Na een tussentijdse controle na veertien dagen was er aan de buitenzijde goed zichtbaar dat de gluipers zich aan het terugtrekken waren, en ik eigenlijk nog helemaal niets van de lange lijst bijwerkingen had ondervonden. Een vraag aan de arts wanneer ik die kon verwachten werd beantwoord met een “Als jij het weet, dan weet ik het ook”, want hij had ook al patienten gehad die na 14 dagen al eruit zagen als een aardbei, en dat dit dus per persoon verschillend was.

Had ik mijn mond maar gehouden, want in de weken erna tot op heden kwam er elke dag wel iets bij. De huid op mijn rug, nek, benen en hoofd voelt inmiddels aan als korrel 40 schuurpapier, ik krijg notabene voor de tweede keer in mijn leven een soort jeugdpuistjes langs mijn neus en in de gezichtsregio, ik heb een heuse tenniselleboog, ben af en toe ontzettend moe na het slikken van met name de ochtendbatch, heb wratjes die bij toverslag opkomen en weer verdwijnen, mijn haar (dat kleine beetje wat er staat) is gestopt met groeien, en de laatste week heb ik een dood gevoel in mijn linkerbeen, alsof ik erop heb liggen slapen.

Verheugend nieuws was overigens wel de uitslag van de CT scan tijdens de eerste grote APK+ op 25 januari, want die toonde aan dat wat ik aan de buitenkant zag krimpen, tussen mijn longen ook aan de gang was, of wel, de gluipers trekken zich terug in hoog tempo, en het lijstje bijwerkingen bij elkaar opgeteld is nog altijd dragelijker dan het alternatief zonder dit medicijn.

De enige angst die door je hoofd blijft spoken is het moment dat de gluipers resistent gaan worden tegen deze roze pillen, iets wat tussen 2 en 9 maanden kan gebeuren, alhoewel een aantal patienten uit eerdere trials al aan maand 24 bezig zijn en nog steeds stabiel zijn of krimpen zien van hun gluipers.

Op gebied van werken mag ik weer drie ochtenden op arbeidstherapeutische basis gaan werken, maximaal 10 uurtjes in de week, en dat ik absoluut prettig, al was het maar omdat je dan in je vertrouwde circuit blijft en nog wat nuttige dingen kan doen en regelen.

Share

Eindelijk drie weken geleden dan een verlossend telefoontje van de arts in de Daniel den Hoed dat ik de benodigde eiwitmutatie (V600E) had in het weefsel en dus indien ik verder gezond was in aanmerking kwam voor een zgn ervaringstrial met een medicijn wat een bepaalde eiwitmutatie blokkeert en wat in de states al onder de naam Vemurafenib of Zelboraf kan worden voorgeschreven.

Afgelopen weken dus een soort APK+ gehad om te bepalen of ik verder gezond genoeg was om met dit medicijn te kunnen beginnen, met vorige week bloed onderzoek, ECG, dermatologisch onderzoek, gesprek met de onderzoeksverpleegkundige, en deze week een CT van borst, buik en hoofd en een gesprek met de behandelend arts over de uitslagen en hoe verder.

In het kort ben ik geslaagd voor mijn APK+, er blijken hersenen in mijn hoofd te zitten, mijn bloedwaarden zijn goed, mijn hart klopt netjes, en ondanks de vele moedervlekjes was er ook geen redenen om me huidtechnisch af te keuren.

Er staat hier nu dus een pot met 120 grote langwerpige roze pillen (goed voor 15 dagen) die ik tweemaal daags vier stuks moet innemen en dan moet het heel rap gaan werken. Dan weer bloedonderzoek en nieuwe voorraad pillen om na 4 weken weer bloed, ECG etc kortom de hele molen door te gaan.

Meest bekende bijwerkingen zijn overgevoeligheid voor zonlicht (zelfs met dit weer kan je verbranden), pijnlijke gewrichten, huiduitslag en licht haarverlies (dat laatste zal bij mij niet opvallen).

1 December 2011, D-day, en hopen dat die krakers in rap tempo oppleuren.

Share

Een routinecontrole van afgelopen maandag, gevolgd door een gesprek met de arts op woensdagmiddag is dan de aanleiding om toch maar eens neer te pennen wat er aan de hand is en was, al was het maar omdat ik eigenlijk emotioneel moe ben van het keer op keer doen van hetzelfde verhaal.

Het begon eigenlijk al rond de kerst vorig jaar, toen een grote moedervlek die ik al sinds mijn kindertijd op mijn borst had dik begon te worden en te bloeden. Dit nog over oud en nieuw heen getrokken naar de huisarts, en doorverwezen naar een dermatoloog in het SFG. (Sint Franciscus Gasthuis in Rotterdam). Binnen no time een chirurg erbij en de conclusie dat dit mogelijk een kwaadaardig melanoom was wat er zo rap mogelijk uit moest.

Ook zou men nog een schildwachtklier opzoeken om te kijken of er uitzaaiingen waren. Dus zo gezegd zo gedaan, melanoom eruit gesneden met een marge van 2 cm, wat neerkwam op een gat/kuil in mijn borst van bijna 10 cm rond, wat tot aan het pathologisch onderzoek gewoon open zou blijven. Eerste lymfeklier bevatte helaas al cellen van het melanoom, waardoor de vervolgprocedure werd om alle lymfeklieren in mijn rechteroksel te verwijderen. Tijdens deze operatie zou men tevens de borstwond weer sluiten met een huidtransplantaat vanaf mijn rechter bovenbeen.

Ok, twee operaties binnen twee weken zonder echt gekke dingen overleefd, en het goede nieuws dat alle verdere lymfeklieren schoon waren. Ik kwam dus na herstel van de wonden in het routinecontrole systeem terecht, elke drie maanden. De wond onder mijn oksel had overigens wel een klein ontstekinkje gehad, maar dat was met een antibioticakuurtje netjes verholpen en het litteken kon dus gaan genezen. Ook had men twee kleine vlekjes gevonden in mijn rechterlong, echter dat kon van alles zijn en zolang er niets veranderde was dat niet belangrijk.

