Paul Klooté (Mr. Montezuma) en Hans Cassa (Het geweten ervan) de twee “old school” vaste waarden van dit vijftal hebben het weer geflikt, want wat een geweldige avond vol van muzikale hoogstandjes en humor, samen met de andere drie mannen, Menno, Tom en Robbert.

Die laatste drie kende ik niet echt, behalve van naam via diverse sites, maar heren… jullie zijn waardige opvolgers van whoever it was you replaced.

Menno Stuifmeel, volgens Paul import uit Duitsland, met een geweldig lekker randje op zijn fantastische en fenomenale stem, en Tom Schraven, die heel secuur in de hoogte het glas uit je montuur weet te zingen terwijl hij ook theatraal het nodige toont, maar ook heel gevoelig de tranen in je ogen weet te krijgen, en Robbert van Unnik de stabiele rots in de branding en goed voor een paar prachtige leads in deze show.

Heren, diepe buiging voor het voortzetten van de legacy of Montezuma’s Revenge…. Van harte aanbevolen, met en zonder voorprogramma.

Share

Dat geschreven hebbende, ben ik als a-cappella liefhebber deze groep blijven volgen, en was dus ook heel benieuwd hoe deze vier kerels het er in het echt vanaf zouden brengen in het theater. Toen ze tijdens de opening van het culturele jaar in Vlaardingen dus een klein voorproefje van hun nieuwe show “Close II Perfection” ten gehore zouden brengen, stond ik vooraan. Als openingsact op deze zonnige zaterdagmiddag, werd duidelijk dat de energie van deze mannen afspatte, en ze zonder problemen een zaal plat zouden kunnen krijgen.

Ik was dan ook zeer blij met de uitnodiging om de officiële premiere in Leiden te mogen bijwonen en te gaan zien en horen wat de mannen na heel veel oefenen en try-outs uiteindelijk bedoelde met wat zij noemen PAVCE (Perfectly Absurd Vocal Comedy Experience). Als liefhebber had ik uiteraard genoeg vergelijkingsmateriaal gezien en gehoord van andere groepen als Montezuma’s Revenge, Rock4, Cantabile tot aan The New York Voices toe, toen zij Nederland weer eens aandeden.

Met gevleugelde kreten als “glasheldere afspraken”, “duidelijke opdrachten”, “kraakheldere communicatie”, “falen is geen optie” en “de dood of de gladiolen” in mijn hoofd, vlijde ik me dus in mijn stoel in het knusse Leidse theater, en wachtte af wat er komen ging. En dat was meer dan verfrissend en onvergelijkbaar met andere groepen uit de Nederlandse a-cappella scene.

Vier min of meer kale mannen, vier setjes in-ears, vier microfoons, een looper, een technicus en een hele berg huis, tuin en keuken accessoires zijn de bouwstenen van een geweldige show, die van het begin tot het eind spannend, ontspannend, humoristisch en muzikaal hoogstaand is. Niet gehinderd door wat of wie dan ook nemen ze de theaterbezoeker mee door zo’n beetje de halve muzikale geschiedenis, met markante nummers op hun eigen manier geinterpreteerd, maar daardoor zeker niet minder herkenbaar. Laten we zeggen dat ik afgelopen dagen Kungfu Fighting van Carl Douglas, en het meesterwerk, de vogeltjesdans, niet meer uit mijn hoofd krijg, evenals de grijns van mijn gezicht.

In tegenstelling tot het beeld wat The Sing-Off een beetje heeft achtergelaten van deze mannen is ook de rolverdeling vaak geheel anders dan verwacht, want daar waar de meeste mensen Clemens Schmuck zien als de beatboxer, de bas, de man die de meest bizarre geluiden uit zijn lijf kan persen, in “Close II Perfection” blijkt hij ook een begenadigde leadzanger te zijn met een prettig randje op zijn stem, en worden baslijntjes soepeltjes opgepakt door Merijn of Tjidde, gelardeerd met de zang van Wouter, die onbewust of bewust toch wel de rol van de clown in het team heeft. Wat in The Sing-Off vanwege het karakter van de show minder duidelijk was, komt in “Close II Perfection” geheel tot uiting, namelijk een mooie laag prettige humor, die de vier geöliede muzikanten zowel verbaal als vocaal hebben verwerkt in de show.

Mag je ze vergelijken met bijvoorbeeld Montezuma’s Revenge? Ja, en nee. Vocaal zijn ze minstens net zo sterk als het vijftal met de vette bas van Paul Klooté, maar iNtrmzzo’s “Close II Perfection” bevat cabaretelementen die je bij Montezuma in mindere mate mag verwachten. Dit onder het voorbehoud dat ik op de 26ste november de nieuwe show “Montezuma Strikes Back” ga bekijken en ik weer hoge verwachtingen heb hiervan.

iNtrmzzo met “Close II Perfection” verrast de theaterbezoeker met de bijna perfecte mix van sublieme a-cappella en ultieme cabareske humor. Na afloop hoorde ik in de wandelgangen dat mensen bijna de gehele show hadden gelachen, en dat somt ongeveer op wat je mag verwachten van deze muzikale talenten. Is de show al perfect? Nee, maar ik verwacht dat die kleine imperfecties, voor zover niet expres aanwezig, steeds kleiner worden naar mate men hem langer speelt, en zoals de titel van het programma zegt “Close II Perfection” is het streven.

Check de tourlijst op www.intrmzzo.com om eveneens te kunnen meemaken wat deze groep op de planken brengt. Van harte aanbevolen.

Share

De Bergsche Maas, waarop wij vanaf dat stuk grond een vrij uitzicht hebben, biedt voor zowel beroepsvaart als watersporters een prachtig brede, zij het een beetje saaie, rivier, waarop geen restricties lijken te gelden waar het gaat om snelheid, geluidsproductie of gedrag.

Nu zijn er uiteraard wel een aantal spelregels die gelden als je gebruik maakt van het water in Nederland, en die zou je als het goed is ook moeten hebben geleerd tijdens het halen van je vaarbewijs. Tot zover zou het dus moeten kloppen, echter, gelijk het wegverkeer, lijkt daar ook elke vorm van vergelijkbaar gedrag op te houden.

Als ik me beperk tot de groep mensen die voor hun plezier aan watersport doen dan kan je die grofweg in een aantal groepen indelen. Namelijk meestal wat oudere mensen die een motorjacht hebben gekocht omdat hun huis is afbetaald, hun kinderen de deur uit zijn en ze geen zin hebben om in een sta- of tourcaravan op een of andere saaie camping te gaan zitten en dus met een gezapig gangetje over de rivieren toeren, of die hun schip zelf hebben gebouwd. Verder de mensen die een zeilboot of -jacht hebben, en als het een beetje lukken wil op windkracht de Bergsche Maas al laverend nemen, en tot slot de snelheidsmaniakken.

Die laatste groep deel ik voor het nette nog even onder in de mensen die een snelle boot hebben om hierachter te kunnen waterskieën, of de kids op een of andere drijvende constructie over het water te kunnen sleuren, en er is de groep eigenaren van wat ik noem “macho” boten met heel veel spierballen, letterlijk en figuurlijk, vaak aangevuld met verwekte jeugd (mag ik irritante pokkenjong roepen?) voorzien van veel te snelle jetskies of waterscooters, die met idiote snelheid niet alleen de rivier, maar ook de havens onveilig maken.

Met name bij de laatste groep booteigenaren vraag ik me af en toe af waarvan zij hun hobby kunnen betalen, want als ik weer eens zo’n kaalgeschoren en volgetattoeëerde sportschoolkleerkast voorbij zie blazen in een speedboot die nieuw een tonnetje of drie kost, en met tweemaal 1000 Pk onder dek ook goed is voor een litertje of 500 benzineverbruik per uur, terwijl ze volgas, gelijk een soort moderne gemotoriseerde Mozes, het water van de Bergsche of Oude Maas bijna letterlijk in tweeën splijten, dan kan het niet anders dan dat die iemand deze dure hobby kan betalen klaarblijkelijk.

