Ron schrijft…

Vandeweek kopte een aantal nieuws websites dat alle mannen porno kijken, en uiteraard kan ik dat zonder schaamte beamen, want tenzij je het Christen Unie “anti_porno-jezus_is_onze_redder.exe” filter op je PC hebt geïnstalleerd ontkom je tijdens zoeken op het internet bijna niet aan porno in de meest uiteenlopende varianten.

Zo zocht ik vandeweek op de term “zwarte slang”, gewoon omdat ik hiernaar voor een project op zoek was, en dus eens de internetmarkt aan het afstruinen was op zoek naar een leverancier hiervoor. Dus Google op, helemaal onbewust van het feit dat je, met heel veel fantasie, zou kunnen refereren met deze term aan het geslachtsdeel van onze negroïde medemens, een onderdeel wat vanuit de mond-op-mondreclame van origine al behoort tot de categorie XXL, vergeleken met de blanke en Aziatische piemels. En verdomd, ik tuinde er op Google dus ook met open ogen, en niet veel later met open mond in. Ooooo, my f*cking God…. dat dat bestaat?

Voor ik er erg in had zat ik virtueel oog in oog met de “afgehakte kinderarmpjes” van een tweetal donkere mannen, waarvan ik de rillingen over mijn rug kreeg. De grootste van de twee was namelijk uitgerust met een puddingkanon van meer dan ”slechts” 16 inch, ofwel langer dan bijna 41 cm. De blonde dame die de prutbuksen van beide heren in de hand hield was klaarblijkelijk net zo onder de indruk van deze knoeperts. Haar kin was in ieder geval net zover naar beneden gezakt als de mijne inmiddels. Klik hier maar eens voor de trailer van deze film.

Hoe ga je, met een litertje of vijf aan bloed, in vredesnaam zo’n apparaat stijf krijgen, zonder dat je zelf zwarte en groene vlekken voor je ogen krijgt van het gebrek aan bloed voor de rest van je lijf? Waar laat je zo’n zwengel in slappe toestand? In je broekspijp? Om je middel geslagen? Daarbij kwam ik er verder gapend op deze site achter dat beide heren op het moment suprême ook nog eens goed waren voor pak um beet een halve liter blafpap elk, terwijl ik uit eigen ervaring en uit de monden van “van Kooten en De Bie” weet dat de gemiddelde man al die moeite moet doen voor een beetje jeuk aan je snikkel en een vingerhoedje stijfsel, en dat goed kauwen je halve eten is.

Ok, het zal wel om het visuele aspect van deze extreem lange slagboompielemozen gaan, want ik kan me niet voorstellen dat er ook maar één vrouw op deze aarde rondloopt die met goed fatsoen iets zinnigs of opwindends kan doen met de volle omvang, want via de reguliere weg kom je niet ver, ga je achterlangs dan wordt het een soort endoscopie richting de dikke darm, en oraal loopt het uit op een diepe maagsonde met kans op de verdrinkingsdood van de hoeveelheden fapsel wat je moet slikken.

Als je overigens eens goed naar een gemiddelde pornovideo gaat kijken dan valt je na wat tijd direct op dat de meeste pornoacteurs hun geweldige stamina te danken hebben aan het wonder van herhalen van scenes, want de “drie minuten man” is gemiddeld toch, om maar te zwijgen van de magnetronman…. PING…Klaar? Ik vermoed dan ook dat de tampeloerissen van beide bovengenoemde heren eveneens fake zijn, al was het maar omdat één van die gasten bijna blank is, maar wel een leuter met de kleur van een gitzwarte dropstaaf uit zijn korte broek zwengelt. Ik vrees dus dat dames die vallen op negroïde heren met extreem grote klabanussen in dit soort films gewoon zitten te kijken naar knap nagemaakte latex- of siliconenpiemels die kunstig aan de heren zijn vastgemaakt, en dat de enorme ontladingen die deze heren eruit weten te blaffen waarschijnlijk ook gewoon met een pompje uit een pak “Friese Vlag” magere yoghurt worden afgeschoten richting de gelukkige dame die deze overstroming heeft veroorzaakt.

Feit is dat je in het wereldje dat porno heet steeds extremere zaken voorbij ziet komen, je wilt niet weten wat er allemaal in gestopt kan worden, of wat er allemaal weer uit komt, vandaag de dag, want gewoon recht op en neer een potje rampestampen is klaarblijkelijk voor de afnemers van dit genre films allang veel te gewoon om nog enigszins van opgewonden te raken. Ze doen hun best maar, ik doe wel gewoon, dan doe ik volgens mijn lief al gek genoeg, en ik hoor ze niet klagen na afloop.

O, ja, de zwarte slang heb ik na wat laveren tussen de negeronderdelen door uiteindelijk toch nog gevonden.

Bij hoge uitzondering ga ik mij qua blog wagen op het terrein waar andere bloggers defacto veel beter in zijn, namelijk schrijven over het circus genaamd “Formule 1″.

Was afgelopen week de Hungaroring de scherprechter en equaliser voor een aantal personen, in positieve dan wel negatieve zin, het gevolg van deze race was verstrekkend. Hamilton liet eindelijk zien dat indien je hem de auto geeft die hij nodig heeft dat hij met overmacht een race weer kan winnen. Helaas te laat voor de kampioenstitel, die met een beetje tactisch geschuif van het team van Brawn wel eens in handen van Button kan komen.

Een groter probleem heeft Ferrari erbij gekregen sinds Hongarije, want met Massa voor langere tijd, en mogelijk de rest van het seizoen, uitgeschakeld door een rondvliegend onderdeel afkomstig van de Brawn van zijn landgenoot Rubens Barrichello en de matige prestaties van het team tot dan toe moest er een snel stoeltje gevuld worden.

