Eindelijk drie weken geleden dan een verlossend telefoontje van de arts in de Daniel den Hoed dat ik de benodigde eiwitmutatie (V600E) had in het weefsel en dus indien ik verder gezond was in aanmerking kwam voor een zgn ervaringstrial met een medicijn wat een bepaalde eiwitmutatie blokkeert en wat in de states al onder de naam Vemurafenib of Zelboraf kan worden voorgeschreven.

Afgelopen weken dus een soort APK+ gehad om te bepalen of ik verder gezond genoeg was om met dit medicijn te kunnen beginnen, met vorige week bloed onderzoek, ECG, dermatologisch onderzoek, gesprek met de onderzoeksverpleegkundige, en deze week een CT van borst, buik en hoofd en een gesprek met de behandelend arts over de uitslagen en hoe verder.

In het kort ben ik geslaagd voor mijn APK+, er blijken hersenen in mijn hoofd te zitten, mijn bloedwaarden zijn goed, mijn hart klopt netjes, en ondanks de vele moedervlekjes was er ook geen redenen om me huidtechnisch af te keuren.

Er staat hier nu dus een pot met 120 grote langwerpige roze pillen (goed voor 15 dagen) die ik tweemaal daags vier stuks moet innemen en dan moet het heel rap gaan werken. Dan weer bloedonderzoek en nieuwe voorraad pillen om na 4 weken weer bloed, ECG etc kortom de hele molen door te gaan.

Meest bekende bijwerkingen zijn overgevoeligheid voor zonlicht (zelfs met dit weer kan je verbranden), pijnlijke gewrichten, huiduitslag en licht haarverlies (dat laatste zal bij mij niet opvallen).

1 December 2011, D-day, en hopen dat die krakers in rap tempo oppleuren.

Share

Paul Klooté (Mr. Montezuma) en Hans Cassa (Het geweten ervan) de twee “old school” vaste waarden van dit vijftal hebben het weer geflikt, want wat een geweldige avond vol van muzikale hoogstandjes en humor, samen met de andere drie mannen, Menno, Tom en Robbert.

Die laatste drie kende ik niet echt, behalve van naam via diverse sites, maar heren… jullie zijn waardige opvolgers van whoever it was you replaced.

Menno Stuifmeel, volgens Paul import uit Duitsland, met een geweldig lekker randje op zijn fantastische en fenomenale stem, en Tom Schraven, die heel secuur in de hoogte het glas uit je montuur weet te zingen terwijl hij ook theatraal het nodige toont, maar ook heel gevoelig de tranen in je ogen weet te krijgen, en Robbert van Unnik de stabiele rots in de branding en goed voor een paar prachtige leads in deze show.

Heren, diepe buiging voor het voortzetten van de legacy of Montezuma’s Revenge…. Van harte aanbevolen, met en zonder voorprogramma.

Share

De Bergsche Maas, waarop wij vanaf dat stuk grond een vrij uitzicht hebben, biedt voor zowel beroepsvaart als watersporters een prachtig brede, zij het een beetje saaie, rivier, waarop geen restricties lijken te gelden waar het gaat om snelheid, geluidsproductie of gedrag.

Nu zijn er uiteraard wel een aantal spelregels die gelden als je gebruik maakt van het water in Nederland, en die zou je als het goed is ook moeten hebben geleerd tijdens het halen van je vaarbewijs. Tot zover zou het dus moeten kloppen, echter, gelijk het wegverkeer, lijkt daar ook elke vorm van vergelijkbaar gedrag op te houden.

Als ik me beperk tot de groep mensen die voor hun plezier aan watersport doen dan kan je die grofweg in een aantal groepen indelen. Namelijk meestal wat oudere mensen die een motorjacht hebben gekocht omdat hun huis is afbetaald, hun kinderen de deur uit zijn en ze geen zin hebben om in een sta- of tourcaravan op een of andere saaie camping te gaan zitten en dus met een gezapig gangetje over de rivieren toeren, of die hun schip zelf hebben gebouwd. Verder de mensen die een zeilboot of -jacht hebben, en als het een beetje lukken wil op windkracht de Bergsche Maas al laverend nemen, en tot slot de snelheidsmaniakken.

Die laatste groep deel ik voor het nette nog even onder in de mensen die een snelle boot hebben om hierachter te kunnen waterskieën, of de kids op een of andere drijvende constructie over het water te kunnen sleuren, en er is de groep eigenaren van wat ik noem “macho” boten met heel veel spierballen, letterlijk en figuurlijk, vaak aangevuld met verwekte jeugd (mag ik irritante pokkenjong roepen?) voorzien van veel te snelle jetskies of waterscooters, die met idiote snelheid niet alleen de rivier, maar ook de havens onveilig maken.

Met name bij de laatste groep booteigenaren vraag ik me af en toe af waarvan zij hun hobby kunnen betalen, want als ik weer eens zo’n kaalgeschoren en volgetattoeëerde sportschoolkleerkast voorbij zie blazen in een speedboot die nieuw een tonnetje of drie kost, en met tweemaal 1000 Pk onder dek ook goed is voor een litertje of 500 benzineverbruik per uur, terwijl ze volgas, gelijk een soort moderne gemotoriseerde Mozes, het water van de Bergsche of Oude Maas bijna letterlijk in tweeën splijten, dan kan het niet anders dan dat die iemand deze dure hobby kan betalen klaarblijkelijk.

Laat ik voorop stellen dat ik niets heb tegen sportschoolkleerkasten met tattoes, want voor hetzelfde geld zijn dit mannen die doordeweeks hardwerkende ondernemers zijn die terecht veel geld verdienen, en dientengevolge ook een dergelijk geldzuipend monster over de Maas kunnen laten stuiven. Maar aangezien het er wel erg veel lijken te zijn, kan ik enige vorm van verbazing niet onderdrukken.

Ik sprak recent een jachtbouwer, die deze winter het schip van mijn schoonvader qua romp eens goed en modern onder handen gaat nemen, en die vertelde mij dat het in watersportland qua recessie nog aardig nagonst. Hij doelde hierbij op mensen die een luxe jacht of speedboot hebben gekocht op een dikke lening, en die nu inmiddels het schip niet meer kunnen onderhouden en varen, en bovendien ook niet verkopen omdat er nog teveel geld van de bank in die boot zit. Vergis je niet wat jachthavens als Drimmelen inmiddels jaarlijks rekenen voor een ligplaats en een walaansluiting voor je stroom. Tja, moet ik dat nou zielig vinden of een lange neus trekken naar deze mensen, die klaarblijkelijk toch op iets te grote voet hebben gevaren? Ik neig erg naar het laatste, want het is toch een specifieke groep mensen die menen dat je de langste, grootste, hoogste, vetste, snelste of duurste boot in de haven moet hebben liggen om erbij te horen. Ik zie namelijk ook heel veel oudere stellen die na hun pensioen ook enkele tonnen voor een mooi groot motorjacht hebben uitgegeven, maar die dit waarschijnlijk op papier op een heel andere manier kunnen betalen dan de vele dertigers met een te grote of te snelle boot.