Wel ben ik nog bij de Daniel den Hoed geweest om te kijken of ik kon meedoen in een trail als aanvullende behandeling, maar helaas had mijn melanoom een bepaald eiwit niet, en de tweede trail die hij erna aanbood had zo’n lijst met bijwerkingen dat ik daar vanwege het aanvullende karakter even vanaf heb gezien.

Eerste controle en tweede controle waren eigenlijk hetzelfde, geen veranderingen, geen gekke dingen, vlekjes bleven hetzelfde en geen nieuwe plekjes op de huid, dus eigenlijk niets aan de hand anders dan dat men het onder controle had. De laatste weken echter begon er precies op het plekje waar de ontsteking in mijn oksel had gezeten een zwart plekje te komen wat redelijk snel groter werd, dus bij de derde controle afgelopen maandag riep ik tegen de chirurg dat ik een plekje had wat ik niet vertrouwde. Na een blik op het plekje riep hij al dat het eruit zag als een kwaadaardigheid en regelde ter plekke een spoed CT, die gelijk bekeken zou worden. Het plekje was een lokaal probleem wat wel verwijderd kon worden, maar hij was bang dat er meer aan de hand was.

Dus na door het tostieijzer van de CT heen te zijn gegaan weer terug naar de arts, die de beelden net zat te bekijken en concludeerde dat de twee plekjes op mijn longen iets groter leken en er een derde was bijgekomen, waarvan hij zei dat het best wel eens uitzaaiingen van het melanoom zouden kunnen zijn. Nu heeft zo’n apparaat een bepaalde beeldresolutie, en hij is chirurg, dus zou een radioloog de beelden nog eens goed bekijken en mijn zaak zou op woensdag besproken worden in het multi-disciplinair overleg, gevolgd door een afspraak in de middag om het resultaat van dat overleg met mij te bespreken. Ook riep hij dat het best zou kunnen zijn dat men het bewijs van melanoom in de long zou willen hebben door een longpunctie te doen voor weefselonderzoek.

Het gesprek op woensdagmiddag liep al bijna een uur uit, en je zit toch al niet op je gemak met de flarden aan mogelijke informatie van de maandag nog in je kop, maar uiteindelijk werd door een collega van mijn arts het verhaal uitgelegd. De artsen hadden mij uitgebreid besproken en hadden geconcludeerd dat de vlekjes in de longen opgeteld met het plekje in mijn oksel eigenlijk een simpele optelsom waren van uitgezaaid melanoom. Men was er zelfs zo van overtuigd dat er geen weefselonderzoek meer nodig was, mede omdat dit een vrij zware ingreep is op je longen. Ook was er al weer email contact geweest met de arts uit de Daniel den Hoed, die mij wilde spreken en zien op korte termijn om nog eens echt te kijken in welk stadium ik me bevond en wat hij nog aan opties uit de kast kon trekken om hier iets aan te doen.

Tot slot werd verteld dat indien de Daniel den Hoed mij niets meer te bieden had, de oncoloog van het SFG, die nu mijn hoofdbehandelaar was geworden me een chemokuur ging aanbieden (DTIC) als palliatieve behandeling. Er zou hoe dan ook donderdag of vrijdag contact met me worden opgenomen over afspraken en dergelijke.

Nou, daar sta je dan met je goeie gedrag, om half vijf in de middag buiten in de regen, met de mededeling dat je krakers in je lijf hebt, die mogelijk binnen de kortste keren je woning volledig gaan uitwonen.

Aangezien ik lang geleden al een borstkankertraject als partner heb doorlopen, zelf de eerste tik van melanoom begin dit jaar al heb gehad, is deze tik wellicht een tikkeltje verdoofd aangekomen, waarbij het ergste is dat je onzeker bent geworden over je toekomst, wat je te wachten staat en hoeveel tijd je nog is gegund. En dat terwijl ik me (behalve emotioneel nu) lichamelijk eigenlijk berengoed voel.

Voor ons breken de komende maanden dus weer ongelofelijk spannende en emotionele tijden aan, want ik was toch niet van plan om deze gluipers zonder slag of stoot de veldslag te laten winnen.

Share

Om dit verhaal weer enigszins een gezicht te geven neem ik de lezer mee terug naar 9 maart 2008, toen ik mijn huidige liefje net een paar maanden kende en we vol vuur bezig waren met een LAT relatie, heen en weer crossend tussen Rotterdam-Ommoord en Spijkenisse, en ook nog taxichauffeur spelende voor onze kids. In bovenstaande datumlinkje kan je nog even teruglezen wat er die avond is voorgevallen en hoe mijn schoonvader door het oog van de naald kroop.

Het is heel dubbel om te zien dat iemand iets potentieel dodelijks als een geklapte aorta overleeft, maar om vervolgens te beseffen dat je een vitale kerel, die ik toen ik hem op zijn 76ste voor het eerst onmoette geen dag ouder schatte dan achterin de 50, in een paar weken tijd 40 jaar ouder ziet worden. Hij was zongebruind, had spieren als kabeltouw en een heuse sixpack, was enigszins doof, voor zover dat af en toe niet de Oost-Indische variant was, maar blakend van gezondheid en altijd bezig in de vrije natuur, hout hakken, zijn stekkie aan de Maas onderhouden en zijn derde dochter oppoetsen, het door hem zelf gebouwde motorjacht “Hermine”, en met moeders de vrouw, die hij draagt op handen, het ganse land doortuffen in een dikke BMW 325 naar vrienden en familie in het land.

Ondanks het feit van overleven is zijn genezing eigenlijk een continue drama, want vanwege de druk van zijn darmen na de operatie moest men de buikwond weer openmaken en met een “matje” weer sluiten. Het idee was dat dit matje tijdelijk erin zou blijven en de wond hierover snel zou dichtgroeien. Niets was minder waar, want doordat de wond open was waren ook zijn buikspieren (die van boven naar beneden zijn doorgehaald) in plaats van aan de voorzijde, naar de zijkant geschoven en nu, dik 3 1/2 jaar later is de wond nog steeds open. Ik ben geen arts of chirurg, maar volgens mij heeft er iemand verschrikkelijk staan kloten met hem, en inmiddels is hij zo teruggevallen dat hij een operatie niet meer zou overleven. De medische wetenschap doet inmiddels helemaal niets meer en schudt meewarig het hoofd als je iemand aanspreekt op hoe dit zo kon lopen.

