Ron schrijft…

Het is zover, althans, zo voelt het een beetje nu. Mijn oudste zoon studeert HBO Dier- en Veehouderij, en zit in zijn laatste jaar. In dat jaar zit een (buitenland) stage van 16 weken, en ook hij wilde absoluut naar het buitenland hiervoor.

Hij is dus aan het regelen geslagen, heel zelfstandig, dus zonder al te veel hulp van ons. Contacten leggen met mogelijke stagebedrijven, contracten regelen, woonruimte regelen, studiebeurzen omzetten en bijregelen, kortom als een echte volwassene je aankomende verblijf in het buitenland zo goed als mogelijk plannen en zorgen dat je weet waar je heen moet, bij wie je moet zijn enz, enz…

Waarom heb ik op dit moment dan zo’n dubbel gevoel? Aan de ene kant is het een gezonde, intelligente en communicatief (tot op het arrogante af) zelfverzekerde jongeman van 21 jaar, die waarschijnlijk niet in zeven sloten tegelijk loopt, maar aan de andere kant is thuis wonen, eten, drinken en roken toch wel erg makkelijk. Wat dat betreft heeft hij dus nagenoeg nul levenservaring op het gebied van voor jezelf moeten kunnen zorgen. Je eigen eten maken, je eigen wasje doen, je eigen financiën regelen, en zorgen dat je in Hongarije 5 maanden lang (hij zit er namelijk 20 weken) je eigen broek kan ophouden. Als hier een vuile onderbroek rondslingert dan weet hij dat dat ding uiteindelijk gewassen en gevouwen weer in zijn laatje eindigt en dat hij aan het eind van de dag kan aanschuiven bij het eten, en dat er altijd wel een koud biertje, cola en Baccardi in huis is. Vijf maanden op jezelf, zonder even snel met ons ruggenspraak te kunnen houden als hij even een advies nodig had of even zijn hart wilde luchten. Geen nachtelijke vader-zoon discussies de komende maanden meer…

Vanochtend heb ik hem met tranen in de ogen en een brok in mijn keel als laatste van het hele gezin een dikke knuffel gegeven toen hij in zijn stoere Ka op pad ging om in twee dagen helemaal naar Gyor in Hongarije te sturen, ook al iets wat hij nog nooit heeft ervaren, zo’n lange rit met als enige aanspraak je radio, en navigerend door voor hem onbekend terrein. Ik hoop dat hij een geweldige periode gaat beleven in het verre buitenland, en dat hij met een stuk levenswijsheid en ervaring uiteindelijk ergens in juni weer voor de deur staat. Een veranderd, wijzer mens, met een onbetaalbare dosis nieuwe levenservaring die hem sterker heeft gemaakt….

Wij blijven hem uiteraard volgen, want zoals een echte buitenlandstudent houdt hij een reisverslag bij (heel stoer in het Engels) op http://timhartendorp.waarbenjij.nu, en uiteraard is er Skype waarmee hij zonder dikke telefoonrekening met ons en zijn opa en oma even kan bijkletsen. En hij weet dat we in het ergste geval binnen 12 uur daar staan…

Blijf ik over met het gevoel dat wij hem gaan missen, zijn leuke momenten, zijn af en toe irritante momenten, maar ja, dat hoort dan waarschijnlijk bij het loslaten van je kinderen. En het is maar voor vijf maanden…. zucht…

‘t Is wat? Al die sneeuw ineens? Onze kids her en der in het land onderweg naar huis van familie of van werk, en geenfile.nl die even doodleuk meer dan 3000 km file afroept over ons. Gelukkig zijn ze allemaal heelhuids, zij het met flink wat extra reistijd op het nest gearriveerd.

Een nest wat overigens ook van voren en van achteren stevig onder de sneeuw lag. Mooie verse witte sneeuw, niet van die stuifpoedersneeuw, maar van die stevige waar je mooie sneeuwballen van kan maken. Onze buurtjes waren dan ook met hun dochters en een door het dolle heen zijnde labradorpup buiten heel hard aan het klussen om een paar mooie sneeuwpoppen te maken, en ook wij hebben ons even buiten gewaagd, al was het maar om de broodnodige neuspenen even te regelen voor de meiden.

En toen kwamen onze grote kids en aanhang thuis, even voor de vorm, op de meiden na allemaal boven de 18 jaar. En ook zij zijn lekker buiten geweest samen met onze chihuahua, die het ook helemaal te gek vond, en het -vreemd genoeg- helemaal niet koud had. Nu staat er voor onze gedeelde voortuin een betonpaaltje, en voor we er erg in hadden stond er ineens een enorme sneeuwpop in de vorm van een kat die nog het meeste op Garfield leek. Stevig gesteund met een betonpalen ruggengraat, een sjaal om, echte poten, buikje en alles wat erop en eraan hoort.

Zo zie je dat een beetje ouderwetse sneeuwpret niet voorbehouden is aan kleine kinderen, maar dat ook onze grote kids er een paar uur dikke lol aan hebben beleefd.

Eindelijk weer eens tijd om wat gedachten aan het digitale papier toe te vertrouwen. De klok is inmiddels weer terug op normale tijd en verdomd, daar heb ik meer last van gehad dan de regelmatige jetlag die ik heb van mijn vele trips naar de USA of Azië.