En waar hoor je dan bij? Ik wil het wel opschrijven hoor. Je hoort dan bij een groep mensen met een prachtig jacht of prachtige speedboot, dat meer heeft gekost als de eengezinswoning waarin men woont, en dat meer brandstof lust dan het gehele wagenpark in de wijk waarin men woont. Als je bij de bunkerboot in Drimmelen je schip voltankt en je mag vervolgens even 5500 euro aftikken voor die 4000 liter diesel, of nog erger je speedboot mag volklokken (meestal rond de 1000 a 2000 liter) met gewone Euro95 a 1,70/liter, dan moet je of een heel goed inkomen hebben, of eerlijk toegeven dat je het eigenlijk niet kan betalen, of dat het geld ervoor uit wellicht iets wazige bronnen afkomstig is. Als je dan eens kijkt hoeveel boten er in Drimmelen liggen die nooit meer van de aanlegsteiger los komen om deze reden, en hooguit loskomen omdat ze door de bank worden verkocht, dan kan je niet anders concluderen dan dat het egostrelende deel van de watersporters voor een groot deel ook gebakken lucht en klatergoud is. Het “snelle, exclusieve en veel te dure auto gaan rijden” syndroom wat veel mannen hebben ter compensatie van een te kort piemeltje spookt hierbij door mijn hoofd.

Ik hoor u roepen, en jullie dan met je motorjacht aan een stuk privégrond aan de Bergsche Maas?

Tja, het stalen motorjacht “Hermine” van mijn schoonouders heeft inmiddels 50 jaar geschiedenis achter haar kiezen en is in 1961 begonnen als een stapel plaatstaal van 3000 gulden, een lasdiploma, een bouwtekening en al even zoveel jaren de oneindig vele uurtjes bloed, zweet, tranen en toewijding van mijn schoonvader, die dit schip zelf heeft gebouwd en tot voor kort ook altijd zelf heeft onderhouden. Een dergelijk “goedkoop” schip veilig en roestvrij in de vaart houden kost momenteel al zo’n 3000 euro per jaar (elke vijf jaar uit het water, schrappen etc…), en daar komt dan je brandstof nog bij.

Maar over dat laatste kunnen we dan wel weer lachen, zeker als je weer eens zo’n brandstofslurper voorbij ziet stuiven, want met een verbruik van 6 liter diesel per uur bij een kruissnelheid van 12 km/uur kan je op die 180 liter die er helemaal ingaat het hele seizoen lekker op je gemakje genieten van de vrijheid en de rust die een schip je op het water biedt. Dan denk ik alleen nog maar… Goh, wanneer zou de overheid erachter komen dat men op het water van Nederland nog een geheel onontgonnen gebied heeft met drijvende melkkoeien, want ik zou het niet vreemd vinden dat de overheid in een poging meer geld af te romen al die tonnen kostende schepen eens zou checken op de geldbronnen, om over het brandstofverbruik nog maar te zwijgen. Lees me overigens niet verkeerd, want ook ik vind het geweldig om zo’n origineel gebouwde Italiaanse houten speedboot, van een paar ton, met twee Ferrari V-12′s met veel kabaal over de rivier te zien scheren, maar ik geef ook direct toe dat ik, ondanks een niet verkeerd inkomen, dat nooit van mijn leven zou kunnen betalen.

Ik vrees dat de jachthaven van Drimmelen wel eens heel leeg zou kunnen worden als mocht blijken dat de meeste witte schepen die daar aan de kant liggen wellicht met zwart geld zijn betaald, maar dat is uiteraard een gokje mijnerzijds wat ik niet hard kan maken.

Ik wens al mijn medewatersporters tenminste net zoveel plezier met hun schip op het Nederlandse binnenwater toe als wij eraan beleven, en een beetje beleefdheid, coulance en vriendelijkheid jegens elkaar draagt daar zeker aan bij.

Share

Ik had jullie de Stafford van onze dochter al voorgesteld, maar die kwam uit een leuk nest met nog zeven leuke pups, en op de een of andere manier bleven mijn lief en ik een beetje ronddraaien om nog een tweede te nemen, mocht onze dochter ineens het huis uit gaan met haar honden. Noem het empty nest syndroom, het zal mij aan mijn staart roesten. Ik heb namelijk altijd al een grote hond willen hebben, maar door omstandigheden thuis bij mijn ouders, en later een gezin met kleine kinderen, kwam ik nooit verder dan een kat.

Nu is er overigens niks mis met die kat, want die sluiptijger loopt hier samen met twee anderen ook nog rond, maar een hond stoeit toch even wat lekkerder dan een kat.

Na een paar rondjes onderhandelingen met de fokker zijn we er afgelopen avond (tweede paasdag dus) samen uitgekomen, en zijn we direct die zwarte Stafford maar gaan ophalen in Zoetermeer. Dat was dus direct even improviseren geblazen, want we hebben nog geen tweede grote bench, en meneer kwam uiteraard uit het nest en had geen idee wat hem te wachten stond. Ook was het even afwachten hoe Diesel, en niet onbelangrijk zijn zelf benoemde moeder, onze chihuahua zouden reageren op deze gezinsuitbreiding.

Laten we het erop houden dat we rond een uur of één ‘s-nachts eindelijk een beetje rust in de tent hadden, en dat de heren en dame eindelijk de slaap niet meer konden weerstaan, zij het dat Hummer, want zo heet het zwarte exemplaar inmiddels, niet in de kleine bench wilde, en dus uiteindelijk aan mijn voeten op de bank heeft geslapen (in drie stukken nacht). Vanochtend was ik dus nog redelijk verrot toen iedereen zich klaarmaakte voor werk en tentamens, en ik direct door mocht met oppas spelen voor inmiddels twee uitgeslapen pups, die het leuk vonden om ruzie te maken over alles en niets.

Uiteindelijk waren ze om 10 uur uitgeraasd en besloten de heren zoals dat hoort met broertjes, lekker dicht tegen elkaar aan in het zonnetje op de tuinbank te gaan pitten.

