Om dit verhaal weer enigszins een gezicht te geven neem ik de lezer mee terug naar 9 maart 2008, toen ik mijn huidige liefje net een paar maanden kende en we vol vuur bezig waren met een LAT relatie, heen en weer crossend tussen Rotterdam-Ommoord en Spijkenisse, en ook nog taxichauffeur spelende voor onze kids. In bovenstaande datumlinkje kan je nog even teruglezen wat er die avond is voorgevallen en hoe mijn schoonvader door het oog van de naald kroop.

Het is heel dubbel om te zien dat iemand iets potentieel dodelijks als een geklapte aorta overleeft, maar om vervolgens te beseffen dat je een vitale kerel, die ik toen ik hem op zijn 76ste voor het eerst onmoette geen dag ouder schatte dan achterin de 50, in een paar weken tijd 40 jaar ouder ziet worden. Hij was zongebruind, had spieren als kabeltouw en een heuse sixpack, was enigszins doof, voor zover dat af en toe niet de Oost-Indische variant was, maar blakend van gezondheid en altijd bezig in de vrije natuur, hout hakken, zijn stekkie aan de Maas onderhouden en zijn derde dochter oppoetsen, het door hem zelf gebouwde motorjacht “Hermine”, en met moeders de vrouw, die hij draagt op handen, het ganse land doortuffen in een dikke BMW 325 naar vrienden en familie in het land.

Ondanks het feit van overleven is zijn genezing eigenlijk een continue drama, want vanwege de druk van zijn darmen na de operatie moest men de buikwond weer openmaken en met een “matje” weer sluiten. Het idee was dat dit matje tijdelijk erin zou blijven en de wond hierover snel zou dichtgroeien. Niets was minder waar, want doordat de wond open was waren ook zijn buikspieren (die van boven naar beneden zijn doorgehaald) in plaats van aan de voorzijde, naar de zijkant geschoven en nu, dik 3 1/2 jaar later is de wond nog steeds open. Ik ben geen arts of chirurg, maar volgens mij heeft er iemand verschrikkelijk staan kloten met hem, en inmiddels is hij zo teruggevallen dat hij een operatie niet meer zou overleven. De medische wetenschap doet inmiddels helemaal niets meer en schudt meewarig het hoofd als je iemand aanspreekt op hoe dit zo kon lopen.

Wat doe je als kerel die alles kon en de wereld aankon, als blijkt dat je door een wonder nog leeft, maar je vervolgens niets meer kan? Als je in je kop nog duizend plannen hebt die je normaal kon uitvoeren, maar je lijf je inmiddels genadeloos in de steek laat?

Tja, zeg het maar. Achter de geraniums zitten is niet zijn ding, binnenshuis activiteiten al evenmin, en omdat hij inmiddels een conditie heeft als een kreupele wijkagent met overgewicht kan hij ook niets fysieks meer. En dan blijkt die ouwe godverdikke een depressieve binnenvetter hoor, want behalve zeuren krijg je er nauwelijks nog iets uit, dus moet je als kinderen maar gokken hoe je zijn verdere leven nog enigszins zin kan geven, hoe je hem uit die negatieve spiraal kunt rukken en terug in het leven zetten. Mijn schat van een schoonzus, zelf arts, verzorgt zijn buikwond al sinds hij thuis is elke twee dagen, zonder zeuren, al meer dan drie jaar, maar staat verder ook met haar rug tegen de medische muur. Wij hebben inmiddels het (achterstallige) onderhoud van de laatste drie jaar van de Hermine op ons genomen, zodat hij niet lijdzaam moet toezien dat ook zijn “kindje” roestend naar de kelder gaat. We sleuren hem met regelmaat naar het stekkie waar hij altijd zijn ding kon doen, maar de laatste weken gaat het hollend achteruit lijkt het. Lullen als Brugman werkt zelfs niet meer op hem… letterlijk het ene oor in en het andere oor uit, al dan niet via twee piepende in-ear gehoorapparaten.

Hij eet en drinkt nog nauwelijks, ligt alleen maar op bed en komt daar alleen nog maar met de grootste moeite en inspanning uit, en wij als kids, maar ook mijn schoonmoeder moeten letterlijk machteloos toezien hoe het eigenlijk niet anders kan aflopen als dat hij ons binnen niet al te lange tijd gaat verlaten, tenzij er weer een wonder geschiedt. Het interesseert hem niet meer, het kan hem allemaal niet meer boeien, en zelfs regelrecht op zijn ziel als opa en vader schieten levert niet veel meer op dan een traan hier en daar. Af en toe zou ik hem het liefst een letterlijke schop onder zijn donder willen geven, maar ja, ik kan me alleen maar indenken hoe je in je vel zit als je van sterke vent wordt gereduceerd tot kasplantje.