Logische keuze voor Ferrari zou één van de twee testcoureurs, te weten Luca Badoer of Marc Gené zijn, beiden coureurs van formaat, echter Ferrari liet vandaag via de pers weten dat het een wel heel opmerkelijke coureur in het stoeltje van Massa’s bolide gaat planten. Riepen de Tifosi al de hele week her en der op het internet dat men Michael Schumacher weer moest terughalen? Verdomd, vandaag in de krant de bevestiging dat “Der Schumi” in Valencia het stoeltje van Massa gaat vullen met zijn Duitse aars. De beide testcoureurs weten dus bij deze wat ze werkelijk waard zijn voor Ferrari, wat net als McLaren geen kans meer op de wereldtitel heeft. Wat dat betreft zijn de Red Bull’s nog de enige wagens die Brawn van de titel kunnen afhouden, tenzij Button ontploft of dodelijk verongelukt.

Even voorop gesteld dat ik geen echte Schumacher fan ben, maar zeker zijn bijzondere talenten weet te waarderen, alleen zijn arrogante attitude niet, moest ik zonder erg denken aan Heintje Davids, en Mary Servaes, beter bekend als “De zangeres zonder naam”, en andere met name Amsterdamse volkszangers en zangeressen. Deze Nederlandse volkshelden vertrokken destijd allemaal met een publiek uitgemolken afscheidsfeest en een hoop tam-tam en bombarie van het artiestentoneel om meermaals erna (tja, wellicht waren de centjes op?) weer terug te keren met concerten en optredens.

Schumi hoeft voor het geld zeker niet uit zijn “pensioen” terug te komen, want het vele geld wat hij toen en nog steeds in deze sport (heeft) verdiend of gekregen is ruim voldoende om dit leven en de volgende vijf of zes in exhorbitante luxe te kunnen doorbrengen. Michael heeft namelijk nog steeds een contract met Ferrari, en alhoewel niet meer in de F1 bolide is de rappe Duitser nog steeds het boegbeeld van snelheid, adrenaline en mannenspeeltjes, te weten automobielen voor de (al dan niet vermogende) burger, met name voor de merken Ferrari en Fiat.

Kan hij het nog? O jawel, daarvan ben ik overtuigd, maar ik ben wel benieuwd met welke opdracht Schumi in Valencia en mogelijk erna de baan wordt opgestuurd. Het beste wat Ferrari eruit kan slepen is mogelijk het constructeurskampioenschap, door ervoor te zorgen dat beide rode bolides de laatste zeven races beiden hoog in de top 10 eindigen (er zijn wat dat betreft nog 126 punten te vergeven als ze alle races één en twee worden).

Wat de rest van het veld ervan gaat vinden? Ik denk dat de meeste oud gedienden het wel leuk vinden om weer eens tegen de zevenvoudige Weltmeister aan te mogen knokken, en bovendien eens te zien of de prestaties van de rode wagens nu werkelijk nog achterblijven of dat het toch het talent (of gebrek hieraan) van de rijders is.

Anyway…. Der Schumi ist zurück…. ik ga ervoor zitten denk ik….

Wellicht vraagt u zich af waarom ik in het onderwerp reclame maak voor een automerk? Helaas, niets is minder waar, want het is hoog tijd om eens lekker azijn te pissen over dit merk. En waarom? Omdat het kan en wij zo’n klerending voor de deur hebben staan.

Voor de intimi van de schrijver zal het vanzelfsprekend zijn dat hij hierover een goed onderbouwde mening zou kunnen hebben, komende uit een gezin waarvan zowel vader als broertje een carriere in de automobielindustrie achter de rug hebben.

Was de algemene consensus ten tijde dat ik rond de rijbewijsleeftijd was dat je nooit een Franse auto moest kopen omdat “ie al roestte in de folder”, ook de term “met de Franse slag” iets doen blijkt gestoeld op meer dan de fantasie van de schrijver dezes, en gebaseerd op de nuchtere waarheid.

Eén ding mag je de Fransen meegeven, en dat is hun gevoel voor innovatie, styling, opzienbarende technologie en markante vormgeving. Denk even terug aan de Citroën “snoek” DS, met zijn verschillende wielbasis voor versus achter, hydraulisch veringssysteem en op de duurdere modellen toen al meekoekeloerende koplampen, daar waar de concurrent nog bezig was met een broodtrommel met stoelen, stuur en een vier-cylinder lijnmotor die meer olie dan brandstof verstookte.

Ook Renault heeft zeker de laatste series auto’s een sterke attractie gehad op het publiek vanwege markante lijnen, bijna erotische achterkanten en veel electronica. Dat was dan ook de reden dat mijn lief een jaar of vier geleden koos voor een splinternieuwe goudblonde Renault Megane CC (de hardtop versie). Eerlijk gezegd heeft deze auto zelfs op mijn erogene zones de nodige uitwerking, want met een uitdagende kont en strakke lijnen zowel open als dicht is het op het oog een snoepje van een auto, wat voor 32 mille in euro overigens wel mag ook.

En dan blijkt het “Franse slag” principe in het ontwerp van de Renault boven te komen, want heb je wel eens een koplamp gewisseld van een Megane? Nee? Nou, pak je boekje er maar bij en verbaas je over de instructie, die begint met “verwijder het voorwiel aan de kant van de kapotte lamp”. Jawel, Renault heeft zoveel klerenzooi onder de motorkap gepropt dat de enige manier om uw halogeenlampje te bereiken, een luikje in de wielkast is, waarna je alsnog kabouterklauwtjes en ogen op je vingertoppen moet hebben om deze missie binnen 45 minuten te volbrengen. Het advies van Renault is…. kom naar de dealer en voor 65 euro wisselen we het lampje wel voor u, wetende dat je meestal binnen een maand voor de andere lamp aan de beurt bent.