Tijd voor de oppasvader voor een hoognodige plas en een bak koffie…. O ja, ik had als tegenprestatie voor die hond gezegd te stoppen met roken, maar ik ga dat niet direct doen weet ik nu al, want anders trek ik zoveel puppie terreur niet hoor

Anyway, er loopt hier dus nu een drietal honden rond, en een drietal katten, mooi evenwicht lijkt me zo.

Share

Hadden de juryleden in de halve finale al moeite met de uitslag van de battle tussen Sharp! en The Gentle Voices, waardoor er in plaats van drie ineens vier groepen in de finale stonden, ook nu was het eigenlijk een onmogelijke klus als je naar overall performance van de vier finalisten ging kijken en luisteren.

Maar goed, ik als a-cappella liefhebber, en (hobby)muzikant en zanger, kan me uiteindelijk helemaal vinden in de keuze van de jury om The Gentle Voices te kronen tot de beste a-cappella groep van 2011 The Sing-Off, en winnaar van een Sony platencontract.

Maar goed, iedereen zit te wachten op de beelden, dus hier komen ze in volgorde.

De show werd geopend door de vier overgebleven groepen met het nummer Fame, bekend van de TV-serie over een Performing Arts School in the USA. Het spits werd afgebeten door het innemende 7-tal van de popacademie in Enschede, Sharp!, die het door de jury gekozen nummer Carwash ten gehore brachten, met hierin weer een prachtige lead voor Ravenna. Hierna was het de beurt voor het andere 7-tal, genaamd Heartbeat, die door de jury een nummer van James Brown hadden toegewezen gekregen. Jared kon dus weer helemaal los op de classic I Feel Good, iets wat hij met succes neerzette, alhoewel James Brown nog rauwer klinkt dan het toch al vette randje op de stem van Jared.

Toen waren de Rotterdamse neefjes, genaamd The Gentle Voices, aan de beurt, en tot mijn genoegen had de jury het Stevie Wonder nummer I Wish, van het album “Songs In The Key Of Life”, voor deze mannen uitgezocht. Even zat de lead qua toonhoogte iets te hoog boven zijn neefjes, maar verder een solide performance met uiteraard het zo typische basloopje van dit nummer herkenbaar aanwezig. Tja, en hierna moest Jade dit nog gaan evenaren of overtreffen? De jury had voor Jade het nummer When Love Takes Over uitgezocht, en dit werd zelfverzekerd op de planken gezet door het zilverkleurige 7-tal.

Toen was het aan de jury om de eerste gruwelijke keuze te maken, en mijn voorspelling volgend, gingen Sharp! en The Gentle Voices door voor het goud. Een staande ovatie echter voor Heartbeat en Jade, want zij hebben ons zes avonden verwend met geweldige a-cappella optredens.

De finale

Sharp! mocht als eerste aan de slag, ditmaal met een zelf gekozen nummer, wat niet minder was dan Empire State Of Mind, wat er met passie en liefde werd neergezet. Maar was het goed genoeg, en wat hadden de neefjes nog in petto? Nou, wat de neefjes van The Gentle Voices in petto hadden was het prachtige End Of The Road, en of dit letterlijk of figuurlijk bedoeld werd… de wijze waarop zij dit stuk brachten roerde mij tot tranen en ik heb met een brok in mijn keel tot aan de laatste noot ademloos zitten luisteren en kijken, en ik bleek niet de enige, want ook Karin Bloemen zat met een traan in de ooghoeken haar commentaar te geven. Allemachtig mannen… willen jullie dit nooit meer zo goed zingen, of in ieder geval van tevoren even waarschuwen?

http://www.youtube.com/watch?v=Evgh4Irs4Ww

Maar een absoluut terechte winnaar, tussen die andere negen winnaars die als enige pech naast het Sony platencontract vissen, maar Nederland A-cappellamatig voor eens en voor altijd op de kaart hebben gezet, en alleen al daarom verdienen ze alle tien een daverend applaus en het allergrootste respect.

De show werd, zoals al een beetje was gelekt, afgesloten met hetzelfde nummer als waarmee aflevering één werd geopend, namelijk de classic I’ve Got The Music In Me, met als enige verrassing een verbazend goed zingende Tooske Ragas, een René Froger die zich toch niet waagde aan die hele hoge partij en voor de veilige tweede lijn koos, en uiteraard een Karin Bloemen die uit volle borst ook even lekker los mocht op dit geweldige nummer. Tjeerd mengde zich geruisloos tussen de groepen, en zong ook nog even niet echt hoorbaar mee, maar hij heeft dan ook andere mega-talenten in het vak. Ik moet wel erkennen dat jurylid zijn in een dergelijke show een ontzettend moeilijke zo niet onmogelijke job is, die je nooit goed doet. Dus ook respect voor het drietal achter de tafel.

Hopelijk is er volgend seizoen een omroep die dit concept wil overnemen zodat Nederland opnieuw kan worden verwend met een muziekvorm die veel te weinig in de spotlights van de media staat.

Mijn dank aan alle tien de groepen is onmetelijk, wezenloos, verpletterend groot, en ik buig diep voor jullie allemaal.

HINT!

Om de MPG bestanden te downloaden klik je met je rechter muisknop op de dik gedrukte titels hierboven, en kies je voor “Doel opslaan als..” of “Koppeling opslaan als…”, afhankelijk van het type browser. Vanwege allerlei zaken ga ik deze bestanden niet online vertoonbaar maken.

Ten overvloede nogmaals. Alle rechten behoren toe aan SBS Broadcasting, dus dit is niet meer dan een digitale videorecorder, waarbij excuses voor een paar hikjes in een drietal nummers, want helaas is digitale TV ook niet altijd perfect (riep hij zachtjes vloekend).

Share

D-Base

Een Belgische 6-mans formatie, die -naar eigen zeggen- bestaat uit zes “wat oudere” mannen (alhoewel er een andere term werd gebruikt), wat overigens niets afdoet aan het pak energie wat ze meebrengen tijdens hun optredens. De nummers die ze brengen spatten van het scherm af en zijn voorzien van subtiele grappen zoals we die ook kennen van iNtrmzzo en Herman in een bakje met Geitenkwark. De overdosis aan enthousiasme brengt wellicht met zich mee dat het af en toe een beetje rommelig klinkt, niet altijd lekker blend, soms de broodnodige ademhaling een nootje iets te kort afkapt, maar wat niet wegneemt dat naar deze kerels kijken en luisteren vooral genieten is van het totale plaatje en het puur plezier hebben in zingen dat ze uitstralen.