Wij gaan dus eind oktober met een dubbel gevoel de Hermine naar haar winteronderhoud in Waalwijk varen en duimen, hopen en bidden dat hij haar in volle glorie ergens in maart 2012 nog kan bewonderen, en beter nog, met haar mee kan varen voor een tochtje, al vriest het potverdikke ijsberen en moet ik hem over mijn schouder aan boord sleuren. Ik vrees echter dat wij dat niet mogen meemaken, maar de wonderen zijn de wereld hoop ik nog niet uit, tegen beter weten in.

Wat als iemand er geen zin meer heeft? Zeg het maar, want ik weet het onderhand niet meer.

Share

Ik had jullie de Stafford van onze dochter al voorgesteld, maar die kwam uit een leuk nest met nog zeven leuke pups, en op de een of andere manier bleven mijn lief en ik een beetje ronddraaien om nog een tweede te nemen, mocht onze dochter ineens het huis uit gaan met haar honden. Noem het empty nest syndroom, het zal mij aan mijn staart roesten. Ik heb namelijk altijd al een grote hond willen hebben, maar door omstandigheden thuis bij mijn ouders, en later een gezin met kleine kinderen, kwam ik nooit verder dan een kat.

Nu is er overigens niks mis met die kat, want die sluiptijger loopt hier samen met twee anderen ook nog rond, maar een hond stoeit toch even wat lekkerder dan een kat.

Na een paar rondjes onderhandelingen met de fokker zijn we er afgelopen avond (tweede paasdag dus) samen uitgekomen, en zijn we direct die zwarte Stafford maar gaan ophalen in Zoetermeer. Dat was dus direct even improviseren geblazen, want we hebben nog geen tweede grote bench, en meneer kwam uiteraard uit het nest en had geen idee wat hem te wachten stond. Ook was het even afwachten hoe Diesel, en niet onbelangrijk zijn zelf benoemde moeder, onze chihuahua zouden reageren op deze gezinsuitbreiding.

Laten we het erop houden dat we rond een uur of één ‘s-nachts eindelijk een beetje rust in de tent hadden, en dat de heren en dame eindelijk de slaap niet meer konden weerstaan, zij het dat Hummer, want zo heet het zwarte exemplaar inmiddels, niet in de kleine bench wilde, en dus uiteindelijk aan mijn voeten op de bank heeft geslapen (in drie stukken nacht). Vanochtend was ik dus nog redelijk verrot toen iedereen zich klaarmaakte voor werk en tentamens, en ik direct door mocht met oppas spelen voor inmiddels twee uitgeslapen pups, die het leuk vonden om ruzie te maken over alles en niets.

Uiteindelijk waren ze om 10 uur uitgeraasd en besloten de heren zoals dat hoort met broertjes, lekker dicht tegen elkaar aan in het zonnetje op de tuinbank te gaan pitten.

Tijd voor de oppasvader voor een hoognodige plas en een bak koffie…. O ja, ik had als tegenprestatie voor die hond gezegd te stoppen met roken, maar ik ga dat niet direct doen weet ik nu al, want anders trek ik zoveel puppie terreur niet hoor

Anyway, er loopt hier dus nu een drietal honden rond, en een drietal katten, mooi evenwicht lijkt me zo.

Share

Maar goed, laat ik ons nieuwe gezinslid dan maar netjes voorstellen aan jullie, want één blik op die blauwe kraaloogjes en je smelt als warme roomboter in de zomerzon, tenzij je (schijn)dood bent.

Mijn naam is dus (hoe origineel kan je zijn vrouwtje door me te vernoemen naar mijn Pa) Diesel (Junior), en ik ben geboren op 16 februari 2011 in Zoetermeer en ik ben zoals dat netjes heet een Amerikaanse Staffordshire Terrier of zo. Ik heb nog zes broertjes en een zusje, die allemaal andere kleuren hebben dan ik, maar dat doet er verder niet toe, want ik lijk ook niet op mijn vader die dus (gaap) ook Diesel heet en zwart-wit is, en mijn moeder, die Yazoo heet, is zoals dat geloof ik heet gestroomd (gaap, lekker belangrijk dus). Dus waar ik mijn grijze vachtje (blauw volgens de kenners) vandaan heb is mij een raadsel, maar ik vind het eigenlijk wel best zo, en dan… ik ben nog maar een puppy dus ik weet nog niks. Ik wil hierbij een van mijn broertjes of zusje nog hartelijk bedanken voor de hap uit mijn ene oor en het kale plekje op mijn kop… van je familie moet je het maar hebben, dat stelletje lompe horken.

