Ron schrijft…

Dat was wat onze gastheer het noemde, de Grand Canyon. “You know guys, it’s just a big hole in the ground”.

Hoe kom ik daar nu op? Ik zit samen met mijn collega weer eens in het grote Amerika, en ditmaal in Phoenix, Arizona, in een Marriott resort, genaamd “Dessert Ridge”, of wel, midden in de Arizona woestijn. Overdag ergens tussen de 35 en 45 graden, en in de avonden een prettige 20 tot 25 graden.

Je zult denken:”Ach wat is dat nou toch zielig?” Maar voor het eerst sinds lange tijd zitten we weer eens een heel weekend in het buitenland, omdat we de week hiervoor in Calgary zaten voor een beurs, en doorvliegen en overblijven effectiever is dan op en neer vliegen naar Nederland.

Daarbij kwam onze gastheer op het idee om op vrijdag dan maar naar de Grand Canyon te gaan, want dat ligt relatief om de hoek hiervandaan, slechts een uurtje of 3,5 á 4 rijden. Dus wij vrijdagochtend om 6.00 uur in de auto richting Flagstaff, de plek vlakbij het Grand Canyon National Park, om van daaruit richting de Canyon te gaan.

Alles wat je op TV of internet ziet een leest over de Canyon valt in het niet op het moment dat je dat gat in de grond, want dat is het, voor het eerst met je eigen ogen aanschouwt. De schaal is zo ontzettend idioot groot, dat zelfs de foto’s die ik hier zal posten op geen enkele manier de grootte recht doen.

Met een totale lengte van 277 mijl en een diepte van 1 mijl (1600 meter), en het vreemde beeld dat er geen bergtoppen zijn, maar je dus echt voor je gevoel op een vlak stuk grond in een enorme kloof staat te kijken die onpeilbaar diep lijkt is werkelijk mindblowing, om maar even in het Engels de best mogelijke term te gebruiken.

Ja, het is maar een enorme gleuf in de grond, met onderin de boosdoener van het geheel, de Colorado rivier, maar waar je ook kijkt, geen plaatje is hetzelfde.

Ergo, een ervaring om nooit meer te vergeten, evenals de terugrit via Sedona, berucht om de vreemd gevormde bergen van knalrode steen.

Kortom, een weekend vol unieke zaken, kijk maar naar de foto’s.

Zaterdagmiddag en avond staan in het teken van een potje watervolleybal in het zwembad van onze gastheer Rick. Wat erop neerkomt dat we met een aantal vrienden van hem gaan volleyballen en genieten van het mooie weer, wat eten en wat drinken aan de rand van een zwembad.

Tjonge zeg, wat een vervelende baan hebben wij toch.

Sorry, maar ik moet even azijn pissen over onze “nationale” trots, onze luchtvaartmaatschappij in het blauw, met dames en heren in het even zo azuurblauw… de KLM dus…

Een ieder die hier leest weet dat ik met grote regelmaat in het vliegtuig stap om naar een of ander ver land te vliegen. Iets wat je bij KLM de status van “Frequent Flyer” oplevert, en hiermee kreeg ik als klant die meer dan 40.000 mijl per jaar vloog, de Gold status en bijbehorende privileges, vandaar ook mijn voorkeur voor deze maatschappij en haar Skyteam partners.

Nu moet je je bij die privileges ook niet al te veel voorstellen (de stewardessen zijn nog steeds off limits namelijk), zeker niet als je ze zou uitdrukken in geld wat KLM teruggeeft aan haar trouwe klanten. Het gaat bijvoorbeeld om prioriteit bij inchecken en boarden van het vliegtuig, en toegang tot de business lounge, waar je gratis één of twee bakjes koffie pakt, wachtend totdat je mag boarden, prioriteit bij stoelkeuze en meer van dat soort niets kostende dingen. OK, er zijn de awardmijlen die je “gratis” tickets kunnen opleveren en KLM dus geld kosten.

Hoe werkte het level- en awardmijlen systeem tot 1 april van dit jaar?

Eigenlijk simpel. Je kon je als frequent flyer opgeven en kreeg dan de status Ivoor. Voor elke gevlogen mijl kreeg je één levelmijl kado, en één kadomijl. Vloog je meer dan 25.000 mijl per jaar dan werd je Silver en kreeg je bovenop die éne kadomijl per gevlogen mijl ook nog eens 25% extra. Tot 40.000, waarna je Gold werd en 50% extra kadomijlen kreeg, gevolgd door Platinum bij 70.000 mijl per jaar, met 75% extra kadomijlen. Van je kadomijlen kan je vervolgens “gratis” tickets boeken. Maar 25.000 mijl voor een enkele vlucht is ruim vijf maal de werkelijk gevlogen afstand, en alle luchthavenbelastingen mag je nog wel even afrekenen, dus zeker niet gratis, wel goedkoper.

En toen kwam de kredietcrisis….

KLM en de andere luchtvaartmaatschappijen zuchten onder minder reizigers en vracht, en een paar maanden geleden onder torenhoge brandstofkosten. In de “Holland Herald” klaagt men openlijk dat het slecht gaat met KLM en dat vooral de business class tickets verkoop terug is gelopen. Da’s uiteraard niet zo gek als je ziet dat je voor die plaatsen bijna het driedubbele betaalt vergeleken met Economy, en ook zakenlieden voelen de crisis in hun achterzak en vliegen nu Economy.