Helaas was het na show twee einde oefening voor deze innemende Vlamingen, en voor wat ze mij en a-cappella minnend Nederland hebben gebracht een groot applaus, een diepe buiging en respect, want dat verdienen ze. Zeer terecht was de afsluitende opmerking van de leadzanger, dat het een eer was dat ze bij de beste 10 a-cappella groepen van Nederland behoren, en dat is een eer die je van mij ingelijst aan je muur mag hangen. Chapeau!!

Het beeldmateriaal

Omdat ik geen concessies wil doen op de kwaliteit van het beeldmateriaal zijn het ongecomprimeerde 16:9 MPG2 bestanden met als bron SBS6 via Glashart Media DVB-C FTA, dus hou rekening met een bestandgrootte van 100 tot 200Mb per optreden, maar wel in een kwaliteit die je zo op een DVD kan knallen.

Het begon aflevering 1 met de hit This Love, gevolgd door aflevering 2 met de van een komische noot voorziene versie van I Got A Feeling.  Helaas viel deze aflevering het doek voor deze leuke Belgen,  en namen ook zij afscheid met Krezip’s  Sweet Goodbyes, met verrassend Grease slot als laatste noten van deze mannen.

HINT!

Om de MPG bestanden te downloaden klik je met je rechter muisknop op de dik gedrukte titels hierboven, en kies je voor “Doel opslaan als..” of “Koppeling opslaan als…”, afhankelijk van het type browser. Vanwege allerlei zaken ga ik deze bestanden niet online vertoonbaar maken.

Voor de duidelijkheid. Alle rechten behoren toe aan SBS Broadcasting dus meer als een digitale videorecorder is dit niet.

Share

Blue Monday

Blauwe maandag, letterlijk vertaald, en ook figuurlijk accuraat, want deze Zoetermeerse 8-mans formatie van de Dutch Academy of Performing Arts, is letterlijk pas een “blauwe maandag” met a-cappella zingen in deze samenstelling bezig. Het hele imago van de groep is gebouwd rondom de populaire boy bands van afgelopen jaren lijkt het, en het tweede optreden was dan ook heel toepasselijk een nummer dat groot is gemaakt door een bekende boy band. Alleen hadden die bands het voordeel van een orkestband erachter, daar waar deze jonkies het alleen met de blote stemmen moeten klaarspelen. Alhoewel ze van de jury meermaals het voordeel van de grootste groeipotentie meekregen en hierdoor tot show vier hun knap gebouwde optredens mochten vertonen, was het uiteindelijk denk ik toch de onervarenheid, het elkaar nog niet blindelings aanvoelen, de onzuiverheden her en der, wat ze wellicht de das heeft omgedaan.

Zijn ze daarom minder goed dan andere groepen? Absoluut niet, want er staan acht zangtalenten op de planken, die als ze een paar jaar verder zijn het niveau van de finalisten met gemak kunnen evenaren. Een groot applaus, en gezien de leeftijd van de mannen diep respect voor een knap staaltje a-cappella zingen is zeker op zijn plaats.

Het beeldmateriaal

Omdat ik geen concessies wil doen op de kwaliteit van het beeldmateriaal zijn het ongecomprimeerde 16:9 MPG2 bestanden met als bron SBS6 via Glashart Media DVB-C FTA, dus hou rekening met een bestandgrootte van 100 tot 200Mb per optreden, maar wel in een kwaliteit die je zo op een DVD kan knallen.

Het begon aflevering 1 met de tophit van Michael Bubble genaamd I Haven’t Met You Yet, gevolgd door aflevering 2 met de all-time boy band classic I Want It That Way. Daarna gingen de mannen in aflevering 3 verder met een Nick en Simon nummer genaamd Lippen Op De Mijne, weer gevolgd in aflevering 4 door een strakke versie van Love Song. Helaas viel deze aflevering het doek voor deze mateloos populaire boy band zonder band,  en namen ook zij afscheid met Krezip’s  Sweet Goodbyes.

HINT!

Om de MPG bestanden te downloaden klik je met je rechter muisknop op de dik gedrukte titels hierboven, en kies je voor “Doel opslaan als..” of “Koppeling opslaan als…”, afhankelijk van het type browser. Vanwege allerlei zaken ga ik deze bestanden niet online vertoonbaar maken.

Voor de duidelijkheid. Alle rechten behoren toe aan SBS Broadcasting dus meer als een digitale videorecorder is dit niet.

Share

Maar goed, laat ik ons nieuwe gezinslid dan maar netjes voorstellen aan jullie, want één blik op die blauwe kraaloogjes en je smelt als warme roomboter in de zomerzon, tenzij je (schijn)dood bent.

Mijn naam is dus (hoe origineel kan je zijn vrouwtje door me te vernoemen naar mijn Pa) Diesel (Junior), en ik ben geboren op 16 februari 2011 in Zoetermeer en ik ben zoals dat netjes heet een Amerikaanse Staffordshire Terrier of zo. Ik heb nog zes broertjes en een zusje, die allemaal andere kleuren hebben dan ik, maar dat doet er verder niet toe, want ik lijk ook niet op mijn vader die dus (gaap) ook Diesel heet en zwart-wit is, en mijn moeder, die Yazoo heet, is zoals dat geloof ik heet gestroomd (gaap, lekker belangrijk dus). Dus waar ik mijn grijze vachtje (blauw volgens de kenners) vandaan heb is mij een raadsel, maar ik vind het eigenlijk wel best zo, en dan… ik ben nog maar een puppy dus ik weet nog niks. Ik wil hierbij een van mijn broertjes of zusje nog hartelijk bedanken voor de hap uit mijn ene oor en het kale plekje op mijn kop… van je familie moet je het maar hebben, dat stelletje lompe horken.

Mijn moeder, die in het begin hartstikke lief voor ons was, begon afgelopen week een beetje vervelend te doen tegen mij en mijn broertjes en zusje, vandaar dat ik iets eerder dan gepland was naar mijn nieuwe huisje ben gekomen. En gaaf dat het daar is? Ze hebben zelfs een tuin! Tja, lach maar, maar als je uit een grote kist komt waarin je met je moeder en zeven anderen een beetje ligt te geiten en te lurken, dan is een tuin iets heel spannends.

Ik heb nog wel een beetje moeite om die vier dikke poten van me allemaal tegelijk te besturen, dus val ik nog met regelmaat op mijn snufferd, en ook mijn oren heb ik nog niet onder controle, maar het gaat steeds beter. Mijn grote stiefzus Bailey, een chihuahua, (Alhoewel groot? Ik weeg al twee keer zoveel, dus wacht maar tot later hahaha) is ook wel een beetje raar. Die loopt als een gek rond te rennen, te blaffen tegen me, af en toe doet ze heel boos tegen me als ik even bij het baasje ga kroelen, maar ik geloof wel dat ik haar aardig vind.