Het hangt waarschijnlijk ook samen met het weer, de blaadjes die weer van de bomen vallen, de zon die minder gaat schijnen en allerlei andere verschijnselen die gepaard gaan met deze tijd van het jaar.

Daar waar mensen, die het moeten kunnen weten, roepen dat er licht schijnt aan het einde van de tunnel genaamde de economische crisis, en wij als olie en gastoeleverancier eigenlijk tot halverwege dit jaar niet of nauwelijks iets gevoeld hebben ervan, lijkt ook bij ons nu de stilte te vallen. Ondanks dat de beurs weer langzaam opkrabbelt, op een paar banken na de grootste klappen gevallen zijn, lijkt het in de olieindustrie nu uiteindelijk ook raak te zijn.

Shell, onze Nederlands/Engelse trots kondigt aan dat er 5000 man uitgaan, vanwege tegenvallende winst van slechts drie miljard euro. Drie miljard euro winst!!!! OK, dat is 72% minder dan vorig jaar, dus reden om je als Shell zorgen te maken? De vraag naar olie lijkt sterk te dalen en de olieprijs stijgt weer stevig. Ik mocht vanochtend bij een pomp langs de A15 dan ook strak 80 euro aftikken voor een volle tank (54 liter), a raison de 1,48€ per liter.

Belangrijkste domper voor Europese bedrijven die voor een groot deel draaien op export projecten is de debiel hoge prijs van de euro, die al maanden rond de 1,50$ per euro is, waardoor wij 50% duurder zijn geworden dan onze Amerikaanse concurrenten, en dus werk en opdrachten binnenhalen vanuit het land met de onbegrensde mogelijkheden alleen kan als je voor een heel dun belegde boterham wilt werken.

Goed nieuws is toch wel dat ik ondanks de crisis mijn huis nu echt verkocht heb. OK, 30 mille verloren ten opzichte van de taxatiewaarde 18 maanden geleden, maar nog met een gedekt banksaldo aan een nieuwe eigenaar overgedragen. Toch lekker dat je al die dubbele lasten kwijt bent en de zorg voor een leegstaand huis in een andere stad.

Rest me te melden dat het in het Berkelse helemaal goed gaat, ook met onze inmiddels gediplomeerd voor de puppycursus zijnde sjiewaawaa, die inmiddels al het indrukwekkende gewicht van 1800 gram heeft bereikt en nu aan het wisselen is geslagen. En da’s maar goed ook, want die scherpe melktandjes waren als spelen met scheermesjes. Ik had eerlijk gezegd nooit gedacht dat je zo’n groot uitgevallen cavia kunstjes als “zit, lig, turn, blijf” en ander kunstjes kon leren. Maar ik ben stiekum toch een beetje trots op onze “hond” en haar bazinnetje, die vijfde is geworden met alleen maar grote honden als trainbare herders en labradors boven haar. Ook heeft ze een nieuw hondenvriendje sinds afgelopen weekend in de vorm van een chocoladebruine labradorpup bij onze buurmeisjes. Heerlijk zo’n Page toiletpapierpup in pure chocoladekleur en een buurman die dat beest laat op de avond verplicht uitlaat omdat zijn dochters nog te jong zijn hiervoor.

Anyway, ondanks dat een flink deel van Nederland in de herfstcrisis zit, letterlijk en figuurlijk, we gaan gewoon door.

Voordat jullie over me heenvallen en roepen dat ik wel erg van mijn tijdspad af ben…. Het gaat dus niet over dat feest met teveel champoepel, oliebollen, appelflappen en koppijn de volgende ochtend, maar letterlijk over oude en nieuwe dingen.

Afgelopen donderdag heb ik na net geen vijf jaar probleemloze trouwe dienst afscheid genomen van mijn Volvo S40. Een van de meest fijne en prettige leaseauto’s waarin ik gedurende mijn al 18-jarige carriëre bij een firma in het midden van het land, mocht rondstuiven over ’s-Heren wegennet. Zoals aan alles kwam er aan het al met een jaar verlengde contract voor deze zwarte 5-pitter 2.4 liter bolide uiteindelijk een einde, en met 102.697 kilometers en een beetje meters op de teller heb ik haar fris gewassen en uitgezogen achtergelaten op de parkeerplaats van mijn werkgever.

Het nieuwe monster wat hiervoor in de plaats moest komen woonde slechts 25 meter van deze parkeerplaats af bij de daar gevestigde Nissan/Renaultdealer. En nee, lieve lezers… het is uiteraard geen Renault no no no geworden, maar natuurlijk zo’n betrouwbare en rijk uitgeruste Nissan. Met een groot gezin met aanhang hebben we gekozen voor een van de verkoophits van dit merk, namelijk de QashQai, en dan de verlengde +2 versie. Deze stoere maar toch elegante cross-over, zoals dat heet, in de enige mooie kleur, namelijk zwart komt mijn ouderdom ook een beetje tegemoet, want met een heerlijk hoge instap en een pientere CVT automaat kan ik hierin de 50 grens wel zonder lichamelijke inspanning van de linkervoet doorkomen.