Laat ik voorop stellen dat ik niets heb tegen sportschoolkleerkasten met tattoes, want voor hetzelfde geld zijn dit mannen die doordeweeks hardwerkende ondernemers zijn die terecht veel geld verdienen, en dientengevolge ook een dergelijk geldzuipend monster over de Maas kunnen laten stuiven. Maar aangezien het er wel erg veel lijken te zijn, kan ik enige vorm van verbazing niet onderdrukken.

Ik sprak recent een jachtbouwer, die deze winter het schip van mijn schoonvader qua romp eens goed en modern onder handen gaat nemen, en die vertelde mij dat het in watersportland qua recessie nog aardig nagonst. Hij doelde hierbij op mensen die een luxe jacht of speedboot hebben gekocht op een dikke lening, en die nu inmiddels het schip niet meer kunnen onderhouden en varen, en bovendien ook niet verkopen omdat er nog teveel geld van de bank in die boot zit. Vergis je niet wat jachthavens als Drimmelen inmiddels jaarlijks rekenen voor een ligplaats en een walaansluiting voor je stroom. Tja, moet ik dat nou zielig vinden of een lange neus trekken naar deze mensen, die klaarblijkelijk toch op iets te grote voet hebben gevaren? Ik neig erg naar het laatste, want het is toch een specifieke groep mensen die menen dat je de langste, grootste, hoogste, vetste, snelste of duurste boot in de haven moet hebben liggen om erbij te horen. Ik zie namelijk ook heel veel oudere stellen die na hun pensioen ook enkele tonnen voor een mooi groot motorjacht hebben uitgegeven, maar die dit waarschijnlijk op papier op een heel andere manier kunnen betalen dan de vele dertigers met een te grote of te snelle boot.

En waar hoor je dan bij? Ik wil het wel opschrijven hoor. Je hoort dan bij een groep mensen met een prachtig jacht of prachtige speedboot, dat meer heeft gekost als de eengezinswoning waarin men woont, en dat meer brandstof lust dan het gehele wagenpark in de wijk waarin men woont. Als je bij de bunkerboot in Drimmelen je schip voltankt en je mag vervolgens even 5500 euro aftikken voor die 4000 liter diesel, of nog erger je speedboot mag volklokken (meestal rond de 1000 a 2000 liter) met gewone Euro95 a 1,70/liter, dan moet je of een heel goed inkomen hebben, of eerlijk toegeven dat je het eigenlijk niet kan betalen, of dat het geld ervoor uit wellicht iets wazige bronnen afkomstig is. Als je dan eens kijkt hoeveel boten er in Drimmelen liggen die nooit meer van de aanlegsteiger los komen om deze reden, en hooguit loskomen omdat ze door de bank worden verkocht, dan kan je niet anders concluderen dan dat het egostrelende deel van de watersporters voor een groot deel ook gebakken lucht en klatergoud is. Het “snelle, exclusieve en veel te dure auto gaan rijden” syndroom wat veel mannen hebben ter compensatie van een te kort piemeltje spookt hierbij door mijn hoofd.

Ik hoor u roepen, en jullie dan met je motorjacht aan een stuk privégrond aan de Bergsche Maas?

Tja, het stalen motorjacht “Hermine” van mijn schoonouders heeft inmiddels 50 jaar geschiedenis achter haar kiezen en is in 1961 begonnen als een stapel plaatstaal van 3000 gulden, een lasdiploma, een bouwtekening en al even zoveel jaren de oneindig vele uurtjes bloed, zweet, tranen en toewijding van mijn schoonvader, die dit schip zelf heeft gebouwd en tot voor kort ook altijd zelf heeft onderhouden. Een dergelijk “goedkoop” schip veilig en roestvrij in de vaart houden kost momenteel al zo’n 3000 euro per jaar (elke vijf jaar uit het water, schrappen etc…), en daar komt dan je brandstof nog bij.

Maar over dat laatste kunnen we dan wel weer lachen, zeker als je weer eens zo’n brandstofslurper voorbij ziet stuiven, want met een verbruik van 6 liter diesel per uur bij een kruissnelheid van 12 km/uur kan je op die 180 liter die er helemaal ingaat het hele seizoen lekker op je gemakje genieten van de vrijheid en de rust die een schip je op het water biedt. Dan denk ik alleen nog maar… Goh, wanneer zou de overheid erachter komen dat men op het water van Nederland nog een geheel onontgonnen gebied heeft met drijvende melkkoeien, want ik zou het niet vreemd vinden dat de overheid in een poging meer geld af te romen al die tonnen kostende schepen eens zou checken op de geldbronnen, om over het brandstofverbruik nog maar te zwijgen. Lees me overigens niet verkeerd, want ook ik vind het geweldig om zo’n origineel gebouwde Italiaanse houten speedboot, van een paar ton, met twee Ferrari V-12′s met veel kabaal over de rivier te zien scheren, maar ik geef ook direct toe dat ik, ondanks een niet verkeerd inkomen, dat nooit van mijn leven zou kunnen betalen.

Ik vrees dat de jachthaven van Drimmelen wel eens heel leeg zou kunnen worden als mocht blijken dat de meeste witte schepen die daar aan de kant liggen wellicht met zwart geld zijn betaald, maar dat is uiteraard een gokje mijnerzijds wat ik niet hard kan maken.

Ik wens al mijn medewatersporters tenminste net zoveel plezier met hun schip op het Nederlandse binnenwater toe als wij eraan beleven, en een beetje beleefdheid, coulance en vriendelijkheid jegens elkaar draagt daar zeker aan bij.

Share

D-Base

Een Belgische 6-mans formatie, die -naar eigen zeggen- bestaat uit zes “wat oudere” mannen (alhoewel er een andere term werd gebruikt), wat overigens niets afdoet aan het pak energie wat ze meebrengen tijdens hun optredens. De nummers die ze brengen spatten van het scherm af en zijn voorzien van subtiele grappen zoals we die ook kennen van iNtrmzzo en Herman in een bakje met Geitenkwark. De overdosis aan enthousiasme brengt wellicht met zich mee dat het af en toe een beetje rommelig klinkt, niet altijd lekker blend, soms de broodnodige ademhaling een nootje iets te kort afkapt, maar wat niet wegneemt dat naar deze kerels kijken en luisteren vooral genieten is van het totale plaatje en het puur plezier hebben in zingen dat ze uitstralen.

Helaas was het na show twee einde oefening voor deze innemende Vlamingen, en voor wat ze mij en a-cappella minnend Nederland hebben gebracht een groot applaus, een diepe buiging en respect, want dat verdienen ze. Zeer terecht was de afsluitende opmerking van de leadzanger, dat het een eer was dat ze bij de beste 10 a-cappella groepen van Nederland behoren, en dat is een eer die je van mij ingelijst aan je muur mag hangen. Chapeau!!

Het beeldmateriaal

Omdat ik geen concessies wil doen op de kwaliteit van het beeldmateriaal zijn het ongecomprimeerde 16:9 MPG2 bestanden met als bron SBS6 via Glashart Media DVB-C FTA, dus hou rekening met een bestandgrootte van 100 tot 200Mb per optreden, maar wel in een kwaliteit die je zo op een DVD kan knallen.

Het begon aflevering 1 met de hit This Love, gevolgd door aflevering 2 met de van een komische noot voorziene versie van I Got A Feeling.  Helaas viel deze aflevering het doek voor deze leuke Belgen,  en namen ook zij afscheid met Krezip’s  Sweet Goodbyes, met verrassend Grease slot als laatste noten van deze mannen.

HINT!

Om de MPG bestanden te downloaden klik je met je rechter muisknop op de dik gedrukte titels hierboven, en kies je voor “Doel opslaan als..” of “Koppeling opslaan als…”, afhankelijk van het type browser. Vanwege allerlei zaken ga ik deze bestanden niet online vertoonbaar maken.

