Ron schrijft…

Normaal zal ik niet snel werk van een ander op mijn blog plaatsen, maar dit is weer een van die uitzonderingen die het waard zijn tegen deze regel in te gaan. Terwijl wij de vele lieve wensen op de prachtige kaarten nogmaals, na twee dagen “van de radar af” te zijn geweest in Limburg, eens doorlezen, valt een simpel A4-tje met hierop een tekst uit de grond van iemands hart voor de tweede maal op, zonder overigens alle andere wensen maar enigszins tekort te doen.

De reden voor het simpele A4-tje was volgens de schrijver dezes het feit dat hij dit niet met goed fatsoen op een kaart geschreven kreeg, maar ondanks de eenvoud van het velletje papier is de boodschap erop eentje die een traantje in de ogen weet los te maken. Dus Mika, hier ga je dan als uitzondering op mijn blog, ongewijzigd op het adres na:

Ware Liefde.

Ware liefde is zeldzaam. Je ziet het zelden maar wanneer je het ziet ben je getuige van intens geluk.
Vandaag zijn wij met z’n allen getuige geweest van intens geluk. We hebben twee mensen een gelofte voor het leven af zien leggen.
Twee mensen waarbij iedereen kon zien dat het om ware liefde ging.

Ron Hartendorp en Roelien Maasland geven elkaar op Zes Augustus tweeduizendtien (6-8-2010) omstreeks 13:00 uur het Jawoord en bezegelen daarmee hun liefde voor elkaar.
Iets wat voor sommigen wellicht als een verrassing kwam maar naar mijn mening het enige logische vervolg was op het samenkomen van twee fantastische mensen.

Ik mag met gepaste trots zeggen dat ik twee van de mooiste mensen op aarde heb leren kennen, heb mogen genieten van hun liefde en gastvrijheid en kunnen aanschouwen hoeveel deze twee mensen om elkaar geven.

Als liefde tastbaar was zat op hun adres te Berkel en Rodenrijs het hele huis propvol.
Ik zou zo nog uren door kunnen gaan, maar eigenlijk heeft het allemaal geen uitleg en toelichting meer nodig.
Nee het is duidelijk, iedereen kan zien hoe het zit, het straalt er vanaf.

En daarom, Ron, Roelien, wil ik jullie samen al het geluk van de wereld toewensen.
En hoop ik dat deze prachtige dag jullie voor altijd samen mag binden zowel in voorspoed als in tegenslag.

Lieve Mike, onze deur staat altijd voor je open, dus blijf vooral binnenvallen als je daar zin of behoefte aan hebt…. of als je eens HD Formule 1 wilt kijken (vanaf vierde week augustus is nu de planning).

Een dikke knuffel,

Ron en Roelien

Even voorop gesteld dat ik geen McAfee hater ben, zelfs jarenlang zakelijk en privé trouwe klant ben, en dat mensen af en toe fouten maken. Maar eerlijk is braaf, die van 21 april 2010 was er wel eentje van wereldklasse. Je levert razendsnel als grote Antivirusmaker een update om een zoveelste virus wat zich richt op de onnoemelijk vele beveiligingsgaten in Windows XP SP3 te dichten, en haastige spoed bleek in dit geval niet goed. Hun over het algemeen zeer goed detecterende scanner zag een van de systeembestanden van Windows XP SP3 aan voor een met een exploit besmette versie en afhankelijk van welke versie McAfee en de instellingen werd dit bestand of wel gereduceerd tot 0 bytes, danwel gewist of verplaatst naar McAfee’s Quarantine map op de C-schijf.

Goede raad is duur, want het bestand svchost.exe is redelijk cruciaal binnen een werkende Windows installatie en zorgt voor tientallen basisfuncties binnen het besturingssysteem. Ergo, het door McAfee onterecht als besmet aangemerkte danwel gewiste bestand maakte dat bij (volgens McAfee zelf) ongeveer 1% van de McAfee gebruikers dat Windows niet meer doorstartte of na opstarten totaal onbruikbaar was, simpelweg omdat het niet meer werkende svchost.exe de kerntaken in Windows niet meer kon activeren.

Volgens de buzz op internet waren het alleen XP SP3 machines die het slachtoffer waren, en ondanks dat McAfee de foute update al na enkele uren had verwijderd van haar servers en het en publiek een beetje aan het downplayen was (het viel eigenlijk nogal mee), was een van mijn collega’s de pineut, die ondanks de vele fixes op het net gisteren zijn PC maar opnieuw heeft geïnstalleerd, omdat de fixes niet werkten. Zelf had ik zoiets van, Ok, kut voor XP SP3 gebruikers, blij dat ik Windows 7 draai op de meeste van mijn computers. Totdat vanavond mijn broertje me belde dat zijn “server”, een nettop machientje zonder DVD speler, en draaiende op Windows XP SP3 niet meer wilde werken en dat de fix die hij op de zaak van de ICT boyz had meegekregen niet werkte, en of ik nog iets wist om die PC weer levend te krijgen. Wat was ik blij dat ik de meeste fixes toch even had doorgelezen, want alhoewel het eenvoudig lijkt, blijkt het al met al voor de leek (lees broertje met minder PC kennis als ik) absoluut adacadabra is, en de paniek en wanhoop direct toeslaan. (Hoe een nettop te herinstalleren zonder DVD speler en USB bootable memorystick….)

De basis van een geslaagde reanimatie van een door deze zepert gehandicapte PC is in essentie simpel. McAfee houdt in drie .dat bestanden de laatste virusdefinities en oplossingen bij, maar houdt ook heel intelligent een voorlaatste versie van die bestanden vast. Dus roepen de computernerds, je kopieert gewoon even die oudere set bestanden over de nieuwe heen, en voila, de dreiging van McAfee is verdwenen. Probleem twee is het verplaatste of gewiste svchost.exe bestand uit de map Windows/system32. Dus roepen de computerfreaks, dat dat bestand her en der in andere mappen ook staat, dus simpel even over de 0 byte of verdwenen versie kopieren, en je bent “back in business”. Klinkt simpel niet? Pies of keek zo te zeggen.

Niet dus, want de fix, die uiteraard werkt, moeten mensen gaan uitvoeren in veilige modus, maar dan wel die met de commando prompt, en dus niet in die blinden en slechtziende VGA versie die windows ook als veilige modus noemt. Die laatste werkt niet omdat…. juist…. svchost.exe nodig is om dat te laten werken. Dus moet je je PC met F8 opstarten en kiezen voor de allerbovenste versie veilige modus, die met de commandoprompt. En dan is de gemiddelde computergebruiker al afgeserveerd, want na een hoop zwart scherm met knipperende cursor komt er uiteindelijk niet meer dan een zwart scherm met een commandoprompt, die alleen maar aangeeft op welk pad je op schijf C nu zit. En dan….tja, dan bel je je grote broer met de moed der wanhoop op, want die is ouder, dus die spreekt mogelijk nog die fossiele taal genaamd MS DOS.