Ook schreef ik een aantal berichten over de komst van een nieuw gezinslid in de vorm van een sjiewaawaa? Nou, afgelopen zondag was het zover en mocht ik voor dat kleine keffertje vroeg mijn bedje uit. We hadden met de fokkers tussen twaalf en één uur afgesproken, maar aangezien zij tegen Valkenburg aan wonen, is dat een hele onderneming van ruim 225 km enkele reis. Uiteraard een mooie gelegenheid om de hierboven genoemde nieuwe bolide eens de eerste 500 km op de teller te geven, en te kijken of de terugrit met “hond” en gezin vlekvrij kon worden afgelegd.

Het echtpaar van “Diente de Plata” zoals de fokkerij genaamd is, en volgens ons een paar schatten van mensen, namen met enige moeite afscheid van Diente de plata la Inka, zoals het inmiddels bijna 1100 gram wegende crème-witte teefje origineel heet volgens haar indrukwekkende stamboom. Bij ons thuis zal ze overigens onder de naam Bailey bekend worden, ook bij onze drie katten. De oudste twee katten hadden zoiets van…oeps, wat is dat nu, vanaf een veilige hoogte bekijkend wat de kleine stuiterbak allemaal aan het keffen en grommen was tegen ze. De jongste kat, eentje die wel van spelen houdt had diezelfde middag al even wedstrijdje gerend door de tuin en de kleine hond alvast even voorzichtig laten voelen hoe een kattenpoot met ingetrokken nagels voelt op je neus.

Het laatste oude waar ik mogelijk snel afscheid van kan nemen is ons adres in Spikecity, want alhoewel tegen een bodemprijs, lijkt het erop dat ik de koper die ik zocht heb gevonden. Een en ander is in gang gezet, en tenzij de koper zijn zaken niet geregeld krijgt is de stek waar ik 17 jaar gewoond heb en waar één van mijn kids geboren is binnenkort ook verleden tijd.

Zo zie je maar, toch een beetje oud en nieuw….

Eenieder die mijn blog wel eens leest begrijpt dat ik nogal allergisch ben voor het gros aan commerciële, goedkope televisie, dus toen Veronica zwaar toeterend het programma “Down met Johnny” al weken voor aanvang adverteerde op het scherm sprongen bij mij instincief de pukkels al in het kruis. Zeker omdat de pers ook al afgaande op de titel suggereerden dat het een entertainmentprogramma zou zijn rondom mensen met het syndroom van Down, dus lekker om “mongolen” lachen, of wel, goedkope smartlappen TV onder het motto “geen beter vermaak dan leedvermaak”.

Nu had ik mijn mening tijdens een soort trailer van het programma al een beetje bijgesteld, omdat ik Johnny de Mol, telg van een televisiefamilie, geboren met een gouden gebakstel in zijn reet, en nog nooit zichtbaar enig talent tonend op TV, nu ineens serieus bezig zag en het lacherige om deze mensen eigenlijk in de “making of…” al ontbrak.

Wellicht moet Johnny zijn talent wel enigszins genetisch hebben meegekregen met een vader die als producer samen met Joop van de Ende letterlijk en figuurlijk steenrijk en succesvol is geworden, een opa die vroeger, en een moeder die zelfs nu nog de sterren uit de hemel zingt, en uiteraard tante Linda, die behalve looks ook nog eens een bovengemiddelde dosis intelligentie heeft, en ook buiten onze landsgrenzen furore maakte op TV.

Wat heb ik dan tegen Johnny? Tja, kijk eens naar hem op TV zou ik zeggen, liefst even zonder geluid. Een “vet” ogende kop met haar met een heel fout staartje, altijd acterende in goedkope tokkie TV series zonder diepgang, en kleding aan die wellicht trendy, maar zeker niet flatterend is, en wellicht niet of veel te vaak is gewassen.

Welnu, zelfs de schrijver dezes is niet te trots om toe te geven dat hij zijn mening af en toe even moet bijstellen, want na het zien van een aantal afleveringen van “Down met Johnny” moet ik toegeven dat ik, op zijn uiterlijk na, een heel andere kant van Johnny de Mol heb gezien. Elke suggestie dat het lachen om mongolen zou worden heeft hij vanaf de eerste minuut weggenomen, en ondanks dat deze mensen natuurlijk min of meer vertederend werken op het scherm, zie ik een Johnny de Mol die heel serieus zich inleeft in de keerzijden van het geestelijk en/of lichamelijk gehandicapt zijn in Nederland.

Ondanks zijn fameuze afkomst en achtergrond beleeft hij serieus, meelevend (maar zonder overdreven medelijden), humoristisch (maar niet sarcastisch), ontroerend en soms zelfs liefdevol dagen met diverse mensen met Down in deze serie. Mensen welke uiteraard wellicht enigszins gecast zijn, maar zeker niet de lachspieren doen aantrekken om hun handicap maar meer om de ontspannen en ongeregisseerde interactie met Johnny de Mol op alle gebied. Het is zeker geen heel diepgaand programma, maar er zitten toch momenten van diepte in die wellicht zelfs een traantje bij de kijker naar boven halen.