Dan kleunt bovendien een -gok ik- “derde jaars economiestudent” die bij KLM centrale inkoop werkt gigantisch mis door een prijscontract af te sluiten voor brandstof, gebaseerd op 90 dollar per vat voor geheel 2009 (OK, tijdens het afsluiten was de prijs 140 dollar, maar toch, marktkennis of gebrek hieraan toetert door hier..)…. en dat is heel erg pijnlijk, want zoals een ieder weet is die prijs al weer maanden rond de 50 dollar. Ergo, KLM betaald dus bijna het dubbele voor de brandstof, vergeleken met andere maatschappijen, en rekent dat op allerlei manieren over uw rug af.

Waarom ben ik dan zo aan het azijn pissen?

Per 1 april heeft KLM het award systeem en toekenning van level- en kadomijlen voor Economy tickets op de schop gegooid, waarschijnlijk omdat zij denkt hiermee geld te kunnen besparen. Kreeg ik vroeger één op één levelmijlen per gevlogen mijlen, nu hangt het af van de boekingsklasse van het economy ticket, en dat zijn er een stuk of zeven verschillende. Toen ik dus na een lange trip Amsterdam-Houston-Toronto-Philadelphia-Amsterdam, normaal goed voor dik 15.000 mijl mijn overzicht eens bekeek, bleek dat ik alleen voor de vlucht van vóór 1 april de volle 5000+ mijl had gekregen, en voor de rest 25% of 50%?

Zijn de tickets dan goedkoper geworden? Echt niet! Het bedrag voor een retourtje Amsterdam-Houston economy zwerft nog steeds rond de 1250 euro, gelijk aan voor de wijziging. Wel komt het erop neer dat ik in het nieuwe systeem bijna 80.000 echte mijlen moet vliegen om de benodigde 40.000 levelmijlen voor Gold te mogen bekomen cq. behouden.

Ik voorzie dus dat het gros van de Platinum en Gold members van het frequent flyer programma één of zelfs twee niveau’s terugzakken, als dank voor het vele tienduizenden mijlen vliegen met KLM en Skyteam partners. Silver is namelijk zo’n net niks extra’s level, behalve priority inchecken, geen toegang tot de lounge, geen priority boarding, dus een beetje ik ben het net niet niveau.

Overigens hebben Amerikaanse maatschappijen een andere melkkoe gevonden om de kredietcrisis problemen op te vullen, namelijk betalen voor elke ingecheckte koffer, variërend tussen de 15 en 25 dollar. Dit levert de gezamelijke Amerikaanse luchtvaartindustrie dit jaar geschat 1,1 miljard dollar extra op, ondanks dat hoge brandstofprijzen allang geen excuus meer zijn, maar die toeslag gaat niet meer verdwijnen.

Nu riep vorige week een ondernemer tegen mij:”Je wilt eigenlijk helemaal geen luchtvaartmaatschappij runnen nu”, maar of je nu legaal steelt met bagagetoeslagen, of het gros van je economyvliegers (lees: de mensen die de jumbo’s voor 90% vullen) beledigt met nog slechts een fooi aan award- en levelmijlen voor hun trouwe klandizie, het blijft natuurlijk bedenkelijk.

KLM, je moet je de ogen uit je zwanenkop schamen door zo nonchalant met je trouwe (frequent vliegende) klanten om te gaan. Het is denk ik zelfs interessant voor Skyteam klanten om over te stappen naar bijv. Lufthansa en partners van het Star Alliance award programma. Die doen namelijk niet zo kinderachtig om indirect op twee gratis kopjes koffie per vlucht (lees: level- en awardmijlen) te beknibbelen.

Goed nieuws voor de peperdure business class klanten is wel dat er voor hen niks verandert, en ze dus volle bak mijlen kunnen blijven vergaren. Maar ja, die betalen al die fijne kadootjes van KLM dan ook bijna driedubbel en dwars zelf, een dure, luxe sigaar uit eigen doos zullen we maar zeggen. De KLM zwaan is afgeschoten en hangt op het spit om gebraden te worden….. maar volgens mij is dat kreng al heel erg taai geworden nu….

Zo, het is zondag, mijn tijd ongeveer kwart voor elf in de ochtend, zittend achter mijn laptop in het Marriott hotel in Toronto, Canada. Gisteren ben ik samen met mijn collega/vriend met een tour meegeweest naar Niagara Falls, volgens de chauffeur/gids, één van de wonderen op de wereld.

Behalve dat het een slecht idee is om begin april al naar zo een wereldwonder te gaan kijken, omdat het gewoon nog knetterkoud is met 4 graden, en een straffe wind die die temperatuur nog veel kouder doet aanvoelen, is er nog een klein geheimpje wat de Amerikanen en Canadezen over deze, overigens imposante, watervallen onder de pet houden, en wat alleen een praatgrage chauffeur verklapt, omdat de nummertjes niet kloppen.