Mijn moeder, die in het begin hartstikke lief voor ons was, begon afgelopen week een beetje vervelend te doen tegen mij en mijn broertjes en zusje, vandaar dat ik iets eerder dan gepland was naar mijn nieuwe huisje ben gekomen. En gaaf dat het daar is? Ze hebben zelfs een tuin! Tja, lach maar, maar als je uit een grote kist komt waarin je met je moeder en zeven anderen een beetje ligt te geiten en te lurken, dan is een tuin iets heel spannends.

Ik heb nog wel een beetje moeite om die vier dikke poten van me allemaal tegelijk te besturen, dus val ik nog met regelmaat op mijn snufferd, en ook mijn oren heb ik nog niet onder controle, maar het gaat steeds beter. Mijn grote stiefzus Bailey, een chihuahua, (Alhoewel groot? Ik weeg al twee keer zoveel, dus wacht maar tot later hahaha) is ook wel een beetje raar. Die loopt als een gek rond te rennen, te blaffen tegen me, af en toe doet ze heel boos tegen me als ik even bij het baasje ga kroelen, maar ik geloof wel dat ik haar aardig vind.

Nou, wellicht zien jullie me binnenkort wel weer hier, want wacht maar tot ik groot ben, maar alvast een dikke poot van mij.

Share

Zoals jullie inmiddels wel weten heb ik een schat van een lease-dochter, met bijbehorende chihuahua, die de komende weken haar tandjes aan het zetten is in examens en tentamens om maar zo snel mogelijk van die HAVO af te komen om haar vervolg-plannetjes in werking te zetten. Wellicht had ik al eens verklapt dat zij graag iets met interieurontwerp wil gaan doen, zodat zij in onze omgeving de inwoners met de wat ruimere beurs te zijner tijd kan gaan voorzien van een funky interieur en stylingadvies voor hun woning en wat al niet meer.

Bovendien heeft ze een heel lief vriendje uit het Haagse (die nog steeds erg zijn best doet zijn accent te onderdrukken, maar gelukkig inmiddels een beetje is los gekomen bij ons thuis), waar ze met regelmaat een weekend doorbrengt, en ze zijn nog steeds hevig “in luvvvv” zullen we maar roepen. De weekends dat zij bij hem is zijn voor ons een uitgelezen kans om onze opa en oma skills alvast te botvieren op de chihuahua, omdat zijn ouders een hele grote hond hebben die ons “opblaascaviaatje” waarschijnlijk in één hap naar binnen schrokt. (en er is niks zo leuk als een hondje “stiekum” een beetje te verwennen, zonder dat we de regels van dochterlief al te ver oprekken).

Maar goed, onze “waawaa” komt thuis niets tekort en is ruim voorzien van familie-liefde, knuffels, speeltjes, een kingsize handgemaakte mand met attributen (die ook graag door onze poes beslapen wordt) en twee benches, één in de woonkamer en één bij haar op de slaapkamer, want je wilt uiteraard niet dat als je vriendje bij je slaapt er een nieuwsgierig Mexicaans kwispelaartje tussen je in ligt.

Maar nu heb ik lang genoeg om de hete brei heen gedraaid, dus nu het raadsel dan maar oplossen?

Ik loop vanavond de garage in en mijn oog valt op een heeeeeel grote doos, met hierop de afbeelding van een bench, en de opdruk XXL. U snapt mijn verwondering wellicht, want tenzij ze met benches ons huis alvast als oefengebied voor haar interieurinrichtingsideeën wil gebruiken, zijn drie benches, waarvan één de maat (in verhouding tot de “waawaa”) van een stationshal, wellicht wat overdreven toch? Tenzij onze “waawaa” nog veel groter wordt. Ok, het vriendje rookt, en dat mag hij alleen op het balkon aan haar kamer en niet in haar kamer, dus was mijn eerste gedachte dat ze een hok voor hem, voor op het balkon had gekocht, zodat hij eens letterlijk buiten in bed kon roken. Of zou onze dochter een lichte SM fetisj hebben en verzot zijn op alles met tralies? Moet ik me wellicht zorgen gaan maken?

Maar goed, laat ik maar verklappen wat het is, want ze weet dat ik slim genoeg ben om achter het echte verhaal van die XXL bench te komen zonder dat ze het me nog gevraagd heeft. Onze schat heeft haar zinnen gezet op een tweede hond (toch schatje?), en wel een grijze (=blauwe) Amerikaanse Staffordshire Terrier pup uit Zoetermeer (pappahond heet Diesel toch?), en zelfs de meest logische reden kan ik nog wel bedenken, daar zij als baby is opgegroeid samen met een Stafford genaamd Spike. Nu is Spike van ver voor mijn intrede in haar leven, maar wat ik van Staffordshire Terriers weet is dat dit een liefdevol setje kind+hond moet zijn geweest, en zelfs onze poes was een maatje van hem, en dat is nog steeds te zien aan haar, want die kat heeft zelfs haar loopje aangepast aan de kromme poten van een Stafford en gaat nu nog steeds braaf mee als we de “waawaa” gaan uitlaten.