Ok, laat ik proberen in lekentermen uit te leggen hoe ik na een klein uurtje een niet DOS kenner door de fix heen heb gepraat ook een soort van universele hint te geven voor de andere slachtoffers. Waarbij de taken zijn om de foute dat bestanden van McAfee te vervangen door oudere versies die wel werken, en het verdwenen svchost.exe bestand op zijn oorspronkelijke plek terug te zetten.
De instructies (bijna woordelijk) die de nettop van mijn broertje weer levend hebben gekregen staan hieronder, waarbij [Enter] de Enter toets betekent. Overigens is Windows niet hoofd/kleine letter gevoelig, dus mag je alles hierna in kleine letters inkloppen.

Stap 1.

We starten de PC op met functietoets F8, en kiezen voor veilige modus met commandoprompt, waarna we kiezen voor de XP installatie en als gebruiker Administrator zonder wachtwoord.
Je eindigt dan met een zwart scherm met hierin een pad wat lijkt op C:\Documents en Settings\<gebruikersnaam>.

Type: CD\[Enter], waarna je een nieuwe regel krijgt met hierin C:\>

We gaan nu eerst de foute dat bestanden overschrijven met een oudere versie.

Stap 2.

Omdat ik niemand hele lange paden wil in laten typen gaan we naar de juiste plek stap voor stap.

Type:CD Program Files[Enter]
Type:CD Common Files[Enter]
Type:CD McAfee[Enter]
Type:CD Engine[Enter]
Type:CD OldEngine[Enter]

Als het goed is en je geen foutmeldingen hebt gekregen staat er nu op het scherm:

C:\Program Files\Common Files\McAfee\Engine\OldEngine>

Type:dir[enter]

Als het goed is zie je een vijftal bestanden staan waarvan er drie op .dat eindigen.

Omdat het DOS copy commando niet kan werken met bestand en mapnamen die langer zijn dan 8 tekens en die geen spaties in die namen aankan, moet je dus een XP truc gaan toepassen om de foutieve dat bestanden in de map /Engine te vervangen.

Type:copy avv*.* c:\progra~1\common~1\mcafee\engine[Enter]

Als het goed is eindigt dit commanda met de mededeling 3 bestand(en) gekopieerd. Waarmee je dus de foute .dat bestanden van McAfee hebt vervangen door de laatst werkende oudere versies.

De oorzaak van alle ellende heb je nu opgelost, maar nu nog de schade herstellen, namelijk het terugzetten van het bestand svchost.exe

Stap 3.

Dit is de meest falende stap in alle fixes die ik op internet heb gevonden, simpelwel omdat een reservekopie van svchosts afhankelijk van de Windows versie en ouderdom ervan al dan niet voorkomt op diverse plekken.

Nu zou ik alle mogelijke plekken kunnen noemen, maar dat is een gebed zonder einde, dus laat ik jullie gewoon even zoeken ernaar, met hulp van mij uiteraard.

Type: CD\[Enter] waardoor je weer in de zgn root van je harde schijf eindigt, met de regel C:\

Nu gaan we op zoek naar een bruikbare versie van svchost.exe

Type:dir svch*.* /s[Enter]

Dit commando graast je hele harde schijf af op zoek naar bestanden die beginnen met svch (dit kan met een grote volle schijf even duren).

Het resultaat is elke keer het pad, en een of meerdere bestanden die aan de zoekopdracht voldoen. Geloof me, Windows groeit niet voor niets zo hard, soms bestaan er meerdere versies van hetzelfde bestand op diverse plekken.

Als je mazzel hebt krijg je een of meer paden met hieronder de regels svchost.exe, gevolgd door een grootte van het bestand. Heb je pech dan kom je soms niet verder dan één plek waar alleen svchost.ex_ staat.

Heb je een echte svchost.exe dan is de oplossing als volgt:

Noteer het pad waar deze versie staat (bijv: c:\windows\dllcache) en type daarna het volgende commando:

copy <gevonden pad>\svchost.exe c:\Windows\system32[Enter]
Voorbeeld bij PC broertje:

copy c:\windows\i386\svchost.exe c:\windows\system32[Enter]

Als je alles goed hebt ingeklopt eindigt dit met 1 bestand(en) gekopieerd.

Hierna kan je de PC herstarten, en dat doe je vanuit dos netjes met het volgende commando:

Type:shutdown /r[Enter]

Hiermee herstart de PC na een aantal seconden, en als het goed is kan je daarna gewoon weer werken in Windows. (vergeet niet McAfee te updaten).

Als je pech hebt dan vind je ergens alleen maar een bestand genaamd svchost.ex_

En bestand eindigend met een _ is een gecomprimeerd installatiebestand van windows, wat je even moet uitpakken alvorens je het kan terugzetten.

We gaan eerst naar de plek (bijv: c:\windows\i386) toe waar net ex_ bestand staat, als volgt.

Type: CD C:\<gevonden pad>[Enter]

Je kunt controleren of je in de juiste folder bent geëindigd door dir svch*.*[Enter]  in te typen, waar je als het goed is in het scherm svchost.ex_ te zien krijgt.

Type:expand svchost.ex_ svchost.exe

Dit commando decomprimeert het installatiebestand naar een volledige versie van svchost.exe.

Type:copy svchost.exe c:\Windows\system32[Enter]

Dit commando eindigt als het goed is met de mededeling 1 bestand(en) gekopieerd.

Nu kan je de PC herstarten zoals hierboven beschreven staat en is hij gereanimeerd.

Over de telefoon een uurtje werk, met deze handleiding waarschijnlijk de helft… succes !! En McAfee…. bedankt !!

UPDATE

Het <gevonden pad> iets meer verduidelijkt….

Ik schrijf dit verhaal met redelijk gemengde gevoelens, maar de uiteindelijke aanleiding is een uitzending van Pauw en Witteman (zonder die laatste overigens) waarin een meneer Bert Dorenbos met een semi-ludieke actie besloot een flink aantal belangrijke politici een ”zelfmoord” pil op te sturen. Onze J.P. was duidelijk geshocked en heeft de veiligheidsdienst erop los gelaten, maar een en ander was aanleiding voor P&W om deze man eens aan te horen.

Waarom gemengde gevoelens? Simpelweg omdat ik afgelopen dinsdagmiddag, met prachtig lenteweer, samen met collega’s afscheid heb genomen van een man die in mijn zakelijke carrière een jaartje of tien bijna wekelijks mijn pad heeft gedeeld, en die ik omschrijf als een kerel die het maximale uit het leven heeft getracht te halen. Concreet kwam ik hem ongeveer twaalf jaar geleden als eigenaar/directeur van wat toen nog een toeleverancier van ons was, een bedrijfje wat voor ons een steeds belangrijker product produceerde, en waarvan de eigenaar een goede vriend was van mijn baas.