Wat doe je als kerel die alles kon en de wereld aankon, als blijkt dat je door een wonder nog leeft, maar je vervolgens niets meer kan? Als je in je kop nog duizend plannen hebt die je normaal kon uitvoeren, maar je lijf je inmiddels genadeloos in de steek laat?

Tja, zeg het maar. Achter de geraniums zitten is niet zijn ding, binnenshuis activiteiten al evenmin, en omdat hij inmiddels een conditie heeft als een kreupele wijkagent met overgewicht kan hij ook niets fysieks meer. En dan blijkt die ouwe godverdikke een depressieve binnenvetter hoor, want behalve zeuren krijg je er nauwelijks nog iets uit, dus moet je als kinderen maar gokken hoe je zijn verdere leven nog enigszins zin kan geven, hoe je hem uit die negatieve spiraal kunt rukken en terug in het leven zetten. Mijn schat van een schoonzus, zelf arts, verzorgt zijn buikwond al sinds hij thuis is elke twee dagen, zonder zeuren, al meer dan drie jaar, maar staat verder ook met haar rug tegen de medische muur. Wij hebben inmiddels het (achterstallige) onderhoud van de laatste drie jaar van de Hermine op ons genomen, zodat hij niet lijdzaam moet toezien dat ook zijn “kindje” roestend naar de kelder gaat. We sleuren hem met regelmaat naar het stekkie waar hij altijd zijn ding kon doen, maar de laatste weken gaat het hollend achteruit lijkt het. Lullen als Brugman werkt zelfs niet meer op hem… letterlijk het ene oor in en het andere oor uit, al dan niet via twee piepende in-ear gehoorapparaten.

Hij eet en drinkt nog nauwelijks, ligt alleen maar op bed en komt daar alleen nog maar met de grootste moeite en inspanning uit, en wij als kids, maar ook mijn schoonmoeder moeten letterlijk machteloos toezien hoe het eigenlijk niet anders kan aflopen als dat hij ons binnen niet al te lange tijd gaat verlaten, tenzij er weer een wonder geschiedt. Het interesseert hem niet meer, het kan hem allemaal niet meer boeien, en zelfs regelrecht op zijn ziel als opa en vader schieten levert niet veel meer op dan een traan hier en daar. Af en toe zou ik hem het liefst een letterlijke schop onder zijn donder willen geven, maar ja, ik kan me alleen maar indenken hoe je in je vel zit als je van sterke vent wordt gereduceerd tot kasplantje.

Wij gaan dus eind oktober met een dubbel gevoel de Hermine naar haar winteronderhoud in Waalwijk varen en duimen, hopen en bidden dat hij haar in volle glorie ergens in maart 2012 nog kan bewonderen, en beter nog, met haar mee kan varen voor een tochtje, al vriest het potverdikke ijsberen en moet ik hem over mijn schouder aan boord sleuren. Ik vrees echter dat wij dat niet mogen meemaken, maar de wonderen zijn de wereld hoop ik nog niet uit, tegen beter weten in.

Wat als iemand er geen zin meer heeft? Zeg het maar, want ik weet het onderhand niet meer.

Share

Ik had jullie de Stafford van onze dochter al voorgesteld, maar die kwam uit een leuk nest met nog zeven leuke pups, en op de een of andere manier bleven mijn lief en ik een beetje ronddraaien om nog een tweede te nemen, mocht onze dochter ineens het huis uit gaan met haar honden. Noem het empty nest syndroom, het zal mij aan mijn staart roesten. Ik heb namelijk altijd al een grote hond willen hebben, maar door omstandigheden thuis bij mijn ouders, en later een gezin met kleine kinderen, kwam ik nooit verder dan een kat.

Nu is er overigens niks mis met die kat, want die sluiptijger loopt hier samen met twee anderen ook nog rond, maar een hond stoeit toch even wat lekkerder dan een kat.

Na een paar rondjes onderhandelingen met de fokker zijn we er afgelopen avond (tweede paasdag dus) samen uitgekomen, en zijn we direct die zwarte Stafford maar gaan ophalen in Zoetermeer. Dat was dus direct even improviseren geblazen, want we hebben nog geen tweede grote bench, en meneer kwam uiteraard uit het nest en had geen idee wat hem te wachten stond. Ook was het even afwachten hoe Diesel, en niet onbelangrijk zijn zelf benoemde moeder, onze chihuahua zouden reageren op deze gezinsuitbreiding.

Laten we het erop houden dat we rond een uur of één ‘s-nachts eindelijk een beetje rust in de tent hadden, en dat de heren en dame eindelijk de slaap niet meer konden weerstaan, zij het dat Hummer, want zo heet het zwarte exemplaar inmiddels, niet in de kleine bench wilde, en dus uiteindelijk aan mijn voeten op de bank heeft geslapen (in drie stukken nacht). Vanochtend was ik dus nog redelijk verrot toen iedereen zich klaarmaakte voor werk en tentamens, en ik direct door mocht met oppas spelen voor inmiddels twee uitgeslapen pups, die het leuk vonden om ruzie te maken over alles en niets.

Uiteindelijk waren ze om 10 uur uitgeraasd en besloten de heren zoals dat hoort met broertjes, lekker dicht tegen elkaar aan in het zonnetje op de tuinbank te gaan pitten.

Tijd voor de oppasvader voor een hoognodige plas en een bak koffie…. O ja, ik had als tegenprestatie voor die hond gezegd te stoppen met roken, maar ik ga dat niet direct doen weet ik nu al, want anders trek ik zoveel puppie terreur niet hoor

Anyway, er loopt hier dus nu een drietal honden rond, en een drietal katten, mooi evenwicht lijkt me zo.

Share

Voordat iedereen nu begint te denken dat ik nog geen zes maanden nadat ik de vrouw van mijn leven heb getrouwd heb alweer ontrouw ben, niets is minder waar, want die andere vrouw is al in mijn leven sinds ik kan lopen denk ik, of in ieder geval sinds ik muziek ontdekte. En gek genoeg vind mijn liefje het helemaal niet erg dat ik nog andere vrouwen in mijn leven heb.