Dus… wanneer had je het mij willen vragen lieve schat? En mijn volgende vraag is dan uiteraard… hoe ga je hem noemen als we er samen uitkomen?

Wel eerst even je examens afmaken en slagen uiteraard hè? Maar dat is met deze motivatie achter de deur toch appeltje …eitje?

Share

2010 is letterlijk omgevlogen en had uiteraard als één van de hoogtepunten ons huwelijk, maar had ook dieptepunten, met name zakelijk, want de economische crisis is ook aan ons bedrijf niet geruisloos voorbij gegaan. Het is nooit prettig om de cijfers van een bedrijf waar je al 20 jaar voor werkt te zien dalen tot onder nul, en alhoewel er letterlijk nog geen man overboord is, zetten dergelijke cijfers wel de nodige zaken onder druk voor het komende jaar.

Wel prettig is dat ik mijn taken binnen het geheel een beetje vrijer kan en mag gaan invullen dan voorgaande jaren, want dat maakt het geheel een stuk effectiever en administratief een stuk eenvoudiger, met als enige relatieve “nadeel” dat ik wellicht nog vaker in een vliegtuig zit en niet thuis ben.

2010 was een jaar om zakelijk maar snel achter je te laten, en privé een jaar om nooit meer te vergeten, omdat ik de vrouw getrouwd heb waarmee ik oud wil worden.

Rest mij, terwijl ik nog een beetje aan het uitbuiken ben van toch weer een redelijk copieuze kerst, een ieder die dit blog leest een fantastische jaarwisseling en een mooi 2011 toe te wensen met een overvloed aan liefde, geluk en gezondheid.

Ik hoop jullie aan de andere kant van het jaar weer terug te zien..

Share

Ok, destijds was de enige aanbieder van diensten op dit glasvezelnetwerk het logge KPN, een bedrijf wat als het aan mij ligt geen directe klandizie aan mij meer gaat beleven. Indirect ontkom ik er echter niet geheel aan, want in het Glashart clubje zit KPN met een dikke vinger in het aandelenpakket, en ook de hardware tussen al het glas lijkt van een zusje van KPN, genaamd beheer te zijn. De reden dat KPN een absoluut onaantrekkelijk aanbod had lag met name in zaken als plotseling het gehele analoge TV/radiopakket uit de deal te schrappen (tot grote woede van de klanten die wel op het aanbod waren ingegaan) en de prijs/prestatieverhouding.

Maar goed, er werd gegraven en niet veel later kwam er een oranje kabel met hierin een paar fibertjes dunner dan een haar mijn meterkast in, netjes afgemonteerd op een dummy Genexisbasis, waarop later een modem gemonteerd kon worden volgens de goede mannen. Het glas lag, en at geen brood, en met de belofte dat er meerdere providers zouden komen op het glasvezeltje wat bij mij binnenkwam had ik geen haast.

Toen viel begin maart een kaartje in de bus van een club genaamd Lijbrandt, powered by Glashart, die ineens wel een heel aantrekkelijk setje pakketten had, en tegen een prijs die mijn huidige providers opgeteld (XS4ALL voor internet en telefonie, en UPC voor kabel TV) zelfs de baas kon. Dus ik naar een voorlichtingsavond van Lijbrandt ergens in april, want ik had uiteraard nogal wat kritische technische vragen over het glasvezeltouwtje, het blijven leveren van analoge TV/radio (vanwege een nogal grote hoeveelheid TV’s in ons gezin, zes namelijk) en die werden keurig allemaal naar volle tevredenheid beantwoord. Samen met de werkingsgarantie en twee maanden kostenloos proberen zonder dat je dubbele kosten had voor je diensten, was ook heel aardig. Als slagroom op de cake ook nog 3 maanden Eredivisie Live en uitzending gemist tot 31 december zonder kosten.

De man die die avond de presentatie en vragen verzorgde, kondigde aan dat ze vanaf half juni konden gaan leveren, dus op 24 april lag een ondertekende aanvraag bij Lijbrandt in de bus, en kon het wachten beginnen. Het werd half juni… niets, eind juni, nog steeds niets, en het enige wat er veranderde was dat ik inmiddels een gebruikersnaam/wachtwoord voor “Mijn Lijbrandt” had gekregen per post (maar er op de site nog niets mee kon), en de mededeling dat Glashart een winkel had geopend in Bleiswijk. Dus ik maar eens binnengevallen om te checken wanneer ik (als opgegeven testgebruiker) mijn langverwachte glasvezel opgeleverd kreeg.

