Ron schrijft…

Terwijl ik de cheerleader modus uitschakel, leg ik even uit waar de titel op slaat.

Gisterenavond was het officieel zover en kreeg onze oudste zoon zijn diploma uitgereikt en mag hij zichzelf “ing” noemen, ofwel in het internationale systeem Bachelor of Agriculture, afgekort BAgr.

Na vier jaar “hard” studeren, stages lopen, projecten doen, praktijkervaring opdoen heeft hij zijn HBO opleiding op INHolland, te Delft, tegenwoordig genoemd University of Agriculture als ik het goed heb, in de richting “Dier en Veehouderij” afgerond en in hij binnen de tak van de familie die de achternaam van mij of zijn moeder draagt officieel de hoogste opgeleide neus die er rondhuppelt. En dat zullen we weten ook.

Een diplomauitreiking die ingeleid werd met “We are the Champions” van Queen, gevolgd door een toespraak van een aardige dame uit de raad van bestuur van INHolland, die ook meermaals de kreet kampioenen bevatte, verklaart meteen de lichte arrogantie die over deze afgestudeerde jongeren heen hangt. De boodschap richting de gediplomeerden was dat de hele wereld met smart op ze zat te wachten… yeah right!

Er is overigens niks mis met een beetje attitude, zolang je die bij de vele sollicitatiegesprekken maar snel achterwege laat, want hoogmoed komt voor de val, en ondanks dat deze mensen een HBO diploma op zak hebben, staan ze pas aan het prille begin van een hopelijk mooie carriere, die hen verheffen zal boven het klootjesvolk waar ze zich nu al een beetje bovenuit voelen steken.

Uiteraard neemt bovenstaande kritische noot niet weg dat ik, samen met de opa’s, oma’s, (stief)moeder, (stief)vader, broer en (stief)zus + vriendje, zo trots ben als een aap met zeven lullen. Eentje hebben we netjes afgeleverd aan de maatschappij zullen we maar denken, en aan die andere twee werken we minstens net zo hard om dat ook voor elkaar te krijgen.

Anyway, onze oudste gaat er nog een tweejarige masteropleiding in Wageningen aan vastplakken. Dus die komt er hopelijk wel, alhoewel hij nog steeds niet weet wat hij worden wil als hij later groot is

Hieronder in ieder geval de toespraak en de diplomauitreiking door zijn begeleider Ben.

De tijd vliegt lijkt het, maar het is alweer vijf maanden geleden dat onze oudste in zijn nagelnieuwe Ford Ka, voorzien van winterbanden, sneeuwkettingen en zijn hele garderobe vertrok richting Gyor in Hongarije om daar zijn buitenlandstage te doen om uiteindelijk af te kunnen studeren op InHolland als Bachelor of Agriculture in de richting dier- en veehouderij.

Het was stil in huis, vijf maanden geen midden in de nacht vader/zoon gesprekken en het enige contact was via Skype en zijn reisverslag online, waaruit bleek dat meneer de student het eigenlijk prima naar zijn zin had daar, en hij als gevolg hiervan al aan het plannen is om na deze opleiding nog maar een master te gaan doen in Wageningen. Of wel, hij heeft de smaak te pakken van op zichzelf zijn en voor zijn eigen hachje zorgen lijkt het, zonder gezeur van ons over het opruimen van zijn kleren, het afruimen van de tafel en wat al niet meer.

Afgelopen zaterdagmiddag, om kwart over vier, stond meneer weer voor de deur in Berkel, auto volgepakt met zijn spullen en moe van een lange rit.

Deze week moest hij op school nog een paar colloquia volgen van klasgenoten en uiteindelijke vandaag was hij zelf aan de beurt om zijn colloquium te houden, waarna hij zijn laatste cijfer zou krijgen en eigenlijk klaar was met zijn opleiding. Ondanks zijn stalen gezicht en zijn goede voorbereiding vond hij het toch wel spannend leek het. Zo rond 11 uur was het allemaal bekend en meneer heeft met een 8 voor zijn colloquium dus een HBO diploma in zijn zak. Alleen heeft hij dat zelf nog niet helemaal door lijkt het. Het is afgelopen, je bent klaar gozer.