Om dit verhaal even een leerzame twist te geven, maar de Niagara watervallen liggen tussen lake Erie en lake Ontario, waartussen een hoogteverschil van 100 meter aanwezig is (lake Erie ligt op 175 meter boven zeeniveau, en lake Ontario slechts 75 meter erboven.)

Het geheimpje wordt enigszins zichtbaar gemaakt op de binnenzijde van de liftdeuren, die bezoekers tot bijna op de bodem, achter de mooiste van de drie watervallen brengt, een attractie die heel toepasselijk “behind the falls” heet. Op de liftdeur staan voor de lezer, terwijl hij 56 meter naar beneden gaat, te lezen dat de hoeveelheid water in de zomer ruim twee maal zoveel is dan in de winter.

Raar, zou je denken, als je nadenkt dat de watervallen in de winter wel bevriezen, maar dat er in de zomer geen smeltwater meer is, en dus het volume water niet zo dramatisch zou kunnen toenemen. Maar het geheim van dit grote verschil is eigenlijk heel “groen”, om maar eens in Femke termen te spreken.

Rond de watervallen zijn twee enorme reservoirs aangelegd, die gebruikt worden om drie waterkrachtcentrales te voeden, twee aan de Canadese zijde, en een hele grote aan de Amerikaanse zijde. Het water wordt vanuit deze reservoirs ruim 80 meter naar beneden “gegooid” en drijft de turbines aan die dus een hele berg schone energie leveren.

Wat is nou de truc met dat grote verschil in water wat over de watervallen komt? Juist, in de winter, maar ook in de zomer ’s-nachts, als er toch niemand komt kijken naar de watervallen, dan draaien ze bijna letterlijk de kraan richting de watervallen half dicht en leiden het water om naar de beide reservoirs. Een knap stukje reuzenloodgieterswerk, want je praat niet over een twee duims pijpje, maar over miljoenen liters per seconde die normaal naar beneden donderen, maar nu voor de helft worden opgeslagen in deze gigantische reservoirs.

Is het zichtbaar? Geen idee, want wij waren er tijdens het zgn. off-season, dus zal de hoeveelheid water wellicht de helft zijn wat mensen overdag in de zomer te zien krijgen. Al met al was het niet minder spectaculair om te zien hoe de drie watervallen (twee op USA grondgebied, te weten Bridal Veil en American Falls, en de bekende Horse Shoe waterval op Canadees grondgebied) vanuit een eindeloos brede rivierachtige stroom, oneindig veel water over een hoogte van ruim 70 meter naar beneden laten vallen. Je voelt je door de macht en kracht van dit water ineens een heel nietig klein mensje.

Mocht je hier ooit komen? Ga dan zeker kijken naar Niagara Falls….. zwaar aanbevolen.

Ja hoor, het is weer zover en deze jongen zit weer (helaas alleen voor de baas) aan de andere kant van de oceaan. Dit keer voor een nogal intensief schema van vluchten en meetings, want ja, de boterham moet verdiend worden, ook in de USA.

Amerika wat momenteel in tweëen gespleten lijkt te worden door de credietcrisis, en je kunt geen TV zender kiezen of de analysten, specialisten en politici duikelen over elkaar heen over hoe dit aanstormende gevaar te keren. De regering Bush komt uiteindelijk met een soort reddingsplan wat grofweg inhoudt dat er 700 miljard dollars aan belastingcentjes in de noodlijdende financiële wereld wordt gepompt, maar ook dat gaat niet zonder slag of stoot. Het is hier namelijk heel gebruikelijk dat topmanagers, zelfs als ze eigenhandig een hele bank naar de verdommenis helpen met een zgn “golden parachute” het pand verlaten. Iets wat wij kennen als de “gouden handdruk”, echter met een gemiddelde waarde van rond de 20 miljoen dollar.

Als manager zou ik zeggen:”niet gek voor een paar jaar geld over de balk heenjassen, vette bonussen opstrijken en als dank nog een kadootje krijgen toch?”, maar mensen als Barack Obama strijden in dit reddingsplan om ervoor te zorgen dat het geld van de belastingbetaler ook daadwerkelijk wordt gebruikt om niet alleen Wallstreet te redden, maar ook mainstreet (het volk met slechte hypotheken die hun huis uitmoeten).

Nu moet ik eerlijk zeggen dat het medelijden voor de gewone man bij mij niet zo diep zit in Amerika, want de gemiddelde Jan met de Pet heeft hier 10 creditcards en leeft niet een klein beetje op krediet, maar tot over de oren van zijn achterkleinkinderen in de schuld. Eén bankanalyst omschreef dit vandaag op CNN heel plastisch dat men nu niet moet gaan piepen over foute hypotheken, want dat dit meestal hypotheken waren die waren toegekend aan mensen die dit uberhaupt nooit hadden kunnen betalen, maar dat de op te strijken verkoopbonussen iedereen de andere kant deed opkijken. Een beetje eigen schuld dikke bult dus.

Maar ja, zelfs de Europese banken lijken niet immuun voor de gebakken luchtbel die Wallstreet nu is, en vele honderden miljoenen dollars lijken ook aan onze kant van de oceaan te zijn verdampt.