Nou, wellicht zien jullie me binnenkort wel weer hier, want wacht maar tot ik groot ben, maar alvast een dikke poot van mij.

Share

Zoals jullie inmiddels wel weten heb ik een schat van een lease-dochter, met bijbehorende chihuahua, die de komende weken haar tandjes aan het zetten is in examens en tentamens om maar zo snel mogelijk van die HAVO af te komen om haar vervolg-plannetjes in werking te zetten. Wellicht had ik al eens verklapt dat zij graag iets met interieurontwerp wil gaan doen, zodat zij in onze omgeving de inwoners met de wat ruimere beurs te zijner tijd kan gaan voorzien van een funky interieur en stylingadvies voor hun woning en wat al niet meer.

Bovendien heeft ze een heel lief vriendje uit het Haagse (die nog steeds erg zijn best doet zijn accent te onderdrukken, maar gelukkig inmiddels een beetje is los gekomen bij ons thuis), waar ze met regelmaat een weekend doorbrengt, en ze zijn nog steeds hevig “in luvvvv” zullen we maar roepen. De weekends dat zij bij hem is zijn voor ons een uitgelezen kans om onze opa en oma skills alvast te botvieren op de chihuahua, omdat zijn ouders een hele grote hond hebben die ons “opblaascaviaatje” waarschijnlijk in één hap naar binnen schrokt. (en er is niks zo leuk als een hondje “stiekum” een beetje te verwennen, zonder dat we de regels van dochterlief al te ver oprekken).

Maar goed, onze “waawaa” komt thuis niets tekort en is ruim voorzien van familie-liefde, knuffels, speeltjes, een kingsize handgemaakte mand met attributen (die ook graag door onze poes beslapen wordt) en twee benches, één in de woonkamer en één bij haar op de slaapkamer, want je wilt uiteraard niet dat als je vriendje bij je slaapt er een nieuwsgierig Mexicaans kwispelaartje tussen je in ligt.

Maar nu heb ik lang genoeg om de hete brei heen gedraaid, dus nu het raadsel dan maar oplossen?

Ik loop vanavond de garage in en mijn oog valt op een heeeeeel grote doos, met hierop de afbeelding van een bench, en de opdruk XXL. U snapt mijn verwondering wellicht, want tenzij ze met benches ons huis alvast als oefengebied voor haar interieurinrichtingsideeën wil gebruiken, zijn drie benches, waarvan één de maat (in verhouding tot de “waawaa”) van een stationshal, wellicht wat overdreven toch? Tenzij onze “waawaa” nog veel groter wordt. Ok, het vriendje rookt, en dat mag hij alleen op het balkon aan haar kamer en niet in haar kamer, dus was mijn eerste gedachte dat ze een hok voor hem, voor op het balkon had gekocht, zodat hij eens letterlijk buiten in bed kon roken. Of zou onze dochter een lichte SM fetisj hebben en verzot zijn op alles met tralies? Moet ik me wellicht zorgen gaan maken?

Maar goed, laat ik maar verklappen wat het is, want ze weet dat ik slim genoeg ben om achter het echte verhaal van die XXL bench te komen zonder dat ze het me nog gevraagd heeft. Onze schat heeft haar zinnen gezet op een tweede hond (toch schatje?), en wel een grijze (=blauwe) Amerikaanse Staffordshire Terrier pup uit Zoetermeer (pappahond heet Diesel toch?), en zelfs de meest logische reden kan ik nog wel bedenken, daar zij als baby is opgegroeid samen met een Stafford genaamd Spike. Nu is Spike van ver voor mijn intrede in haar leven, maar wat ik van Staffordshire Terriers weet is dat dit een liefdevol setje kind+hond moet zijn geweest, en zelfs onze poes was een maatje van hem, en dat is nog steeds te zien aan haar, want die kat heeft zelfs haar loopje aangepast aan de kromme poten van een Stafford en gaat nu nog steeds braaf mee als we de “waawaa” gaan uitlaten.

Dus… wanneer had je het mij willen vragen lieve schat? En mijn volgende vraag is dan uiteraard… hoe ga je hem noemen als we er samen uitkomen?

Wel eerst even je examens afmaken en slagen uiteraard hè? Maar dat is met deze motivatie achter de deur toch appeltje …eitje?

Share

Omdat ik toch wel nieuwsgierig was geworden of deze persoon een uitzondering was, of dat het klaarblijkelijk een bestaand fenomeen op het internet was, waarvan ik het bestaan (bij gebrek aan interesse) niet wist, ben ik vervolgens via de site die deze webcamlink verzorgde eens gaan kijken.

De site, met de eenvoudig te onthouden url www.ww.com toont behalve een rits mededelingen van huishoudelijke aard en het aantal online zijnde webcams, bovenin in een soort filmstrip de eerste zes van de soms wel 300+ webcams die via die site live hun beelden het internet opspugen, en met de klikbare woorden Previous en Next kan je vervolgens de laatste snapshot van alle online zijnde webcams doorbladeren, en door erop te klikken de webcam in een apart venster openen.

De site is tegen kleine kinderoogjes “beveiligd” met het simpele zinnetje “child safe is on click here to switch it off“, en als je inderdaad op deze link klikt en de woordjes on en off wisselen van plek, dan komt de bagger van het internet pas echt bovendrijven en is het over en uit met de onschuldige puppy webcams op het filmstripje.

Voor diegene die deze exercitie wensen te ondernemen? Ik waarschuw alvast, zorg dat je een teiltje in de buurt houdt voor het geval je ontbijt/lunch/avondeten ineens de andere kant op wil. Voor de resterende lezers zal ik proberen redelijk plastisch te omschrijven wat je zoal ziet op webcams die mensen dus vrijwillig in hun eigen huis ophangen of neerzetten en tonen aan de wereld.

Allereerst zijn er de webcams die wachtkamers, wasserettes, parkeerplaatsen en dergelijke vastleggen, en waar je mensen ziet in en uitlopen bezig met hun dagelijkse dingen. Vervolgens zijn er mensen die bijvoorbeeld hun nest puppies via een webcam in de gaten houden, en één heeft zelfs een tamgemaakt hert in een slaapkamer, wat je kan bewonderen via het net.