Ruud, zo heette hij, was niet een echte ondernemer pûr sang, maar wel een meer dan echt mens, iemand met pretoogjes als ik dat zo mag uitdrukken. Hij bouwde het bedrijfje wat hij zo goed als failliet van zijn vader van de belastingdienst overnam uit tot een bescheiden toko die mooie spullen maakte, hierbij vertrouwende op een aantal bijzonder trouwe medewerkers. Waarom was Ruud geen echte ondernemer? Eigenlijk omdat hij -waarschijnlijk vanuit zijn familie- had geleerd om geen geld uit te geven wat hij niet had, en ik heb vele discussies gehad met beide broers die zijn bedrijf draaiden over uitgeven van geld, of toch maar niet. Ik heb nooit geweten dat je boren zover kon slijpen…..

Wat was Ruud dan wel? Nou, hij was een echt mens, sociaal voelend voor de personen die hem trouw terzijde stonden in het runnen van de zaak, zelfs als een persoon door eigen medische omstandigheden eigenlijk buiten het echte arbeidsproces komt te staan en afhankelijk zou moeten zijn van onze welvaartsstaat. Kort door de bocht was zijn bedrijf totaan bijna zijn pensioengerechtigde leeftijd in de capabele handen van twee broers, aangevuld met een aantal absolute vakmensen van de oude stempel en een boekhouder van het type sigarenkistje en kasboek. Maar…. wij als klant wilde meer productie, nieuwe producten, snellere levertijden en betere prijzen, kortom… discussies die ik vaak heb gevoerd met hem, maar die altijd eindigden in een gezellig broodje en drankje tot diep in de middag bij café “Pleinzicht” in Schiedam, en eindeloze discussies over van alles en nog wat uit het leven, behalve echt over zaken doen.

Toen had ik wellicht al moeten doorzien wat er met hem aan de hand was, zeker omdat ik zelf een oma heb moeten zien wegkwijnen aan de gevolgen van dik 18 jaar Alzheimer, het keer op keer terugkomen op sterke ervaringen met een collega van mij in het verre Singapore, zijn avonturen in het hotel en wat al niet meer. Hij kon er (achteraf herkenbaar gelijk mijn oma) geen genoeg van krijgen om deze verhalen onder het genot van een glas rode wijn, een broodje hete kip en een sigaartje tot mij te laten komen, keer op keer, en elke keer alsof hij ze mij voor het eerst vertelde. Ik moet zeggen, dat ik deze vrijdagsessie altijd als een genoegen heb ervaren, want discussies over het leven en zijn persoonlijke ervaringen in zaken doen in Singapore zijn mij wel toevertrouwd.

Uiteindelijk een jaar of zeven geleden startte de overnameonderhandelingen tussen twee oude vrienden, mijn baas, en namens Ruud senior ,zijn zoon, want Ruud was inmiddels ietsje mistiger geworden, om het netjes uit te drukken. In zijn privéleven werd hij tot dan toe op het juiste pad gehouden door zijn lieve vrouw Ans, die altijd wist waar hij uithing, en die altijd ervoor zorgde dat hij na een broodje/zakenmeeting met Ron uiteindelijk weer thuis eindigde. Gek genoeg bevestigde zijn zoon tijdens de toespraak bij de crematie dit “zorgen dat je onvindbaar bent” gedrag van zijn vader feilloos, wetende dat hij meestal de weg naar een van zijn favoriete kroegjes wel had gevonden, daarbij op vakantie vrouw en kinderen soms even verdwaald achter zich latende. Een gezin wat hij overigens heel hoog in het vaandel had staan, een nagenoeg voorbeeldige vader dus, voor zover daar een echte definitie van bestaat.

Ruud had altijd een aanleiding voor een feestje, een gezellig samenzijn, een “zakenmeeting”, als het maar onder het genot van een wijntje, een sigaartje en een hapje kon. Hij vertelde mij wel eens dat zijn ultieme oude dag was om samen met zijn Ans een plekje in Frankrijk te bemachtigen om daar zijn oude dag door te brengen, du Vin, du Pain…enz, iets wat ik hem overigens meer dan gegund had. Het wrede lot had echter andere plannen voor Ruud en zijn egaa.

Zoals gezegd heeft Ruud zijn bedrijf zo’n zeven jaar geleden verkocht aan mijn baas, waarbij mijn baas (zoals ik hem ken) ervoor heeft gezorgd dat Ruud, een eigen ondernemer die nooit echt aan zijn pensioen had gedacht, ervoor heeft gezorgd dat hij buiten het geld voor het bedrijf, lekker een oude dag had kunnen uitleven. Helaas ontviel zijn levenspartner en engelbewaakster Ans hem tijdens een routineoperatie aan haar knie, en daarna was de toch al flink aanwezige Alzheimer-mistigheid ongeremd los leek het. Zonder zijn kompas Ans in het enigszins mistige leven waarbij niet alles meer zo helder voor de geest stond ging Ruud hard achteruit. Hierbij moet ik mijn bewondering uiten voor Ruud’s compassie als het gaat over een van mijn (door de overname) goede collega’s en Ruud’s steun in zijn ziekte en om in de arbeidswereld blijven, als niertransplantatiepatient, daar waar andere werknemers deze persoon waarschijnlijk hadden afgeschreven. Die bewondering is overigens wederzijds richting deze inmiddels echte collega, toen de rollen waren omgedraaid, en die ondanks het feit dat Ruud niet meer de eigenaar was van het bedrijf, samen met zijn vrouw tot bijna op het laatste Ruud is blijven bezoeken en stimuleren als het ging over herinneringen van het verleden, iets wat voor Alzheimerpatienten nu juist zaken zijn die ze zich niet meer kunnen herinneren.

Kort door de bocht werd ik dus een beetje kwaad toen deze uber-CU meneer Dorenbos vond dat alleen God mocht bepalen wanneer iemand uit het leven mocht stappen. Lees me niet verkeerd, want denkend aan Ruud had deze persoon van mij heel oud mogen worden met zijn vrouw en zijn gezondheid en vooral zijn geheugen. Geen van allen waren hem klaarblijkelijk gegund, en zeven jaar van twilightzone bestaan met angsten en pijn waren het enige wat hij nog kon uitleven voordat zijn lijf uiteindelijk de strijd opgaf, dit tot verdriet, maar heel dubbel ook tot verlossing van een ieder die hem een plekje in zijn/haar hart gaf. Respect voor zijn kinderen en zijn verzorgers, en zijn ex-werknemers die hem gedurende die periode nog hebben begeleid en gesteund, ook als dit uitzichtsloos was.