Uiteraard heb ik net zoals veel zoons een moeder in mijn leven, die kost wat kost blijft zorgen voor me, ook al is ze zelf al niet meer zo goed ter been, en ik al honderd keer gezegd heb dat ik uit de Donald Duck fase ben, maar ja, dat is een beetje tegen een dikke muur van pure moederliefde aankletsen, wetende dat je daar toch nooit een gat in gaat slaan.

Nee, die andere vrouw in mijn leven is zeker niet virtueel, maar helaas niet meer in de categorie MILF’s, sterker nog, zij heeft het aardse al lang geleden verwisseld voor het hemelse.

Voordat iedereen nu 112 belt en een busje met mannen in witte jassen met dwangbuis hierheen stuurt omdat ik klaarblijkelijk mijn gezonde verstand heb verloren…. spaar je het telefoontje, want het is allemaal veel onschuldiger dan je denkt. Zoals de insiders wellicht weten ben ik opgevoed in een meer dan muzikaal gezin, waar vader trompet speelde, moeder piano, oompje piano en hammond, en ik ook alles met toetsen en de trompet wist te bedienen, om nog maar te zwijgen van mijn broertje, die begon met drums (tot groot plezier van de buren) om achtereenvolgens slaggitaar, basgitaar en sax te gaan spelen (zonder een noot te kunnen lezen).

Ergo usio conclusio, is er voor het gezin waaruit ik kom geen leven zonder muziek, en de invloed van zowel klassieke muziek als jazz, wat meer mijn interesse had, is dan ook een levensader in mijn leven in goede, slechte, vrolijke en verdrietige periodes.

Ok, laat ik maar verklappen welke vrouw mijn hart nog steeds sneller laat kloppen, behalve mijn lief. Dat is Ella Fitzgerald, één van de meest ultieme jazz zangeressen die ooit heeft geleefd, en die voor velen een voorbeeld is geweest. Zij is het ultieme bewijs dat jazzmuziek tijdloos is en de basis van alles wat nu aan muziek wordt gemaakt.

Wie onderstaande begrijpt, die snapt dat ik andere vrouwen in mijn leven heb…

httpv://www.youtube.com/watch?v=PbL9vr4Q2LU

Share

2010 is letterlijk omgevlogen en had uiteraard als één van de hoogtepunten ons huwelijk, maar had ook dieptepunten, met name zakelijk, want de economische crisis is ook aan ons bedrijf niet geruisloos voorbij gegaan. Het is nooit prettig om de cijfers van een bedrijf waar je al 20 jaar voor werkt te zien dalen tot onder nul, en alhoewel er letterlijk nog geen man overboord is, zetten dergelijke cijfers wel de nodige zaken onder druk voor het komende jaar.

Wel prettig is dat ik mijn taken binnen het geheel een beetje vrijer kan en mag gaan invullen dan voorgaande jaren, want dat maakt het geheel een stuk effectiever en administratief een stuk eenvoudiger, met als enige relatieve “nadeel” dat ik wellicht nog vaker in een vliegtuig zit en niet thuis ben.

2010 was een jaar om zakelijk maar snel achter je te laten, en privé een jaar om nooit meer te vergeten, omdat ik de vrouw getrouwd heb waarmee ik oud wil worden.

Rest mij, terwijl ik nog een beetje aan het uitbuiken ben van toch weer een redelijk copieuze kerst, een ieder die dit blog leest een fantastische jaarwisseling en een mooi 2011 toe te wensen met een overvloed aan liefde, geluk en gezondheid.

Ik hoop jullie aan de andere kant van het jaar weer terug te zien..

Share

Hoe kom ik daar nu op? Ik zit samen met mijn collega weer eens in het grote Amerika, en ditmaal in Phoenix, Arizona, in een Marriott resort, genaamd “Dessert Ridge”, of wel, midden in de Arizona woestijn. Overdag ergens tussen de 35 en 45 graden, en in de avonden een prettige 20 tot 25 graden.

Je zult denken:”Ach wat is dat nou toch zielig?” Maar voor het eerst sinds lange tijd zitten we weer eens een heel weekend in het buitenland, omdat we de week hiervoor in Calgary zaten voor een beurs, en doorvliegen en overblijven effectiever is dan op en neer vliegen naar Nederland.

Daarbij kwam onze gastheer op het idee om op vrijdag dan maar naar de Grand Canyon te gaan, want dat ligt relatief om de hoek hiervandaan, slechts een uurtje of 3,5 á 4 rijden. Dus wij vrijdagochtend om 6.00 uur in de auto richting Flagstaff, de plek vlakbij het Grand Canyon National Park, om van daaruit richting de Canyon te gaan.

Alles wat je op TV of internet ziet een leest over de Canyon valt in het niet op het moment dat je dat gat in de grond, want dat is het, voor het eerst met je eigen ogen aanschouwt. De schaal is zo ontzettend idioot groot, dat zelfs de foto’s die ik hier zal posten op geen enkele manier de grootte recht doen.

Met een totale lengte van 277 mijl en een diepte van 1 mijl (1600 meter), en het vreemde beeld dat er geen bergtoppen zijn, maar je dus echt voor je gevoel op een vlak stuk grond in een enorme kloof staat te kijken die onpeilbaar diep lijkt is werkelijk mindblowing, om maar even in het Engels de best mogelijke term te gebruiken.

Ja, het is maar een enorme gleuf in de grond, met onderin de boosdoener van het geheel, de Colorado rivier, maar waar je ook kijkt, geen plaatje is hetzelfde.

Ergo, een ervaring om nooit meer te vergeten, evenals de terugrit via Sedona, berucht om de vreemd gevormde bergen van knalrode steen.

Kortom, een weekend vol unieke zaken, kijk maar naar de foto’s.

Zaterdagmiddag en avond staan in het teken van een potje watervolleybal in het zwembad van onze gastheer Rick. Wat erop neerkomt dat we met een aantal vrienden van hem gaan volleyballen en genieten van het mooie weer, wat eten en wat drinken aan de rand van een zwembad.

Tjonge zeg, wat een vervelende baan hebben wij toch.