Maar genoeg over de malaise hier, ik zit in het heerlijke Californië, met 300 dagen per jaar ontzettend lekker weer en een overdosis aan net iets te rijke yuppie bejaarden die van gekkigheid niet weten wat ze met hun poen moeten doen. Meewarig kijk ik naar de protserige auto’s, de idioot dure huizen, de mode overdosis die sommige dames absoluut niet kunnen hebben en de kakkerige hondjes aan riempjes met diamantjes ingelegd en dan denk ik, ach ja, go with the flow, het geld moet rollen, zeker als je er bakken van overhebt.

Vandaar, vanavond even heerlijk over Laguna Beach gelopen, genietend van het weer, een veel te grote

Laguna Beach bij zonsondergang

 maaltijd en een paar glazen koud bier, in gezelschap van mijn collega en goede vriend. Ondertussen met 9 uur tijdverschil ook af en toe trachtend nog met het thuisfront te bellen dan wel SMSsen.

Ik zal blij zijn als ik weer thuis ben in poldermodel Nederland, terug bij mijn kids en mijn liefste, want verdikkeme, ik mis ze allemaal toch wel erg veel de laatste dagen.

Zondagmiddag weer helemaal kapot terug op Schiphol, een bak ervaringen rijker, wellicht wat illusies armer, maar wel weer in de armen van mijn lief, en dat is meer waard dan een 700 miljard gebakken luchtplan.

Volgens mij is dat een waarheid die vroeger als een koe was, maar inmiddels niet meer opgaat. Kinderen zijn klaarblijkelijk niet meer zomaar met alles tevreden wat ze krijgen.

Nu vraag je je wellicht af waarom ik dit onderwerp aansnijd, maar aan het einde van het leven worden sommige mensen ook weer kind, veelal omdat vriend Alzheimer hun verstandelijke vermogens aanvreet en langzaam reduceert tot wat basiszaken en gedragspatronen gelijk een kind of zelf minder. Zelfs de gedoodverfde Pampers komen voor dit soort mensen weer om de hoek kijken.

Ik kan me voorstellen dat je als lezer nog steeds denkt waar gaat dit over, maar dat leg ik nu uit. Vorige week zondag was het behalve eerste pinksterdag en moederdag en ontzettend lekker weer, eveneens de dag dat ik samen met mijn broertje en een goede vriend had beloofd een middagje muziek te gaan maken in een verzorgingstehuis waar mijn broertjes vrouw werkt.

De regelmatige lezer van mijn blog weet dat ik na meer dan 25 jaar niet meer musiceren met de band uiteindelijk weer eens ben begonnen met spelen en zingen met twee van de drie oude bandleden, gewoon voor de lol. We waren dan ook na slechts drie repetitiemiddagjes alles behalve een geöliede muziekmachine, en zo her en der ging het niet zoals we het hadden voorzien.

Maar wat maakt dat eigenlijk uit voor deze lieve oude mensjes, die binnen in de zaal, maar ook buiten op het terras zaten te luisteren, meeneuriëen, en te genieten van het lekkere weer en de aanwezigheid van hun familie, want het was per slot van rekening ook moederdag. Nu was het voor ons gewoon een lekker middagje muziek maken, zonder dat we hier een euro voor vroegen, maar in zekere zin was de beloning die we kregen veel leuker dan geld.

Al die lieve oude mensjes, die soms helemaal opleven als ze een bekend moppie uit de oude doos hoorden, en die zelfs moeilijk ter been zijnde al “swingend” tussen dochter en kleindochter door de gangpaden liepen. Niets zo fijn als mensen een fijne middag bezorgen, lachende gezichten zien en mensen die er lol in hebben.

Meneer Alzheimer mag van een grote groep van deze mensen ongeveer alles aan status en kennis hebben afgepakt, maar de simpele geneugten van genieten van muziek, het weer en het gezelschap krijgt zelfs Alzheimer niet gestolen.

Ondanks dat deze kinderhanden gerimpelde en perkamentachtige huidjes vertoonden waren zij gauw gevuld met de eenvoud van muziek, een dag om weer bij te schrijven als geslaagd dus….

Een standaard mededeling van land en tuinbouw, die mijn oudste af en toe ventileert in huize Ron, met als eveneens standaard reactie mijnerzijds:”Da’s balen, dan mot je nieuwe halen….”

Nu is Nederland natuurlijk wel een bierdrinkland bij uitstek, en hebben wij de twijfelachtige eer om altijd hoog in de bierdrinkers top 10 genoteerd te staan, en dat is uiteraard mede te danken aan Neerlands trots, Heineken. Freddie H, en voor hem zijn opa’s hebben het voor elkaar gekregen om een heus bierimperium uit de grond te stampen, en waar ik ook op deze aardkloot ben geweest, zelfs in het grootste shithole kan je een koel groen flesje Heineken krijgen. Heineken, de enige bierbrouwer die op zijn achternaam zelfs een slogan heeft toegedicht gekregen in de vorm van:”Hij En Ik Nemen Elke Keer Een Nieuwe”, een begrip gelijk aan Maggi.