Kom ik terug op de uitzending van P&W. Wie is Dorenbos met zijn Christelijke kak om dit soort zinloos bestaan onder het mom van God bepaald niet te mogen beëindigen? En eindig ik met een eerdere conclusie, gedaan in een blog over een andere vriend die ons veel te vroeg is ontnomen. De verkeerde mensen gaan altijd te vroeg dood….., waarbij verkeerd uiteraard in de tegengestelde vorm bedoeld is. Ruud…. zoek een plekje aan de bar naast Jan Smit, een herkenbaar oude hippie met een droog soort humor en een heel eigen visie op het leven (ondanks dat hij import Amsterdammer is), pak een rood wijntje en een sigaartje….. we’ll meet again ol’ geezer…. rest in peace!!

Vandeweek kopte een aantal nieuws websites dat alle mannen porno kijken, en uiteraard kan ik dat zonder schaamte beamen, want tenzij je het Christen Unie “anti_porno-jezus_is_onze_redder.exe” filter op je PC hebt geïnstalleerd ontkom je tijdens zoeken op het internet bijna niet aan porno in de meest uiteenlopende varianten.

Zo zocht ik vandeweek op de term “zwarte slang”, gewoon omdat ik hiernaar voor een project op zoek was, en dus eens de internetmarkt aan het afstruinen was op zoek naar een leverancier hiervoor. Dus Google op, helemaal onbewust van het feit dat je, met heel veel fantasie, zou kunnen refereren met deze term aan het geslachtsdeel van onze negroïde medemens, een onderdeel wat vanuit de mond-op-mondreclame van origine al behoort tot de categorie XXL, vergeleken met de blanke en Aziatische piemels. En verdomd, ik tuinde er op Google dus ook met open ogen, en niet veel later met open mond in. Ooooo, my f*cking God…. dat dat bestaat?

Voor ik er erg in had zat ik virtueel oog in oog met de “afgehakte kinderarmpjes” van een tweetal donkere mannen, waarvan ik de rillingen over mijn rug kreeg. De grootste van de twee was namelijk uitgerust met een puddingkanon van meer dan ”slechts” 16 inch, ofwel langer dan bijna 41 cm. De blonde dame die de prutbuksen van beide heren in de hand hield was klaarblijkelijk net zo onder de indruk van deze knoeperts. Haar kin was in ieder geval net zover naar beneden gezakt als de mijne inmiddels. Klik hier maar eens voor de trailer van deze film.

Hoe ga je, met een litertje of vijf aan bloed, in vredesnaam zo’n apparaat stijf krijgen, zonder dat je zelf zwarte en groene vlekken voor je ogen krijgt van het gebrek aan bloed voor de rest van je lijf? Waar laat je zo’n zwengel in slappe toestand? In je broekspijp? Om je middel geslagen? Daarbij kwam ik er verder gapend op deze site achter dat beide heren op het moment suprême ook nog eens goed waren voor pak um beet een halve liter blafpap elk, terwijl ik uit eigen ervaring en uit de monden van “van Kooten en De Bie” weet dat de gemiddelde man al die moeite moet doen voor een beetje jeuk aan je snikkel en een vingerhoedje stijfsel, en dat goed kauwen je halve eten is.

Ok, het zal wel om het visuele aspect van deze extreem lange slagboompielemozen gaan, want ik kan me niet voorstellen dat er ook maar één vrouw op deze aarde rondloopt die met goed fatsoen iets zinnigs of opwindends kan doen met de volle omvang, want via de reguliere weg kom je niet ver, ga je achterlangs dan wordt het een soort endoscopie richting de dikke darm, en oraal loopt het uit op een diepe maagsonde met kans op de verdrinkingsdood van de hoeveelheden fapsel wat je moet slikken.

Als je overigens eens goed naar een gemiddelde pornovideo gaat kijken dan valt je na wat tijd direct op dat de meeste pornoacteurs hun geweldige stamina te danken hebben aan het wonder van herhalen van scenes, want de “drie minuten man” is gemiddeld toch, om maar te zwijgen van de magnetronman…. PING…Klaar? Ik vermoed dan ook dat de tampeloerissen van beide bovengenoemde heren eveneens fake zijn, al was het maar omdat één van die gasten bijna blank is, maar wel een leuter met de kleur van een gitzwarte dropstaaf uit zijn korte broek zwengelt. Ik vrees dus dat dames die vallen op negroïde heren met extreem grote klabanussen in dit soort films gewoon zitten te kijken naar knap nagemaakte latex- of siliconenpiemels die kunstig aan de heren zijn vastgemaakt, en dat de enorme ontladingen die deze heren eruit weten te blaffen waarschijnlijk ook gewoon met een pompje uit een pak “Friese Vlag” magere yoghurt worden afgeschoten richting de gelukkige dame die deze overstroming heeft veroorzaakt.

Feit is dat je in het wereldje dat porno heet steeds extremere zaken voorbij ziet komen, je wilt niet weten wat er allemaal in gestopt kan worden, of wat er allemaal weer uit komt, vandaag de dag, want gewoon recht op en neer een potje rampestampen is klaarblijkelijk voor de afnemers van dit genre films allang veel te gewoon om nog enigszins van opgewonden te raken. Ze doen hun best maar, ik doe wel gewoon, dan doe ik volgens mijn lief al gek genoeg, en ik hoor ze niet klagen na afloop.

O, ja, de zwarte slang heb ik na wat laveren tussen de negeronderdelen door uiteindelijk toch nog gevonden.

Bij hoge uitzondering ga ik mij qua blog wagen op het terrein waar andere bloggers defacto veel beter in zijn, namelijk schrijven over het circus genaamd “Formule 1″.

Was afgelopen week de Hungaroring de scherprechter en equaliser voor een aantal personen, in positieve dan wel negatieve zin, het gevolg van deze race was verstrekkend. Hamilton liet eindelijk zien dat indien je hem de auto geeft die hij nodig heeft dat hij met overmacht een race weer kan winnen. Helaas te laat voor de kampioenstitel, die met een beetje tactisch geschuif van het team van Brawn wel eens in handen van Button kan komen.

Een groter probleem heeft Ferrari erbij gekregen sinds Hongarije, want met Massa voor langere tijd, en mogelijk de rest van het seizoen, uitgeschakeld door een rondvliegend onderdeel afkomstig van de Brawn van zijn landgenoot Rubens Barrichello en de matige prestaties van het team tot dan toe moest er een snel stoeltje gevuld worden.