En dan valt het kwartje, na zo’n advies. Renault bouwt auto’s die qua onderhoud meer opleveren dan tijdens de verkoop lijkt het, want verdomd, alles wat kapot kan gaan, gaat ook kapot aan zo’n barrel. Uiteraard is het hardtop dak eveneens een wonder van electrisch, hydraulisch en mechanisch vernuft, en als je op de middenconsole het knopje “dak open” indrukt sta je elke keer weer verbaasd dat de vele klepjes en zaken die achter je gebeuren elkaar maar nauwelijks missen, tijdens het wegfrommelen van het gehele glazen dak onder de kofferdeksel, dat is….. als het goed gaat. Want ook daar breken soms delen van het koetswerk spontaan af omdat ze net niet snel genoeg uit de weg zijn gekomen of zo, en gaat de euroteller weer lopen.

Toppunt van technologische bagger in deze auto zijn de motoren van de electrische ramen, die volautomatisch naar beneden gaan als het dak wordt ingevouwen, om te voorkomen dat ze stuk gaan. Om al dat vernuft te besturen heeft Renault in haar oneindige onbenul besloten om op elke motor een soort minicomputerchip te monteren die dat allemaal regelt. Echter Renault is vergeten dat er bij ramen over het algemeen wel water of condens naar beneden loopt, en je er dus voor moet zorgen dat die chip enigszins beschermd is daartegen. Nou, u kunt het raden, niet dus. Na even vier jaar fikt de ene na de andere chip op zo’n motor uit, en blijven je ramen te pas en te onpas open staan, en da’s niet handig als je in Rotterdam en omstreken woont, reist en parkeert.

Nu komt de Renault mentaliteit, of moet ik eigenlijk zeggen arrogantie, pas goed boven water, want Renault vindt dat dit niet onder garantie valt. Dus mag je die chippen door de garage op eigen rekening laten vervangen. En dan komt het hele addernest pas boven water, want die chippen worden niet los geleverd, maar komen alleen compleet met bijbehorende motor (die nooit stuk gaat). Ergo, usio, conclusio, mag je dus rond het vierde levensjaar voor je Megane CC, maar zeker ook bij andere modellen, rekening gaan houden met 370 euro exclusief 2,5 uur montagekosten, want alle vier de ramen gaan kapot, althans het chipje wat mogelijk een paar tientjes zou kosten. Dus opgeteld zit er een kleine 2000 euro kosten minimaal op de Megane CC rijder te wachten, tenzij je het wellicht zelf doen kan.

Onze Renaultdealer is overigens net zo boos als wij hierom, en heeft de volgende truc uitgehaald. Je neemt de chip van een Renault Laguna, die identiek is, van een motor van een Laguna af (die niet past) en zet die in de Megane erin. 15 minuten werk, maar wel de kosten voor de overigens goedkopere Laguna raammotor, dus voor “slechts” 330 euro incl montage per raam ben je klaar.

Het is uiteraard te schofterig voor woorden dat Renault dat chipje niet los levert, zelfs niet wenst toe te geven dat dit de zoveelste designflaw in een uiterlijk mooie auto is, en dat je dus bijna een complete auto moet betalen voor een ventieldopje aan materiaal.

Renault, een bedrijf wat in de F1 minimaal 250 miljoen per jaar uitgeeft aan ontwikkeling van hun raceauto’s, die een Spaanse ex-wereldkampioen en een wannabee Neder-Braziliaan miljoenen aan salaris uitbetaald, en die zijn productiemodellen dermate slecht uitontwikkelt dat de consument aan het langste eind trekt. Daarbij zijn de prestaties van het F1 team net zo matig als de kwaliteit van hun auto’s, wat dat betreft, Google eens op “Renault problemen”…. je schrikt je een ongeluk.

Nee, uit dit epistel blijkt dus dat de looks wel aardig zijn, maar het uiteindelijk gaat om een betrouwbaar innerlijk, iets waarin de Duitsers en zeker de Japanners elk Frans merk categorisch de baas zijn.

Ik ben dan ook blij dat na een zeer betrouwbare Zweed (van Ford blijkt) mijn volgende auto weer een echte Japanner is, en wellicht dat we de Renault no no no, als het even kan aan een onwetende koper slijten, iemand die voor het geile kontje van die auto gaat, want dat…… is een ding wat er zeker op zit.

Ik schreef ongeveer aan het begin van dit weblog dat ik, toen nog als single, via een singlessite een bonte verzameling gelijkgestemde mensen had ontmoet. Mensen uit het hele land, van allerlei pluimage, en in allerlei verschillende fases van hun leven.

Ongedwongen gezellige uitjes, vaak in het Rotterdamse, maar zeker niet exclusief, want ook het Noorden van het land was soms de locatie hiervoor. Tijdens de eerste grote Rotterdamborrel liep ik hem tegen het lijf en als eerste indrukken vaak de juiste zijn, dan was dat bij onze eerste ontmoeting zeker het geval.

Hoe omschrijf je iemand die je eigenlijk nauwelijks kent, maar waarvan je het gevoel hebt dat je hem toch goed kent? Jan, een kleine man, als we het over zijn postuur hebben, maakte op mij als eerste de indruk van een echte ouwe hippie. Zo’n kerel die zo uit de tijd van de flowerpower kon zijn komen lopen, spijkerjack, spijkerbroek, lang grijzend haar, klein rond brilletje, met daarachter een paar twinkelende pretoogjes.