Hier hangt de vlag en tas inmiddels aan de mast, dus als hij straks thuis komt dan weet hij in ieder geval dat het kwartje bij ons wel is gevallen en dat we vanavond een borrel drinken op zijn slagen. Uit voorzorg hebben we alvast maar een halve krat Freddies in de koelkast gezet om het te vieren. Hij moet komende week nog een hoop gaan regelen om uberhaupt naar Wageningen te kunnen gaan voor een masteropleiding, maar als dat allemaal lukken wil dan is hij dus begin september weer vertrokken van het ouderlijk nest en komt hooguit in weekends terug naar Berkel. Kleine kinderen worden groot en zelfstandig lijkt het, en ons stulpje in Berkel heeft alle kenmerken van een duiventil waar vanuit onze jonkies in- en uitvliegen naar vriendjes, vriendinnetjes en wat al niet meer.

Tim, namens de hele bende hier van harte gefeliciteerd met je diploma (wat je niet te vergeten 8 juli moet gaan ophalen, en niet op 9 juli) en je behaalde titel.

Op naar de volgende titel of een leuke baan. We zijn apentrots op je kerel.

Zoals ik eerder schreef is mijn oudste zoon voor zijn afstudeerstage vijf maanden in Gyor, Hongarije, en ondanks mijn vaderlijke zorgen die ik in dat stuk uitte zijn de berichten die ik via mail en Skype te horen krijg die van een standaard student die het reuze naar zijn zin heeft, en alle standaard studentikoze zaken bij de hand heeft, te weten, internet, vrouwen en drank. Kortom, behalve het oplopen van een SOA of een vette lever heb ik me dus klaarblijkelijk zorgen gemaakt om niets en is hij in essentie een volwassen kerel die zijn eigen broek kan ophouden en naar ik begreep ook kan wassen en strijken. (Hier klinkt een halleluja vanaf de bank van de grootste hater van strijken en wassen, namelijk mijn lief).

Afgelopen (lange) weekend besloot onze jongste telg maar eens op visite te gaan bij zijn grote broer, dus omdat het via Eindhoven goedkoop vliegen was, naar Boedapest gevlogen, en van daar met trein, bus en metro richting Gyor waar hij door grote broer werd opgepikt.

Nu had ik altijd al het idee dat onze oudste in zijn reisverslag op internet niet het achterste van zijn tong liet lezen, zeker omdat hij weet dat opa, oma en zijn moeder en vrienden ook meelezen, en hij vooral opa en oma niet onnodig wil belasten met al die wilde studentenverhalen, die ik via via toch wel gedeeltelijk te horen krijg. Ik had dan ook niet anders verwacht dan dat de gebroeders in die vijf dagen samen in Gyor wel de nodige studentikoze zaken zouden gaan doen, waaronder stappen, drinken en optioneel vrouwen.

Ik keek dus ook niet echt op dat vanmiddag toen ik thuis kwam onze jongste na een lange trip, met drie uur vertraging op de terugvlucht, een beetje brak op de bank lag te doezelen. Mijn lief had hem in Eindhoven opgepikt (lang leve luchthavens a la Rotterdam en Eindhoven, waar je 10 minuten na het landen in de auto kan zitten), en eenmaal thuis had hij de overgebleven berg nassi nog even naar binnen gewerkt. Op vragen hoe het was werd een beetje lauwtjes gereageerd, hij was zichtbaar moe, en waarschijnlijk fietste er ook nog de nodige alcohol rond in zijn bloed van vijf dagen stappen met zijn grote broer, Poolse shots, bier en vrouwelijke aanhang, die hem in twee dagen alles hebben laten proeven wat ze aan zijn grote broer in twee maanden hebben gevoerd.

Anyway, na het eten (een muggenbeetje vergeleken met zijn standaard laadvermogen) heeft hij nog een biertje gepakt en lag vervolgens om 8 uur volgens mij al op bed. Morgen moet hij weer scherp zijn voor een sollicitatiegesprek bij een nieuw leer/werkbedrijf, maar aardig genoeg belde zijn oude leerbedrijf (de grote baas zelf) hem vandaag net na het eten op of hij alsjeblieft toch bij hem wilde blijven werken.