Logische keuze voor Ferrari zou één van de twee testcoureurs, te weten Luca Badoer of Marc Gené zijn, beiden coureurs van formaat, echter Ferrari liet vandaag via de pers weten dat het een wel heel opmerkelijke coureur in het stoeltje van Massa’s bolide gaat planten. Riepen de Tifosi al de hele week her en der op het internet dat men Michael Schumacher weer moest terughalen? Verdomd, vandaag in de krant de bevestiging dat “Der Schumi” in Valencia het stoeltje van Massa gaat vullen met zijn Duitse aars. De beide testcoureurs weten dus bij deze wat ze werkelijk waard zijn voor Ferrari, wat net als McLaren geen kans meer op de wereldtitel heeft. Wat dat betreft zijn de Red Bull’s nog de enige wagens die Brawn van de titel kunnen afhouden, tenzij Button ontploft of dodelijk verongelukt.

Even voorop gesteld dat ik geen echte Schumacher fan ben, maar zeker zijn bijzondere talenten weet te waarderen, alleen zijn arrogante attitude niet, moest ik zonder erg denken aan Heintje Davids, en Mary Servaes, beter bekend als “De zangeres zonder naam”, en andere met name Amsterdamse volkszangers en zangeressen. Deze Nederlandse volkshelden vertrokken destijd allemaal met een publiek uitgemolken afscheidsfeest en een hoop tam-tam en bombarie van het artiestentoneel om meermaals erna (tja, wellicht waren de centjes op?) weer terug te keren met concerten en optredens.

Schumi hoeft voor het geld zeker niet uit zijn “pensioen” terug te komen, want het vele geld wat hij toen en nog steeds in deze sport (heeft) verdiend of gekregen is ruim voldoende om dit leven en de volgende vijf of zes in exhorbitante luxe te kunnen doorbrengen. Michael heeft namelijk nog steeds een contract met Ferrari, en alhoewel niet meer in de F1 bolide is de rappe Duitser nog steeds het boegbeeld van snelheid, adrenaline en mannenspeeltjes, te weten automobielen voor de (al dan niet vermogende) burger, met name voor de merken Ferrari en Fiat.

Kan hij het nog? O jawel, daarvan ben ik overtuigd, maar ik ben wel benieuwd met welke opdracht Schumi in Valencia en mogelijk erna de baan wordt opgestuurd. Het beste wat Ferrari eruit kan slepen is mogelijk het constructeurskampioenschap, door ervoor te zorgen dat beide rode bolides de laatste zeven races beiden hoog in de top 10 eindigen (er zijn wat dat betreft nog 126 punten te vergeven als ze alle races één en twee worden).

Wat de rest van het veld ervan gaat vinden? Ik denk dat de meeste oud gedienden het wel leuk vinden om weer eens tegen de zevenvoudige Weltmeister aan te mogen knokken, en bovendien eens te zien of de prestaties van de rode wagens nu werkelijk nog achterblijven of dat het toch het talent (of gebrek hieraan) van de rijders is.

Anyway…. Der Schumi ist zurück…. ik ga ervoor zitten denk ik….

Wellicht vraagt u zich af waarom ik in het onderwerp reclame maak voor een automerk? Helaas, niets is minder waar, want het is hoog tijd om eens lekker azijn te pissen over dit merk. En waarom? Omdat het kan en wij zo’n klerending voor de deur hebben staan.

Voor de intimi van de schrijver zal het vanzelfsprekend zijn dat hij hierover een goed onderbouwde mening zou kunnen hebben, komende uit een gezin waarvan zowel vader als broertje een carriere in de automobielindustrie achter de rug hebben.

Was de algemene consensus ten tijde dat ik rond de rijbewijsleeftijd was dat je nooit een Franse auto moest kopen omdat “ie al roestte in de folder”, ook de term “met de Franse slag” iets doen blijkt gestoeld op meer dan de fantasie van de schrijver dezes, en gebaseerd op de nuchtere waarheid.

Eén ding mag je de Fransen meegeven, en dat is hun gevoel voor innovatie, styling, opzienbarende technologie en markante vormgeving. Denk even terug aan de Citroën “snoek” DS, met zijn verschillende wielbasis voor versus achter, hydraulisch veringssysteem en op de duurdere modellen toen al meekoekeloerende koplampen, daar waar de concurrent nog bezig was met een broodtrommel met stoelen, stuur en een vier-cylinder lijnmotor die meer olie dan brandstof verstookte.

Ook Renault heeft zeker de laatste series auto’s een sterke attractie gehad op het publiek vanwege markante lijnen, bijna erotische achterkanten en veel electronica. Dat was dan ook de reden dat mijn lief een jaar of vier geleden koos voor een splinternieuwe goudblonde Renault Megane CC (de hardtop versie). Eerlijk gezegd heeft deze auto zelfs op mijn erogene zones de nodige uitwerking, want met een uitdagende kont en strakke lijnen zowel open als dicht is het op het oog een snoepje van een auto, wat voor 32 mille in euro overigens wel mag ook.

En dan blijkt het “Franse slag” principe in het ontwerp van de Renault boven te komen, want heb je wel eens een koplamp gewisseld van een Megane? Nee? Nou, pak je boekje er maar bij en verbaas je over de instructie, die begint met “verwijder het voorwiel aan de kant van de kapotte lamp”. Jawel, Renault heeft zoveel klerenzooi onder de motorkap gepropt dat de enige manier om uw halogeenlampje te bereiken, een luikje in de wielkast is, waarna je alsnog kabouterklauwtjes en ogen op je vingertoppen moet hebben om deze missie binnen 45 minuten te volbrengen. Het advies van Renault is…. kom naar de dealer en voor 65 euro wisselen we het lampje wel voor u, wetende dat je meestal binnen een maand voor de andere lamp aan de beurt bent.

En dan valt het kwartje, na zo’n advies. Renault bouwt auto’s die qua onderhoud meer opleveren dan tijdens de verkoop lijkt het, want verdomd, alles wat kapot kan gaan, gaat ook kapot aan zo’n barrel. Uiteraard is het hardtop dak eveneens een wonder van electrisch, hydraulisch en mechanisch vernuft, en als je op de middenconsole het knopje “dak open” indrukt sta je elke keer weer verbaasd dat de vele klepjes en zaken die achter je gebeuren elkaar maar nauwelijks missen, tijdens het wegfrommelen van het gehele glazen dak onder de kofferdeksel, dat is….. als het goed gaat. Want ook daar breken soms delen van het koetswerk spontaan af omdat ze net niet snel genoeg uit de weg zijn gekomen of zo, en gaat de euroteller weer lopen.

Toppunt van technologische bagger in deze auto zijn de motoren van de electrische ramen, die volautomatisch naar beneden gaan als het dak wordt ingevouwen, om te voorkomen dat ze stuk gaan. Om al dat vernuft te besturen heeft Renault in haar oneindige onbenul besloten om op elke motor een soort minicomputerchip te monteren die dat allemaal regelt. Echter Renault is vergeten dat er bij ramen over het algemeen wel water of condens naar beneden loopt, en je er dus voor moet zorgen dat die chip enigszins beschermd is daartegen. Nou, u kunt het raden, niet dus. Na even vier jaar fikt de ene na de andere chip op zo’n motor uit, en blijven je ramen te pas en te onpas open staan, en da’s niet handig als je in Rotterdam en omstreken woont, reist en parkeert.