Jan, een oer-Amsterdammer, met een evenzo Hollandse naam, iemand die niet om de hete brei heendraaide met zijn mening, maar die waar nodig recht voor zijn raap tussen je ogen plantte, maar er ook niet voor schroomde om mij als kerel na een gezellige avond borrelen gewoon even een afscheidssmakker te geven. Voor zover ik hem dan al kende, had ik de indruk dat dit een kerel was die echt leefde, alles gedaan had wat God, iemand waarvan hij de laatste tijd het bestaan in twijfel trok, had verboden. Zijn hele ”ik” tekende dat op in zijn sympathieke doorleefde en doorgroefde gezicht en in zijn gortdroge Amsterdamse humor.

Natuurlijk had dat leven de nodige tol geëist aan zijn lijf, en hij had recent toch al een en ander moeten laten sleutelen aan zijn interne leidingwerk om de enigszins krakende wagen aan de gang te houden. De laatste berichten en de laatste keer dat ik hem wederom op een gezellige drukbezochte borrel samen mijn zijn lief Els weer even mocht spreken, gaven toch aan dat het allemaal weer langzaam aan wat beter met hem ging, en dat hij het nog wel even zou trekken op deze aardkloot.

Toen ik dit weekend dan ook het korte berichtje van Els over zijn overlijden onder ogen kreeg had ik zoiets van: “Hé ouwe hippie, wat flik je ons nou toch?” Er toch stiekum tussenuit piepen, tegen alle verwachtingen in?

Elke vorm van gerechtigheid lijkt hier te ontbreken, want waarom moeten de goede mensen altijd te vroeg uit het leven gerukt worden? Waarom hij? Waarom nu al? Als er één volgens mij nog lang niet klaar was met het leven op deze kloot, dan was hij het wel, samen met zijn liefde Els, trouwplannen, en wat al niet meer voor moois in het verschiet.

Het mocht allemaal niet zo zijn, en er zal vast wel een reden zijn dat die God, als ie al bestaat, het nodig vond hem nu al op te roepen voor actieve hemeldienst. De redenen zijn voor mij echter duister, wetende dat hij hier bij een ieder die hij liefhad en zij die hem liefhadden een gapend gat achterlaat.

Lieve Jan, ouwe hippie, ik wens je de rust die je klaarblijkelijk nu hebt gevonden, en laat ze daar boven maar een poepie ruiken. Ik zal zeker zo af en toe nog eens aan je denken, en aan je lieve Els en iedereen die je hier achterlaat.

We’ll meet again….. en dan pakken we de draad weer op waar we gebleven zijn.

Tja, dit moet gezien de titel wel een positief bericht worden, want anders had er wel verloren of gelijkspel gestaan. Nee, het gaat niet over voetbal, want daar heb ik als “locatiegeboren” Feijenoorder op dit moment even niets mee, maar over een weddenschapje wat ik twee berichten terug heb afgesloten.

Mijn broertje en ik zijn deze week weer gewoon begonnen met werken, onze werkgevers dankend voor het feit dat we vorige week een beetje “van huis uit” konden “werken” gezien de toestand met onze vader, dus is ons bezoekschema verhuisd van tweemaal daags overdag, mede ook door zijn spectaculaire vooruitgang, naar de avonden, om en om.

Aangezien vanavond mijn beurt was, maar ook mijn lief en beide zoons wilden gaan, en ook mijn moeder nog mee moest, ben ik thuis gebleven, en is mijn lief, achteraf alleen met de oudste en mijn moeder op bezoek geweest.

Mijn nagenoeg gewonnen weddenschapje was dat hij deze week woensdag thuis zou zijn, en na het bezoek kreeg ik een telefoontje van mijn broertje, dat hij een wazige mededeling van mijn moeder had gehad, dat hij morgen al naar huis mocht, maar aangezien mijn lief nog niet thuis was van het bezoek, heeft zij hem later met de niet-bevooroordeelde versie nog even teruggebeld.

Mijn vader had vandaag wat onderzoekjes gehad, niks spectaculairs, en hij zou morgenochtend nog een scopie van zijn slokdarm en bovenkant van de maag krijgen om te kijken of ze alles goed gerepareerd hadden, uiteraard met een roesje, maar….. de nuchtere mededeling was dat hij daarna, als het roesje was uitgewerkt, en de arts hem nog even had gezien, wat hem betreft naar huis mocht.

Nu had mijn vader gisteren al aangegeven dat hij zodra hij groen licht had geen minuut te lang in het ziekenhuis wilde blijven, maar geen kleren, schoenen, jas en telefoon had, en of wij die vandaag dus maar alvast wilde meenemen. Met mijn moeder had ik ook afgesproken dat zij deze zaken vandaag klaar had liggen om mee te nemen naar het ziekenhuis, voor het geval dat.

En vanavond nadat mijn lief terugkwam begreep ik het gedrag van mijn moeder dus even niet meer. Zag ik haar afgelopen zondagnacht, en de dagen erna in totale ontreddering, totaal hulpeloos, in ongeloof over wat er gebeurd was, met de doodsangst in haar ogen over wat ze had aangetroffen op het toilet, vandaag leek het alsof ze hem niet thuis wilde hebben, althans, dat is mijn interpretatie van haar gedrag. Mens, wees blij dat je hem zo snel weer bij je hebt, was mijn eerste gedachte vandaag!

Ze had dus van alle zaken die we mee zouden nemen niets klaarliggen, en mijn oudste zoon moest dus op goed geluk maar een en ander bij elkaar harken voor zijn opa, maar zijn schoenen en jas mochten niet mee van oma. Als de goede man morgenmiddag dus te horen krijg dat hij weg mag dan moet hij dus maar zonder schoenen en jas mee met zijn kleinzoon, die beloofd heeft hem op te halen, omdat hij toch vrij is morgen. Zelfs toen hij bij zijn oma aandrong op deze zaken weigerde ze pertinent deze dingen te pakken, alsof ze hem niet thuis wilde hebben en dit gedrag dat zou bewerkstelligen.