[slideshow id=3]

Share

Een ieder die hier leest weet dat ik met grote regelmaat in het vliegtuig stap om naar een of ander ver land te vliegen. Iets wat je bij KLM de status van “Frequent Flyer” oplevert, en hiermee kreeg ik als klant die meer dan 40.000 mijl per jaar vloog, de Gold status en bijbehorende privileges, vandaar ook mijn voorkeur voor deze maatschappij en haar Skyteam partners.

Nu moet je je bij die privileges ook niet al te veel voorstellen (de stewardessen zijn nog steeds off limits namelijk), zeker niet als je ze zou uitdrukken in geld wat KLM teruggeeft aan haar trouwe klanten. Het gaat bijvoorbeeld om prioriteit bij inchecken en boarden van het vliegtuig, en toegang tot de business lounge, waar je gratis één of twee bakjes koffie pakt, wachtend totdat je mag boarden, prioriteit bij stoelkeuze en meer van dat soort niets kostende dingen. OK, er zijn de awardmijlen die je “gratis” tickets kunnen opleveren en KLM dus geld kosten.

Hoe werkte het level- en awardmijlen systeem tot 1 april van dit jaar?

Eigenlijk simpel. Je kon je als frequent flyer opgeven en kreeg dan de status Ivoor. Voor elke gevlogen mijl kreeg je één levelmijl kado, en één kadomijl. Vloog je meer dan 25.000 mijl per jaar dan werd je Silver en kreeg je bovenop die éne kadomijl per gevlogen mijl ook nog eens 25% extra. Tot 40.000, waarna je Gold werd en 50% extra kadomijlen kreeg, gevolgd door Platinum bij 70.000 mijl per jaar, met 75% extra kadomijlen. Van je kadomijlen kan je vervolgens “gratis” tickets boeken. Maar 25.000 mijl voor een enkele vlucht is ruim vijf maal de werkelijk gevlogen afstand, en alle luchthavenbelastingen mag je nog wel even afrekenen, dus zeker niet gratis, wel goedkoper.

En toen kwam de kredietcrisis….

KLM en de andere luchtvaartmaatschappijen zuchten onder minder reizigers en vracht, en een paar maanden geleden onder torenhoge brandstofkosten. In de “Holland Herald” klaagt men openlijk dat het slecht gaat met KLM en dat vooral de business class tickets verkoop terug is gelopen. Da’s uiteraard niet zo gek als je ziet dat je voor die plaatsen bijna het driedubbele betaalt vergeleken met Economy, en ook zakenlieden voelen de crisis in hun achterzak en vliegen nu Economy.

Dan kleunt bovendien een -gok ik- “derde jaars economiestudent” die bij KLM centrale inkoop werkt gigantisch mis door een prijscontract af te sluiten voor brandstof, gebaseerd op 90 dollar per vat voor geheel 2009 (OK, tijdens het afsluiten was de prijs 140 dollar, maar toch, marktkennis of gebrek hieraan toetert door hier..)…. en dat is heel erg pijnlijk, want zoals een ieder weet is die prijs al weer maanden rond de 50 dollar. Ergo, KLM betaald dus bijna het dubbele voor de brandstof, vergeleken met andere maatschappijen, en rekent dat op allerlei manieren over uw rug af.

Waarom ben ik dan zo aan het azijn pissen?

Per 1 april heeft KLM het award systeem en toekenning van level- en kadomijlen voor Economy tickets op de schop gegooid, waarschijnlijk omdat zij denkt hiermee geld te kunnen besparen. Kreeg ik vroeger één op één levelmijlen per gevlogen mijlen, nu hangt het af van de boekingsklasse van het economy ticket, en dat zijn er een stuk of zeven verschillende. Toen ik dus na een lange trip Amsterdam-Houston-Toronto-Philadelphia-Amsterdam, normaal goed voor dik 15.000 mijl mijn overzicht eens bekeek, bleek dat ik alleen voor de vlucht van vóór 1 april de volle 5000+ mijl had gekregen, en voor de rest 25% of 50%?

Zijn de tickets dan goedkoper geworden? Echt niet! Het bedrag voor een retourtje Amsterdam-Houston economy zwerft nog steeds rond de 1250 euro, gelijk aan voor de wijziging. Wel komt het erop neer dat ik in het nieuwe systeem bijna 80.000 echte mijlen moet vliegen om de benodigde 40.000 levelmijlen voor Gold te mogen bekomen cq. behouden.

Ik voorzie dus dat het gros van de Platinum en Gold members van het frequent flyer programma één of zelfs twee niveau’s terugzakken, als dank voor het vele tienduizenden mijlen vliegen met KLM en Skyteam partners. Silver is namelijk zo’n net niks extra’s level, behalve priority inchecken, geen toegang tot de lounge, geen priority boarding, dus een beetje ik ben het net niet niveau.

Overigens hebben Amerikaanse maatschappijen een andere melkkoe gevonden om de kredietcrisis problemen op te vullen, namelijk betalen voor elke ingecheckte koffer, variërend tussen de 15 en 25 dollar. Dit levert de gezamelijke Amerikaanse luchtvaartindustrie dit jaar geschat 1,1 miljard dollar extra op, ondanks dat hoge brandstofprijzen allang geen excuus meer zijn, maar die toeslag gaat niet meer verdwijnen.

Nu riep vorige week een ondernemer tegen mij:”Je wilt eigenlijk helemaal geen luchtvaartmaatschappij runnen nu”, maar of je nu legaal steelt met bagagetoeslagen, of het gros van je economyvliegers (lees: de mensen die de jumbo’s voor 90% vullen) beledigt met nog slechts een fooi aan award- en levelmijlen voor hun trouwe klandizie, het blijft natuurlijk bedenkelijk.

KLM, je moet je de ogen uit je zwanenkop schamen door zo nonchalant met je trouwe (frequent vliegende) klanten om te gaan. Het is denk ik zelfs interessant voor Skyteam klanten om over te stappen naar bijv. Lufthansa en partners van het Star Alliance award programma. Die doen namelijk niet zo kinderachtig om indirect op twee gratis kopjes koffie per vlucht (lees: level- en awardmijlen) te beknibbelen.