Nu komt de Renault mentaliteit, of moet ik eigenlijk zeggen arrogantie, pas goed boven water, want Renault vindt dat dit niet onder garantie valt. Dus mag je die chippen door de garage op eigen rekening laten vervangen. En dan komt het hele addernest pas boven water, want die chippen worden niet los geleverd, maar komen alleen compleet met bijbehorende motor (die nooit stuk gaat). Ergo, usio, conclusio, mag je dus rond het vierde levensjaar voor je Megane CC, maar zeker ook bij andere modellen, rekening gaan houden met 370 euro exclusief 2,5 uur montagekosten, want alle vier de ramen gaan kapot, althans het chipje wat mogelijk een paar tientjes zou kosten. Dus opgeteld zit er een kleine 2000 euro kosten minimaal op de Megane CC rijder te wachten, tenzij je het wellicht zelf doen kan.

Onze Renaultdealer is overigens net zo boos als wij hierom, en heeft de volgende truc uitgehaald. Je neemt de chip van een Renault Laguna, die identiek is, van een motor van een Laguna af (die niet past) en zet die in de Megane erin. 15 minuten werk, maar wel de kosten voor de overigens goedkopere Laguna raammotor, dus voor “slechts” 330 euro incl montage per raam ben je klaar.

Het is uiteraard te schofterig voor woorden dat Renault dat chipje niet los levert, zelfs niet wenst toe te geven dat dit de zoveelste designflaw in een uiterlijk mooie auto is, en dat je dus bijna een complete auto moet betalen voor een ventieldopje aan materiaal.

Renault, een bedrijf wat in de F1 minimaal 250 miljoen per jaar uitgeeft aan ontwikkeling van hun raceauto’s, die een Spaanse ex-wereldkampioen en een wannabee Neder-Braziliaan miljoenen aan salaris uitbetaald, en die zijn productiemodellen dermate slecht uitontwikkelt dat de consument aan het langste eind trekt. Daarbij zijn de prestaties van het F1 team net zo matig als de kwaliteit van hun auto’s, wat dat betreft, Google eens op “Renault problemen”…. je schrikt je een ongeluk.

Nee, uit dit epistel blijkt dus dat de looks wel aardig zijn, maar het uiteindelijk gaat om een betrouwbaar innerlijk, iets waarin de Duitsers en zeker de Japanners elk Frans merk categorisch de baas zijn.

Ik ben dan ook blij dat na een zeer betrouwbare Zweed (van Ford blijkt) mijn volgende auto weer een echte Japanner is, en wellicht dat we de Renault no no no, als het even kan aan een onwetende koper slijten, iemand die voor het geile kontje van die auto gaat, want dat…… is een ding wat er zeker op zit.

Ik schreef ongeveer aan het begin van dit weblog dat ik, toen nog als single, via een singlessite een bonte verzameling gelijkgestemde mensen had ontmoet. Mensen uit het hele land, van allerlei pluimage, en in allerlei verschillende fases van hun leven.

Ongedwongen gezellige uitjes, vaak in het Rotterdamse, maar zeker niet exclusief, want ook het Noorden van het land was soms de locatie hiervoor. Tijdens de eerste grote Rotterdamborrel liep ik hem tegen het lijf en als eerste indrukken vaak de juiste zijn, dan was dat bij onze eerste ontmoeting zeker het geval.

Hoe omschrijf je iemand die je eigenlijk nauwelijks kent, maar waarvan je het gevoel hebt dat je hem toch goed kent? Jan, een kleine man, als we het over zijn postuur hebben, maakte op mij als eerste de indruk van een echte ouwe hippie. Zo’n kerel die zo uit de tijd van de flowerpower kon zijn komen lopen, spijkerjack, spijkerbroek, lang grijzend haar, klein rond brilletje, met daarachter een paar twinkelende pretoogjes.

Jan, een oer-Amsterdammer, met een evenzo Hollandse naam, iemand die niet om de hete brei heendraaide met zijn mening, maar die waar nodig recht voor zijn raap tussen je ogen plantte, maar er ook niet voor schroomde om mij als kerel na een gezellige avond borrelen gewoon even een afscheidssmakker te geven. Voor zover ik hem dan al kende, had ik de indruk dat dit een kerel was die echt leefde, alles gedaan had wat God, iemand waarvan hij de laatste tijd het bestaan in twijfel trok, had verboden. Zijn hele ”ik” tekende dat op in zijn sympathieke doorleefde en doorgroefde gezicht en in zijn gortdroge Amsterdamse humor.

Natuurlijk had dat leven de nodige tol geëist aan zijn lijf, en hij had recent toch al een en ander moeten laten sleutelen aan zijn interne leidingwerk om de enigszins krakende wagen aan de gang te houden. De laatste berichten en de laatste keer dat ik hem wederom op een gezellige drukbezochte borrel samen mijn zijn lief Els weer even mocht spreken, gaven toch aan dat het allemaal weer langzaam aan wat beter met hem ging, en dat hij het nog wel even zou trekken op deze aardkloot.

Toen ik dit weekend dan ook het korte berichtje van Els over zijn overlijden onder ogen kreeg had ik zoiets van: “Hé ouwe hippie, wat flik je ons nou toch?” Er toch stiekum tussenuit piepen, tegen alle verwachtingen in?

Elke vorm van gerechtigheid lijkt hier te ontbreken, want waarom moeten de goede mensen altijd te vroeg uit het leven gerukt worden? Waarom hij? Waarom nu al? Als er één volgens mij nog lang niet klaar was met het leven op deze kloot, dan was hij het wel, samen met zijn liefde Els, trouwplannen, en wat al niet meer voor moois in het verschiet.

Het mocht allemaal niet zo zijn, en er zal vast wel een reden zijn dat die God, als ie al bestaat, het nodig vond hem nu al op te roepen voor actieve hemeldienst. De redenen zijn voor mij echter duister, wetende dat hij hier bij een ieder die hij liefhad en zij die hem liefhadden een gapend gat achterlaat.

Lieve Jan, ouwe hippie, ik wens je de rust die je klaarblijkelijk nu hebt gevonden, en laat ze daar boven maar een poepie ruiken. Ik zal zeker zo af en toe nog eens aan je denken, en aan je lieve Els en iedereen die je hier achterlaat.

We’ll meet again….. en dan pakken we de draad weer op waar we gebleven zijn.

Tja, dit moet gezien de titel wel een positief bericht worden, want anders had er wel verloren of gelijkspel gestaan. Nee, het gaat niet over voetbal, want daar heb ik als “locatiegeboren” Feijenoorder op dit moment even niets mee, maar over een weddenschapje wat ik twee berichten terug heb afgesloten.