Mijn vader kennende laat hij zich niet tegenhouden om zonder jas en schoenen te vertrekken daar, maar ik snap dus echt niet wat mijn moeder, die de laatste jaren voor een groot deel afhankelijk is geweest van mijn vader, omdat ze niet meer zo goed ter been is, met deze actie wil bereiken. Gelooft ze niet dat hij morgen al naar huis mag en denkt ze dat mijn vader dit verzint? Wil ze hem niet thuis hebben omdat ze bang is dat hij zorgbehoeftig is, en zij dit niet kan trekken, omdat ze zelf zorgbehoeftig is? Verdomme, wat gaat er in dat grijze koppie om denk ik dan? Wees blij dat “die ouwe” zo snel is hersteld en er weer is om achter je aan te rennen, of is dat veranderd?

Mijn vader is een nuchtere Hollander die niet van overdreven gezeik en gedoe houdt, onder het motto “als je met een klootzak vindt moet je me dat gewoon zeggen”, maar afgelopen dagen was hij in onze ogen wat obstinaat, liet hij mijn moeder bijna onomwonden weten dat hij dat zielige gepiep om hem wel een beetje zat was en het leven gewoon doorging, maar dat er gepraat moet worden lijkt me duidelijk. Wat mijn moeder heeft meegemaakt kan hij zich slechts vanuit wat hij nu weet realiseren, dus wellicht dat hij een en ander nog teveel bagataliseert, en het kwartje nog niet echt gevallen is.

Ondanks dat hij mijn vader is en ik übergelukkig ben dat hij er nog is in “goede” gezondheid, lijkt het erop dat hij anders in het leven is gaan staan, ten opzichte van zichzelf en van mijn moeder. Wat het is daar kom ik ter zijner tijd wel achter, in een “mano a mano” momentje met hem alleen. Het feit dat hij zondag naar de kerkdienst was gegaan in het ziekenhuis zegt mogelijk meer dan ik me op dit moment realiseer, maar ook daar kom ik wel achter.

Het beste bericht is dat hij volgende week mijn kraan wil gaan repareren….. maar dit schrijf ik uiteraard met een bijna sarcastische ondertoon van oprechte emotionele twijfels….

Nee, niet gelijk serieus gaan doen als ik zoiets schrijf, want voor zover ik het weet is er nog weinig mis met mijn rikketikker, en slaat het nog steeds verliefd zijn slagen. Maar vanmiddag had ik toch wel even de hartslag in de keel tijdens de laatste ronde van de F1 Grandprix vanuit Brazilië.

Of je nu Ferrari of McLaren fan bent, het kon eigenlijk niet meer boeien wat er vooraf gegaan was met dubieuze FIA beslissingen, want deze race was erop of eronder voor de beide kemphanen. Hamilton die met 7 punten voorsprong op Massa de race aanving, moest dus minimaal vijfde worden om wereldkampioen te worden, ervanuit gaande dat Massa in zijn thuisrace toch wel voor plek één zou gaan rijden.

Was het twee minuten voor de start al chaos, want de weergoden hadden even een plensbui op start/finish laten ploffen, en gezorgd voor 10 minuten uitstel van de start. De heren konden eigenlijk alleen maar even snel de intermediate banden eronder smijten en tijd om de setup naar nat weer te zetten was er uiteraard niet echt. Maar de meeste coureurs vonden het na een paar ronden al zinnig om over te stappen naar de droog weer banden.

Triest was de afscheidsrace voor David Couldhart, die na de formation lap eigenlijk niet meer dan een kleine 100 meter heeft kunnen racen in zijn speciaal voor de gelegenheid helemaal wit gespoten bolide. Hij werd er redelijk lomp afgetikt en sloot zijn bijzonder respectabele 15-jarige carriere in de F1 dus af met een wandeling naar de pitlane.

Zoals verwacht was Massa ontketend en reed de hele race op kop, beter kon hij het niet doen, want het lot of hij wereldkampioen zou worden had hij zelf niet in handen, maar dat lag in handen van Hamilton. De jonge Engelsman reed een in mijn ogen tactische, maar matige race, niet zo gretig als hij normaal is, en constant rondhangend rond de vierde of vijfde plek, net genoeg om de wereldtitel binnen te hengelen, en wellicht bang om fouten te maken.

Was de regen net voor het einde in Spa ook een scherprechter, ook hier was de melding “regen binnen 10 minuten” met nog een ronde of 12 te rijden ineens weer hetgene wat mannen als Olav Mol helemaal opgewonden kreeg. En verdomd, het leek warempel weer uit te komen, regen in de laatste 10 ronden, iedereen nog naar binnen op Timo Glock na, die de gok nam om op de gladde band de race uit te rijden.

Onthou de naam Glock maar even, want het was uiteindelijk Sebastiaan Vettel die tijdens een inhaalmanouvre van de pool Kubica zijn kans greep om Hamilton zijn vijfde plek af te nemen, en ineens leken de donkere wolken zich ook figuurlijk boven het kampioenschap van Hamilton samen te pakken, want met Massa op één was de zesde plek niet genoeg.

Toen Massa uiteindelijk met ruim 20 seconden voorsprong op de rest over de finish raasde was hij dus ook daadwerkelijk wereldkampioen, met Alonso op twee, Raikonen op drie, Glock op vier, Vettel op vijf en Hamilton kansloos op zes, want Vettel reed gewoon harder dan de Engelsman.

Niemand, maar dan ook werkelijk niemand viel het op dat zowel Vettel als Hamilton net voor de laatste bocht de veel langzamere glibberend en glijdende Glock nog inhaalde en ze dus allebij een plek opschoven, waardoor Hamilton vijfde was en dus wereldkampioen, en Vettel vierde.