Goed nieuws voor de peperdure business class klanten is wel dat er voor hen niks verandert, en ze dus volle bak mijlen kunnen blijven vergaren. Maar ja, die betalen al die fijne kadootjes van KLM dan ook bijna driedubbel en dwars zelf, een dure, luxe sigaar uit eigen doos zullen we maar zeggen. De KLM zwaan is afgeschoten en hangt op het spit om gebraden te worden….. maar volgens mij is dat kreng al heel erg taai geworden nu….

Share

Behalve dat het een slecht idee is om begin april al naar zo een wereldwonder te gaan kijken, omdat het gewoon nog knetterkoud is met 4 graden, en een straffe wind die die temperatuur nog veel kouder doet aanvoelen, is er nog een klein geheimpje wat de Amerikanen en Canadezen over deze, overigens imposante, watervallen onder de pet houden, en wat alleen een praatgrage chauffeur verklapt, omdat de nummertjes niet kloppen.

Om dit verhaal even een leerzame twist te geven, maar de Niagara watervallen liggen tussen lake Erie en lake Ontario, waartussen een hoogteverschil van 100 meter aanwezig is (lake Erie ligt op 175 meter boven zeeniveau, en lake Ontario slechts 75 meter erboven.)

Het geheimpje wordt enigszins zichtbaar gemaakt op de binnenzijde van de liftdeuren, die bezoekers tot bijna op de bodem, achter de mooiste van de drie watervallen brengt, een attractie die heel toepasselijk “behind the falls” heet. Op de liftdeur staan voor de lezer, terwijl hij 56 meter naar beneden gaat, te lezen dat de hoeveelheid water in de zomer ruim twee maal zoveel is dan in de winter.

Raar, zou je denken, als je nadenkt dat de watervallen in de winter wel bevriezen, maar dat er in de zomer geen smeltwater meer is, en dus het volume water niet zo dramatisch zou kunnen toenemen. Maar het geheim van dit grote verschil is eigenlijk heel “groen”, om maar eens in Femke termen te spreken.

Rond de watervallen zijn twee enorme reservoirs aangelegd, die gebruikt worden om drie waterkrachtcentrales te voeden, twee aan de Canadese zijde, en een hele grote aan de Amerikaanse zijde. Het water wordt vanuit deze reservoirs ruim 80 meter naar beneden “gegooid” en drijft de turbines aan die dus een hele berg schone energie leveren.

Wat is nou de truc met dat grote verschil in water wat over de watervallen komt? Juist, in de winter, maar ook in de zomer ‘s-nachts, als er toch niemand komt kijken naar de watervallen, dan draaien ze bijna letterlijk de kraan richting de watervallen half dicht en leiden het water om naar de beide reservoirs. Een knap stukje reuzenloodgieterswerk, want je praat niet over een twee duims pijpje, maar over miljoenen liters per seconde die normaal naar beneden donderen, maar nu voor de helft worden opgeslagen in deze gigantische reservoirs.

Is het zichtbaar? Geen idee, want wij waren er tijdens het zgn. off-season, dus zal de hoeveelheid water wellicht de helft zijn wat mensen overdag in de zomer te zien krijgen. Al met al was het niet minder spectaculair om te zien hoe de drie watervallen (twee op USA grondgebied, te weten Bridal Veil en American Falls, en de bekende Horse Shoe waterval op Canadees grondgebied) vanuit een eindeloos brede rivierachtige stroom, oneindig veel water over een hoogte van ruim 70 meter naar beneden laten vallen. Je voelt je door de macht en kracht van dit water ineens een heel nietig klein mensje.

Mocht je hier ooit komen? Ga dan zeker kijken naar Niagara Falls….. zwaar aanbevolen.

Share

Amerika wat momenteel in tweëen gespleten lijkt te worden door de credietcrisis, en je kunt geen TV zender kiezen of de analysten, specialisten en politici duikelen over elkaar heen over hoe dit aanstormende gevaar te keren. De regering Bush komt uiteindelijk met een soort reddingsplan wat grofweg inhoudt dat er 700 miljard dollars aan belastingcentjes in de noodlijdende financiële wereld wordt gepompt, maar ook dat gaat niet zonder slag of stoot. Het is hier namelijk heel gebruikelijk dat topmanagers, zelfs als ze eigenhandig een hele bank naar de verdommenis helpen met een zgn “golden parachute” het pand verlaten. Iets wat wij kennen als de “gouden handdruk”, echter met een gemiddelde waarde van rond de 20 miljoen dollar.

Als manager zou ik zeggen:”niet gek voor een paar jaar geld over de balk heenjassen, vette bonussen opstrijken en als dank nog een kadootje krijgen toch?”, maar mensen als Barack Obama strijden in dit reddingsplan om ervoor te zorgen dat het geld van de belastingbetaler ook daadwerkelijk wordt gebruikt om niet alleen Wallstreet te redden, maar ook mainstreet (het volk met slechte hypotheken die hun huis uitmoeten).

Nu moet ik eerlijk zeggen dat het medelijden voor de gewone man bij mij niet zo diep zit in Amerika, want de gemiddelde Jan met de Pet heeft hier 10 creditcards en leeft niet een klein beetje op krediet, maar tot over de oren van zijn achterkleinkinderen in de schuld. Eén bankanalyst omschreef dit vandaag op CNN heel plastisch dat men nu niet moet gaan piepen over foute hypotheken, want dat dit meestal hypotheken waren die waren toegekend aan mensen die dit uberhaupt nooit hadden kunnen betalen, maar dat de op te strijken verkoopbonussen iedereen de andere kant deed opkijken. Een beetje eigen schuld dikke bult dus.

Maar ja, zelfs de Europese banken lijken niet immuun voor de gebakken luchtbel die Wallstreet nu is, en vele honderden miljoenen dollars lijken ook aan onze kant van de oceaan te zijn verdampt.

Maar genoeg over de malaise hier, ik zit in het heerlijke Californië, met 300 dagen per jaar ontzettend lekker weer en een overdosis aan net iets te rijke yuppie bejaarden die van gekkigheid niet weten wat ze met hun poen moeten doen. Meewarig kijk ik naar de protserige auto’s, de idioot dure huizen, de mode overdosis die sommige dames absoluut niet kunnen hebben en de kakkerige hondjes aan riempjes met diamantjes ingelegd en dan denk ik, ach ja, go with the flow, het geld moet rollen, zeker als je er bakken van overhebt.