Uiteraard heb je dan de exhibitionisten, die er niet voor schromen om zichzelf schaamteloos tentoon te stellen op het net. Hadden we net al het stel hierboven omschreven, het GeenStijl artikel update nog met een andere Henk en Ingrid, mensen die de hele godganselijke dag in pyama cq duster op een bank hangen en TV kijken, en zich hierbij tentoonstellen in hun volle “glorie” op het internet. Zo zijn er bijvoorbeeld een 65+ stel Duitse naturisten mannen, beide corpulent, die de hele dag rokend, in hun vette blote reet op een soort slaapbank zitten/hangen/liggen te laptoppen, en het eindigt bij de vele, vaak moddervette, en gezien de pathetische slappe worstjes, impotente rukkers, die u als kijker een ruime blik gunnen in hun kruis, hun “joystick” al dan niet in de hand, waaronder de waarschijnlijk 30-jarige Heiko uit Duitsland, terwijl ze uren aan dat levenloze stukje vlees aan het sjorren zijn, of er nog veel vreemdere strapatsen mee uithalen. U herkent ze eenvoudig aan het feit dat de meeste mannen geen kleding dragen, of dat u even moet gokken wat het nu is wat u eigenlijk ziet op het plaatje… Overigens heren van de politie? Er zit zelfs een rasechte pedo te cammen voor u, die zich op foto’s van kleine kinderen zit te bevredigen, dus doe uw ding!

Gisteravond mocht ik nog ongevraagd getuige zijn van een redelijk stevig gebouwd stel uit Engeland met een webcam in de slaapkamer, alwaar de redelijk fantasieloze Engelse man, uiteindelijk zijn wederhelft, ten overstaan van de gehele voyerende internetpopulatie, een beurt gaf, om vervolgens zonder enige vorm van naspel het licht uit te doen, om te rollen en te gaan knorren. Wat voor een zinloos bestaan heb je dan om dit op zijn zachtst gezegd matige liefdesspel te delen met de wereld?

Ik weet dat ik voorzichtig moet zijn met een waardeoordeel vellen over mijn medemens op deze aardbol, en dat er klaarblijkelijk mensen (hoofdzakelijk mannen) zijn die erop kicken om zichzelf te bevredigen voor de camera op internet, wetende dat er wellicht vele andere mannen dit bewonderen. Uiteraard is dat de basis van onder andere de pornoindustrie geweest en series als Big Brother, namelijk elkaar stiekum begluren tijdens van alles en nog wat. Het blijft uiteraard een afvoerputje van het internet als je mij vraagt, seks en internet zijn onlosmakelijk verbonden met elkaar, maar wat een trieste vertoningen af en toe.

Nogmaals… uw bezoek aan genoemde NSFW site is geheel op vrijwillige basis, ik heb u gewaarschuwd… enjoy

PS

NSFW = Not Suitable For Work

Share

Een nest wat overigens ook van voren en van achteren stevig onder de sneeuw lag. Mooie verse witte sneeuw, niet van die stuifpoedersneeuw, maar van die stevige waar je mooie sneeuwballen van kan maken. Onze buurtjes waren dan ook met hun dochters en een door het dolle heen zijnde labradorpup buiten heel hard aan het klussen om een paar mooie sneeuwpoppen te maken, en ook wij hebben ons even buiten gewaagd, al was het maar om de broodnodige neuspenen even te regelen voor de meiden.

En toen kwamen onze grote kids en aanhang thuis, even voor de vorm, op de meiden na allemaal boven de 18 jaar. En ook zij zijn lekker buiten geweest samen met onze chihuahua, die het ook helemaal te gek vond, en het -vreemd genoeg- helemaal niet koud had. Nu staat er voor onze gedeelde voortuin een betonpaaltje, en voor we er erg in hadden stond er ineens een enorme sneeuwpop in de vorm van een kat die nog het meeste op Garfield leek. Stevig gesteund met een betonpalen ruggengraat, een sjaal om, echte poten, buikje en alles wat erop en eraan hoort.

Zo zie je dat een beetje ouderwetse sneeuwpret niet voorbehouden is aan kleine kinderen, maar dat ook onze grote kids er een paar uur dikke lol aan hebben beleefd.

Share

Zo zocht ik vandeweek op de term “zwarte slang”, gewoon omdat ik hiernaar voor een project op zoek was, en dus eens de internetmarkt aan het afstruinen was op zoek naar een leverancier hiervoor. Dus Google op, helemaal onbewust van het feit dat je, met heel veel fantasie, zou kunnen refereren met deze term aan het geslachtsdeel van onze negroïde medemens, een onderdeel wat vanuit de mond-op-mondreclame van origine al behoort tot de categorie XXL, vergeleken met de blanke en Aziatische piemels. En verdomd, ik tuinde er op Google dus ook met open ogen, en niet veel later met open mond in. Ooooo, my f*cking God…. dat dat bestaat?

Voor ik er erg in had zat ik virtueel oog in oog met de “afgehakte kinderarmpjes” van een tweetal donkere mannen, waarvan ik de rillingen over mijn rug kreeg. De grootste van de twee was namelijk uitgerust met een puddingkanon van meer dan ”slechts” 16 inch, ofwel langer dan bijna 41 cm. De blonde dame die de prutbuksen van beide heren in de hand hield was klaarblijkelijk net zo onder de indruk van deze knoeperts. Haar kin was in ieder geval net zover naar beneden gezakt als de mijne inmiddels. Klik hier maar eens voor de trailer van deze film.

Hoe ga je, met een litertje of vijf aan bloed, in vredesnaam zo’n apparaat stijf krijgen, zonder dat je zelf zwarte en groene vlekken voor je ogen krijgt van het gebrek aan bloed voor de rest van je lijf? Waar laat je zo’n zwengel in slappe toestand? In je broekspijp? Om je middel geslagen? Daarbij kwam ik er verder gapend op deze site achter dat beide heren op het moment suprême ook nog eens goed waren voor pak um beet een halve liter blafpap elk, terwijl ik uit eigen ervaring en uit de monden van “van Kooten en De Bie” weet dat de gemiddelde man al die moeite moet doen voor een beetje jeuk aan je snikkel en een vingerhoedje stijfsel, en dat goed kauwen je halve eten is.

Ok, het zal wel om het visuele aspect van deze extreem lange slagboompielemozen gaan, want ik kan me niet voorstellen dat er ook maar één vrouw op deze aarde rondloopt die met goed fatsoen iets zinnigs of opwindends kan doen met de volle omvang, want via de reguliere weg kom je niet ver, ga je achterlangs dan wordt het een soort endoscopie richting de dikke darm, en oraal loopt het uit op een diepe maagsonde met kans op de verdrinkingsdood van de hoeveelheden fapsel wat je moet slikken.