Eerlijk gezegd was ik vroeger ook een regelmatig consument van de gele rakker met de witte schuimkraag, en vooral in de zomer op een terrasje kon ik met veel genoegen zo’n koel getapt pintje achteroverslaan. Ik moet wel bekennen dat de magie van een lekker biertje, behalve de juiste temperatuur het feit is dat het vers getapt is in een schoon glas, want ondanks dat het bier in een flesje volgens de kenners exact gelijk is aan het bier uit een fust, toch lijkt het tapje beter te smaken. Aangezien bier redelijk dik maakt ben ik op wat latere leeftijd echter de genoegens van met name een goed glas rode wijn drinken gaan waarderen, dus is een biertje aan de bar van een hotel in Azië, samen met een collega, nog de enige keer dat ik bier drink.

Uiteraard is dit “tap is lekkerder” fenomeen een tweetal fabrikanten van huishoudelijke apparaten niet ontgaan, dus werden wij een aantal jaar geleden aangenaam verrast met de Philips thuistap, en de concurrent, de Beertender. Een handig apparaat waarin je een 6 liter respectievelijk 4 liter kunststof fustje bier van diverse merken kunt plaatsen, en wat je een koel vers getapt pilsje garandeert zonder dat je hiervoor naar de kroeg moet.

Dat zo’n apparaat bijna 200 euro kost, daar zullen we het even niet over hebben, dus toen mijn vader, een liefhebber van het echte tappilsje, zijn twee oudste kleinzoons een Beertender gaf was het in huize Ron dus ook over met de flesjes, en werd er genoten van echt getapte pilsjes. Met name Beertender heeft goed gekeken hoe je marketing moet plegen op de biermarkt, en Beertender eigenaren kunnen dus lid worden van de Beertender Club, alwaar je allerlei leuke prijzen kunt winnen gebaseerd op de unieke cijfercode die elk fustje heeft. Zo hangen hier al shorten, caps en allerlei andere gewonnen Beertender logo dragende leuke gadgets.

Als je meer dan twee fustjes (lees: codes) per maand verbruikt dan word je zelfs Gold Member, en heb je nog meer priviléges in thuistapland, waaronder regelmatig uit te printen kortingsbonnen, een gratis tweede fustje op je verjaardag, en meer van die klantenlokkers, die je voor eeuwig lijken te binden aan het gilde van de thuistappers.

Toegegeven, die fustjes sjouwen een stuk prettiger dan de kratten met 24 pijpjes, maar er hangt dan ook wel een knap prijskaartje aan het thuistapdrinken, want met een adviesprijs van bijna 10 euro voor een fustje van 4 liter (pak um beet 16 pilsjes) is het een flink stuk duurder dan een kratje bier met 24 pijpjes, zeker als je niet direct een merkbier pakt, maar bijv. een van de huismerken van de diverse grootgrutters. Aangezien die gasten van mij meer een pilsje drinken om een pilsje en minder om de smaak, hebben ze er absoluut geen probleem mee gehad om Lidl bier a 3,49 euro per krat te drinken, want bier is bier in hun optiek.

Als generieke pappa banka heb ik maar toegezegd om één fustje in de week te sponsoren voor de kids, wat in het weekend voldoende is om met vrienden een avondje bier te drinken. En, het scheelt een hoop sjouwwerk aan lege kratten. Ik zal niet zeuren over het stroomverbruik van een permanent aangeschakelde Beertender, want wat dat betreft schijt de duivel bij ons toch een beetje op de grote hoop.

Dus als ik weer eens hoor:”Pa, het bier is op…..”, dan kop ik terug:”Da’s balen… dan mot je een nieuwe halen..” Beste thuistappers, geniet, maar drink met mate(n)…. proost!

Ken je hem nog, de gebiedende toon waarop je vader of moeder dit aan tafel tegen je riep? En jij maar proberen of de hond niet kon worden verleidt tot het eten van spruitjes en andere fijne veggies.

Ik kan me nog herinneren dat je bord leeg eten en je dagelijkse lepel levertraan weg gruwelen in de maanden met een “R” erin de enige reden was om van tafel te mogen, dus schoot ik vanochtend in de lach toen bij RTL Nieuws bij het krantenoverzicht als opmerkelijk nieuws werd vermeld dat je in de restaurants in het Rotterdamse in het vervolg een boete krijgt van 10 eurocent, indien je je bordje niet leeg eet.

De nieuwslezer haastte zich erbij te vermelden dat de boete vrijwillig was (kunnen we dat niet afspreken met ome Jacobus “Graai” Spee en zijn 40 flitsrovers, en onze vriendjes van het CJIB?) en dat de opbrengst ten bate komt van de hongere kindertjes in Sierra Leone. Ach die arme kinderen zullen hier niet echt een vette bek van gaan krijgen, want een Nederlander vrijwillig een boete uit zijn zak lullen? Ik moet het nog zien.

Daarbij komt uiteraard dat indien ik mijn bord niet leeg eet in de horeca, hieraan wellicht ten grondslag zou kunnen liggen dat het inderdaad te veel is geweest, overigens een zeldzaamheid met de nog steeds naar nouvelle cuisine neigende koks, of dat het wellicht niet te vreten was. Daarbij krijg ik als dank voor dat niet verorberde eten waarschijnlijk een stevige gepeperde rekening voorgeschoteld als tweede dessert, dus mag ik alsjeblieft zelf bepalen wat ik ermee doe?