Dus moet ik toegeven dat Veronica qua tokkieniveau een stuk beter scoort in positieve zin vergeleken met bijv. campingzender SBS6, maar het ontgaat de gemiddelde kijker niet dat de gezichten van Veronica niet per definitie de meest voor de hand liggende zijn, met bijv. een Lange Frans en een Johnny de Mol.

Wellicht dat ik met 48 jaar te oud wordt voor moderne TV, gemaakt door mensen die een generatie of zelfs meer onder mij zitten, moet ik wennen aan het format waar de huidige generatie zichzelf mee identificeert, maar heel eerlijk, als dit het niveau is waar Johnny de Mol naar toe is gegroeid, dan heeft hij er wellicht een fan bij. Ik kijk in ieder geval naar “Down met Johnny” omdat het me op allerlei gebied boeit en zelfs ontroert, en dat is bij commerciële stations uitzonderlijk.

Alleen nog een keer een echte kapper en een rondje in een fatsoenlijke kledingzaak en het komt goed met hem…

Zo zeg, eindelijk weer eens even tijd om te schrijven, want al met al waren het drukke weken. Druk maar wel heel leuk. En met die credietcrisis lijkt het in huize Ron ook wel los te lopen.

Vooruit dus maar, eerst maar even kort samenvatten wat we zoal hebben meegemaakt afgelopen weken. Het was een kleine 12 dagen voor carnaval toen er een mailtje van de KLM in de inbox plofte met hierin de mededeling dat vliegen naar Amerika nu buitengewoon goedkoop was, want ja, je moet wat doen om die jumbo’s vol te houden in tijden van economische problemen.

Ik moet wellicht even uitleggen voor diegene die niet mijn hele weblog hebben gelezen, dat ik zakelijk nogal wat van de wereld afreis, en dat ik daarom ook dergelijke lieve mailtjes van de KLM krijg, want hun frequent flyers leggen ze over het algemeen in de watten. Helaas ben ik altijd zakelijk op reis, en is bovendien de timing, om bijvoorbeeld bijzondere dingen als een formule 1 race te bekijken in onze vrije tijd, allerbelabberdst. Ik ben bijv een week voor de race in Australie daar, en twee weken voor de race op Sepang, en drie weken na de eerste nachtrace in Singapore…. en da’s jammer als echte race-fan.

Een van de steden in Amerika waaraan ik een stukje van mijn hart heb verpand is New Orleans, en nu was ik nog net op tijd voor het befaamde Mardi Gras (de door Frans/Amerikaanse invloeden gevierde vorm van carnaval in New Orleans). Dus kopte ik op een avondje net na de koffie in of mijn lief het leuk vond om met mij samen Mardi Gras te gaan vieren? Nou, dat was niet tegen dovenmansoortjes, en dus snel tickets boeken, een aardig hotel op Charles Avenue, tegen het French Quarter aan, en twee weken later zaten we in een vliegtuig naar New Orleans. Voor het eerst samen een weekje weg, zonder die kids, en 24 uur per dag alleen bij elkaar…. the ultimate test.

Zonder een lang verhaal ervan te maken was Mardi Gras en New Orleans meer dan geweldig, wat een feest, wat een lekker weer, en bovendien hebben we nu dingen gedaan die ik in alle keren dat ik er met een collega was niet heb gedaan, zoals het bezoeken van de Swamps, waar je alligators kan zien.

Een klein weekje later gingen we moe maar voldaan en met 6 kilo kralenkettingen en 258 foto’s in een business class stoel weer terug naar Amsterdam…. helemaal te gek.

En nu, nog geen maand later staat het koffertje alweer gepakt voor een 12 daagse trip naar de USA, alleen nu zakelijk. Een week Houston, gevolgd door een paar dagen Toronto, en afsluitend via Philadelphia, over Detroit weer naar huis. Vervelende is dat ik dus de zondag vlieg dat het ook nog eens zomertijd wordt, dus behalve de 7 uur  tijdverschil mag ik ook nog een uurtje eerder mijn bedje uit. Ach ja, laten we het dan maar gelijk goed doen met de jetlag.

O, ja, ik heb ook mijn nieuwe leasebak mogen uitzoeken na vijf jaar te hebben gereden in een hele fijne Volvo S40….. wat het er voor eentje is? Dat lees je wel als ik hem heb, maar ik verklap twee dingen…. hij is zoals al mijn auto’s zwart, en omdat ik bijna 50 ben heeft deze een automaat….

Noem me gek, debiel, achterlijk of wat dan ook, maar schreef ik ongeveer 48 uur geleden dat mijn vader’s leven aan een zijden draadje hing of niet?

Voor iemand die in een paar uur meer bloed voorbij heeft zien komen uit openingen van een mens waar normaliter geen bloed uit zou mogen komen is wat er vandaag in mijn oor gefluisterd nagenoeg onbegrijpelijk, want nam ik nog geen twee dagen geleden virtueel afscheid van mijn vader, vanmiddag kreeg ik te horen dat hij morgen gewoon naar een verpleegafdeling wordt verplaatst, en dat alles qua technische specificaties, als ik dat zo plastisch mag uitdrukken, in kannen en kruiken is met hem.