Mijn broertje en ik zijn deze week weer gewoon begonnen met werken, onze werkgevers dankend voor het feit dat we vorige week een beetje “van huis uit” konden “werken” gezien de toestand met onze vader, dus is ons bezoekschema verhuisd van tweemaal daags overdag, mede ook door zijn spectaculaire vooruitgang, naar de avonden, om en om.

Aangezien vanavond mijn beurt was, maar ook mijn lief en beide zoons wilden gaan, en ook mijn moeder nog mee moest, ben ik thuis gebleven, en is mijn lief, achteraf alleen met de oudste en mijn moeder op bezoek geweest.

Mijn nagenoeg gewonnen weddenschapje was dat hij deze week woensdag thuis zou zijn, en na het bezoek kreeg ik een telefoontje van mijn broertje, dat hij een wazige mededeling van mijn moeder had gehad, dat hij morgen al naar huis mocht, maar aangezien mijn lief nog niet thuis was van het bezoek, heeft zij hem later met de niet-bevooroordeelde versie nog even teruggebeld.

Mijn vader had vandaag wat onderzoekjes gehad, niks spectaculairs, en hij zou morgenochtend nog een scopie van zijn slokdarm en bovenkant van de maag krijgen om te kijken of ze alles goed gerepareerd hadden, uiteraard met een roesje, maar….. de nuchtere mededeling was dat hij daarna, als het roesje was uitgewerkt, en de arts hem nog even had gezien, wat hem betreft naar huis mocht.

Nu had mijn vader gisteren al aangegeven dat hij zodra hij groen licht had geen minuut te lang in het ziekenhuis wilde blijven, maar geen kleren, schoenen, jas en telefoon had, en of wij die vandaag dus maar alvast wilde meenemen. Met mijn moeder had ik ook afgesproken dat zij deze zaken vandaag klaar had liggen om mee te nemen naar het ziekenhuis, voor het geval dat.

En vanavond nadat mijn lief terugkwam begreep ik het gedrag van mijn moeder dus even niet meer. Zag ik haar afgelopen zondagnacht, en de dagen erna in totale ontreddering, totaal hulpeloos, in ongeloof over wat er gebeurd was, met de doodsangst in haar ogen over wat ze had aangetroffen op het toilet, vandaag leek het alsof ze hem niet thuis wilde hebben, althans, dat is mijn interpretatie van haar gedrag. Mens, wees blij dat je hem zo snel weer bij je hebt, was mijn eerste gedachte vandaag!

Ze had dus van alle zaken die we mee zouden nemen niets klaarliggen, en mijn oudste zoon moest dus op goed geluk maar een en ander bij elkaar harken voor zijn opa, maar zijn schoenen en jas mochten niet mee van oma. Als de goede man morgenmiddag dus te horen krijg dat hij weg mag dan moet hij dus maar zonder schoenen en jas mee met zijn kleinzoon, die beloofd heeft hem op te halen, omdat hij toch vrij is morgen. Zelfs toen hij bij zijn oma aandrong op deze zaken weigerde ze pertinent deze dingen te pakken, alsof ze hem niet thuis wilde hebben en dit gedrag dat zou bewerkstelligen.

Mijn vader kennende laat hij zich niet tegenhouden om zonder jas en schoenen te vertrekken daar, maar ik snap dus echt niet wat mijn moeder, die de laatste jaren voor een groot deel afhankelijk is geweest van mijn vader, omdat ze niet meer zo goed ter been is, met deze actie wil bereiken. Gelooft ze niet dat hij morgen al naar huis mag en denkt ze dat mijn vader dit verzint? Wil ze hem niet thuis hebben omdat ze bang is dat hij zorgbehoeftig is, en zij dit niet kan trekken, omdat ze zelf zorgbehoeftig is? Verdomme, wat gaat er in dat grijze koppie om denk ik dan? Wees blij dat “die ouwe” zo snel is hersteld en er weer is om achter je aan te rennen, of is dat veranderd?

Mijn vader is een nuchtere Hollander die niet van overdreven gezeik en gedoe houdt, onder het motto “als je me een klootzak vindt moet je me dat gewoon zeggen”, maar afgelopen dagen was hij in onze ogen wat obstinaat, liet hij mijn moeder bijna onomwonden weten dat hij dat zielige gepiep om hem wel een beetje zat was en het leven gewoon doorging, maar dat er gepraat moet worden lijkt me duidelijk. Wat mijn moeder heeft meegemaakt kan hij zich slechts vanuit wat hij nu weet realiseren, dus wellicht dat hij een en ander nog teveel bagataliseert, en het kwartje nog niet echt gevallen is.

Ondanks dat hij mijn vader is en ik übergelukkig ben dat hij er nog is in “goede” gezondheid, lijkt het erop dat hij anders in het leven is gaan staan, ten opzichte van zichzelf en van mijn moeder. Wat het is daar kom ik ter zijner tijd wel achter, in een “mano a mano” momentje met hem alleen. Het feit dat hij zondag naar de kerkdienst was gegaan in het ziekenhuis zegt mogelijk meer dan ik me op dit moment realiseer, maar ook daar kom ik wel achter.

Het beste bericht is dat hij volgende week mijn kraan wil gaan repareren….. maar dit schrijf ik uiteraard met een bijna sarcastische ondertoon van oprechte emotionele twijfels….

Nee, niet gelijk serieus gaan doen als ik zoiets schrijf, want voor zover ik het weet is er nog weinig mis met mijn rikketikker, en slaat het nog steeds verliefd zijn slagen. Maar vanmiddag had ik toch wel even de hartslag in de keel tijdens de laatste ronde van de F1 Grandprix vanuit Brazilië.

Of je nu Ferrari of McLaren fan bent, het kon eigenlijk niet meer boeien wat er vooraf gegaan was met dubieuze FIA beslissingen, want deze race was erop of eronder voor de beide kemphanen. Hamilton die met 7 punten voorsprong op Massa de race aanving, moest dus minimaal vijfde worden om wereldkampioen te worden, ervanuit gaande dat Massa in zijn thuisrace toch wel voor plek één zou gaan rijden.

Was het twee minuten voor de start al chaos, want de weergoden hadden even een plensbui op start/finish laten ploffen, en gezorgd voor 10 minuten uitstel van de start. De heren konden eigenlijk alleen maar even snel de intermediate banden eronder smijten en tijd om de setup naar nat weer te zetten was er uiteraard niet echt. Maar de meeste coureurs vonden het na een paar ronden al zinnig om over te stappen naar de droog weer banden.