De dreigtekst die mijn moeder vroeger gebruikte was: “weet je wel hoeveel hongerige negertjes er in donker Afrika geen eten hebben?”,”Ik stuur jouw eten wel naar Afrika toe als je het niet opeet!”. Waarbij ik altijd stiekum zat te hopen dat ze dat bij sommige gerechten daadwerkelijk zou doen, een beetje met het gevoel dat ik dan in ieder geval niet de enige was die zou moeten griezelen van gekookte witlof en er ergens in donker Afrika een paar hongerige negertjes eveneens konden meegriezelen ervan. In werkelijkheid is het echter nooit tot echte verzending van voedsel vanuit onze keuken naar dat continent gekomen en is het gebleven bij dreigen.

Aangezien ik regelmatig de Rotterdamse horeca aan doe en daadwerkelijk wel eens iets laat staan zal ik dus wel met deze strafmaatregel in aanraking komen. Ze mogen de restjes van mijn bord afschrapen en in een enveloppe naar Sierra Leone sturen, dan komt mijn moeder uiteindelijk toch haar belofte aan die negertjes nog eens na onder het motto “Beter laat, dan nooit”, want opeten zullen jullie het als dankbaarheid voor deze geste.

Eet smakelijk, en denk erom….. eet je bord leeg!

De titel van een nummer uit de prachtige musical “Porgy and Bess”, die overigens wel over slavernij gaat, en die de strijd die destijds woedde tussen blanke onderdrukkers en zwarte slaven geromantiseerd in beeld brengt, muzikaal omlijst door machtig mooie negrosongs.

Voor mij was het dit weekend ook weer zomertijd, de klok moest weer een uurtje vooruit, en was ik net weer een beetje gewend aan opstaan met het zonnetje in mijn ogen, helaas was het vanochtend weer eens onbestemd kil en nog schemerig. Ik zal er waarschijnlijk nooit aan wennen, dat éne uurtje verschil, en dat terwijl ik per jaar toch met de regelmaat van de klok door de diverse tijdzones in Azië en Amerika heen cross.

Over Fitna ga ik het verder niet meer echt hebben, dat lijkt een zichzelf instant houdend fenomeen te worden, vanaf de ene zijde gevoed door onze laffe politici, die er maar geen genoeg van krijgen om met hun koppen op TV te verkondingen hoe zij het bekritiseren, terwijl ze zelf de aanstichters zijn, en aan de andere kant door het zootje primitieve haatbaarden in de zandbakken elders op deze wereld die zoals voorspeld weer dood en verdoemenis toewensen aan ene “Garret Weldon”, wat het intelligentiepeil van die domme reli-lypo’s in één klap duidelijk maakt. Hek eromheen, en klaar met die zooi, elk geloof gewoon verbieden, subsidiegeldkraan dicht, end of story.

Maar goed, we gaan weer zachtjes aan naar de zomer toe, met hopelijk wat beter weer dan de afgelopen weken, want van die wekenlange regenbuien wordt je bijna spontaan depri.

Ik kijk in ieder geval weer uit naar een beetje zon, een lekker maaltje buiten in de tuin, samen met de mensen die me na staan, koel glas rosé erbij, en tussen alle hectiek van werken door een beetje easy living.

Nee, geen erotisch artikel over heren met een overmatig libido of elefantitis, maar de start van het nieuwe Formule 1 seizoen in Melbourne en de mannen achter het stuur.

Als die-hard fans van deze vorm van autosport kijken mijn oudste zoon en ik altijd uit naar de start van het nieuwe seizoen. Weer even uit proberen te vlooien welke coureur nu weer bij welk team rijdt, wat de nieuwe regels van de FIA zijn, de nieuwe snufjes en fratsen die de teams weer hebben uitgedokterd om het weer harder te laten gaan, en uiteraard de races zelf, ook al moeten we er midden in de nacht ons bed voor uit (alhoewel… een HD recorder is en blijft een handig ding).

Traditioneel begint het seizoen altijd in de buurt van Azië, te weten in Melbourne in Australië, een prachtig stratencircuit genaamd Albert Park wat garant stond en staat voor spectaculaire en allerminst saaie racemomenten. Ook het klimaat zorgt ervoor dat de teams niet vooraf kunnen inschatten wat de dag van morgen brengt, want was het op vrijdag een verzengende 37 graden tijdens de vrije training, tijdens de qualifying op zaterdag was het maar een graadje of 24, op raceday was het gewoon weer reteheet met 37 graden, of wel, je auto afstellen op het weer is een beetje gokken.

Tijdens het winterseizoen, waarin de team veel testen met nieuwe zaken op de auto’s was Ferrari het hele zootje de hele winter te snel af, en het gat was wel drie seconden, dus de beide heren, Massa en Raikkonen konden met de nodige Italiaanse bluf aan het seizoen beginnen, want alles wees erop dat ze het hele veld zoek zouden gaan rijden en een eerste overwinningsfeestje gingen vieren.