Als je overigens eens goed naar een gemiddelde pornovideo gaat kijken dan valt je na wat tijd direct op dat de meeste pornoacteurs hun geweldige stamina te danken hebben aan het wonder van herhalen van scenes, want de “drie minuten man” is gemiddeld toch, om maar te zwijgen van de magnetronman…. PING…Klaar? Ik vermoed dan ook dat de tampeloerissen van beide bovengenoemde heren eveneens fake zijn, al was het maar omdat één van die gasten bijna blank is, maar wel een leuter met de kleur van een gitzwarte dropstaaf uit zijn korte broek zwengelt. Ik vrees dus dat dames die vallen op negroïde heren met extreem grote klabanussen in dit soort films gewoon zitten te kijken naar knap nagemaakte latex- of siliconenpiemels die kunstig aan de heren zijn vastgemaakt, en dat de enorme ontladingen die deze heren eruit weten te blaffen waarschijnlijk ook gewoon met een pompje uit een pak “Friese Vlag” magere yoghurt worden afgeschoten richting de gelukkige dame die deze overstroming heeft veroorzaakt.

Feit is dat je in het wereldje dat porno heet steeds extremere zaken voorbij ziet komen, je wilt niet weten wat er allemaal in gestopt kan worden, of wat er allemaal weer uit komt, vandaag de dag, want gewoon recht op en neer een potje rampestampen is klaarblijkelijk voor de afnemers van dit genre films allang veel te gewoon om nog enigszins van opgewonden te raken. Ze doen hun best maar, ik doe wel gewoon, dan doe ik volgens mijn lief al gek genoeg, en ik hoor ze niet klagen na afloop.

O, ja, de zwarte slang heb ik na wat laveren tussen de negeronderdelen door uiteindelijk toch nog gevonden.

Share

Nu maakt het mij niet zoveel uit dat ik gemiddeld vier dagen per week het kaalgeschoren porem van Joling, orerend in een of ander hersenloos programma, op mijn 101 cm breedbeeldscherm moet aanzien, per slot van rekening kan ie ook uit, maar de zanger lijkt inmiddels ook qua geheugen aan het aftakelen te zijn. Riep hij vorige week nog bij Jensen op de bank dat hij echt nooit meer terug zou keren naar “De Toppers”, nadat hij er al een tijd uit was vanwege een “ruzietje” met collega relnicht en bruinwerker Gordon, die eveneens uit de Toppers wilde stappen? Hoor ik op het nieuws dat zowel Joling als Gordon weer terugkeren naar de Toppers, en dat ze nu dus met zijn vieren doorgaan in 2010? Schiet mij maar in een rubber dus…

Zo zie je maar dat de klaarblijkelijk geveinsde vastberadenheid die Gerard afgelopen week nog stoer op de bank zat te tonen, en dat zijn besluit definitief was niet op de vraag van Froger in te gaan om terug te keren ook een natte scheet in de wind lijkt te zijn. Ook bij Gerard moet het kacheltje roken lijkt het. Of is het in zijn geval toch het ontzettend grote ego wat gestreeld dient te worden? Bij Gerard kan dat best wel eens de doorslag zijn, want als er één aandachtsgeil is dan is het deze bruinwerkende volkszanger wel. Hij mist gewoon zijn strakke glitterpak met veren en af een toe een kneepje van Gordon in zijn kont of elders denk ik.

Anyway, volgend seizoen dus een kwartetje in plaats van een triootje Toppers en weer een aantal uitverkochte shows ongetwijfeld, want een feestje bouwen met een super liveband dat kunnen ze alle vier wel. Nu maar hopen dat ze niet nog meer zangers gaan integreren in de groep, want voor je het weet sta je naar de discoversie van het Urker mannenkoor te kijken en die hebben toch een iets andere doelgroep en repertoire. Ik zie de DVD wel weer verschijnen als het zover is.

Share

Had ik het een paar verhaaltjes terug al over het te pas en onpas gebruik van een ander K-woord, wat dat betreft wordt het woord kut eigenlijk ook voor alles en niks gebruikt, en vaak ligt de complete tegenstelling in betekenis slechts in de nuance van de zin.

Spreken we over “die meid heeft een fantastisch lekkere kut” , als bargoens voor het klaarblijkelijk “lekkere”  vagijn van deze deerne, tegelijkertijd spreken we over “die griet is een ontzettend kutwijf”, wat garant staat voor een vrouw die waarschijnlijk bij de uitspreker dezes een niet al te prettige indruk heeft achtergelaten.

Het is eigenlijk frappant om te zien dat de term kut, die volgens mij officieel verwijst naar het vrouwelijk geslachtsdeel in zoveel negatieve woordcombinaties is terug te vinden. Denk aan “kutweer, kutjong, kutleven, kut-Marokkaan, kutzooi…. of kut met peren (of kers in deze illustratie)”  en meer combinaties waarbij de relevantie tot het origineel over het algemeen prettige voorwerp mij totaal vreemd is. Ok, een jong komt meestal uit een kut, en een Marokkaanse vrouw zal onder haar boerka ongetwijfeld ook een kut hebben, maar de samenstelling verliest elke vorm van relatie met de oorspronkelijke kut. Op de radio hoor je regelmatig de soundbite van Lucille Werner met haar “Daar heb je dat kutpaard weer….”, iets wat waarschijnlijk slaat op de schimmel van Sinterklaas? Terwijl dat paard volgens mij een ruin is…. dus niente kut zullen we maar zeggen.

Uit persoonlijke ervaringen hiermee kan ik u zeggen dat de smaak van een goed onderhouden en fris gedouchte kut helemaal niet onplezant hoeft te zijn, terwijl de term kutsmaak eigenlijk alleen maar voor het tegenovergestelde wordt gebruikt. Ik raak dan ook in verwarring als ik iemand hoor roepen “het leven is kut”, want ik denk dan bij mezelf, bedoelt hij nu dat het leven lekker is of niet? Om over de term “kuttenkop” of “kutgezicht” nog maar helemaal niet in discussie te gaan, want hoe dat eruit zou moeten zien is mij een raadsel. Wellicht als het plaatje wat ik vond op internet?

Ga je eens speuren naar de oorsprong van het woord kut, dan zou je kunnen veronderstellen dat het afkomt van het engelse woord “cut”, wat zoveel als snede betekent, en een veel geroepen kreet is bij regisseurs van films als hij aan het einde van een scene de camera’s wil laten stoppen (een snit/knip in de film). Dat door je oogharen heen omgeslagen naar het pretplekje van de vrouw, wat technisch gesproken ook een soort snede is, lijkt me voor nu een afdoende verklaring, waarmee ik wel uit de voeten kan. Een veelgebruikt excuus is dat k.u.t. de afkorting is van “kunt u tekenen?” of “ken uw taal”, waarbij ik dan direct roep je bedoelt “knip uw teennagels”.