Voor de duidelijkheid. Alle rechten behoren toe aan SBS Broadcasting dus meer als een digitale videorecorder is dit niet.

Share

Blue Monday

Blauwe maandag, letterlijk vertaald, en ook figuurlijk accuraat, want deze Zoetermeerse 8-mans formatie van de Dutch Academy of Performing Arts, is letterlijk pas een “blauwe maandag” met a-cappella zingen in deze samenstelling bezig. Het hele imago van de groep is gebouwd rondom de populaire boy bands van afgelopen jaren lijkt het, en het tweede optreden was dan ook heel toepasselijk een nummer dat groot is gemaakt door een bekende boy band. Alleen hadden die bands het voordeel van een orkestband erachter, daar waar deze jonkies het alleen met de blote stemmen moeten klaarspelen. Alhoewel ze van de jury meermaals het voordeel van de grootste groeipotentie meekregen en hierdoor tot show vier hun knap gebouwde optredens mochten vertonen, was het uiteindelijk denk ik toch de onervarenheid, het elkaar nog niet blindelings aanvoelen, de onzuiverheden her en der, wat ze wellicht de das heeft omgedaan.

Zijn ze daarom minder goed dan andere groepen? Absoluut niet, want er staan acht zangtalenten op de planken, die als ze een paar jaar verder zijn het niveau van de finalisten met gemak kunnen evenaren. Een groot applaus, en gezien de leeftijd van de mannen diep respect voor een knap staaltje a-cappella zingen is zeker op zijn plaats.

Het beeldmateriaal

Omdat ik geen concessies wil doen op de kwaliteit van het beeldmateriaal zijn het ongecomprimeerde 16:9 MPG2 bestanden met als bron SBS6 via Glashart Media DVB-C FTA, dus hou rekening met een bestandgrootte van 100 tot 200Mb per optreden, maar wel in een kwaliteit die je zo op een DVD kan knallen.

Het begon aflevering 1 met de tophit van Michael Bubble genaamd I Haven’t Met You Yet, gevolgd door aflevering 2 met de all-time boy band classic I Want It That Way. Daarna gingen de mannen in aflevering 3 verder met een Nick en Simon nummer genaamd Lippen Op De Mijne, weer gevolgd in aflevering 4 door een strakke versie van Love Song. Helaas viel deze aflevering het doek voor deze mateloos populaire boy band zonder band,  en namen ook zij afscheid met Krezip’s  Sweet Goodbyes.

HINT!

Om de MPG bestanden te downloaden klik je met je rechter muisknop op de dik gedrukte titels hierboven, en kies je voor “Doel opslaan als..” of “Koppeling opslaan als…”, afhankelijk van het type browser. Vanwege allerlei zaken ga ik deze bestanden niet online vertoonbaar maken.

Voor de duidelijkheid. Alle rechten behoren toe aan SBS Broadcasting dus meer als een digitale videorecorder is dit niet.

Share

Herman in een bakje Geitenkwark

Vier jonge kerels, die allemaal (na wat onderzoek mijnerzijds) min of meer professioneel hun boterham verdienen met muziek maken in de ruimste zin van het woord, dus ondanks de onbekendheid in Nederland, kunnen ze bouwen op aardig wat ervaring op de planken. Net als iNtrmzzo hadden zij het nadeel slechts met vier stemmen te moeten werken, iets wat ze onterecht nogal eens werd aangerekend door de jury. Deze vier kerels staan gelijk het andere mannenkwartet bol van de humor in hun performances, en durven arrangementen tot in het belachelijke te verbouwen. In het nummer Wereld zonder jou hadden ze in ieder geval twee van de drie juryleden zover van het pad af dat ze dat wellicht de kop heeft gekost, want met zoveel modulaties in één nummer begreep in ieder geval René Froger het al na 6 maten niet meer.

Ik heb met open mond en vol verbazing de optredens van deze frisse honden bewonderd, hun mooie blend, de muzikaal hoogstaande grappen, en ik heb in die paar nummers een diep respect gekregen voor de Hermannen. Google maar eens op de naam, je komt ze ongetwijfeld in een of andere samenstelling wel weer tegen in de theaters in Nederland, want dit talent gaat echt niet op de bank zitten na het “verlies” bij de Sing-Off.

Het beeldmateriaal

Omdat ik geen concessies wil doen op de kwaliteit van het beeldmateriaal zijn het ongecomprimeerde 16:9 MPG2 bestanden met als bron SBS6 via Glashart Media DVB-C FTA, dus houd u a.u.b. rekening met een bestandgrootte van 100 tot 200Mb per optreden, maar wel in een kwaliteit die je zo op een DVD kan knallen.

Het begon aflevering 1 met Toxic, gevolgd door aflevering 2 met een versie van Fireworks. Daarna gingen de mannen op de Nederlandstalige toer in aflevering 3 met een prachtige en voor Froger ongrijpbare versie van Wereld Zonder Jou, waarna het helaas afgelopen was voor deze sympathieke gasten en ze afscheid namen met Krezip’s Sweet Goodbyes, waarmee alle afvallende groepen afscheid namen van het publiek.

HINT!

Om de MPG bestanden te downloaden klik je met je rechter muisknop op de dik gedrukte titels hierboven, en kies je voor “Doel opslaan als..” of “Koppeling opslaan als…”, afhankelijk van het type browser. Vanwege allerlei zaken ga ik deze bestanden niet online vertoonbaar maken.

Voor de duidelijkheid. Alle rechten behoren toe aan SBS Broadcasting dus meer als een digitale videorecorder is dit niet.

Share

Sharp!

Vier fraaie vrouwen, drie mannen, in het geel gestoken, hebben ons afgelopen vijf optredens verwend met messcherpe en loepzuiver gezongen arrangementen van moderne popsongs, waarbij blijkt dat ze over meer dan alleen een leadzangeres beschikken, als het gouden keeltje van Ravenna in een nummer ineens plaats maakt voor de tenor van Bo. Ook deze groep weet de moeilijke arrangementen bijna naadloos te laten mengen tot één stuk muziek wat over de volle breedte oorstrelend, uitdagend en ontroerend kan zijn. Hierbij een extra compliment voor de subtiele beatbox, die nergens de boventoon voerde.

Ondanks dat er onder de huidig overgebleven groepen nog maar weinig verschillen zijn te vinden, want ze zijn stuk voor stuk steengoed, tip ik ook deze groep als een mogelijke winnaar van The Sing-Off 2011. Uiteraard is wat Sharp! tot op heden heeft laten horen en zien dan ook een diepe buiging en een groot applaus van mij waard.

Het beeldmateriaal

Omdat ik geen concessies wil doen op de kwaliteit van het beeldmateriaal zijn het ongecomprimeerde 16:9 MPG2 bestanden met als bron SBS6 via Glashart Media DVB-C FTA, dus hou rekening met een bestandgrootte van 100 tot 200Mb per optreden, maar wel in een kwaliteit die je zo op een DVD kan knallen.

Het begon aflevering 1 met de tophit Grenade, gevolgd door aflevering 2 met Apologize. Daarna gingen de mannen en vrouwen in aflevering 3 verder met een geweldige versie van Puzzle Me, weer gevolgd in aflevering 4 door het gevoelige You Give Me Something. In de halve finale een gelijkspel in de battle met The Gentle Voices, afgedwongen met een energieke en maffe  Lady Gaga Medley. Aangezien Sharp! er ook nog niet uit ligt, houden jullie het finalenummer eveneens tegoed van me.

HINT!

Om de MPG bestanden te downloaden klik je met je rechter muisknop op de dik gedrukte titels hierboven, en kies je voor “Doel opslaan als..” of “Koppeling opslaan als…”, afhankelijk van het type browser. Vanwege allerlei zaken ga ik deze bestanden niet online vertoonbaar maken.