Helaas, met het vertrek van Ross Brawn, na een jaar sabbatical, naar Honda racing, is Scuderia Ferrari weer een geheel uit Italianen bestaand team, en daar waar alleen Italianen iets leiden wordt het een meestal zootje. Of het toeval is of niet, maar tijdens de qualifying was Raikonen al het bokje, en kon hij zijn bolide met nul motor net voor de pit parkeren, tijdens de race was het Massa die stilviel, en later ook Raikkonen weer, die overigens reed alsof hij de duivel op de hielen had, die zijn scheurijzer zwaar rochelend in de berm kon parkeren. De regerend wereldkampioen reed zichtbaar gefrustreerd rond en maakte waarschijnlijk hierdoor ook een aantal fouten die je eigenlijk alleen van een rookie verwacht.

Met het niet meer toegestaan zijn van traction control en active engine braking is het racen overigens weer veel spectaculairder geworden, en we werden regelmatig getracteerd op volop driftende Formule 1 bolides, omdat er geen boordcomputer meer is die teveel vermogen op de achterwielen bij het uitkomen van de bocht corrigeert.

Melbourne was de scherprechter voor het gros van de auto’s, en van de 22 bolides kwamen er uiteindelijk maar 7 over de streep. Hamilton, vorige jaar net tekort geschoten voor het kampioenschap, liet zien dat hij ook dit jaar weer een serieuze titelkanditaat is en ging, ondanks alle nadelen van vier maal de safetycar in de baan, die hem dus heel veel voorsprong hebben gekost, onbedreigd met de eer aan de haal. Samen met Nick Heidfeld en een dolblije Nico Rosberg waren zij de drie coureurs die met de podiumplaatsen aan de haal gingen.

Ferrari met lege handen in de pitboxen likt haar wonden. Een Ferrari, waarvan de kenners nu al speculeren dat ze bij de FIA gaan mauwen omdat beide auto’s op softwarebugs zouden zijn uitgevallen, in een tegenwoordig “transparante” ECU die pikant genoeg gemaakt wordt voor alle teams door een bedrijf binnen het McLaren concern. Ach ja, het zou typisch “Ferrariaans” zijn om te schreeuwen dat je onrecht is aangedaan, maar reden er niet 22 wagens met zo’n identieke box rond? Daarbij begreep ik dat de FIA alleen eist dat alle boxen in “dezelfde taal”, dus leesbaar, geprogrammeerd worden, maar dat alle teams nog steeds zelf hun ECU’s mogen programmeren. Dus moet Ferrari niet gewoon naar zijn eigen software engineers wijzen?

Opvallende nieuweling vond ik Sebastian Bourdais, meervoudig Champcar kampioen, die ondanks een slechte qualifying liet zien dat hij een slimme coureur is die bovendien gewend is aan het racen met een wagen zonder traction control en andere hulpmiddelen. Daar gaan we ongetwijfeld meer van horen, ondanks dat zijn bolide het vlak voor de meet voor gezien hield met een pluim rook, rijdend op de vierde stek. Ook Kovalainen ging een paar van de bochten voor het einde even op zijn neus, want net na een prachtige inhaalmaneuvre op de weer bij Renault terug zijnde Alonso raakte hij op het rechte stuk “per ongeluk” het knopje van de pitlimiter aan, waardoor de auto braaf terugdook naar 80 km per uur en Alonso met twee vingers in de neus weer voorbij kon vliegen.

Melbourne was een slagveld, schreef de redactie van RTL GP, maar voor mij als liefhebber was het weer een ouderwets poepie autoracen waarbij het rechter- en linkervoetje van de mannen met de “grote ballen” weer bepalen of ze winnen of crashen.

Even een luchtig onderwerp nu, geen politiek, geen terreur, geen moslims, gewoon eens wat schrijven over ouder worden en de bijbehorende kwaaltjes.

Als ik naar mezelf kijk, dan prijs ik me gelukkig één van de weinige mannen in de familie te zijn die niet vanaf jonge leeftijd alleen maar goed kon kijken met een setje dubbele beglazing op je neus of op je oogbollen geplakt. Tot mijn veertigste jaar gewoon kunnen kijken, de krant kunnen lezen zonder verlengstukken aan je armen te schroeven en niet hoeven te kloten met de bekende blauw/wit gekapte potjes met lenzen, totdat ik een aantal jaar geleden, vooral in de avond, begon op te merken dat met name rechts in mijn gezichtsveld een soort waas begon te vormen.

Aangezien er in mijn familie een heel nestje opticiens zit was dus een ritje naar mijn nichtje eigenlijk vanzelfsprekend, en nadat de optometrist met mij klaar was zat ik een keck montuurtje uit te zoeken om mijn toch wel ingewikkelde brilrecept in af te hangen. Links – 0.5 en rechts -1.5 met bovendien nog een cylinder van -0.75 dioptrie. Om het geheel af te maken en mijn reteluie rechteroog, danwel mijn dominante linkeroog weer een beetje te laten samenwerken werd er bovendien ook nog een prisma ingezet. Zo dan, ineens hoorde ik weer bij de familie en had mijn dubbele beglazing zoals dat “hoorde”.