Nou… dat kon nog wel even duren vanwege wat routeringsproblemen, en zou het dus begin augustus worden, wat op 6 augustus telefonisch al weer werd uitgesteld tot vierde week augustus. Maar ach, ik had geen haast, want mijn oude vertrouwde zaken werkten nog gewoon.

Uiteindelijk heeft de bouwmanager van Lijbrandt het geheel eind augustus vlotgetrokken en was er ineens actie in de tent. Vrijdagmiddag ineens een echt modem, en zowaar (na alle zenders opnieuw zoeken) via het glas al 39 analoge TV en 40 analoge radiozenders te bekijken/luisteren, ook al miste er nog een paar lokalo’s. Internet kregen de heren niet aan de gang, en ook de installateur die de nieuwe kabels door mijn huis zou trekken (tegen het sommetje van 99,95 €) liet ineens ook van zich horen, maar haakte af toen hij hoorde dat de settopbox er nog niet was.

Diezelfde avond stond de bouwmanager van Lijbrandt, samen met een collega op de deurmat, met in zijn hand een settopbox, en met een tijdelijke kabel dwars door de woonkamer werd het geheel opgetuigd en aangesloten op mijn grote TV. Helaas… er kwam niks uit het doosje, dus ging dat onverrichterzake weer terug in de doos. Het internet (waar ik even snel mijn nieuwe router al had aangeprikt) werkt wel, maar na een reset van de router is het over met het uitgeven van een IP adres, en heeft het een halve dag geduurd alvorens er weer leven in zat. Maar wat voor een leven… poe, poe da’s rap, zo tegen de 90Mbit/sec download en dik 55Mbit/sec upload via speedtest.net.

De avond erna stond de goede man met weer een settopbox op de stoep, en nog een tweede (ouder model) in de auto, en met van alle partijen mensen die standby waren om de boel aan de gang te krijgen. De nieuwe box deed wederom niets, maar de oudere deed het wel, en na wat heen en weer bellen en een softwareupdate op de box hadden we daar ineens digitale HD televisie? Het moest niet gekker worden. Ok, de helft van de beloofde 69 zenders uit het basis pakket is nog dood, en we hadden tweemaal RTL7 en geen RTL5, maar wat kon het bommen… het werkte. Alleen was de telefoon nog steeds dood, en dat zou ik volgens de man ook nog wel even blijven… u weet wel, aanloopprobleempjes

Vandaag dan eindelijk de kabels getrokken (alleen voor het mooie eigenlijk een meter te kort), maar met de stoute schoenen aan alles overgeprikt op de nieuwe router en van alle sites de DNS records omgezet naar het nieuwe glasvezel IP adres… so far, so good. Op zich was ik 15 jaar geleden ook testgebruiker bij XS4ALL, toen als een van de eerste ADSL klanten op ISDN van KPN, en alles wat fout kan gaan, gaat ook altijd fout. Een beetje deja vu gevoel dus afgelopen weken, wetende dat Lijbrandt met mijn extra inzet qua testen de volgende klanten waarschijnlijk wel probleemloos kan opleveren.

We zijn weer up, alles wat nu werkt, lijkt ook te blijven werken, dus alleen nog even afwachten wanneer Lijbrandt het restant gaat opleveren en aanzetten voor mij. Uiteindelijk hoop ik toch komende maand na 15 jaar trouwe klant van XS4ALL en UPC te zijn geweest, deze partijen gedag te kunnen zeggen, en voor een totaalbedrag wat beter is bij Lijbrandt sneller, beter en op de toekomst bestendig digitale diensten te kunnen afnemen.

Share

Gisterenavond was het officieel zover en kreeg onze oudste zoon zijn diploma uitgereikt en mag hij zichzelf “ing” noemen, ofwel in het internationale systeem Bachelor of Agriculture, afgekort BAgr.

Na vier jaar “hard” studeren, stages lopen, projecten doen, praktijkervaring opdoen heeft hij zijn HBO opleiding op INHolland, te Delft, tegenwoordig genoemd University of Agriculture als ik het goed heb, in de richting “Dier en Veehouderij” afgerond en in hij binnen de tak van de familie die de achternaam van mij of zijn moeder draagt officieel de hoogste opgeleide neus die er rondhuppelt. En dat zullen we weten ook.