Vandaar, vanavond even heerlijk over Laguna Beach gelopen, genietend van het weer, een veel te grote

Laguna Beach bij zonsondergang

 maaltijd en een paar glazen koud bier, in gezelschap van mijn collega en goede vriend. Ondertussen met 9 uur tijdverschil ook af en toe trachtend nog met het thuisfront te bellen dan wel SMSsen.

Ik zal blij zijn als ik weer thuis ben in poldermodel Nederland, terug bij mijn kids en mijn liefste, want verdikkeme, ik mis ze allemaal toch wel erg veel de laatste dagen.

Zondagmiddag weer helemaal kapot terug op Schiphol, een bak ervaringen rijker, wellicht wat illusies armer, maar wel weer in de armen van mijn lief, en dat is meer waard dan een 700 miljard gebakken luchtplan.

Share

Nu vraag je je wellicht af waarom ik dit onderwerp aansnijd, maar aan het einde van het leven worden sommige mensen ook weer kind, veelal omdat vriend Alzheimer hun verstandelijke vermogens aanvreet en langzaam reduceert tot wat basiszaken en gedragspatronen gelijk een kind of zelf minder. Zelfs de gedoodverfde Pampers komen voor dit soort mensen weer om de hoek kijken.

Ik kan me voorstellen dat je als lezer nog steeds denkt waar gaat dit over, maar dat leg ik nu uit. Vorige week zondag was het behalve eerste pinksterdag en moederdag en ontzettend lekker weer, eveneens de dag dat ik samen met mijn broertje en een goede vriend had beloofd een middagje muziek te gaan maken in een verzorgingstehuis waar mijn broertjes vrouw werkt.

De regelmatige lezer van mijn blog weet dat ik na meer dan 25 jaar niet meer musiceren met de band uiteindelijk weer eens ben begonnen met spelen en zingen met twee van de drie oude bandleden, gewoon voor de lol. We waren dan ook na slechts drie repetitiemiddagjes alles behalve een geöliede muziekmachine, en zo her en der ging het niet zoals we het hadden voorzien.

Maar wat maakt dat eigenlijk uit voor deze lieve oude mensjes, die binnen in de zaal, maar ook buiten op het terras zaten te luisteren, meeneuriëen, en te genieten van het lekkere weer en de aanwezigheid van hun familie, want het was per slot van rekening ook moederdag. Nu was het voor ons gewoon een lekker middagje muziek maken, zonder dat we hier een euro voor vroegen, maar in zekere zin was de beloning die we kregen veel leuker dan geld.

Al die lieve oude mensjes, die soms helemaal opleven als ze een bekend moppie uit de oude doos hoorden, en die zelfs moeilijk ter been zijnde al “swingend” tussen dochter en kleindochter door de gangpaden liepen. Niets zo fijn als mensen een fijne middag bezorgen, lachende gezichten zien en mensen die er lol in hebben.

Meneer Alzheimer mag van een grote groep van deze mensen ongeveer alles aan status en kennis hebben afgepakt, maar de simpele geneugten van genieten van muziek, het weer en het gezelschap krijgt zelfs Alzheimer niet gestolen.

Ondanks dat deze kinderhanden gerimpelde en perkamentachtige huidjes vertoonden waren zij gauw gevuld met de eenvoud van muziek, een dag om weer bij te schrijven als geslaagd dus….

Share

Nu is Nederland natuurlijk wel een bierdrinkland bij uitstek, en hebben wij de twijfelachtige eer om altijd hoog in de bierdrinkers top 10 genoteerd te staan, en dat is uiteraard mede te danken aan Neerlands trots, Heineken. Freddie H, en voor hem zijn opa’s hebben het voor elkaar gekregen om een heus bierimperium uit de grond te stampen, en waar ik ook op deze aardkloot ben geweest, zelfs in het grootste shithole kan je een koel groen flesje Heineken krijgen. Heineken, de enige bierbrouwer die op zijn achternaam zelfs een slogan heeft toegedicht gekregen in de vorm van:”Hij En Ik Nemen Elke Keer Een Nieuwe”, een begrip gelijk aan Maggi.

Eerlijk gezegd was ik vroeger ook een regelmatig consument van de gele rakker met de witte schuimkraag, en vooral in de zomer op een terrasje kon ik met veel genoegen zo’n koel getapt pintje achteroverslaan. Ik moet wel bekennen dat de magie van een lekker biertje, behalve de juiste temperatuur het feit is dat het vers getapt is in een schoon glas, want ondanks dat het bier in een flesje volgens de kenners exact gelijk is aan het bier uit een fust, toch lijkt het tapje beter te smaken. Aangezien bier redelijk dik maakt ben ik op wat latere leeftijd echter de genoegens van met name een goed glas rode wijn drinken gaan waarderen, dus is een biertje aan de bar van een hotel in Azië, samen met een collega, nog de enige keer dat ik bier drink.

Uiteraard is dit “tap is lekkerder” fenomeen een tweetal fabrikanten van huishoudelijke apparaten niet ontgaan, dus werden wij een aantal jaar geleden aangenaam verrast met de Philips thuistap, en de concurrent, de Beertender. Een handig apparaat waarin je een 6 liter respectievelijk 4 liter kunststof fustje bier van diverse merken kunt plaatsen, en wat je een koel vers getapt pilsje garandeert zonder dat je hiervoor naar de kroeg moet.

Dat zo’n apparaat bijna 200 euro kost, daar zullen we het even niet over hebben, dus toen mijn vader, een liefhebber van het echte tappilsje, zijn twee oudste kleinzoons een Beertender gaf was het in huize Ron dus ook over met de flesjes, en werd er genoten van echt getapte pilsjes. Met name Beertender heeft goed gekeken hoe je marketing moet plegen op de biermarkt, en Beertender eigenaren kunnen dus lid worden van de Beertender Club, alwaar je allerlei leuke prijzen kunt winnen gebaseerd op de unieke cijfercode die elk fustje heeft. Zo hangen hier al shorten, caps en allerlei andere gewonnen Beertender logo dragende leuke gadgets.