Het is goed om te weten dat je opties hebt, daar dat je onderhandelingspositie alleen maar sterker maakt. En onderhandelen kan hij wel, want hij is uitgerust met een stevige dosis “boeren slimheid” zoals wij dat noemen.

Toch wel lief om te lezen in het laatste reisverslag van de oudste dat hij ons na het bezoek van zijn broertje eigenlijk toch best wel mist, en dat is uiteraard wederzijds. Ik prijs me dan ook nog veel gelukkiger dat die twee als echte broers elkaar ook missen, want dat is met vele broers en zussen heel anders. Nog vijf weken en dan is iedereen weer op het nest. Einde grote Hongarije avontuur voor hem, nog even afstuderen als bachelor of science, en voorbereiden op een master studie in Wageningen (of all places)…. hij lijkt de smaak van uitwonende student te pakken te hebben.

Het is zover, althans, zo voelt het een beetje nu. Mijn oudste zoon studeert HBO Dier- en Veehouderij, en zit in zijn laatste jaar. In dat jaar zit een (buitenland) stage van 16 weken, en ook hij wilde absoluut naar het buitenland hiervoor.

Hij is dus aan het regelen geslagen, heel zelfstandig, dus zonder al te veel hulp van ons. Contacten leggen met mogelijke stagebedrijven, contracten regelen, woonruimte regelen, studiebeurzen omzetten en bijregelen, kortom als een echte volwassene je aankomende verblijf in het buitenland zo goed als mogelijk plannen en zorgen dat je weet waar je heen moet, bij wie je moet zijn enz, enz…

Waarom heb ik op dit moment dan zo’n dubbel gevoel? Aan de ene kant is het een gezonde, intelligente en communicatief (tot op het arrogante af) zelfverzekerde jongeman van 21 jaar, die waarschijnlijk niet in zeven sloten tegelijk loopt, maar aan de andere kant is thuis wonen, eten, drinken en roken toch wel erg makkelijk. Wat dat betreft heeft hij dus nagenoeg nul levenservaring op het gebied van voor jezelf moeten kunnen zorgen. Je eigen eten maken, je eigen wasje doen, je eigen financiën regelen, en zorgen dat je in Hongarije 5 maanden lang (hij zit er namelijk 20 weken) je eigen broek kan ophouden. Als hier een vuile onderbroek rondslingert dan weet hij dat dat ding uiteindelijk gewassen en gevouwen weer in zijn laatje eindigt en dat hij aan het eind van de dag kan aanschuiven bij het eten, en dat er altijd wel een koud biertje, cola en Baccardi in huis is. Vijf maanden op jezelf, zonder even snel met ons ruggenspraak te kunnen houden als hij even een advies nodig had of even zijn hart wilde luchten. Geen nachtelijke vader-zoon discussies de komende maanden meer…

Vanochtend heb ik hem met tranen in de ogen en een brok in mijn keel als laatste van het hele gezin een dikke knuffel gegeven toen hij in zijn stoere Ka op pad ging om in twee dagen helemaal naar Gyor in Hongarije te sturen, ook al iets wat hij nog nooit heeft ervaren, zo’n lange rit met als enige aanspraak je radio, en navigerend door voor hem onbekend terrein. Ik hoop dat hij een geweldige periode gaat beleven in het verre buitenland, en dat hij met een stuk levenswijsheid en ervaring uiteindelijk ergens in juni weer voor de deur staat. Een veranderd, wijzer mens, met een onbetaalbare dosis nieuwe levenservaring die hem sterker heeft gemaakt….

Wij blijven hem uiteraard volgen, want zoals een echte buitenlandstudent houdt hij een reisverslag bij (heel stoer in het Engels) op http://timhartendorp.waarbenjij.nu, en uiteraard is er Skype waarmee hij zonder dikke telefoonrekening met ons en zijn opa en oma even kan bijkletsen. En hij weet dat we in het ergste geval binnen 12 uur daar staan…

Blijf ik over met het gevoel dat wij hem gaan missen, zijn leuke momenten, zijn af en toe irritante momenten, maar ja, dat hoort dan waarschijnlijk bij het loslaten van je kinderen. En het is maar voor vijf maanden…. zucht…

‘t Is wat? Al die sneeuw ineens? Onze kids her en der in het land onderweg naar huis van familie of van werk, en geenfile.nl die even doodleuk meer dan 3000 km file afroept over ons. Gelukkig zijn ze allemaal heelhuids, zij het met flink wat extra reistijd op het nest gearriveerd.