Een diplomauitreiking die ingeleid werd met “We are the Champions” van Queen, gevolgd door een toespraak van een aardige dame uit de raad van bestuur van INHolland, die ook meermaals de kreet kampioenen bevatte, verklaart meteen de lichte arrogantie die over deze afgestudeerde jongeren heen hangt. De boodschap richting de gediplomeerden was dat de hele wereld met smart op ze zat te wachten… yeah right!

Er is overigens niks mis met een beetje attitude, zolang je die bij de vele sollicitatiegesprekken maar snel achterwege laat, want hoogmoed komt voor de val, en ondanks dat deze mensen een HBO diploma op zak hebben, staan ze pas aan het prille begin van een hopelijk mooie carriere, die hen verheffen zal boven het klootjesvolk waar ze zich nu al een beetje bovenuit voelen steken.

Uiteraard neemt bovenstaande kritische noot niet weg dat ik, samen met de opa’s, oma’s, (stief)moeder, (stief)vader, broer en (stief)zus + vriendje, zo trots ben als een aap met zeven lullen. Eentje hebben we netjes afgeleverd aan de maatschappij zullen we maar denken, en aan die andere twee werken we minstens net zo hard om dat ook voor elkaar te krijgen.

Anyway, onze oudste gaat er nog een tweejarige masteropleiding in Wageningen aan vastplakken. Dus die komt er hopelijk wel, alhoewel hij nog steeds niet weet wat hij worden wil als hij later groot is

Hieronder in ieder geval de toespraak en de diplomauitreiking door zijn begeleider Ben.

httpv://www.youtube.com/watch?v=Ek8jTOcr5u0

Share

Het was stil in huis, vijf maanden geen midden in de nacht vader/zoon gesprekken en het enige contact was via Skype en zijn reisverslag online, waaruit bleek dat meneer de student het eigenlijk prima naar zijn zin had daar, en hij als gevolg hiervan al aan het plannen is om na deze opleiding nog maar een master te gaan doen in Wageningen. Of wel, hij heeft de smaak te pakken van op zichzelf zijn en voor zijn eigen hachje zorgen lijkt het, zonder gezeur van ons over het opruimen van zijn kleren, het afruimen van de tafel en wat al niet meer.

Afgelopen zaterdagmiddag, om kwart over vier, stond meneer weer voor de deur in Berkel, auto volgepakt met zijn spullen en moe van een lange rit.

Deze week moest hij op school nog een paar colloquia volgen van klasgenoten en uiteindelijke vandaag was hij zelf aan de beurt om zijn colloquium te houden, waarna hij zijn laatste cijfer zou krijgen en eigenlijk klaar was met zijn opleiding. Ondanks zijn stalen gezicht en zijn goede voorbereiding vond hij het toch wel spannend leek het. Zo rond 11 uur was het allemaal bekend en meneer heeft met een 8 voor zijn colloquium dus een HBO diploma in zijn zak. Alleen heeft hij dat zelf nog niet helemaal door lijkt het. Het is afgelopen, je bent klaar gozer.

Hier hangt de vlag en tas inmiddels aan de mast, dus als hij straks thuis komt dan weet hij in ieder geval dat het kwartje bij ons wel is gevallen en dat we vanavond een borrel drinken op zijn slagen. Uit voorzorg hebben we alvast maar een halve krat Freddies in de koelkast gezet om het te vieren. Hij moet komende week nog een hoop gaan regelen om uberhaupt naar Wageningen te kunnen gaan voor een masteropleiding, maar als dat allemaal lukken wil dan is hij dus begin september weer vertrokken van het ouderlijk nest en komt hooguit in weekends terug naar Berkel. Kleine kinderen worden groot en zelfstandig lijkt het, en ons stulpje in Berkel heeft alle kenmerken van een duiventil waar vanuit onze jonkies in- en uitvliegen naar vriendjes, vriendinnetjes en wat al niet meer.

Tim, namens de hele bende hier van harte gefeliciteerd met je diploma (wat je niet te vergeten 8 juli moet gaan ophalen, en niet op 9 juli) en je behaalde titel.

Op naar de volgende titel of een leuke baan. We zijn apentrots op je kerel.

Share

Afgelopen (lange) weekend besloot onze jongste telg maar eens op visite te gaan bij zijn grote broer, dus omdat het via Eindhoven goedkoop vliegen was, naar Boedapest gevlogen, en van daar met trein, bus en metro richting Gyor waar hij door grote broer werd opgepikt.