Heel bizar was Massa dus daadwerkelijk ongeveer 20 seconden wereldkampioen, gooide Olav mol zijn beruchte “sodeknetter” over deze desillusie er al uit, totdat de tijdmeldingsblokjes op het scherm verschenen en de juichstemming vanuit de Ferrari pit ineens oversprong naar die van McLaren, want Hamilton was dus toch vijfde en wereldkampioen. Met dank aan Glock’s foute beslissing om geen intermediate banden te nemen? Nee, Glock nam een gok en verloor, maar wat een invloed had deze beslissing op de uitslag zeg!

Dit was ongetwijfeld weer een memorabele race, waar men nog lang over zal spreken. Valt Massa deze race iets te verwijten? Ik denk het niet, want beter als de eerste plek kon hij niet halen, en tijdens de persconferentie zat een geëmotioneerde Massa dan ook te vertellen dat hij kon winnen en kon verliezen.

Ik had het ze eerlijk gezegd beiden gegund, als fan van de sport en niet per definitie van één merk of coureur, maar in dit spelletje, waar dubieuze beslissingen van de FIA een eerdere titelwinst van Hamilton uitstelde tot het laatste moment, heeft de beste uiteindelijk gewonnen, al kun je je afvragen hoe.

En heren, voortaan niet alles in de laatste 15 seconden beslissen, da’s ontzettend slecht voor mijn hartkleppen…….

Lewis … gefeliciteerd !!

Met het risico wederom beschuldigd te worden van seksistische dubbelzinnigheid wil ik jullie heren dit gedeeltelijk geleende en door mij aangevulde stukje proza ter overdenking meegeven.

Fietsen zijn leuk, handig en interessanter dan je denkt want…

• Fietsen raken niet zwanger en weten niet wat PMS is.
• Fietsen klagen niet tegen andere fietsen als je ze eens afragt of schopt.
• Je kunt je fiets elke dag van de maand bestijgen.
• Een fiets heeft geen familie.
• Een fiets piept alleen als er echt iets mis is.
• Je kunt je fiets aan een vriend uitlenen (en andersom) zonder gelazer.
• Een fiets kan het niet schelen hoeveel andere fietsen je hebt gehad.
• Je komt altijd tegelijk met je fiets aan op het hoogste punt.
• Het zal een fiets worst zijn of je naar andere fietsen kijkt.
• Het boeit een fiets ook niet als je tijdens het berijden met je aandacht ergens anders zit.
• Fietsen vinden het prima als je fietsbladen koopt.
• Je kunt je fiets gewoon de hoek in schoppen zonder voor de rechter te komen.
• Als je fiets te moeilijk te berijden is, kun je dat eenvoudig oplossen.
• Als je op je fiets scheldt, hoef je niet je excuses aan te bieden voor je haar opnieuw kan berijden.
• Je kunt zo lang fietsen als je wilt zonder dat je fiets gaat klagen.
• Je kunt stoppen met fietsen wanneer je maar wilt zonder dat je fiets gefrustreerd raakt.
• Je ouders houden geen contact met je oude fiets als je al lang een nieuwe hebt.
• Een fiets beledig je niet als je niet goed kunt fietsen.
• Je hoeft niet te douchen voor je je fiets mag gebruiken.
• Een fiets zeikt niet als ze twee kratten bier voor je moet sjouwen.
• Je fiets gaat zonder zeuren mee naar de kroeg en vindt het prima als je haar de hele avond negeert.
• Om te fietsen heb je als bescherming alleen een fietshelm nodig en zelfs dat is niet verplicht.
• Een fiets is niet “modebewust”.
• Een fiets zal zich dan ook niet drie keer per dag omkleden.
• Een fiets zal zeker geen fan zijn van bijvoorbeeld “Matt Damon” of “Ben Trekvlek”.
• Een fiets staat met beide wielen op de grond en heeft dus geen zweverige plannen en/of ideeën.
• Een fiets zal zichzelf nooit te dik vinden.
• Als een fiets goed onderhouden wordt, ziet ze ook na 20 jaar er nog goed uit.
• Een fiets heeft nooit een hoge(re) opleiding en zal dus ook niet denken dat ze beter is.
• Een fiets gaat er niet met je beste maat vandoor.
• Een fiets zal je niet dwingen tot het dragen van kleding die je zelf eigenlijk niet mooi vind.
• Een fiets kan wel “nee” accepteren en zal niet gaan janken.
• Een fiets ergert zich niet als je een boer of scheet laat, of naar knoflook of bier ruikt uit je mond.
• Als je een tweedehands fiets koopt, zal ze het niet over de prestaties van de vorige eigenaar hebben.

Kortom kerels, waarom hebben jullie nog niks met je fiets dan?

En…. vanochtend het nieuws nog gezien? Gehoord dat het statistisch wat minder gaat met het aantal verkeersdoden onder de autorijderts?

Zo kopte RLT nieuws namens minister Camielleke de laatste cijfers over het aantal slachtoffers, met hierbij veel te summier de details over de afnemende daling van het aantal doden in het verkeer.
Vergat RTL per ongeluk te vertellen dat het grootste aantal in die statistieken bestond uit jonge automobilisten onder de 24 jaar, en oude van dagen boven de 80 jaar? O, ja, saillant detail…. vrouwen rijden beter dan mannen? Verder even vergeten dat die daling er, hoe klein ook, nog steeds is, met een explosief groeiend aantal automobilisten in gepimpte paupermobielen in de vorm van o.a. de VW Golf (GTI), Honda Civic en Mazda 323F’s van een goed of heel oud jaar.