Een nest wat overigens ook van voren en van achteren stevig onder de sneeuw lag. Mooie verse witte sneeuw, niet van die stuifpoedersneeuw, maar van die stevige waar je mooie sneeuwballen van kan maken. Onze buurtjes waren dan ook met hun dochters en een door het dolle heen zijnde labradorpup buiten heel hard aan het klussen om een paar mooie sneeuwpoppen te maken, en ook wij hebben ons even buiten gewaagd, al was het maar om de broodnodige neuspenen even te regelen voor de meiden.

En toen kwamen onze grote kids en aanhang thuis, even voor de vorm, op de meiden na allemaal boven de 18 jaar. En ook zij zijn lekker buiten geweest samen met onze chihuahua, die het ook helemaal te gek vond, en het -vreemd genoeg- helemaal niet koud had. Nu staat er voor onze gedeelde voortuin een betonpaaltje, en voor we er erg in hadden stond er ineens een enorme sneeuwpop in de vorm van een kat die nog het meeste op Garfield leek. Stevig gesteund met een betonpalen ruggengraat, een sjaal om, echte poten, buikje en alles wat erop en eraan hoort.

Zo zie je dat een beetje ouderwetse sneeuwpret niet voorbehouden is aan kleine kinderen, maar dat ook onze grote kids er een paar uur dikke lol aan hebben beleefd.

Eindelijk weer eens tijd om wat gedachten aan het digitale papier toe te vertrouwen. De klok is inmiddels weer terug op normale tijd en verdomd, daar heb ik meer last van gehad dan de regelmatige jetlag die ik heb van mijn vele trips naar de USA of Azië.

Het hangt waarschijnlijk ook samen met het weer, de blaadjes die weer van de bomen vallen, de zon die minder gaat schijnen en allerlei andere verschijnselen die gepaard gaan met deze tijd van het jaar.

Daar waar mensen, die het moeten kunnen weten, roepen dat er licht schijnt aan het einde van de tunnel genaamde de economische crisis, en wij als olie en gastoeleverancier eigenlijk tot halverwege dit jaar niet of nauwelijks iets gevoeld hebben ervan, lijkt ook bij ons nu de stilte te vallen. Ondanks dat de beurs weer langzaam opkrabbelt, op een paar banken na de grootste klappen gevallen zijn, lijkt het in de olieindustrie nu uiteindelijk ook raak te zijn.

Shell, onze Nederlands/Engelse trots kondigt aan dat er 5000 man uitgaan, vanwege tegenvallende winst van slechts drie miljard euro. Drie miljard euro winst!!!! OK, dat is 72% minder dan vorig jaar, dus reden om je als Shell zorgen te maken? De vraag naar olie lijkt sterk te dalen en de olieprijs stijgt weer stevig. Ik mocht vanochtend bij een pomp langs de A15 dan ook strak 80 euro aftikken voor een volle tank (54 liter), a raison de 1,48€ per liter.

Belangrijkste domper voor Europese bedrijven die voor een groot deel draaien op export projecten is de debiel hoge prijs van de euro, die al maanden rond de 1,50$ per euro is, waardoor wij 50% duurder zijn geworden dan onze Amerikaanse concurrenten, en dus werk en opdrachten binnenhalen vanuit het land met de onbegrensde mogelijkheden alleen kan als je voor een heel dun belegde boterham wilt werken.

Goed nieuws is toch wel dat ik ondanks de crisis mijn huis nu echt verkocht heb. OK, 30 mille verloren ten opzichte van de taxatiewaarde 18 maanden geleden, maar nog met een gedekt banksaldo aan een nieuwe eigenaar overgedragen. Toch lekker dat je al die dubbele lasten kwijt bent en de zorg voor een leegstaand huis in een andere stad.