Ok, de oorzaak is nog niet helemaal boven water, er is wel iets met zijn lever aan de hand, maar het probleem “numero uno”, alcoholisme die dat veroorzaakt is het dus niet, want als de horeca het van het drankverbruik van mijn vader had moeten hebben dan had een rookverbod niet eens nodig geweest, en had Heineken al zeker 40 jaar geleden faillisement aangevraagd. Er rest dus nog een dankbare taak voor de MDL specialisten om dit boven water te krijgen teneinde herhaling te voorkomen.

Noem me opportunistisch, maar ik heb vanmiddag een weddenschapje afgesloten met mijn moeder, dat hij aanstaande vrijdag “rechtop in bed” een prakkie zit te eten en volgende week woensdag of donderdag weer thuis is. Hoe bizar en extreem kan je dus het leven  en de dood in een tijdsframe vangen? Zondagavond was hij op papier al zo goed als afgeschreven door de diverse mensen die het kunnen weten, en met een beetje geluk en goede wil is hij dus binnen 14 dagen weer thuis….. nogmaals, bizar als ik het vergelijk met de vader van mijn lief, die nu nog steeds, na meer dan 10 maanden, de gevolgen van zijn doomsday geval ondervindt.

Een digitale vriend van me schreef op hyves in een reactie dat de reparatie van die kapotgevroren kraan helemaal in orde kwam, niet deze week zoals hij beloofd had, maar een man een man, een woord een woord. Ik neig dus heel erg om hem gelijk te geven in die uitspraak, want als er één kerel in mijn leven zijn afspraken nakwam dan is het mijn vader wel.

Eerlijk gezegd zal me die kraan op zijn plat Rotterdams aan mijn bruine ster roesten, maar het feit dat “die ouwe” klaarblijkelijk nog meer dan genoeg te doen had op deze aardkloot om nu al te gaan, is iets waar ik iedereen die dit mogelijk heeft gemaakt oneindig dankbaar voor ben. Dat begint met mijn neefje, zoon van mijn broertje, en politieagent in opleiding, die, ondanks dat het zijn opaatje is, heel koel en alert 112 heeft gebeld en de ambulancemensen de juiste gegevens heeft doorgegeven, terwijl hij ook zijn moeder, mijn lieve schoonzus tot kalmte heeft gemaand, tot aan de ambulancebroeders, het traumateam ter plaatse en in het Erasmus, de artsen die een hele nacht met hem bezig zijn geweest, en de mensen op IC die hem weer afleverklaar hebben gemaakt. Terwijl ik deze laatste zin teruglees krijg ik het idiote gevoel te spreken over een ouwe auto waar de koppakking is uitgeblazen. Dus even reviseren, kop vlakken, nieuwe pakkingen erin, doorspoelen en het ding kan weer jaren mee…..

Mijn broertje zei vandaag iets in de trant van:”Wie nu nog niet in wonderen gelooft die krijgt met mij te maken…..”, maar ik ben ervan overtuigd dat mijn vader zelfs bij het Erasmus op de lijst van “Hall of Fame” patiënten voor gaat komen, gezien de manier waarop ze hem van de deurmat van de hemelpoort hebben weggesleurd en weer op de been hebben gekregen. Chapeau of wat voor loftuiting dan ook is te weinig superlatief voor deze prestaties, en wat ons betreft mogen al die gouden handdrukken die naar die bankratten zijn gegaan alsnog worden gestort op de rekeningen van deze mensen.

Drie dagen, 72 uur van een mensenleven, voor mijn gevoel zijn wij met zijn allen als in een Star Trek aflevering door een wormhole gekropen, en is de tijd aan de ene kant opgerekt, en aan de andere kant gecomprimeerd.

Hoe dan ook, ik schrijf dit stuk met tranen in mijn ogen, maar gelukkig zijn ze van dankbaarheid en vreugde….

Schreef ik ongeveer een jaar geleden een heftig stuk over de vader van mijn liefje, en het engeltje op zijn schouder wat hem tegen alle statistieken in tot op de dag van vandaag op de aardkloot en in ons midden heeft gehouden, datzelfde engeltje heeft mijn eigen vader afgelopen nacht op zijn schouder gehad.

Na drie weken vakantie was het eigenlijk vandaag weer tijd om mijn aandacht weer onverdeeld aan mijn werkgever te gaan besteden, echter dit plan werd grof verstoord door een telefoontje van mijn broertje, gisterenavond rond half elf in de avond. Mijn vader had waarschijnlijk op het toilet een maagbloeding gekregen en ik moest me maar op het ergste voorbereiden.

Terwijl ik als een ware wegmisbruiker hals over kop naar de woning van mijn ouders reed, spookte het beeld van een jaar geleden door mijn kop, het zal toch niet zo zijn dat ik vannacht mijn eigen vader moet verliezen?

Na een dolle rit kon ik direct bij één van de twee ambulances binnen springen en, met achterin een trauma arts en een ambulancebroeder werd ik tijdens een vliegende rit naar het Erasmus MC met alle toeters en bellen bijgepraat over mijn vader. Ook de ambulancebroeder kwam met de mededeling dat ik me maar op het ergste moest voorbereiden, want hij had serieus veel (meer dan 2,5 liter) bloed verloren, en aan alle kanten deden ze achterin hun best om de nog steeds hevig bloedende man via infuus weer bij de vullen om nog enige circulatie te behouden.