Nu had ik altijd al het idee dat onze oudste in zijn reisverslag op internet niet het achterste van zijn tong liet lezen, zeker omdat hij weet dat opa, oma en zijn moeder en vrienden ook meelezen, en hij vooral opa en oma niet onnodig wil belasten met al die wilde studentenverhalen, die ik via via toch wel gedeeltelijk te horen krijg. Ik had dan ook niet anders verwacht dan dat de gebroeders in die vijf dagen samen in Gyor wel de nodige studentikoze zaken zouden gaan doen, waaronder stappen, drinken en optioneel vrouwen.

Ik keek dus ook niet echt op dat vanmiddag toen ik thuis kwam onze jongste na een lange trip, met drie uur vertraging op de terugvlucht, een beetje brak op de bank lag te doezelen. Mijn lief had hem in Eindhoven opgepikt (lang leve luchthavens a la Rotterdam en Eindhoven, waar je 10 minuten na het landen in de auto kan zitten), en eenmaal thuis had hij de overgebleven berg nassi nog even naar binnen gewerkt. Op vragen hoe het was werd een beetje lauwtjes gereageerd, hij was zichtbaar moe, en waarschijnlijk fietste er ook nog de nodige alcohol rond in zijn bloed van vijf dagen stappen met zijn grote broer, Poolse shots, bier en vrouwelijke aanhang, die hem in twee dagen alles hebben laten proeven wat ze aan zijn grote broer in twee maanden hebben gevoerd.

Anyway, na het eten (een muggenbeetje vergeleken met zijn standaard laadvermogen) heeft hij nog een biertje gepakt en lag vervolgens om 8 uur volgens mij al op bed. Morgen moet hij weer scherp zijn voor een sollicitatiegesprek bij een nieuw leer/werkbedrijf, maar aardig genoeg belde zijn oude leerbedrijf (de grote baas zelf) hem vandaag net na het eten op of hij alsjeblieft toch bij hem wilde blijven werken.

Het is goed om te weten dat je opties hebt, daar dat je onderhandelingspositie alleen maar sterker maakt. En onderhandelen kan hij wel, want hij is uitgerust met een stevige dosis “boeren slimheid” zoals wij dat noemen.

Toch wel lief om te lezen in het laatste reisverslag van de oudste dat hij ons na het bezoek van zijn broertje eigenlijk toch best wel mist, en dat is uiteraard wederzijds. Ik prijs me dan ook nog veel gelukkiger dat die twee als echte broers elkaar ook missen, want dat is met vele broers en zussen heel anders. Nog vijf weken en dan is iedereen weer op het nest. Einde grote Hongarije avontuur voor hem, nog even afstuderen als bachelor of science, en voorbereiden op een master studie in Wageningen (of all places)…. hij lijkt de smaak van uitwonende student te pakken te hebben.

Share

Hij is dus aan het regelen geslagen, heel zelfstandig, dus zonder al te veel hulp van ons. Contacten leggen met mogelijke stagebedrijven, contracten regelen, woonruimte regelen, studiebeurzen omzetten en bijregelen, kortom als een echte volwassene je aankomende verblijf in het buitenland zo goed als mogelijk plannen en zorgen dat je weet waar je heen moet, bij wie je moet zijn enz, enz…

Waarom heb ik op dit moment dan zo’n dubbel gevoel? Aan de ene kant is het een gezonde, intelligente en communicatief (tot op het arrogante af) zelfverzekerde jongeman van 21 jaar, die waarschijnlijk niet in zeven sloten tegelijk loopt, maar aan de andere kant is thuis wonen, eten, drinken en roken toch wel erg makkelijk. Wat dat betreft heeft hij dus nagenoeg nul levenservaring op het gebied van voor jezelf moeten kunnen zorgen. Je eigen eten maken, je eigen wasje doen, je eigen financiën regelen, en zorgen dat je in Hongarije 5 maanden lang (hij zit er namelijk 20 weken) je eigen broek kan ophouden. Als hier een vuile onderbroek rondslingert dan weet hij dat dat ding uiteindelijk gewassen en gevouwen weer in zijn laatje eindigt en dat hij aan het eind van de dag kan aanschuiven bij het eten, en dat er altijd wel een koud biertje, cola en Baccardi in huis is. Vijf maanden op jezelf, zonder even snel met ons ruggenspraak te kunnen houden als hij even een advies nodig had of even zijn hart wilde luchten. Geen nachtelijke vader-zoon discussies de komende maanden meer…

Vanochtend heb ik hem met tranen in de ogen en een brok in mijn keel als laatste van het hele gezin een dikke knuffel gegeven toen hij in zijn stoere Ka op pad ging om in twee dagen helemaal naar Gyor in Hongarije te sturen, ook al iets wat hij nog nooit heeft ervaren, zo’n lange rit met als enige aanspraak je radio, en navigerend door voor hem onbekend terrein. Ik hoop dat hij een geweldige periode gaat beleven in het verre buitenland, en dat hij met een stuk levenswijsheid en ervaring uiteindelijk ergens in juni weer voor de deur staat. Een veranderd, wijzer mens, met een onbetaalbare dosis nieuwe levenservaring die hem sterker heeft gemaakt….