Triest was de afscheidsrace voor David Couldhart, die na de formation lap eigenlijk niet meer dan een kleine 100 meter heeft kunnen racen in zijn speciaal voor de gelegenheid helemaal wit gespoten bolide. Hij werd er redelijk lomp afgetikt en sloot zijn bijzonder respectabele 15-jarige carriere in de F1 dus af met een wandeling naar de pitlane.

Zoals verwacht was Massa ontketend en reed de hele race op kop, beter kon hij het niet doen, want het lot of hij wereldkampioen zou worden had hij zelf niet in handen, maar dat lag in handen van Hamilton. De jonge Engelsman reed een in mijn ogen tactische, maar matige race, niet zo gretig als hij normaal is, en constant rondhangend rond de vierde of vijfde plek, net genoeg om de wereldtitel binnen te hengelen, en wellicht bang om fouten te maken.

Was de regen net voor het einde in Spa ook een scherprechter, ook hier was de melding “regen binnen 10 minuten” met nog een ronde of 12 te rijden ineens weer hetgene wat mannen als Olav Mol helemaal opgewonden kreeg. En verdomd, het leek warempel weer uit te komen, regen in de laatste 10 ronden, iedereen nog naar binnen op Timo Glock na, die de gok nam om op de gladde band de race uit te rijden.

Onthou de naam Glock maar even, want het was uiteindelijk Sebastiaan Vettel die tijdens een inhaalmanouvre van de pool Kubica zijn kans greep om Hamilton zijn vijfde plek af te nemen, en ineens leken de donkere wolken zich ook figuurlijk boven het kampioenschap van Hamilton samen te pakken, want met Massa op één was de zesde plek niet genoeg.

Toen Massa uiteindelijk met ruim 20 seconden voorsprong op de rest over de finish raasde was hij dus ook daadwerkelijk wereldkampioen, met Alonso op twee, Raikonen op drie, Glock op vier, Vettel op vijf en Hamilton kansloos op zes, want Vettel reed gewoon harder dan de Engelsman.

Niemand, maar dan ook werkelijk niemand viel het op dat zowel Vettel als Hamilton net voor de laatste bocht de veel langzamere glibberend en glijdende Glock nog inhaalde en ze dus allebij een plek opschoven, waardoor Hamilton vijfde was en dus wereldkampioen, en Vettel vierde.

Heel bizar was Massa dus daadwerkelijk ongeveer 20 seconden wereldkampioen, gooide Olav mol zijn beruchte “sodeknetter” over deze desillusie er al uit, totdat de tijdmeldingsblokjes op het scherm verschenen en de juichstemming vanuit de Ferrari pit ineens oversprong naar die van McLaren, want Hamilton was dus toch vijfde en wereldkampioen. Met dank aan Glock’s foute beslissing om geen intermediate banden te nemen? Nee, Glock nam een gok en verloor, maar wat een invloed had deze beslissing op de uitslag zeg!

Dit was ongetwijfeld weer een memorabele race, waar men nog lang over zal spreken. Valt Massa deze race iets te verwijten? Ik denk het niet, want beter als de eerste plek kon hij niet halen, en tijdens de persconferentie zat een geëmotioneerde Massa dan ook te vertellen dat hij kon winnen en kon verliezen.

Ik had het ze eerlijk gezegd beiden gegund, als fan van de sport en niet per definitie van één merk of coureur, maar in dit spelletje, waar dubieuze beslissingen van de FIA een eerdere titelwinst van Hamilton uitstelde tot het laatste moment, heeft de beste uiteindelijk gewonnen, al kun je je afvragen hoe.

En heren, voortaan niet alles in de laatste 15 seconden beslissen, da’s ontzettend slecht voor mijn hartkleppen…….

Lewis … gefeliciteerd !!

Met het risico wederom beschuldigd te worden van seksistische dubbelzinnigheid wil ik jullie heren dit gedeeltelijk geleende en door mij aangevulde stukje proza ter overdenking meegeven.

Fietsen zijn leuk, handig en interessanter dan je denkt want…

• Fietsen raken niet zwanger en weten niet wat PMS is.
• Fietsen klagen niet tegen andere fietsen als je ze eens afragt of schopt.
• Je kunt je fiets elke dag van de maand bestijgen.
• Een fiets heeft geen familie.
• Een fiets piept alleen als er echt iets mis is.
• Je kunt je fiets aan een vriend uitlenen (en andersom) zonder gelazer.
• Een fiets kan het niet schelen hoeveel andere fietsen je hebt gehad.
• Je komt altijd tegelijk met je fiets aan op het hoogste punt.
• Het zal een fiets worst zijn of je naar andere fietsen kijkt.
• Het boeit een fiets ook niet als je tijdens het berijden met je aandacht ergens anders zit.
• Fietsen vinden het prima als je fietsbladen koopt.
• Je kunt je fiets gewoon de hoek in schoppen zonder voor de rechter te komen.
• Als je fiets te moeilijk te berijden is, kun je dat eenvoudig oplossen.
• Als je op je fiets scheldt, hoef je niet je excuses aan te bieden voor je haar opnieuw kan berijden.
• Je kunt zo lang fietsen als je wilt zonder dat je fiets gaat klagen.
• Je kunt stoppen met fietsen wanneer je maar wilt zonder dat je fiets gefrustreerd raakt.
• Je ouders houden geen contact met je oude fiets als je al lang een nieuwe hebt.
• Een fiets beledig je niet als je niet goed kunt fietsen.
• Je hoeft niet te douchen voor je je fiets mag gebruiken.
• Een fiets zeikt niet als ze twee kratten bier voor je moet sjouwen.
• Je fiets gaat zonder zeuren mee naar de kroeg en vindt het prima als je haar de hele avond negeert.
• Om te fietsen heb je als bescherming alleen een fietshelm nodig en zelfs dat is niet verplicht.
• Een fiets is niet “modebewust”.
• Een fiets zal zich dan ook niet drie keer per dag omkleden.
• Een fiets zal zeker geen fan zijn van bijvoorbeeld “Matt Damon” of “Ben Trekvlek”.
• Een fiets staat met beide wielen op de grond en heeft dus geen zweverige plannen en/of ideeën.
• Een fiets zal zichzelf nooit te dik vinden.
• Als een fiets goed onderhouden wordt, ziet ze ook na 20 jaar er nog goed uit.
• Een fiets heeft nooit een hoge(re) opleiding en zal dus ook niet denken dat ze beter is.
• Een fiets gaat er niet met je beste maat vandoor.
• Een fiets zal je niet dwingen tot het dragen van kleding die je zelf eigenlijk niet mooi vind.
• Een fiets kan wel “nee” accepteren en zal niet gaan janken.
• Een fiets ergert zich niet als je een boer of scheet laat, of naar knoflook of bier ruikt uit je mond.
• Als je een tweedehands fiets koopt, zal ze het niet over de prestaties van de vorige eigenaar hebben.

Kortom kerels, waarom hebben jullie nog niks met je fiets dan?