Voor een alledaags veel gebruikt woord blijft er toch een beetje de “Oeps wat zeg ik nu…” zweem over het woord kut hangen, want waren wij afgelopen week op een verjaardag namen aan het verzinnen van ons toekomstig nieuwe gezinslid, de sjiewaawaa van onze dochter, ik liet zonder erg uit mijn mond vallen: “we noemen hem gewoon kuthond”, niet wetende dat het bijna 4-jarige neefje achter een begonia het gesprek letterlijk stond te absorberen. Na het horen van de term “kuthond” sprong hij achter de begonia vandaan en riep vol overtuiging, en met een grijns van oor tot oor: “Ohhhh…… dat mag je niet zeggen, kuthond…grinnik, grinnik, grinnik”.

Ome Ron had het gedaan, en ik probeerde me er met het schaamrood enigszins op de kaken nog uit te kletsen door te zeggen dat ik “kunsthond” bedoelde, maar ja, erg overtuigd daarvan was hij ook niet. Anyway, na een hoop gegrinnik vloog hij weer naar het volgende spelletje toe, want energie heeft dat menneke in overvloed.

Aangezien het woord kut voor mij absoluut iets abstract positiefs betekent sluit ik dit verhaal af door u een ontzettend fijne kutweek toe te wensen. Ik weet zeker dat ik hiermee in Google weer hoog scoor, als een veel gezocht zoekwoord.

Share

Afgelopen jaar heeft ze keihard moeten buffelen om 3-VWO met een mooie cijferlijst te kunnen doorworstelen, wat consequenties had voor een grote hobby van haar, letterlijk en figuurlijk, namelijk haar dressuurpaard. Als je een eigen paard hebt, in dit geval een knoeper van een ruin van dik 750 kilo en 1,74 schofthoogte, dan betekent dat eigenlijk dat je elk moment van je vrije tijd naar dat dier toe moet, om hem te verzorgen, met hem te gaan stappen, oefenen, kortom, er is altijd wel iets wat je met en bij een eigen paard moet doen.

Omdat dit jaar er toch voor haar letterlijk op of onder was, moest Noah, zo heet die knoepert, wijken voor school, en terecht, want je toekomst is veel belangrijker dan een paard toch? Het paard is dus verkocht aan iemand op de manege die wij goed kennen en waarvan we zeker weten dat het dier goed verzorgd en getraind wordt. Daarbij blijft hij op dezelfde manege in Bleiswijk, dus als ze een knuffelbui heeft kan ze hem opzoeken.

Tot zover even de inleiding naar het uiteindelijke onderwerp, want met het inleveren van haar eigen paard bleef er dus alleen maar school over, en onze drie katten, die onopgemerkt door het huis sluipen, eten, af en toe een kroel komen halen, maar vooral veel slapen. Onze dochter had dus een nieuw doel nodig om haar energie op te botvieren, alsof haar vriendje niet genoeg is. En ze had met alles kunnen komen aansjouwen, cavia’s, hamsters, ratten, muizen, zelfs vlooien had gekund….. maar nee, ze komt met een fokking sjiewaawaa aankakken.

Een watte? Een chihuahua zoals je het niet fonetisch schrijft, een heel klein keffertje waarvan men denkt dat het zijn oorsprong heeft in Mexico, en wat per kilo zo ongeveer het duurste stukje vlees op aarde is. Om je een idee te geven waarover ik het heb….. een sjiewaawaa past in een koffiekopje als pup, kan languit slapen in een instapper maat 45 en heeft eigenlijk nog het meeste weg van een iets te hard opgepompte cavia of rat, afhankelijk of je een kort- of langharige versie hebt.

Als ik zo’n sjiewaawaa moet beschrijven kan ik eigenlijk het beste roepen, kijk eens naar de film “Gremlins”, want typisch voor het hondje zijn een paar knoeperts van puntoren, en licht uitpuilende ogen waaromheen eigenlijk niet of nauwelijks een kleurrand te vinden is. Daarbij is de kortharige versie, mede omdat er nauwelijks haar op zit zo iel dat je bang moet zijn om tegen het beestje te ademen, daar anders alle vier zijn satêhprikkertjes van pootjes waarschijnlijk afbreken.

Maar goed, waarschijnlijk gaat er een kortharige komen, al was het maar omdat iedereen in ons gezin een langharige leuker vindt, en je moet als 17-jarige puberT uiteraard even lekker dwars tegen de meningen ingaan. Dus mogelijk een rugje aan euro’s armer en een sjiewaawaa zonder bekleding en toebehoren rijker gaat zij al haar zorg en liefde over dat beestje uitstorten. Met de belofte dat wij (de rest van de bewoners) geen last van dat diertje gaan hebben. Het komt er wel op neer dat mijn nieuwe, nog in productie zijnde, balkonhek van hoogwaardig roestvast staal waarschijnlijk nog moet worden voorzien van goedkoop roestend kippengaas, omdat die kleine urk anders tussen de kieren doorwaait. Haar mooiste argument is dat zo’n sjiewaawaa goedkoop is in onderhoud, hij eet namelijk wel zes keer per dag, maar elke keer maar twee brokjes, dus twee dagen met een tinnetje Cesar of zo.

Dat arme beest wordt voor zover wij het nu in gaan schatten een levende versie van de hond van Barbie, gekleed in een echte Louis Vuitton jas, bijbehorende Nike Airmaxxen en bijpassend hondtasje… We kunnen het uiteraard niet laten om alle ongein uit de kast te trekken over deze aanstaand inwonende opblaascavia. Dus worden er in de zijkanten van haar scooter twee raampjes gezaagd, met gordijntjes, zodat het beestje, inclusief roze helmpje mee kan rijden in de buddysit van haar Vespa. We verzamelen sleuteltjes waarmee je blikjes sardienen open maakt om de hond mee op te winden, vragen hoeveel en welke soort batterijen erin moeten, en in welk gaatje het stekkertje van de lader moet, kortom…. het beest is er nog niet eens en nu al hebben we lol ervan.

Ik heb al recepten uitgezocht voor op de barbecue, en ook met carnaval gaat dat arme dier eraan geloven lijkt het, maar ja, wat wil je dan als eenhapscracker? Dat is nog onder het voorbehoud dat één van onze katten dat ukkepukkie niet vóór die tijd verslonden heeft. Mocht u nog recepten hebben? Mail ze of plaats ze in de reacties, onder de lekkerste verloten we een mooie prijs.

Share