Om 23.00 uur in Trauma 4 aangekomen ben ik nog even bij hem gebleven terwijl een heel bataljon aan artsen en verplegers de taken van de ambulancebroeders over namen. Zak na zak bloed, zoutoplossing en wat al niet meer werd er in het asgrauwe lijf van mijn vader gepompt, want de bloeddruk bij binnenkomst was nog slechts 42 over 20, of wel, nagenoeg niets. Na een zoveelste zak transfusiebloed kwam alles er via zijn mond weer uit, en om te voorkomen dat hij zou stikken in zijn eigen bloed werd hij pijlsnel op zijn zij gedraaid….. Mijn god, alsof je een hele emmer leegstortte.

Dat was ook het moment dat ik mezelf uit Trauma 4 heb teruggetrokken en op zoek ben gegaan naar mijn broertje, schoonzus, neefje en mijn moeder die als een stel dollemannen achter de twee gillende ambulances aan eveneens waren gearriveerd. Ik vond ze uiteindelijk in een soort wachtkamer voor families op de spoedeisende hulp, en begon de voor ons, maar zeker voor mij zo bekende periode van wachten wat er komen gaat. Mijn lief was met mijn zoons inmiddels ook gearriveerd, althans, de jongens kwamen binnenlopen zonder haar met de mededeling dat ze nog een aanrijding hadden gehad met een tram vlak bij het EMC. Gelukkig alleen maar blikschade aan de auto, maar dat kon er ook nog wel even bij.

Na de eerste eeuwigheid kwam de eerste hulp arts, samen met een van de broeders die ik aan mijn vader had zien werken binnen, en sloeg mijn hart een slag over…. wachtend op de mededeling die mogelijk slecht zou zijn. Gelukkig vertelde de arts dat ze hem naar IC hadden verplaatst, hem in slaap hadden gebracht en aan de beademing hadden gehangen, en dat ze nog steeds het lek niet hadden kunnen vinden, maar wel enige grip op de situatie leken te krijgen. Wij werden dus begeleid naar de IC op de tiende verdieping, naar het volgende wachtkamertje, waar al snel de dienstdoende arts zich meldde, en onomwonden vertelde dat het er heel slecht uitzag. Sjesus, het déja-vu gevoel bonkte in mijn kop, alsof ik een herhaling van vorig jaar zat te beluisteren.

Rustig legde hij uit wat het plan was, en hoe de vlag er nu bij hing, waarbij ze de bloeding zo goed en zo kwaad mogelijk hadden dichtgedrukt met een soort ballon die ze op hadden geblazen in de slokdarm, want het was dus niet de maag die bloedde, maar de slokdarm. Aangezien je met een bloeding als een waterval niet veel aankunt via de keel, was het plan om via de liesslagader helemaal naar boven te gaan en dan met een katheter proberen de lekkende ader tijdelijk te blokken met een prop, teneinde de bloeding onder controle te krijgen, want even voor de compleetheid, inmiddels had men al ruim 16 liter transfusiebloed moeten toevoegen om enige vorm van circulatie te behouden, en da’s toch minimaal viermaal de inhoud van een normaal mens.

Hij ging dus, nadat de arts had gezegd dat we hem (om wellicht mogelijk fatale afloop redenen) nog even mochten zien naar de tweede verdieping, afdeling radiologie, waar ze tot bijna 7 uur in de ochtend met hem in de weer zijn geweest.

Net voor zeven uur kwam een IC verpleegster langs met de vraag of wij al wisten dat hij weer terug was op IC, direct gevolgd door de arts die kwam vertellen hoe en wat. Men had zijn stollingswaarde weer op peil gekregen, want donorbloed stolt niet standaard, en ondanks dat het lek nog steeds niet gevonden/gerepareerd was, en de ballon er nog steeds inzat, leek het erop dat de bloeding gestopt was, en hij weer een normale bloeddruk had. De arts legde uit dat de dienstdoende MDL chirurg in de loop van de ochtend weer zou proberen de ballon te verwijderen en mogelijk lekkende aders te dichten, maar dat het verstandig was om naar huis te gaan en even adempauze te houden.

Aangezien mijn auto nog bij mijn ouders voor de deur stond, en we sowieso daarheen moesten ben ik met mijn broertje meegereden daarheen en is mijn lief met de jongens naar huis gereden. Ik was uiteraard nog niet boven geweest, maar mijn broertje had me al gewaarschuwd dat het toilet er dus niet uitzag, zoveel bloed er op de vloer en op de muren zat. Boven aangekomen dus even slikken, de zoete lucht van bloed in de neus, en aan de slag met een toilet wat eruit zag als een scene uit de “chainsaw massacre”, bloed tot een meter hoog op alle muren, een dikke laag gestold bloed, maaginhoud en uitwerpselen inmiddels aangekoekt op de vloer, een kleed in de gang vol bloed, en overal op het linoleum bloederige voetstappen van de ambulancemensen.

Bijna kokhalzend hebben we gedrieën dit “abattoir” zo goed en zo kwaad mogelijk schoongemaakt, de in de haast van zijn lijf geknipte kleding in een vuilniszak gepropt, samen met de oude lakens waarmee we de ergste smurrie hebben verwijderd, en uiteindelijk sprong ik rond 8 uur in de auto terug naar huis. Mijn moeder is met mijn broer en schoonzus meegegaan, want het arme mens in een leeg huis met de geur van bloed achterlaten was geen goed plan.