Nou vooruit dan maar, want als ik al die paupers met hun petjes in hun opgetupperwaardeerde mobielen zie rondscheuren dan is een deel van de statistieken in één klap verklaard. Laatst vroeg ik aan zo’n wannabee rappert, die net bij ons in de straat bezig was zijn zoveelste Tupperware onderdeel erop te schroeven waarom hij eigenlijk een auto die 250 euro dagwaarde heeft voor vele duizenden euro’s aan het pimpen was.

Zijn antwoord was verhelderend en schokkend tegelijk, hoe kon ik zo ignorant zijn? Hij deed het namelijk om “chica’s” te scoren, een beetje de coole bink uit te hangen. Ik dacht bij mezelf, tja, verklaart een hoop, als je een auto vanuit je genitaliën bestuurt dan vraag je om ongelukken, want een lul heeft nu eenmaal geen ogen. Eigenlijk zouden ze alle mannelijke paupers in hun schrootbakken maar preventief chemisch moeten castreren tot een jaar of 24, zodat ze in ieder geval hun GTI’s niet op testosteron laten rijden maar op gewone benzine, en ze met hun hersens autorijden (voor zover het IQ wat gelijk is aan het bouwjaar van hun auto min 1900 dat wel toelaat uiteraard) en ze niet hun stijve leutertje als navigatie gebruiken.

Hij vroeg me trouwens ook of ik zijn nieuwe “booskijkers” al had gezien, en wat ik ervan vond. In eerste instantie kopte ik terug dat ik bij de aanblik van tupperware paupermobielen altijd al boos ging kijken, maar hij bedoelde een stel opgeplakte “luie oogleden” aan de bovenrand van zijn koplampen hiermee. Hiermee zou de auto een wat agressievere smoelwerk krijgen was zijn lyrische uitleg van deze absoluut nutteloze stukkies plastic voor véél te véél geld. Nou geweldig hoor, de agressie spoot me in de vorm van adrenaline weer achter de ogen van zoveel blablabla….

Beste paupers met petjes, rij normaal auto, beter nog, koop een fatsoenlijke auto, dan hoef ik mijn kijkers niet op boos te zetten en is Camielleke ook weer tevreden met de cijfers. Vrooooommmmmm dus.

Een standaard mededeling van land en tuinbouw, die mijn oudste af en toe ventileert in huize Ron, met als eveneens standaard reactie mijnerzijds:”Da’s balen, dan mot je nieuwe halen….”

Nu is Nederland natuurlijk wel een bierdrinkland bij uitstek, en hebben wij de twijfelachtige eer om altijd hoog in de bierdrinkers top 10 genoteerd te staan, en dat is uiteraard mede te danken aan Neerlands trots, Heineken. Freddie H, en voor hem zijn opa’s hebben het voor elkaar gekregen om een heus bierimperium uit de grond te stampen, en waar ik ook op deze aardkloot ben geweest, zelfs in het grootste shithole kan je een koel groen flesje Heineken krijgen. Heineken, de enige bierbrouwer die op zijn achternaam zelfs een slogan heeft toegedicht gekregen in de vorm van:”Hij En Ik Nemen Elke Keer Een Nieuwe”, een begrip gelijk aan Maggi.

Eerlijk gezegd was ik vroeger ook een regelmatig consument van de gele rakker met de witte schuimkraag, en vooral in de zomer op een terrasje kon ik met veel genoegen zo’n koel getapt pintje achteroverslaan. Ik moet wel bekennen dat de magie van een lekker biertje, behalve de juiste temperatuur het feit is dat het vers getapt is in een schoon glas, want ondanks dat het bier in een flesje volgens de kenners exact gelijk is aan het bier uit een fust, toch lijkt het tapje beter te smaken. Aangezien bier redelijk dik maakt ben ik op wat latere leeftijd echter de genoegens van met name een goed glas rode wijn drinken gaan waarderen, dus is een biertje aan de bar van een hotel in Azië, samen met een collega, nog de enige keer dat ik bier drink.

Uiteraard is dit “tap is lekkerder” fenomeen een tweetal fabrikanten van huishoudelijke apparaten niet ontgaan, dus werden wij een aantal jaar geleden aangenaam verrast met de Philips thuistap, en de concurrent, de Beertender. Een handig apparaat waarin je een 6 liter respectievelijk 4 liter kunststof fustje bier van diverse merken kunt plaatsen, en wat je een koel vers getapt pilsje garandeert zonder dat je hiervoor naar de kroeg moet.

Dat zo’n apparaat bijna 200 euro kost, daar zullen we het even niet over hebben, dus toen mijn vader, een liefhebber van het echte tappilsje, zijn twee oudste kleinzoons een Beertender gaf was het in huize Ron dus ook over met de flesjes, en werd er genoten van echt getapte pilsjes. Met name Beertender heeft goed gekeken hoe je marketing moet plegen op de biermarkt, en Beertender eigenaren kunnen dus lid worden van de Beertender Club, alwaar je allerlei leuke prijzen kunt winnen gebaseerd op de unieke cijfercode die elk fustje heeft. Zo hangen hier al shorten, caps en allerlei andere gewonnen Beertender logo dragende leuke gadgets.

Als je meer dan twee fustjes (lees: codes) per maand verbruikt dan word je zelfs Gold Member, en heb je nog meer priviléges in thuistapland, waaronder regelmatig uit te printen kortingsbonnen, een gratis tweede fustje op je verjaardag, en meer van die klantenlokkers, die je voor eeuwig lijken te binden aan het gilde van de thuistappers.

Toegegeven, die fustjes sjouwen een stuk prettiger dan de kratten met 24 pijpjes, maar er hangt dan ook wel een knap prijskaartje aan het thuistapdrinken, want met een adviesprijs van bijna 10 euro voor een fustje van 4 liter (pak um beet 16 pilsjes) is het een flink stuk duurder dan een kratje bier met 24 pijpjes, zeker als je niet direct een merkbier pakt, maar bijv. een van de huismerken van de diverse grootgrutters. Aangezien die gasten van mij meer een pilsje drinken om een pilsje en minder om de smaak, hebben ze er absoluut geen probleem mee gehad om Lidl bier a 3,49 euro per krat te drinken, want bier is bier in hun optiek.