Rest me te melden dat het in het Berkelse helemaal goed gaat, ook met onze inmiddels gediplomeerd voor de puppycursus zijnde sjiewaawaa, die inmiddels al het indrukwekkende gewicht van 1800 gram heeft bereikt en nu aan het wisselen is geslagen. En da’s maar goed ook, want die scherpe melktandjes waren als spelen met scheermesjes. Ik had eerlijk gezegd nooit gedacht dat je zo’n groot uitgevallen cavia kunstjes als “zit, lig, turn, blijf” en ander kunstjes kon leren. Maar ik ben stiekum toch een beetje trots op onze “hond” en haar bazinnetje, die vijfde is geworden met alleen maar grote honden als trainbare herders en labradors boven haar. Ook heeft ze een nieuw hondenvriendje sinds afgelopen weekend in de vorm van een chocoladebruine labradorpup bij onze buurmeisjes. Heerlijk zo’n Page toiletpapierpup in pure chocoladekleur en een buurman die dat beest laat op de avond verplicht uitlaat omdat zijn dochters nog te jong zijn hiervoor.

Anyway, ondanks dat een flink deel van Nederland in de herfstcrisis zit, letterlijk en figuurlijk, we gaan gewoon door.

Voordat jullie over me heenvallen en roepen dat ik wel erg van mijn tijdspad af ben…. Het gaat dus niet over dat feest met teveel champoepel, oliebollen, appelflappen en koppijn de volgende ochtend, maar letterlijk over oude en nieuwe dingen.

Afgelopen donderdag heb ik na net geen vijf jaar probleemloze trouwe dienst afscheid genomen van mijn Volvo S40. Een van de meest fijne en prettige leaseauto’s waarin ik gedurende mijn al 18-jarige carriëre bij een firma in het midden van het land, mocht rondstuiven over ’s-Heren wegennet. Zoals aan alles kwam er aan het al met een jaar verlengde contract voor deze zwarte 5-pitter 2.4 liter bolide uiteindelijk een einde, en met 102.697 kilometers en een beetje meters op de teller heb ik haar fris gewassen en uitgezogen achtergelaten op de parkeerplaats van mijn werkgever.

Het nieuwe monster wat hiervoor in de plaats moest komen woonde slechts 25 meter van deze parkeerplaats af bij de daar gevestigde Nissan/Renaultdealer. En nee, lieve lezers… het is uiteraard geen Renault no no no geworden, maar natuurlijk zo’n betrouwbare en rijk uitgeruste Nissan. Met een groot gezin met aanhang hebben we gekozen voor een van de verkoophits van dit merk, namelijk de QashQai, en dan de verlengde +2 versie. Deze stoere maar toch elegante cross-over, zoals dat heet, in de enige mooie kleur, namelijk zwart komt mijn ouderdom ook een beetje tegemoet, want met een heerlijk hoge instap en een pientere CVT automaat kan ik hierin de 50 grens wel zonder lichamelijke inspanning van de linkervoet doorkomen.

Ook schreef ik een aantal berichten over de komst van een nieuw gezinslid in de vorm van een sjiewaawaa? Nou, afgelopen zondag was het zover en mocht ik voor dat kleine keffertje vroeg mijn bedje uit. We hadden met de fokkers tussen twaalf en één uur afgesproken, maar aangezien zij tegen Valkenburg aan wonen, is dat een hele onderneming van ruim 225 km enkele reis. Uiteraard een mooie gelegenheid om de hierboven genoemde nieuwe bolide eens de eerste 500 km op de teller te geven, en te kijken of de terugrit met “hond” en gezin vlekvrij kon worden afgelegd.

Het echtpaar van “Diente de Plata” zoals de fokkerij genaamd is, en volgens ons een paar schatten van mensen, namen met enige moeite afscheid van Diente de plata la Inka, zoals het inmiddels bijna 1100 gram wegende crème-witte teefje origineel heet volgens haar indrukwekkende stamboom. Bij ons thuis zal ze overigens onder de naam Bailey bekend worden, ook bij onze drie katten. De oudste twee katten hadden zoiets van…oeps, wat is dat nu, vanaf een veilige hoogte bekijkend wat de kleine stuiterbak allemaal aan het keffen en grommen was tegen ze. De jongste kat, eentje die wel van spelen houdt had diezelfde middag al even wedstrijdje gerend door de tuin en de kleine hond alvast even voorzichtig laten voelen hoe een kattenpoot met ingetrokken nagels voelt op je neus.