Vanaf 9 uur heeft mijn broer om de twee uur met de IC gebeld, en vanaf 13.00 uur heb ik dat overgenomen, want toen zat hij aan het einde van zijn latijn. Ik had in ieder geval al een uurtje semi-slaap gehad op de bank thuis, in mijn onderbewustzijn toch wakend op de telefoons die naast me lagen. Het laatste nieuws van de IC was dat de ballon eruit was en de chirurg meerdere lekkende aders had gerepareerd, dus doodbloeden kan hij niet meer, maar daar is dan tot op heden wel alles mee gezegd.

Men heeft nu wel de lekkage gerepareerd, maar nog niet de oorzaak gevonden, en dat is minstens net zo belangrijk, dus gaat men daar de komende dagen naar op zoek. Bovendien heeft hij waarschijnlijk ook bloed en andere rommel in zijn longen gekregen, en is zijn immuunsysteem met alleen maar donorbloed ook helemaal plat komen te liggen. Gelijk aan het verhaal van vorig jaar liggen zaken als infecties en longonsteking nog als grootste problemen op zijn weg, maar zelfs de arts die ons in eerste instantie heel eerlijk eigenlijk vertelde dat we met het slechtste scenario rekening moesten houden, vertelde toen hij weer terugkwam op IC dat hij dit eigenlijk niet had verwacht te bereiken.

Uiteraard is hij er nog lang niet, en gelijk mijn schoonvader voorzie ik een lange moeizame herstelperiode met allerhande bedreigende complicaties op zijn pad, maar het feit dat hij er nog is, is uiteraard behalve aan de kundige mensen van het EMC waarschijnlijk te danken aan hetzelfde engeltje als dat van mijn schoonvader, maar nu op zijn schouder.

In amper 12 uur tijd van “het glas is leeg” tot “het glas is halfvol”, zo staan wij er nu een beetje voor, want meer dan hopen en bidden dat hij herstelt, en zorgen dat mijn moeder gedurende die periode niet instort, kunnen we niet doen.

Engeltje…. dank je wel, en blijf alsjeblieft nog even op zijn schouder zitten tot het ergste voorbij is.

Update:

De uiteindelijke “score” aan transfusiebloed was achteraf bijna 21 liter !!!

Ja, ja zal je nu roepen…. da’s een inkoppertje zeg!!! Behalve dat het een waarheid als een koe is, schijnt het ook zo’n clichéonderwerp te zijn als je deze zin eens een gezelschap inkopt.

De reden voor deze geschreven gedachtenkronkel is overigens nog een stuk onschuldiger dan het onderwerp doet vermoeden, en is eigenlijk een soort van misverstand, onstaan omdat je sommige mensen in het algemeen, en meisjes in het bijzonder gewoon tientallen jaren niet meer hebt gezien.

Laat ik de spreekwoordelijke koe dus maar bij de horens vatten en toegeven dat ik zo’n twee jaar geleden tijdens een reunie van ons “trappenhuis” ineens oog in oog stond met een leuke dame, een jaartje of wat jonger dan ondergetekende, en dat ik van alle mensen die ik in de woonkamer wel had herkend, ik hier toch even stond van… wie is dat nu wel? En dat terwijl zij mij vol overtuiging begroette en er dus geen twijfel over kon bestaan dat ze mij goed kende.

Het bleek achteraf de dochter van onze benedenbuurtjes van weleer te zijn, een spichtig dun meisje wat voor zover ik me herinnerde net aan het puberen was toen wij verhuisden naar elders. En dat terwijl er nu toch een heuse vrouw met alles erop en eraan voor mijn neus stond, en er van het spichtige helemaal niets meer was terug te vinden. Gelukkig bleek ik niet de enige te zijn die dag die geen idee meer had wie deze dame was, dus bevond ik me in goed onnozel gezelschap.

Het leuke is dat we elkaar wellicht bijna 30 jaar niet meer hebben gezien of gesproken, maar dat er sinds die laatste ontmoeting weer een soort vriendschapsband aan het onstaan is, allereerst via mijn blog, via hyves, maar in de volle overtuiging dat we elkaar na de reunie weer eens zouden opzoeken. En gisterenavond was het dan ook zover, en met een huis vol housewarming visite was ook zij van de partij, tot groot genoegen van ons, maar ook mijn ouders, die haar uiteraard tijdens de reunie ook weer hadden ontmoet.

Het grappige was toch wel een soort deja-vu moment, want mijn jongere broer had de reunie niet bijgewoond en stond dus gisterenavond ook geheel onvoorbereid ineens oog in oog met deze leuke vrouw. Ook hij had zoiets van…. uhhhhh, ken ik jou dan, en uiteraard speelde zij het spelletje weer net zo leuk als twee jaar ervoor.

Kortom, kleine meisjes worden groot en veranderen zonder dat je er erg in hebt tot bijna onherkenbare vrouwen, zeker als je ze zo lang uit het oog bent verloren. Die meisjes hebben in dezelfde periode als jij en ik eveneens een leven geleefd met ups en downs, leuke en verdrietige momenten, en daar waar je dit soort zaken van vrienden en familie uiteraard meekrijgt, moet je dat op een avond als gisterenavond even bijpraten.