Voor de duidelijkheid. Alle rechten behoren toe aan SBS Broadcasting dus meer als een digitale videorecorder is dit niet.

UPDATE

Gezien het grote aantal foutmeldingen heb ik de ! uit de bestandnamen gehaald, omdat er klaarblijkelijk browsers zijn die daar niet echt tegen kunnen.

Share

The Gentle Voices

Nou, neem maar van mij aan dat 6 of meerstemmig a-cappella zingen retemoeilijk is, en dat deze knapen iets doen waar menig zanggroepje kwijlend jaloers op is. Prachtige eigen arrangementen, een paar dijken van lead vocals en een moddervette bas, geen dissonant schuwend, retezuiver, dus terecht dat Karin Bloemen deze jongens stuk voor stuk zou willen adopteren en fan van ze is, want dat was ik na de eerste uitzending ook. Dit overigens zonder de andere groepen tekort te doen, want ze waren stuk voor stuk van grote klasse.

Hoe dan ook, ook deze groep krijgt van mij een diepe buiging en een staande ovatie voor wat zij op de planken brengen. Chapeau! Met het wegvallen van iNtrmzzo tip ik deze mannen voor de titel Sing Off 2011!

Het Beeldmateriaal

Omdat ik geen concessies wil doen op de kwaliteit van het beeldmateriaal zijn het ongecomprimeerde 16:9 MPG2 bestanden met als bron SBS6 via Glashart Media DVB-C FTA, dus hou rekening met een bestandgrootte van 100 tot 200Mb per optreden, maar wel in een kwaliteit die je zo op een DVD kan knallen.

Het begon aflevering 1 met Father and Friend, gevolgd door aflevering 2 met Keep Bleeding, (met excuses voor het kleine hikje, maar dat zat in de uitzending hier). Daarna gingen de mannen op de Nederlandstalige toer in aflevering 3 met een prachtige versie van Vlieg Met Me Mee van Trijntje Oosterhuis, en ooit geproduceerd door broer en jurylid Tjeerd, weer gevolgd in aflevering 4 door het ritmisch geweldige Rock With You. In de halve finale een gelijkspel in de battle met Sharp!, afgedwongen met een energieke Usher Medley. Aangezien The Gentle Voices er nog niet uit ligt, houden jullie het finalenummer nog tegoed van me.

HINT!

Om de MPG bestanden te downloaden klik je met je rechter muisknop op de dik gedrukte titels hierboven, en kies je voor “Doel opslaan als..” of “Koppeling opslaan als…”, afhankelijk van het type browser. Vanwege allerlei zaken ga ik deze bestanden niet online vertoonbaar maken.

Voor de duidelijkheid. Alle rechten behoren toe aan SBS Broadcasting dus meer als een digitale videorecorder is dit niet.

Share

Helaas bleek na het doorslaande succes van de eerste aflevering, met dik 1,2 miljoen kijkers, het enthousiasme bij het SBS6 publiek kwadratisch af te nemen, dus kwam rond 1 april de mededeling dat het programma bij gebrek aan kijkers (kijkcijfers=geld) zou worden ingekort.

Nu kan ik roepen, tja, SBS6 publiek verloochent haar afkomst niet, eens een campingzender, altijd een campingzender. Ik kan vreselijk gaan oreren over de bedenkelijke capaciteiten van sommige van de juryleden, de bedenkelijke performance van het presenterend duo, maar dat doe ik dus niet. Niets zo makkelijk als afgeven op elementen die er in de basis niet toe doen.

Wat ik wel ga doen is de groepen die op mij diepe, diepe, diepe indruk hebben gemaakt en respect hebben afgedwongen op mijn blog nog eens eren, door al hun optredens ontdaan van de voor SBS6 noodzakelijke reclames en interviews in hoogwaardige digitale kwaliteit aan te bieden.

iNtrmzzo

De eerste groep waarvan ik vanaf de eerste noot zwaar fan werd was iNtrmzzo, vier kale knakkers, de enige groep die met deze manier van zingen hun bammetjes verdienen, en vanaf de eerste seconde aantoonbaar gepokt en gemazeld in het theatervak.

Dus heren, ik maak een diepe buiging voor de vijf optredens waarmee jullie mij en mijn gezin, en hopelijk de rest van a-cappella minnend Nederland hebben verwend. Eerstvolgende theateroptreden in de buurt ben ik van de partij.

Het beeldmateriaal

Omdat ik geen concessies wil doen op de kwaliteit van het beeldmateriaal zijn het ongecomprimeerde 16:9 MPG2 bestanden met als bron SBS6 via Glashart Media DVB-C FTA, dus houd u a.u.b. rekening met een bestandgrootte van 100 tot 200Mb per optreden, maar wel in een kwaliteit die je zo op een DVD kan knallen.

Het begon aflevering 1 met Fireflies, gevolgd door aflevering 2 met een hilarische versie van Dan Hartman’s Relight My Fire. Daarna gingen de mannen op de serieuze toer in aflevering 3 met een prachtige versie van I Don’t Wanna Hurt van Anouk, weer gevolgd in aflevering 4 door het fraaie I’m Yours. In de halve finale viel -in mijn ogen onterecht- het doek in de battle met Jade, met een humoristische en theatrale uitvoering van een BeeGees Medley.

HINT!

Om de MPG bestanden te downloaden klik je met je rechter muisknop op de dik gedrukte titels hierboven, en kies je voor “Doel opslaan als..” of “Koppeling opslaan als…”, afhankelijk van het type browser. Vanwege allerlei zaken ga ik deze bestanden niet online vertoonbaar maken.

Voor de duidelijkheid. Alle rechten behoren toe aan SBS Broadcasting dus meer als een digitale videorecorder is dit niet.

Share

Ok, destijds was de enige aanbieder van diensten op dit glasvezelnetwerk het logge KPN, een bedrijf wat als het aan mij ligt geen directe klandizie aan mij meer gaat beleven. Indirect ontkom ik er echter niet geheel aan, want in het Glashart clubje zit KPN met een dikke vinger in het aandelenpakket, en ook de hardware tussen al het glas lijkt van een zusje van KPN, genaamd beheer te zijn. De reden dat KPN een absoluut onaantrekkelijk aanbod had lag met name in zaken als plotseling het gehele analoge TV/radiopakket uit de deal te schrappen (tot grote woede van de klanten die wel op het aanbod waren ingegaan) en de prijs/prestatieverhouding.

Maar goed, er werd gegraven en niet veel later kwam er een oranje kabel met hierin een paar fibertjes dunner dan een haar mijn meterkast in, netjes afgemonteerd op een dummy Genexisbasis, waarop later een modem gemonteerd kon worden volgens de goede mannen. Het glas lag, en at geen brood, en met de belofte dat er meerdere providers zouden komen op het glasvezeltje wat bij mij binnenkwam had ik geen haast.

Toen viel begin maart een kaartje in de bus van een club genaamd Lijbrandt, powered by Glashart, die ineens wel een heel aantrekkelijk setje pakketten had, en tegen een prijs die mijn huidige providers opgeteld (XS4ALL voor internet en telefonie, en UPC voor kabel TV) zelfs de baas kon. Dus ik naar een voorlichtingsavond van Lijbrandt ergens in april, want ik had uiteraard nogal wat kritische technische vragen over het glasvezeltouwtje, het blijven leveren van analoge TV/radio (vanwege een nogal grote hoeveelheid TV’s in ons gezin, zes namelijk) en die werden keurig allemaal naar volle tevredenheid beantwoord. Samen met de werkingsgarantie en twee maanden kostenloos proberen zonder dat je dubbele kosten had voor je diensten, was ook heel aardig. Als slagroom op de cake ook nog 3 maanden Eredivisie Live en uitzending gemist tot 31 december zonder kosten.