Als generieke pappa banka heb ik maar toegezegd om één fustje in de week te sponsoren voor de kids, wat in het weekend voldoende is om met vrienden een avondje bier te drinken. En, het scheelt een hoop sjouwwerk aan lege kratten. Ik zal niet zeuren over het stroomverbruik van een permanent aangeschakelde Beertender, want wat dat betreft schijt de duivel bij ons toch een beetje op de grote hoop.

Dus als ik weer eens hoor:”Pa, het bier is op…..”, dan kop ik terug:”Da’s balen… dan mot je een nieuwe halen..” Beste thuistappers, geniet, maar drink met mate(n)…. proost!

Ik zou nu een heel intelligente zin kunnen neerkoppen als openingszin van dit verhaal, dat ik “de” test heb gevonden voor een prille relatie, maar helaas, ik ben geen Dr. Phil, en na wat ik van deze man gelezen heb is dat wellicht maar goed ook.

Na al weer bijna vijf maanden “bij elkaar” zijn hadden we een tweetal weken geleden ongevraagd iets waarvan zij zei, zo zeg, onze eerste relatietest, refererend aan een grote doos met planken van Ikea of Leen Bakker, die eenmaal tezamen geschoefd met een half miljoen verschillende schroefjes uiteindelijk een computerbureau zouden moeten vormen. Dit bureau kreeg ik als geschenk van een hele goede vriend van me, omdat hij wist dat ik er nog een nodig had voor de kamer van de jongste, en hij er om wat voor reden dan ook een nagelnieuw in de doos over had. Nou bedankt fijne gozer, lees even verder waarom.

Nou en zult u nu zeggen, appeltje, eitje, want er zit altijd een heel uitgebreide “Hoe schroef ik dat kreng op de juiste manier en met de juiste boutjes op de juiste plek in elkaar voor Dummies” bij, dus wat zeur je nu….. nou, nadat we een dik dozijn plankjes, latjes, zakjes, railtjes en dergelijke uit de verpakking hadden gerukt, kwamen we erachter dat alles erbij zat….. behalve….. juist, de bouwbeschrijving. Ik kan je verklappen dat met alleen een klein schetsje van hoe het geheel er uit zou kunnen gaan zien indien je de bouwbeschrijving netjes volgt, zo’n pak planken en andere gadgets ineens een enorme (relatie)technische uitdaging wordt, denkend aan een conference van Youp van ‘t Hek hierover, al was dat maar een stapelbed van Ikea.

Ongevraagd wordt je samen dus door zo’n bouwpakket ineens danig op de proef gesteld, en zonder dat we het van elkaar wisten stortten wij ons dus vol overgave in ons eerste projectoverleg, delibrerend over welk plankje waar mogelijk moet komen en met welk boutje, klemmetje of schroefje het mogelijk zou vastgezet moeten worden, en verdomd, ze heeft net als ik technisch inzicht en twee rechterhanden, weet hoe je ongeschonden uit een projectoverleg moet komen en meer van dat soort handige skills, nou…… da’s meegenomen. Eerlijk gezegd hebben we nog nooit zo snel en effectief (zonder instructies) een toch redelijk gecompliceerd meubelstuk in elkaar geknutseld, en we waren er samen apentrots op dat ons dat ondanks de tegenslag toch was gelukt, en nog op de juiste manier ook.

We zijn dus voor deze onaangekondigde relatietest met vlag en wimpel geslaagd, en gaan nu op voor de hoofdprijs, want de volgende test komt er volgende week al weer aan. Ik mag namelijk voor mijn baas weer eens een fijn reisje wereld gaan afleggen, en van 17 t/m 29 februari vertoef ik respectievelijk in Thailand (Bangkok), Australië (Melbourne en Perth) en Singapore. Da’s dus bijna 14 dagen van elkaar gescheiden zijn, met een slordige 20.000 km ertussen, daar waar we elkaar toch zeker niet langer dan drie dagen niet zagen. Daar komt nog bij dat in die periode nog twee redelijk heftige dingetjes te gebeuren staan, namelijk de terugkeer van het (ex?) vriendinnetje van mijn oudste, na zes maanden kangoeroes knuffelen in Australië, en het feit dat hij maandag 18 februari opnieuw op moet voor zijn rijexamen, beiden dingen waar ik als vader graag toch dicht bij hem zou zijn, maar helaas, het gaat niet zoals je het altijd graag zou willen.

Uiteraard is er altijd zijn moeder nog, en ik weet zeker dat mijn liefje ook regelmatig vinger aan de pols houdt met mijn kids, al was het maar omdat zij beiden, net zoals haar dochter bij mij, een warm plekje in haar hart hebben veroverd. Het enige positieve van mijn trip, die een week is uitgesteld, is dat ik op de verjaardag van een goede vriendin van ons, en simultaan ook op Valentijnsdag lekker thuis ben, en alhoewel ik elke dag mijn liefde uit voor haar is dat toch meegenomen.

Ik wens alle verliefden een fijne valentijnsdag toe, en denk eraan, liefde uit je het hele jaar door, want anders wordt het de “verplichte bos blommen” op haar verjaardag of je trouwdag, en is de intentie verloren gegaan… enne…. als je je relatie eens goed wilt testen, ga naar de Ikea, koop een niet te simpel computerbureau- bouwpakket en gooi thuis als eerste de bouwbeschrijving weg.

Schroef ze, ik hoor wel of het jullie ook is gelukt…