Als je meer dan twee fustjes (lees: codes) per maand verbruikt dan word je zelfs Gold Member, en heb je nog meer priviléges in thuistapland, waaronder regelmatig uit te printen kortingsbonnen, een gratis tweede fustje op je verjaardag, en meer van die klantenlokkers, die je voor eeuwig lijken te binden aan het gilde van de thuistappers.

Toegegeven, die fustjes sjouwen een stuk prettiger dan de kratten met 24 pijpjes, maar er hangt dan ook wel een knap prijskaartje aan het thuistapdrinken, want met een adviesprijs van bijna 10 euro voor een fustje van 4 liter (pak um beet 16 pilsjes) is het een flink stuk duurder dan een kratje bier met 24 pijpjes, zeker als je niet direct een merkbier pakt, maar bijv. een van de huismerken van de diverse grootgrutters. Aangezien die gasten van mij meer een pilsje drinken om een pilsje en minder om de smaak, hebben ze er absoluut geen probleem mee gehad om Lidl bier a 3,49 euro per krat te drinken, want bier is bier in hun optiek.

Als generieke pappa banka heb ik maar toegezegd om één fustje in de week te sponsoren voor de kids, wat in het weekend voldoende is om met vrienden een avondje bier te drinken. En, het scheelt een hoop sjouwwerk aan lege kratten. Ik zal niet zeuren over het stroomverbruik van een permanent aangeschakelde Beertender, want wat dat betreft schijt de duivel bij ons toch een beetje op de grote hoop.

Dus als ik weer eens hoor:”Pa, het bier is op…..”, dan kop ik terug:”Da’s balen… dan mot je een nieuwe halen..” Beste thuistappers, geniet, maar drink met mate(n)…. proost!

Share

Ik kan me nog herinneren dat je bord leeg eten en je dagelijkse lepel levertraan weg gruwelen in de maanden met een “R” erin de enige reden was om van tafel te mogen, dus schoot ik vanochtend in de lach toen bij RTL Nieuws bij het krantenoverzicht als opmerkelijk nieuws werd vermeld dat je in de restaurants in het Rotterdamse in het vervolg een boete krijgt van 10 eurocent, indien je je bordje niet leeg eet.

De nieuwslezer haastte zich erbij te vermelden dat de boete vrijwillig was (kunnen we dat niet afspreken met ome Jacobus “Graai” Spee en zijn 40 flitsrovers, en onze vriendjes van het CJIB?) en dat de opbrengst ten bate komt van de hongere kindertjes in Sierra Leone. Ach die arme kinderen zullen hier niet echt een vette bek van gaan krijgen, want een Nederlander vrijwillig een boete uit zijn zak lullen? Ik moet het nog zien.

Daarbij komt uiteraard dat indien ik mijn bord niet leeg eet in de horeca, hieraan wellicht ten grondslag zou kunnen liggen dat het inderdaad te veel is geweest, overigens een zeldzaamheid met de nog steeds naar nouvelle cuisine neigende koks, of dat het wellicht niet te vreten was. Daarbij krijg ik als dank voor dat niet verorberde eten waarschijnlijk een stevige gepeperde rekening voorgeschoteld als tweede dessert, dus mag ik alsjeblieft zelf bepalen wat ik ermee doe?

De dreigtekst die mijn moeder vroeger gebruikte was: “weet je wel hoeveel hongerige negertjes er in donker Afrika geen eten hebben?”,”Ik stuur jouw eten wel naar Afrika toe als je het niet opeet!”. Waarbij ik altijd stiekum zat te hopen dat ze dat bij sommige gerechten daadwerkelijk zou doen, een beetje met het gevoel dat ik dan in ieder geval niet de enige was die zou moeten griezelen van gekookte witlof en er ergens in donker Afrika een paar hongerige negertjes eveneens konden meegriezelen ervan. In werkelijkheid is het echter nooit tot echte verzending van voedsel vanuit onze keuken naar dat continent gekomen en is het gebleven bij dreigen.

Aangezien ik regelmatig de Rotterdamse horeca aan doe en daadwerkelijk wel eens iets laat staan zal ik dus wel met deze strafmaatregel in aanraking komen. Ze mogen de restjes van mijn bord afschrapen en in een enveloppe naar Sierra Leone sturen, dan komt mijn moeder uiteindelijk toch haar belofte aan die negertjes nog eens na onder het motto “Beter laat, dan nooit”, want opeten zullen jullie het als dankbaarheid voor deze geste.

Eet smakelijk, en denk erom….. eet je bord leeg!

Share

Voor mij was het dit weekend ook weer zomertijd, de klok moest weer een uurtje vooruit, en was ik net weer een beetje gewend aan opstaan met het zonnetje in mijn ogen, helaas was het vanochtend weer eens onbestemd kil en nog schemerig. Ik zal er waarschijnlijk nooit aan wennen, dat éne uurtje verschil, en dat terwijl ik per jaar toch met de regelmaat van de klok door de diverse tijdzones in Azië en Amerika heen cross.

Over Fitna ga ik het verder niet meer echt hebben, dat lijkt een zichzelf instant houdend fenomeen te worden, vanaf de ene zijde gevoed door onze laffe politici, die er maar geen genoeg van krijgen om met hun koppen op TV te verkondingen hoe zij het bekritiseren, terwijl ze zelf de aanstichters zijn, en aan de andere kant door het zootje primitieve haatbaarden in de zandbakken elders op deze wereld die zoals voorspeld weer dood en verdoemenis toewensen aan ene “Garret Weldon”, wat het intelligentiepeil van die domme reli-lypo’s in één klap duidelijk maakt. Hek eromheen, en klaar met die zooi, elk geloof gewoon verbieden, subsidiegeldkraan dicht, end of story.

Maar goed, we gaan weer zachtjes aan naar de zomer toe, met hopelijk wat beter weer dan de afgelopen weken, want van die wekenlange regenbuien wordt je bijna spontaan depri.

Ik kijk in ieder geval weer uit naar een beetje zon, een lekker maaltje buiten in de tuin, samen met de mensen die me na staan, koel glas rosé erbij, en tussen alle hectiek van werken door een beetje easy living.

Share