De man die die avond de presentatie en vragen verzorgde, kondigde aan dat ze vanaf half juni konden gaan leveren, dus op 24 april lag een ondertekende aanvraag bij Lijbrandt in de bus, en kon het wachten beginnen. Het werd half juni… niets, eind juni, nog steeds niets, en het enige wat er veranderde was dat ik inmiddels een gebruikersnaam/wachtwoord voor “Mijn Lijbrandt” had gekregen per post (maar er op de site nog niets mee kon), en de mededeling dat Glashart een winkel had geopend in Bleiswijk. Dus ik maar eens binnengevallen om te checken wanneer ik (als opgegeven testgebruiker) mijn langverwachte glasvezel opgeleverd kreeg.

Nou… dat kon nog wel even duren vanwege wat routeringsproblemen, en zou het dus begin augustus worden, wat op 6 augustus telefonisch al weer werd uitgesteld tot vierde week augustus. Maar ach, ik had geen haast, want mijn oude vertrouwde zaken werkten nog gewoon.

Uiteindelijk heeft de bouwmanager van Lijbrandt het geheel eind augustus vlotgetrokken en was er ineens actie in de tent. Vrijdagmiddag ineens een echt modem, en zowaar (na alle zenders opnieuw zoeken) via het glas al 39 analoge TV en 40 analoge radiozenders te bekijken/luisteren, ook al miste er nog een paar lokalo’s. Internet kregen de heren niet aan de gang, en ook de installateur die de nieuwe kabels door mijn huis zou trekken (tegen het sommetje van 99,95 €) liet ineens ook van zich horen, maar haakte af toen hij hoorde dat de settopbox er nog niet was.

Diezelfde avond stond de bouwmanager van Lijbrandt, samen met een collega op de deurmat, met in zijn hand een settopbox, en met een tijdelijke kabel dwars door de woonkamer werd het geheel opgetuigd en aangesloten op mijn grote TV. Helaas… er kwam niks uit het doosje, dus ging dat onverrichterzake weer terug in de doos. Het internet (waar ik even snel mijn nieuwe router al had aangeprikt) werkt wel, maar na een reset van de router is het over met het uitgeven van een IP adres, en heeft het een halve dag geduurd alvorens er weer leven in zat. Maar wat voor een leven… poe, poe da’s rap, zo tegen de 90Mbit/sec download en dik 55Mbit/sec upload via speedtest.net.

De avond erna stond de goede man met weer een settopbox op de stoep, en nog een tweede (ouder model) in de auto, en met van alle partijen mensen die standby waren om de boel aan de gang te krijgen. De nieuwe box deed wederom niets, maar de oudere deed het wel, en na wat heen en weer bellen en een softwareupdate op de box hadden we daar ineens digitale HD televisie? Het moest niet gekker worden. Ok, de helft van de beloofde 69 zenders uit het basis pakket is nog dood, en we hadden tweemaal RTL7 en geen RTL5, maar wat kon het bommen… het werkte. Alleen was de telefoon nog steeds dood, en dat zou ik volgens de man ook nog wel even blijven… u weet wel, aanloopprobleempjes

Vandaag dan eindelijk de kabels getrokken (alleen voor het mooie eigenlijk een meter te kort), maar met de stoute schoenen aan alles overgeprikt op de nieuwe router en van alle sites de DNS records omgezet naar het nieuwe glasvezel IP adres… so far, so good. Op zich was ik 15 jaar geleden ook testgebruiker bij XS4ALL, toen als een van de eerste ADSL klanten op ISDN van KPN, en alles wat fout kan gaan, gaat ook altijd fout. Een beetje deja vu gevoel dus afgelopen weken, wetende dat Lijbrandt met mijn extra inzet qua testen de volgende klanten waarschijnlijk wel probleemloos kan opleveren.

We zijn weer up, alles wat nu werkt, lijkt ook te blijven werken, dus alleen nog even afwachten wanneer Lijbrandt het restant gaat opleveren en aanzetten voor mij. Uiteindelijk hoop ik toch komende maand na 15 jaar trouwe klant van XS4ALL en UPC te zijn geweest, deze partijen gedag te kunnen zeggen, en voor een totaalbedrag wat beter is bij Lijbrandt sneller, beter en op de toekomst bestendig digitale diensten te kunnen afnemen.

Share

De reden voor het simpele A4-tje was volgens de schrijver dezes het feit dat hij dit niet met goed fatsoen op een kaart geschreven kreeg, maar ondanks de eenvoud van het velletje papier is de boodschap erop eentje die een traantje in de ogen weet los te maken. Dus Mika, hier ga je dan als uitzondering op mijn blog, ongewijzigd op het adres na:

Ware Liefde.

Ware liefde is zeldzaam. Je ziet het zelden maar wanneer je het ziet ben je getuige van intens geluk.
Vandaag zijn wij met z’n allen getuige geweest van intens geluk. We hebben twee mensen een gelofte voor het leven af zien leggen.
Twee mensen waarbij iedereen kon zien dat het om ware liefde ging.

Ron Hartendorp en Roelien Maasland geven elkaar op Zes Augustus tweeduizendtien (6-8-2010) omstreeks 13:00 uur het Jawoord en bezegelen daarmee hun liefde voor elkaar.
Iets wat voor sommigen wellicht als een verrassing kwam maar naar mijn mening het enige logische vervolg was op het samenkomen van twee fantastische mensen.

Ik mag met gepaste trots zeggen dat ik twee van de mooiste mensen op aarde heb leren kennen, heb mogen genieten van hun liefde en gastvrijheid en kunnen aanschouwen hoeveel deze twee mensen om elkaar geven.

Als liefde tastbaar was zat op hun adres te Berkel en Rodenrijs het hele huis propvol.
Ik zou zo nog uren door kunnen gaan, maar eigenlijk heeft het allemaal geen uitleg en toelichting meer nodig.
Nee het is duidelijk, iedereen kan zien hoe het zit, het straalt er vanaf.

En daarom, Ron, Roelien, wil ik jullie samen al het geluk van de wereld toewensen.
En hoop ik dat deze prachtige dag jullie voor altijd samen mag binden zowel in voorspoed als in tegenslag.

Lieve Mike, onze deur staat altijd voor je open, dus blijf vooral binnenvallen als je daar zin of behoefte aan hebt…. of als je eens HD Formule 1 wilt kijken (vanaf vierde week augustus is nu de planning).

Een dikke knuffel,

Ron en Roelien

Share

Goede raad is duur, want het bestand svchost.exe is redelijk cruciaal binnen een werkende Windows installatie en zorgt voor tientallen basisfuncties binnen het besturingssysteem. Ergo, het door McAfee onterecht als besmet aangemerkte danwel gewiste bestand maakte dat bij (volgens McAfee zelf) ongeveer 1% van de McAfee gebruikers dat Windows niet meer doorstartte of na opstarten totaal onbruikbaar was, simpelweg omdat het niet meer werkende svchost.exe de kerntaken in Windows niet meer kon activeren.

Volgens de buzz op internet waren het alleen XP SP3 machines die het slachtoffer waren, en ondanks dat McAfee de foute update al na enkele uren had verwijderd van haar servers en het en publiek een beetje aan het downplayen was (het viel eigenlijk nogal mee), was een van mijn collega’s de pineut, die ondanks de vele fixes op het net gisteren zijn PC maar opnieuw heeft geïnstalleerd, omdat de fixes niet werkten. Zelf had ik zoiets van, Ok, kut voor XP SP3 gebruikers, blij dat ik Windows 7 draai op de meeste van mijn computers. Totdat vanavond mijn broertje me belde dat zijn “server”, een nettop machientje zonder DVD speler, en draaiende op Windows XP SP3 niet meer wilde werken en dat de fix die hij op de zaak van de ICT boyz had meegekregen niet werkte, en of ik nog iets wist om die PC weer levend te krijgen. Wat was ik blij dat ik de meeste fixes toch even had doorgelezen, want alhoewel het eenvoudig lijkt, blijkt het al met al voor de leek (lees broertje met minder PC kennis als ik) absoluut adacadabra is, en de paniek en wanhoop direct toeslaan. (Hoe een nettop te herinstalleren zonder DVD speler en USB bootable memorystick….)

