelijk alles en iedereen om me heen de tent uit, had als doel uiteindelijk na twee jaar een winnaar te hebben die buiten de kapitale villa een eveneens mega geldbedrag zou winnen, als hij of zij maar als laatste overbleef.

Gisterenavond was dan de ontknoping van het tactisch net vóór de twee jaar grens beëindigde programma, tactisch omdat de villa dus niet als prijs zou weggaan hierdoor, iets wat John de Mol een miljoen of 3 zou schelen in de kosten.

Bridget Maasland, voor de gelegenheid aangevuld met “GeenStijl” Rutger Castricum (met roze microfoon) presenteerde een bijna avondvullende show met hierin de vier finalisten, en behalve de uitslag van de halve finale (een onderlinge stemming) zou het weer een ouderwets avondje terugblikken zijn om de televoters, a raison de 0,80 ct/bericht/gesprek te verleiden massaal te stemmen. Iets wat na afloop bleek te hebben gewerkt, want meer dan 2 miljoen sukkels hebben dus gebeld of ge-SMS’t voor één van de vier kandidaten.

De ontknoping had ik kunnen voorspellen, want player Huub viel genadeloos door de mand en ging als eerste af door de zijdeur en hield als enige een al dan niet gefaked huwelijk met Claire over aan zijn kooiavontuur, bye bye Huub. Overigens een briljante speler in het spel die menig tegenstander tot waanzin heeft gedreven met zijn geniepige plannetjes en complotjes.

Amanda, de matras van Brian was de volgende die het veld mocht ruimen. In mijn ogen is Amanda een dom en ijdel vrouwtje, wat zich tijdens haar lange verblijf in de kooi een beetje heeft ontpopt tot de huisdel van het stel, want behalve Brian, heeft ook Huub minimaal één keer zijn pielemuis in haar honingpotje gedoopt. Amanda vond het volgens mij niet zo erg, want haar “para” loverboy Brian stond in de peilingen als grote favoriet te boek, en kon als winnaar een slordige 1.1 miljoen euro incasseren, meer dan zij, dus win-win in haar ogen.

Tot de laatste stemming stond Brian telkens voor in de voorlopige uitslagen, en aan zijn kop kon je al zien dat hij de triomfdans al had ingestudeerd, elke keer herhalend dat hij de enige was met doorzettingskracht, en meer van die bladiebla. De bom viel dus letterlijk rond 23.10 toen bleek dat Terror Japie gewoon de winnaar was geworden, en met een krappe 50,9 % / 49,1 % onze agressieve conjo had gepiepeld.

Amanda’s gezicht zakte af naar bijna grauw, want haar neukertje zou dus berooid de kooi uitkomen, dus kon ze haar nagelboetiekje in Amsterdam plannetje door de schredder heenduwen, want een werkeloze antilliaanse wannabee ICT-er is ineens niet meer zo interessant voor haar. Brian’s kop sprak ook boekdelen, en even leek het erop dat hij -geheel in stijl, dus para- de eerste de beste die in zijn buurt kwam dood zou slaan, hij zat volgens mij inwendig te koken van het onrecht dat hij niet had gewonnen, maar die vetklep Jaap er met 1.3 miljoen vandoor ging.

Kortom, we krijgen nog wat naschokken op TV, zoals de aftermath, de making of, en meer nadruppelen van RTL op een van de meest besproken en verguisde real live series.

Ik bedenk me opeens dat er minimaal twee miljoen mensen ineens elke avond rond de klok van 19.30 ineens een half uur vrije tijd over hebben, je zal er verdikkeme maar last van hebben.