Het laatste oude waar ik mogelijk snel afscheid van kan nemen is ons adres in Spikecity, want alhoewel tegen een bodemprijs, lijkt het erop dat ik de koper die ik zocht heb gevonden. Een en ander is in gang gezet, en tenzij de koper zijn zaken niet geregeld krijgt is de stek waar ik 17 jaar gewoond heb en waar één van mijn kids geboren is binnenkort ook verleden tijd.

Zo zie je maar, toch een beetje oud en nieuw….

Eenieder die mijn blog wel eens leest begrijpt dat ik nogal allergisch ben voor het gros aan commerciële, goedkope televisie, dus toen Veronica zwaar toeterend het programma “Down met Johnny” al weken voor aanvang adverteerde op het scherm sprongen bij mij instincief de pukkels al in het kruis. Zeker omdat de pers ook al afgaande op de titel suggereerden dat het een entertainmentprogramma zou zijn rondom mensen met het syndroom van Down, dus lekker om “mongolen” lachen, of wel, goedkope smartlappen TV onder het motto “geen beter vermaak dan leedvermaak”.

Nu had ik mijn mening tijdens een soort trailer van het programma al een beetje bijgesteld, omdat ik Johnny de Mol, telg van een televisiefamilie, geboren met een gouden gebakstel in zijn reet, en nog nooit zichtbaar enig talent tonend op TV, nu ineens serieus bezig zag en het lacherige om deze mensen eigenlijk in de “making of…” al ontbrak.

Wellicht moet Johnny zijn talent wel enigszins genetisch hebben meegekregen met een vader die als producer samen met Joop van de Ende letterlijk en figuurlijk steenrijk en succesvol is geworden, een opa die vroeger, en een moeder die zelfs nu nog de sterren uit de hemel zingt, en uiteraard tante Linda, die behalve looks ook nog eens een bovengemiddelde dosis intelligentie heeft, en ook buiten onze landsgrenzen furore maakte op TV.

Wat heb ik dan tegen Johnny? Tja, kijk eens naar hem op TV zou ik zeggen, liefst even zonder geluid. Een “vet” ogende kop met haar met een heel fout staartje, altijd acterende in goedkope tokkie TV series zonder diepgang, en kleding aan die wellicht trendy, maar zeker niet flatterend is, en wellicht niet of veel te vaak is gewassen.

Welnu, zelfs de schrijver dezes is niet te trots om toe te geven dat hij zijn mening af en toe even moet bijstellen, want na het zien van een aantal afleveringen van “Down met Johnny” moet ik toegeven dat ik, op zijn uiterlijk na, een heel andere kant van Johnny de Mol heb gezien. Elke suggestie dat het lachen om mongolen zou worden heeft hij vanaf de eerste minuut weggenomen, en ondanks dat deze mensen natuurlijk min of meer vertederend werken op het scherm, zie ik een Johnny de Mol die heel serieus zich inleeft in de keerzijden van het geestelijk en/of lichamelijk gehandicapt zijn in Nederland.

Ondanks zijn fameuze afkomst en achtergrond beleeft hij serieus, meelevend (maar zonder overdreven medelijden), humoristisch (maar niet sarcastisch), ontroerend en soms zelfs liefdevol dagen met diverse mensen met Down in deze serie. Mensen welke uiteraard wellicht enigszins gecast zijn, maar zeker niet de lachspieren doen aantrekken om hun handicap maar meer om de ontspannen en ongeregisseerde interactie met Johnny de Mol op alle gebied. Het is zeker geen heel diepgaand programma, maar er zitten toch momenten van diepte in die wellicht zelfs een traantje bij de kijker naar boven halen.

Dus moet ik toegeven dat Veronica qua tokkieniveau een stuk beter scoort in positieve zin vergeleken met bijv. campingzender SBS6, maar het ontgaat de gemiddelde kijker niet dat de gezichten van Veronica niet per definitie de meest voor de hand liggende zijn, met bijv. een Lange Frans en een Johnny de Mol.