Binnenkort is ze jarig, en uiteraard zullen we indien mogelijk ook eens bij mijn kleine buurmeisje gezellig op visite gaan…

Volgens mij heeft iedereen dat wel eens, zo’n week dat alles tegen zit, alles misloopt, alles fout of stuk gaat of in elkaar dondert, en waarbij je dan instinctief eigenlijk even een tijdje wilt wegduiken. Diep onder je dekbed, oren in het kussen gedrukt en wachtend tot het voorbij is.

Het heeft er alle schijn van dat wij afgelopen paar dagen in zo’n “alles gaat mis” periode zitten, niet qua relatie hoor, maar wel alles eromheen. Afgelopen donderdag vol goede moed het huis in Spikecity nog even opgepoetst voor de Open Huizendag van 4 oktober in de hoop die éne koper tegen het lijf te lopen. Die zaterdag hebben we dus echt voor Jan met de korte achternaam van 11.00 tot 15.00 zitten wachten op die drommen geïnteresseerde mensen…. not dus, geen hond nog.

Een beetje teleurgesteld over de verspilde tijd en moeite op je spaarzame vrije dag dus terug naar ons stekje om daar van de oudste te horen te krijgen dat hij denkt dat zijn long weer eens is geklapt, iets wat hij begin februari voor de tweede keer al had, en net voor zijn achtiende verjaardag voor het eerst. Dus op naar de huisartsenpost, ditmaal van IJsselland, omdat mijn lief daar goede ervaringen mee had, en we eigenlijk nog geen nieuwe huisarts hadden na onze verhuizingen.

Bingo, weer een gedeeltelijk ingeklapte long, maar zoals laatst leek het erop dat hij na een dag observatie naar huis mocht van de dienstdoende arts. De longarts, die maandag weer aantrad dacht er echter anders over en vond dat er wat aan gedaan moest worden, om te voorkomen dat hij binnen afzienbare tijd voor de vierde keer zich mocht melden. Dus CT-scan, nog maar eens een foto, en maandagavond de mededeling van de arts dat hij de boel ging repareren, of wel… operatie. De man was overigens hoogst verbaasd dat men in het Ruwaard van Putten deze herstelwerkzaamheden al niet bij de tweede keer had gedaan, zelfs licht verbolgen klonk hij over zoveel slordigheid.

Ondanks dat longoperaties door minder invasieve technieken een stuk minder zwaar zijn, men gebruikt tegenwoordig een kijkoperatie genaamd VATS, is de reparatie zelf toch wel een redelijk pijnlijke, waarbij eventuele blaasjes op de long worden “geniet”, en vervolgens het borstvlies wordt weggehaald waardoor de long (die eveneens wordt opgeruwd) nadat hij is ontplooid zal verkleven met het buitenste borstvlies en hiermee de kans van opnieuw inklappen wordt terug gebracht tot minder dan 3%, waarbij normaal de kans op recidief meer dan 30% is zonder dit “plakken”.

Aangezien zijn moeder een aantal jaar geleden een dergelijke operatie ook heeft gehad, men is het er nog niet over eens dat klaplongen erfelijk zijn, anders dan dat het vaak bij lange slanke mensen (mannen van rond de 20) voorkomt, weet ik dat behalve de operatie er een stevige herstelperiode aan zit te komen met veel pijnonderdrukking. Maar goed, zonder complicaties is hij er dan ook wel vanaf en is de bij dit soort mensen elke keer groeiende angst dat het weer gebeurd weggenomen, waardoor je weer voluit kunt leven.

Het wordt dus weer een dag of wat heen en weer pendelen tussen B&R en IJssellandziekenhuis….

O, ja had ik al geschreven dat onze dochter maandagochtend haast haar sleutelbeen kapot heeft gemaakt op de rand van de WC pot ?… Nou, reken maar, uitglijden over een badmatje met een slaperig hoofd, en knal, bovenop de WC. Huppa, met nummer twee naar de huisarts, maar gelukkig niet gebroken, alleen gekneusd, dus…. pijnstillers, een paar dagen rust en bont en blauw. Goed nieuws, de WC was onbeschadigd.

Enne… de auto van mijn liefje was al een jaar hoognodig aan een beurt toe. Dus vorige week een (uiteraard kostbare) beurt laten geven, om erachter te komen dat de (garantie)reparatie aan een krukaspoelie, een bekend probleem bij Renault, binnen 48 uur al weer stuk was…. weer lampjes en toeters op het dashboard en terug naar de garage. Gek genoeg was de drie jaar oude accu de week ervoor ook al vernieuwd, en bleek dat ook deze nieuwe accu stuk was…. zou het aan de belabberde Franse slag onderdelen liggen bij dit merk?

Genoeg gepiept, al met al zijn dit van die dagen dat ik mezelf liever even terugtrek, verstop, doe of ik er niet ben, diep onder de wol en wachten tot het over is. Goed nieuws is dat het huis in Ommoord onder voorbehoud verkocht is, mits….. tja, laat ik de Goden maar niet verzoeken als ik de beurzen bekijk….