Wat een ellende zo’n neusmeubel zeg, elke keer vergeten, vette vingers, krasjes, constant over, langs en onder je glazen door willen kijken omdat hij nu eenmaal voor veraf was, en dus tijdens computerwerk in de weg zat. Enfin, om van een hoop gelul een mooie slagzin te maken, die bril maakte mijn interesse in het fenomeen ooglaseren wakker en na veel inleeswerk viel de uitnodiging spontaan op de mat. Een volgens zeggen ultra-moderne ooglaserkliniek in Rotterdam bood de eerste duizend mensen die de antwoordkaart terugstuurden een gratis vooronderzoek ter waarde van 100 euro aan.

Afgelopen week was het dan ook zover, en samen met mijn liefje, die overigens op beide ogen bijna -7 lenzen draagt en ook die kaart had ingestuurd (maar niet was uitgenodigd ondanks dat ze eerder was dan ik), op naar Kralingen, want zij moest niet mee omdat ik bang voor de ogendokter was, maar omdat men had verteld dat men tijdens het onderzoek je ogen indruppelde waardoor je een paar uur wazig zou zien, en dus niet zelf terug kon rijden naar huis, of wel, zij moest de BOB zijn voor me.

Aangekomen in een ruim ingericht modern pand aan de rand van brainpark, werden wij voorzien van een bakje automatenpleur en vervolgens in een schemerige meetruimte tjokvol met wonderlijke en indrukwekkende meetmachines uitgenodigd door de oogarts. Alle apparaten waarmee ze in je ogen kunnen koekeloeren stonden in een soort hoefijzervormige opstelling, het meeteiland genaamd, waarbij de “patient” met een rijdend krukje van de ene naar de andere kinsteun kan verkassen en de oogarts hetzelfde doet maar dan aan de buitenzijde.

Allereerst werd bepaald of mijn ogen wel geschikt waren voor ooglaseren met LASIK (hierbij wordt er een flapje van je hoornvlies even losgelaserd, de lens gecorrigeerd, en hierna wordt het flapje weer teruggelegd), want voor deze techniek heb je een voldoende dik en regelmatig hoornvlies nodig. Met een blauw flitsende spleetlamp in een magisch apparaat, gekoppeld aan een laptop werden er in een seconde of 10 van beide ogen even 25 dwarsdoorsnede foto’s gemaakt, en zat ik een minuut later op een TFT scherm ineens naar een 3D model van mijn eigen ogen te kijken, prachtig wat men tegenwoordig allemaal kan meten aan je ogen. Goed nieuws, beide ogen waren regelmatig, voldoende dik hoornvlies, ofwel… laseren met die hap zou je zeggen… nou…. niet direct dus.

Uiteraard moet er bepaald worden of de sterkte van je bril in het echie wel goed is, dus gewoon weer ouderwets op afstand lettertjes lezen totdat ze scherp zijn. En rara, kanariepiet, blijken mijn ogen de laatste 6 jaar bijna weer op nul te zijn uitgekomen, links -0.25 en rechts 0.0 met een cylinder van -1. Na wat lensjes instellen kon ik een krant lezen aan de overkant van de straat, en werd ik al enthousiast, want dat cylindertje weglaseren was technisch geen enkel probleem volgens de arts, en het vooruitzicht om van mijn neusmeubel af te komen trok mij eveneens, ondanks de kosten van laseren, echter…. dat was allemaal op afstand lezen. Nu liet de goede man me zien wat ik nadat ik gelaserd zou zijn voor die cylinder nog zou kunnen zien als ik de krant gewoon in mijn handen had, en dat viel even tegen…. Ik zag werkelijk bijna geen reet meer, en het kwam er dus op neer dat indien ik mijn rechteroog zou laten corrigeren ik direct aan een leesbril kon, en dat was nou net niet de bedoeling.

De man, die overigens bijzonder uitgebreid de tijd nam om alles uit te leggen vertelde dat laseren voor mij veel te weinig winst zou opleveren ten opzichte van het bedrag wat er met laseren toch gemoeid is, en ondanks dat hij ervoor uitkwam dat ze uiteraard laseren om er geld mee te verdienen, was hij eerlijk genoeg om te zeggen dat hij aan mij nooit een tevreden klant zou overhouden.

Hij raadde me dan ook aan gewoon zonder bril (mijn ogen waren tenslotte weer bijna nul, en op beide ogen samen had ik 100% zicht, en op elk apart ruim 95%) door het leven te gaan en als ik een jaartje of 55 was weer eens terug te komen, omdat er dan winst te behalen zou zijn. Verder gaf hij me de tip om bijv geen TV te kijken in een schemerdonkere (sfeerverlichting) kamer, omdat dan je pupillen wijd gaan staan en de lens (die stugger wordt naarmate je ouder wordt) meer moeite heeft met scherpstellen, in vergelijking met een heldere ruimte waarbij je pupillen samenknijpen. Een en ander kan ik wel beamen, want overdag zie ik haarscherp, en alleen in de schemerdonker wordt het rechts wat minder. Als laatste heb ik nog even een gratis onderzoekje voor mijn liefje losgeluld bij hem, want commercieel als hij is, snapte hij uiteraard dat er bij iemand met 2x -7 waarschijnlijk wel geld te verdienen was.

Ik ga dus maar twee 500 watt bouwlampen in mijn woonkamer ophangen denk ik….. maar laseren zit er niet in voor mij..