Wellicht dat ik met 48 jaar te oud wordt voor moderne TV, gemaakt door mensen die een generatie of zelfs meer onder mij zitten, moet ik wennen aan het format waar de huidige generatie zichzelf mee identificeert, maar heel eerlijk, als dit het niveau is waar Johnny de Mol naar toe is gegroeid, dan heeft hij er wellicht een fan bij. Ik kijk in ieder geval naar “Down met Johnny” omdat het me op allerlei gebied boeit en zelfs ontroert, en dat is bij commerciële stations uitzonderlijk.

Alleen nog een keer een echte kapper en een rondje in een fatsoenlijke kledingzaak en het komt goed met hem…

Zo zeg, eindelijk weer eens even tijd om te schrijven, want al met al waren het drukke weken. Druk maar wel heel leuk. En met die credietcrisis lijkt het in huize Ron ook wel los te lopen.

Vooruit dus maar, eerst maar even kort samenvatten wat we zoal hebben meegemaakt afgelopen weken. Het was een kleine 12 dagen voor carnaval toen er een mailtje van de KLM in de inbox plofte met hierin de mededeling dat vliegen naar Amerika nu buitengewoon goedkoop was, want ja, je moet wat doen om die jumbo’s vol te houden in tijden van economische problemen.

Ik moet wellicht even uitleggen voor diegene die niet mijn hele weblog hebben gelezen, dat ik zakelijk nogal wat van de wereld afreis, en dat ik daarom ook dergelijke lieve mailtjes van de KLM krijg, want hun frequent flyers leggen ze over het algemeen in de watten. Helaas ben ik altijd zakelijk op reis, en is bovendien de timing, om bijvoorbeeld bijzondere dingen als een formule 1 race te bekijken in onze vrije tijd, allerbelabberdst. Ik ben bijv een week voor de race in Australie daar, en twee weken voor de race op Sepang, en drie weken na de eerste nachtrace in Singapore…. en da’s jammer als echte race-fan.

Een van de steden in Amerika waaraan ik een stukje van mijn hart heb verpand is New Orleans, en nu was ik nog net op tijd voor het befaamde Mardi Gras (de door Frans/Amerikaanse invloeden gevierde vorm van carnaval in New Orleans). Dus kopte ik op een avondje net na de koffie in of mijn lief het leuk vond om met mij samen Mardi Gras te gaan vieren? Nou, dat was niet tegen dovenmansoortjes, en dus snel tickets boeken, een aardig hotel op Charles Avenue, tegen het French Quarter aan, en twee weken later zaten we in een vliegtuig naar New Orleans. Voor het eerst samen een weekje weg, zonder die kids, en 24 uur per dag alleen bij elkaar…. the ultimate test.

Zonder een lang verhaal ervan te maken was Mardi Gras en New Orleans meer dan geweldig, wat een feest, wat een lekker weer, en bovendien hebben we nu dingen gedaan die ik in alle keren dat ik er met een collega was niet heb gedaan, zoals het bezoeken van de Swamps, waar je alligators kan zien.

Een klein weekje later gingen we moe maar voldaan en met 6 kilo kralenkettingen en 258 foto’s in een business class stoel weer terug naar Amsterdam…. helemaal te gek.

En nu, nog geen maand later staat het koffertje alweer gepakt voor een 12 daagse trip naar de USA, alleen nu zakelijk. Een week Houston, gevolgd door een paar dagen Toronto, en afsluitend via Philadelphia, over Detroit weer naar huis. Vervelende is dat ik dus de zondag vlieg dat het ook nog eens zomertijd wordt, dus behalve de 7 uur  tijdverschil mag ik ook nog een uurtje eerder mijn bedje uit. Ach ja, laten we het dan maar gelijk goed doen met de jetlag.

O, ja, ik heb ook mijn nieuwe leasebak mogen uitzoeken na vijf jaar te hebben gereden in een hele fijne Volvo S40….. wat het er voor eentje is? Dat lees je wel als ik hem heb, maar ik verklap twee dingen…. hij is zoals al mijn auto’s zwart, en omdat ik bijna 50 ben heeft deze een automaat….

Noem me gek, debiel, achterlijk of wat dan ook, maar schreef ik ongeveer 48 uur geleden dat mijn vader’s leven aan een zijden draadje hing of niet?