De basis van een geslaagde reanimatie van een door deze zepert gehandicapte PC is in essentie simpel. McAfee houdt in drie .dat bestanden de laatste virusdefinities en oplossingen bij, maar houdt ook heel intelligent een voorlaatste versie van die bestanden vast. Dus roepen de computernerds, je kopieert gewoon even die oudere set bestanden over de nieuwe heen, en voila, de dreiging van McAfee is verdwenen. Probleem twee is het verplaatste of gewiste svchost.exe bestand uit de map Windows/system32. Dus roepen de computerfreaks, dat dat bestand her en der in andere mappen ook staat, dus simpel even over de 0 byte of verdwenen versie kopieren, en je bent “back in business”. Klinkt simpel niet? Pies of keek zo te zeggen.

Niet dus, want de fix, die uiteraard werkt, moeten mensen gaan uitvoeren in veilige modus, maar dan wel die met de commando prompt, en dus niet in die blinden en slechtziende VGA versie die windows ook als veilige modus noemt. Die laatste werkt niet omdat…. juist…. svchost.exe nodig is om dat te laten werken. Dus moet je je PC met F8 opstarten en kiezen voor de allerbovenste versie veilige modus, die met de commandoprompt. En dan is de gemiddelde computergebruiker al afgeserveerd, want na een hoop zwart scherm met knipperende cursor komt er uiteindelijk niet meer dan een zwart scherm met een commandoprompt, die alleen maar aangeeft op welk pad je op schijf C nu zit. En dan….tja, dan bel je je grote broer met de moed der wanhoop op, want die is ouder, dus die spreekt mogelijk nog die fossiele taal genaamd MS DOS.

Ok, laat ik proberen in lekentermen uit te leggen hoe ik na een klein uurtje een niet DOS kenner door de fix heen heb gepraat ook een soort van universele hint te geven voor de andere slachtoffers. Waarbij de taken zijn om de foute dat bestanden van McAfee te vervangen door oudere versies die wel werken, en het verdwenen svchost.exe bestand op zijn oorspronkelijke plek terug te zetten.
De instructies (bijna woordelijk) die de nettop van mijn broertje weer levend hebben gekregen staan hieronder, waarbij [Enter] de Enter toets betekent. Overigens is Windows niet hoofd/kleine letter gevoelig, dus mag je alles hierna in kleine letters inkloppen.

Stap 1.

We starten de PC op met functietoets F8, en kiezen voor veilige modus met commandoprompt, waarna we kiezen voor de XP installatie en als gebruiker Administrator zonder wachtwoord.
Je eindigt dan met een zwart scherm met hierin een pad wat lijkt op C:\Documents en Settings\<gebruikersnaam>.

Type: CD\[Enter], waarna je een nieuwe regel krijgt met hierin C:\>

We gaan nu eerst de foute dat bestanden overschrijven met een oudere versie.

Stap 2.

Omdat ik niemand hele lange paden wil in laten typen gaan we naar de juiste plek stap voor stap.

Type:CD Program Files[Enter]
Type:CD Common Files[Enter]
Type:CD McAfee[Enter]
Type:CD Engine[Enter]
Type:CD OldEngine[Enter]

Als het goed is en je geen foutmeldingen hebt gekregen staat er nu op het scherm:

C:\Program Files\Common Files\McAfee\Engine\OldEngine>

Type:dir[enter]

Als het goed is zie je een vijftal bestanden staan waarvan er drie op .dat eindigen.

Omdat het DOS copy commando niet kan werken met bestand en mapnamen die langer zijn dan 8 tekens en die geen spaties in die namen aankan, moet je dus een XP truc gaan toepassen om de foutieve dat bestanden in de map /Engine te vervangen.

Type:copy avv*.* c:\progra~1\common~1\mcafee\engine[Enter]

Als het goed is eindigt dit commanda met de mededeling 3 bestand(en) gekopieerd. Waarmee je dus de foute .dat bestanden van McAfee hebt vervangen door de laatst werkende oudere versies.

De oorzaak van alle ellende heb je nu opgelost, maar nu nog de schade herstellen, namelijk het terugzetten van het bestand svchost.exe

Stap 3.

Dit is de meest falende stap in alle fixes die ik op internet heb gevonden, simpelwel omdat een reservekopie van svchosts afhankelijk van de Windows versie en ouderdom ervan al dan niet voorkomt op diverse plekken.

Nu zou ik alle mogelijke plekken kunnen noemen, maar dat is een gebed zonder einde, dus laat ik jullie gewoon even zoeken ernaar, met hulp van mij uiteraard.

Type: CD\[Enter] waardoor je weer in de zgn root van je harde schijf eindigt, met de regel C:\

Nu gaan we op zoek naar een bruikbare versie van svchost.exe

Type:dir svch*.* /s[Enter]

Dit commando graast je hele harde schijf af op zoek naar bestanden die beginnen met svch (dit kan met een grote volle schijf even duren).

Het resultaat is elke keer het pad, en een of meerdere bestanden die aan de zoekopdracht voldoen. Geloof me, Windows groeit niet voor niets zo hard, soms bestaan er meerdere versies van hetzelfde bestand op diverse plekken.

Als je mazzel hebt krijg je een of meer paden met hieronder de regels svchost.exe, gevolgd door een grootte van het bestand. Heb je pech dan kom je soms niet verder dan één plek waar alleen svchost.ex_ staat.

Heb je een echte svchost.exe dan is de oplossing als volgt:

Noteer het pad waar deze versie staat (bijv: c:\windows\dllcache) en type daarna het volgende commando:

copy <gevonden pad>\svchost.exe c:\Windows\system32[Enter]
Voorbeeld bij PC broertje:

copy c:\windows\i386\svchost.exe c:\windows\system32[Enter]

Als je alles goed hebt ingeklopt eindigt dit met 1 bestand(en) gekopieerd.

Hierna kan je de PC herstarten, en dat doe je vanuit dos netjes met het volgende commando:

Type:shutdown /r[Enter]

Hiermee herstart de PC na een aantal seconden, en als het goed is kan je daarna gewoon weer werken in Windows. (vergeet niet McAfee te updaten).

Als je pech hebt dan vind je ergens alleen maar een bestand genaamd svchost.ex_

En bestand eindigend met een _ is een gecomprimeerd installatiebestand van windows, wat je even moet uitpakken alvorens je het kan terugzetten.

We gaan eerst naar de plek (bijv: c:\windows\i386) toe waar net ex_ bestand staat, als volgt.

Type: CD C:\<gevonden pad>[Enter]

Je kunt controleren of je in de juiste folder bent geëindigd door dir svch*.*[Enter]  in te typen, waar je als het goed is in het scherm svchost.ex_ te zien krijgt.

Type:expand svchost.ex_ svchost.exe

Dit commando decomprimeert het installatiebestand naar een volledige versie van svchost.exe.

Type:copy svchost.exe c:\Windows\system32[Enter]

Dit commando eindigt als het goed is met de mededeling 1 bestand(en) gekopieerd.

Nu kan je de PC herstarten zoals hierboven beschreven staat en is hij gereanimeerd.

Over de telefoon een uurtje werk, met deze handleiding waarschijnlijk de helft… succes !! En McAfee…. bedankt !!

UPDATE

Het <gevonden pad> iets meer verduidelijkt….

Share

Waarom gemengde gevoelens? Simpelweg omdat ik afgelopen dinsdagmiddag, met prachtig lenteweer, samen met collega’s afscheid heb genomen van een man die in mijn zakelijke carrière een jaartje of tien bijna wekelijks mijn pad heeft gedeeld, en die ik omschrijf als een kerel die het maximale uit het leven heeft getracht te halen. Concreet kwam ik hem ongeveer twaalf jaar geleden als eigenaar/directeur van wat toen nog een toeleverancier van ons was, een bedrijfje wat voor ons een steeds belangrijker product produceerde, en waarvan de eigenaar een goede vriend was van mijn baas.

Ruud, zo heette hij, was niet een echte ondernemer pûr sang, maar wel een meer dan echt mens, iemand met pretoogjes als ik dat zo mag uitdrukken. Hij bouwde het bedrijfje wat hij zo goed als failliet van zijn vader van de belastingdienst overnam uit tot een bescheiden toko die mooie spullen maakte, hierbij vertrouwende op een aantal bijzonder trouwe medewerkers. Waarom was Ruud geen echte ondernemer? Eigenlijk omdat hij -waarschijnlijk vanuit zijn familie- had geleerd om geen geld uit te geven wat hij niet had, en ik heb vele discussies gehad met beide broers die zijn bedrijf draaiden over uitgeven van geld, of toch maar niet. Ik heb nooit geweten dat je boren zover kon slijpen…..

Wat was Ruud dan wel? Nou, hij was een echt mens, sociaal voelend voor de personen die hem trouw terzijde stonden in het runnen van de zaak, zelfs als een persoon door eigen medische omstandigheden eigenlijk buiten het echte arbeidsproces komt te staan en afhankelijk zou moeten zijn van onze welvaartsstaat. Kort door de bocht was zijn bedrijf totaan bijna zijn pensioengerechtigde leeftijd in de capabele handen van twee broers, aangevuld met een aantal absolute vakmensen van de oude stempel en een boekhouder van het type sigarenkistje en kasboek. Maar…. wij als klant wilde meer productie, nieuwe producten, snellere levertijden en betere prijzen, kortom… discussies die ik vaak heb gevoerd met hem, maar die altijd eindigden in een gezellig broodje en drankje tot diep in de middag bij café “Pleinzicht” in Schiedam, en eindeloze discussies over van alles en nog wat uit het leven, behalve echt over zaken doen.

Toen had ik wellicht al moeten doorzien wat er met hem aan de hand was, zeker omdat ik zelf een oma heb moeten zien wegkwijnen aan de gevolgen van dik 18 jaar Alzheimer, het keer op keer terugkomen op sterke ervaringen met een collega van mij in het verre Singapore, zijn avonturen in het hotel en wat al niet meer. Hij kon er (achteraf herkenbaar gelijk mijn oma) geen genoeg van krijgen om deze verhalen onder het genot van een glas rode wijn, een broodje hete kip en een sigaartje tot mij te laten komen, keer op keer, en elke keer alsof hij ze mij voor het eerst vertelde. Ik moet zeggen, dat ik deze vrijdagsessie altijd als een genoegen heb ervaren, want discussies over het leven en zijn persoonlijke ervaringen in zaken doen in Singapore zijn mij wel toevertrouwd.

Uiteindelijk een jaar of zeven geleden startte de overnameonderhandelingen tussen twee oude vrienden, mijn baas, en namens Ruud senior ,zijn zoon, want Ruud was inmiddels ietsje mistiger geworden, om het netjes uit te drukken. In zijn privéleven werd hij tot dan toe op het juiste pad gehouden door zijn lieve vrouw Ans, die altijd wist waar hij uithing, en die altijd ervoor zorgde dat hij na een broodje/zakenmeeting met Ron uiteindelijk weer thuis eindigde. Gek genoeg bevestigde zijn zoon tijdens de toespraak bij de crematie dit “zorgen dat je onvindbaar bent” gedrag van zijn vader feilloos, wetende dat hij meestal de weg naar een van zijn favoriete kroegjes wel had gevonden, daarbij op vakantie vrouw en kinderen soms even verdwaald achter zich latende. Een gezin wat hij overigens heel hoog in het vaandel had staan, een nagenoeg voorbeeldige vader dus, voor zover daar een echte definitie van bestaat.

Ruud had altijd een aanleiding voor een feestje, een gezellig samenzijn, een “zakenmeeting”, als het maar onder het genot van een wijntje, een sigaartje en een hapje kon. Hij vertelde mij wel eens dat zijn ultieme oude dag was om samen met zijn Ans een plekje in Frankrijk te bemachtigen om daar zijn oude dag door te brengen, du Vin, du Pain…enz, iets wat ik hem overigens meer dan gegund had. Het wrede lot had echter andere plannen voor Ruud en zijn egaa.

Zoals gezegd heeft Ruud zijn bedrijf zo’n zeven jaar geleden verkocht aan mijn baas, waarbij mijn baas (zoals ik hem ken) ervoor heeft gezorgd dat Ruud, een eigen ondernemer die nooit echt aan zijn pensioen had gedacht, ervoor heeft gezorgd dat hij buiten het geld voor het bedrijf, lekker een oude dag had kunnen uitleven. Helaas ontviel zijn levenspartner en engelbewaakster Ans hem tijdens een routineoperatie aan haar knie, en daarna was de toch al flink aanwezige Alzheimer-mistigheid ongeremd los leek het. Zonder zijn kompas Ans in het enigszins mistige leven waarbij niet alles meer zo helder voor de geest stond ging Ruud hard achteruit. Hierbij moet ik mijn bewondering uiten voor Ruud’s compassie als het gaat over een van mijn (door de overname) goede collega’s en Ruud’s steun in zijn ziekte en om in de arbeidswereld blijven, als niertransplantatiepatient, daar waar andere werknemers deze persoon waarschijnlijk hadden afgeschreven. Die bewondering is overigens wederzijds richting deze inmiddels echte collega, toen de rollen waren omgedraaid, en die ondanks het feit dat Ruud niet meer de eigenaar was van het bedrijf, samen met zijn vrouw tot bijna op het laatste Ruud is blijven bezoeken en stimuleren als het ging over herinneringen van het verleden, iets wat voor Alzheimerpatienten nu juist zaken zijn die ze zich niet meer kunnen herinneren.

Kort door de bocht werd ik dus een beetje kwaad toen deze uber-CU meneer Dorenbos vond dat alleen God mocht bepalen wanneer iemand uit het leven mocht stappen. Lees me niet verkeerd, want denkend aan Ruud had deze persoon van mij heel oud mogen worden met zijn vrouw en zijn gezondheid en vooral zijn geheugen. Geen van allen waren hem klaarblijkelijk gegund, en zeven jaar van twilightzone bestaan met angsten en pijn waren het enige wat hij nog kon uitleven voordat zijn lijf uiteindelijk de strijd opgaf, dit tot verdriet, maar heel dubbel ook tot verlossing van een ieder die hem een plekje in zijn/haar hart gaf. Respect voor zijn kinderen en zijn verzorgers, en zijn ex-werknemers die hem gedurende die periode nog hebben begeleid en gesteund, ook als dit uitzichtsloos was.

Kom ik terug op de uitzending van P&W. Wie is Dorenbos met zijn Christelijke kak om dit soort zinloos bestaan onder het mom van God bepaald niet te mogen beëindigen? En eindig ik met een eerdere conclusie, gedaan in een blog over een andere vriend die ons veel te vroeg is ontnomen. De verkeerde mensen gaan altijd te vroeg dood….., waarbij verkeerd uiteraard in de tegengestelde vorm bedoeld is. Ruud…. zoek een plekje aan de bar naast Jan Smit, een herkenbaar oude hippie met een droog soort humor en een heel eigen visie op het leven (ondanks dat hij import Amsterdammer is), pak een rood wijntje en een sigaartje….. we’ll meet again ol’ geezer…. rest in peace!!