Voor iemand die in een paar uur meer bloed voorbij heeft zien komen uit openingen van een mens waar normaliter geen bloed uit zou mogen komen is wat er vandaag in mijn oor gefluisterd nagenoeg onbegrijpelijk, want nam ik nog geen twee dagen geleden virtueel afscheid van mijn vader, vanmiddag kreeg ik te horen dat hij morgen gewoon naar een verpleegafdeling wordt verplaatst, en dat alles qua technische specificaties, als ik dat zo plastisch mag uitdrukken, in kannen en kruiken is met hem.

Ok, de oorzaak is nog niet helemaal boven water, er is wel iets met zijn lever aan de hand, maar het probleem “numero uno”, alcoholisme die dat veroorzaakt is het dus niet, want als de horeca het van het drankverbruik van mijn vader had moeten hebben dan had een rookverbod niet eens nodig geweest, en had Heineken al zeker 40 jaar geleden faillisement aangevraagd. Er rest dus nog een dankbare taak voor de MDL specialisten om dit boven water te krijgen teneinde herhaling te voorkomen.

Noem me opportunistisch, maar ik heb vanmiddag een weddenschapje afgesloten met mijn moeder, dat hij aanstaande vrijdag “rechtop in bed” een prakkie zit te eten en volgende week woensdag of donderdag weer thuis is. Hoe bizar en extreem kan je dus het leven  en de dood in een tijdsframe vangen? Zondagavond was hij op papier al zo goed als afgeschreven door de diverse mensen die het kunnen weten, en met een beetje geluk en goede wil is hij dus binnen 14 dagen weer thuis….. nogmaals, bizar als ik het vergelijk met de vader van mijn lief, die nu nog steeds, na meer dan 10 maanden, de gevolgen van zijn doomsday geval ondervindt.

Een digitale vriend van me schreef op hyves in een reactie dat de reparatie van die kapotgevroren kraan helemaal in orde kwam, niet deze week zoals hij beloofd had, maar een man een man, een woord een woord. Ik neig dus heel erg om hem gelijk te geven in die uitspraak, want als er één kerel in mijn leven zijn afspraken nakwam dan is het mijn vader wel.

Eerlijk gezegd zal me die kraan op zijn plat Rotterdams aan mijn bruine ster roesten, maar het feit dat “die ouwe” klaarblijkelijk nog meer dan genoeg te doen had op deze aardkloot om nu al te gaan, is iets waar ik iedereen die dit mogelijk heeft gemaakt oneindig dankbaar voor ben. Dat begint met mijn neefje, zoon van mijn broertje, en politieagent in opleiding, die, ondanks dat het zijn opaatje is, heel koel en alert 112 heeft gebeld en de ambulancemensen de juiste gegevens heeft doorgegeven, terwijl hij ook zijn moeder, mijn lieve schoonzus tot kalmte heeft gemaand, tot aan de ambulancebroeders, het traumateam ter plaatse en in het Erasmus, de artsen die een hele nacht met hem bezig zijn geweest, en de mensen op IC die hem weer afleverklaar hebben gemaakt. Terwijl ik deze laatste zin teruglees krijg ik het idiote gevoel te spreken over een ouwe auto waar de koppakking is uitgeblazen. Dus even reviseren, kop vlakken, nieuwe pakkingen erin, doorspoelen en het ding kan weer jaren mee…..

Mijn broertje zei vandaag iets in de trant van:”Wie nu nog niet in wonderen gelooft die krijgt met mij te maken…..”, maar ik ben ervan overtuigd dat mijn vader zelfs bij het Erasmus op de lijst van “Hall of Fame” patiënten voor gaat komen, gezien de manier waarop ze hem van de deurmat van de hemelpoort hebben weggesleurd en weer op de been hebben gekregen. Chapeau of wat voor loftuiting dan ook is te weinig superlatief voor deze prestaties, en wat ons betreft mogen al die gouden handdrukken die naar die bankratten zijn gegaan alsnog worden gestort op de rekeningen van deze mensen.

Drie dagen, 72 uur van een mensenleven, voor mijn gevoel zijn wij met zijn allen als in een Star Trek aflevering door een wormhole gekropen, en is de tijd aan de ene kant opgerekt, en aan de andere kant gecomprimeerd.

Hoe dan ook, ik schrijf dit stuk met tranen in mijn ogen, maar gelukkig zijn ze van dankbaarheid en vreugde….