Share

Zo zocht ik vandeweek op de term “zwarte slang”, gewoon omdat ik hiernaar voor een project op zoek was, en dus eens de internetmarkt aan het afstruinen was op zoek naar een leverancier hiervoor. Dus Google op, helemaal onbewust van het feit dat je, met heel veel fantasie, zou kunnen refereren met deze term aan het geslachtsdeel van onze negroïde medemens, een onderdeel wat vanuit de mond-op-mondreclame van origine al behoort tot de categorie XXL, vergeleken met de blanke en Aziatische piemels. En verdomd, ik tuinde er op Google dus ook met open ogen, en niet veel later met open mond in. Ooooo, my f*cking God…. dat dat bestaat?

Voor ik er erg in had zat ik virtueel oog in oog met de “afgehakte kinderarmpjes” van een tweetal donkere mannen, waarvan ik de rillingen over mijn rug kreeg. De grootste van de twee was namelijk uitgerust met een puddingkanon van meer dan ”slechts” 16 inch, ofwel langer dan bijna 41 cm. De blonde dame die de prutbuksen van beide heren in de hand hield was klaarblijkelijk net zo onder de indruk van deze knoeperts. Haar kin was in ieder geval net zover naar beneden gezakt als de mijne inmiddels. Klik hier maar eens voor de trailer van deze film.

Hoe ga je, met een litertje of vijf aan bloed, in vredesnaam zo’n apparaat stijf krijgen, zonder dat je zelf zwarte en groene vlekken voor je ogen krijgt van het gebrek aan bloed voor de rest van je lijf? Waar laat je zo’n zwengel in slappe toestand? In je broekspijp? Om je middel geslagen? Daarbij kwam ik er verder gapend op deze site achter dat beide heren op het moment suprême ook nog eens goed waren voor pak um beet een halve liter blafpap elk, terwijl ik uit eigen ervaring en uit de monden van “van Kooten en De Bie” weet dat de gemiddelde man al die moeite moet doen voor een beetje jeuk aan je snikkel en een vingerhoedje stijfsel, en dat goed kauwen je halve eten is.

Ok, het zal wel om het visuele aspect van deze extreem lange slagboompielemozen gaan, want ik kan me niet voorstellen dat er ook maar één vrouw op deze aarde rondloopt die met goed fatsoen iets zinnigs of opwindends kan doen met de volle omvang, want via de reguliere weg kom je niet ver, ga je achterlangs dan wordt het een soort endoscopie richting de dikke darm, en oraal loopt het uit op een diepe maagsonde met kans op de verdrinkingsdood van de hoeveelheden fapsel wat je moet slikken.

Als je overigens eens goed naar een gemiddelde pornovideo gaat kijken dan valt je na wat tijd direct op dat de meeste pornoacteurs hun geweldige stamina te danken hebben aan het wonder van herhalen van scenes, want de “drie minuten man” is gemiddeld toch, om maar te zwijgen van de magnetronman…. PING…Klaar? Ik vermoed dan ook dat de tampeloerissen van beide bovengenoemde heren eveneens fake zijn, al was het maar omdat één van die gasten bijna blank is, maar wel een leuter met de kleur van een gitzwarte dropstaaf uit zijn korte broek zwengelt. Ik vrees dus dat dames die vallen op negroïde heren met extreem grote klabanussen in dit soort films gewoon zitten te kijken naar knap nagemaakte latex- of siliconenpiemels die kunstig aan de heren zijn vastgemaakt, en dat de enorme ontladingen die deze heren eruit weten te blaffen waarschijnlijk ook gewoon met een pompje uit een pak “Friese Vlag” magere yoghurt worden afgeschoten richting de gelukkige dame die deze overstroming heeft veroorzaakt.

Feit is dat je in het wereldje dat porno heet steeds extremere zaken voorbij ziet komen, je wilt niet weten wat er allemaal in gestopt kan worden, of wat er allemaal weer uit komt, vandaag de dag, want gewoon recht op en neer een potje rampestampen is klaarblijkelijk voor de afnemers van dit genre films allang veel te gewoon om nog enigszins van opgewonden te raken. Ze doen hun best maar, ik doe wel gewoon, dan doe ik volgens mijn lief al gek genoeg, en ik hoor ze niet klagen na afloop.

O, ja, de zwarte slang heb ik na wat laveren tussen de negeronderdelen door uiteindelijk toch nog gevonden.

Share

Was afgelopen week de Hungaroring de scherprechter en equaliser voor een aantal personen, in positieve dan wel negatieve zin, het gevolg van deze race was verstrekkend. Hamilton liet eindelijk zien dat indien je hem de auto geeft die hij nodig heeft dat hij met overmacht een race weer kan winnen. Helaas te laat voor de kampioenstitel, die met een beetje tactisch geschuif van het team van Brawn wel eens in handen van Button kan komen.

Een groter probleem heeft Ferrari erbij gekregen sinds Hongarije, want met Massa voor langere tijd, en mogelijk de rest van het seizoen, uitgeschakeld door een rondvliegend onderdeel afkomstig van de Brawn van zijn landgenoot Rubens Barrichello en de matige prestaties van het team tot dan toe moest er een snel stoeltje gevuld worden.

Logische keuze voor Ferrari zou één van de twee testcoureurs, te weten Luca Badoer of Marc Gené zijn, beiden coureurs van formaat, echter Ferrari liet vandaag via de pers weten dat het een wel heel opmerkelijke coureur in het stoeltje van Massa’s bolide gaat planten. Riepen de Tifosi al de hele week her en der op het internet dat men Michael Schumacher weer moest terughalen? Verdomd, vandaag in de krant de bevestiging dat “Der Schumi” in Valencia het stoeltje van Massa gaat vullen met zijn Duitse aars. De beide testcoureurs weten dus bij deze wat ze werkelijk waard zijn voor Ferrari, wat net als McLaren geen kans meer op de wereldtitel heeft. Wat dat betreft zijn de Red Bull’s nog de enige wagens die Brawn van de titel kunnen afhouden, tenzij Button ontploft of dodelijk verongelukt.

Even voorop gesteld dat ik geen echte Schumacher fan ben, maar zeker zijn bijzondere talenten weet te waarderen, alleen zijn arrogante attitude niet, moest ik zonder erg denken aan Heintje Davids, en Mary Servaes, beter bekend als “De zangeres zonder naam”, en andere met name Amsterdamse volkszangers en zangeressen. Deze Nederlandse volkshelden vertrokken destijd allemaal met een publiek uitgemolken afscheidsfeest en een hoop tam-tam en bombarie van het artiestentoneel om meermaals erna (tja, wellicht waren de centjes op?) weer terug te keren met concerten en optredens.

Schumi hoeft voor het geld zeker niet uit zijn “pensioen” terug te komen, want het vele geld wat hij toen en nog steeds in deze sport (heeft) verdiend of gekregen is ruim voldoende om dit leven en de volgende vijf of zes in exhorbitante luxe te kunnen doorbrengen. Michael heeft namelijk nog steeds een contract met Ferrari, en alhoewel niet meer in de F1 bolide is de rappe Duitser nog steeds het boegbeeld van snelheid, adrenaline en mannenspeeltjes, te weten automobielen voor de (al dan niet vermogende) burger, met name voor de merken Ferrari en Fiat.

Kan hij het nog? O jawel, daarvan ben ik overtuigd, maar ik ben wel benieuwd met welke opdracht Schumi in Valencia en mogelijk erna de baan wordt opgestuurd. Het beste wat Ferrari eruit kan slepen is mogelijk het constructeurskampioenschap, door ervoor te zorgen dat beide rode bolides de laatste zeven races beiden hoog in de top 10 eindigen (er zijn wat dat betreft nog 126 punten te vergeven als ze alle races één en twee worden).

Wat de rest van het veld ervan gaat vinden? Ik denk dat de meeste oud gedienden het wel leuk vinden om weer eens tegen de zevenvoudige Weltmeister aan te mogen knokken, en bovendien eens te zien of de prestaties van de rode wagens nu werkelijk nog achterblijven of dat het toch het talent (of gebrek hieraan) van de rijders is.

Anyway…. Der Schumi ist zurück…. ik ga ervoor zitten denk ik….

Share