Wij blijven hem uiteraard volgen, want zoals een echte buitenlandstudent houdt hij een reisverslag bij (heel stoer in het Engels) op http://timhartendorp.waarbenjij.nu, en uiteraard is er Skype waarmee hij zonder dikke telefoonrekening met ons en zijn opa en oma even kan bijkletsen. En hij weet dat we in het ergste geval binnen 12 uur daar staan…

Blijf ik over met het gevoel dat wij hem gaan missen, zijn leuke momenten, zijn af en toe irritante momenten, maar ja, dat hoort dan waarschijnlijk bij het loslaten van je kinderen. En het is maar voor vijf maanden…. zucht…

Share

Een nest wat overigens ook van voren en van achteren stevig onder de sneeuw lag. Mooie verse witte sneeuw, niet van die stuifpoedersneeuw, maar van die stevige waar je mooie sneeuwballen van kan maken. Onze buurtjes waren dan ook met hun dochters en een door het dolle heen zijnde labradorpup buiten heel hard aan het klussen om een paar mooie sneeuwpoppen te maken, en ook wij hebben ons even buiten gewaagd, al was het maar om de broodnodige neuspenen even te regelen voor de meiden.

En toen kwamen onze grote kids en aanhang thuis, even voor de vorm, op de meiden na allemaal boven de 18 jaar. En ook zij zijn lekker buiten geweest samen met onze chihuahua, die het ook helemaal te gek vond, en het -vreemd genoeg- helemaal niet koud had. Nu staat er voor onze gedeelde voortuin een betonpaaltje, en voor we er erg in hadden stond er ineens een enorme sneeuwpop in de vorm van een kat die nog het meeste op Garfield leek. Stevig gesteund met een betonpalen ruggengraat, een sjaal om, echte poten, buikje en alles wat erop en eraan hoort.

Zo zie je dat een beetje ouderwetse sneeuwpret niet voorbehouden is aan kleine kinderen, maar dat ook onze grote kids er een paar uur dikke lol aan hebben beleefd.

Share

Het hangt waarschijnlijk ook samen met het weer, de blaadjes die weer van de bomen vallen, de zon die minder gaat schijnen en allerlei andere verschijnselen die gepaard gaan met deze tijd van het jaar.

Daar waar mensen, die het moeten kunnen weten, roepen dat er licht schijnt aan het einde van de tunnel genaamde de economische crisis, en wij als olie en gastoeleverancier eigenlijk tot halverwege dit jaar niet of nauwelijks iets gevoeld hebben ervan, lijkt ook bij ons nu de stilte te vallen. Ondanks dat de beurs weer langzaam opkrabbelt, op een paar banken na de grootste klappen gevallen zijn, lijkt het in de olieindustrie nu uiteindelijk ook raak te zijn.

Shell, onze Nederlands/Engelse trots kondigt aan dat er 5000 man uitgaan, vanwege tegenvallende winst van slechts drie miljard euro. Drie miljard euro winst!!!! OK, dat is 72% minder dan vorig jaar, dus reden om je als Shell zorgen te maken? De vraag naar olie lijkt sterk te dalen en de olieprijs stijgt weer stevig. Ik mocht vanochtend bij een pomp langs de A15 dan ook strak 80 euro aftikken voor een volle tank (54 liter), a raison de 1,48€ per liter.

Belangrijkste domper voor Europese bedrijven die voor een groot deel draaien op export projecten is de debiel hoge prijs van de euro, die al maanden rond de 1,50$ per euro is, waardoor wij 50% duurder zijn geworden dan onze Amerikaanse concurrenten, en dus werk en opdrachten binnenhalen vanuit het land met de onbegrensde mogelijkheden alleen kan als je voor een heel dun belegde boterham wilt werken.

Goed nieuws is toch wel dat ik ondanks de crisis mijn huis nu echt verkocht heb. OK, 30 mille verloren ten opzichte van de taxatiewaarde 18 maanden geleden, maar nog met een gedekt banksaldo aan een nieuwe eigenaar overgedragen. Toch lekker dat je al die dubbele lasten kwijt bent en de zorg voor een leegstaand huis in een andere stad.

Rest me te melden dat het in het Berkelse helemaal goed gaat, ook met onze inmiddels gediplomeerd voor de puppycursus zijnde sjiewaawaa, die inmiddels al het indrukwekkende gewicht van 1800 gram heeft bereikt en nu aan het wisselen is geslagen. En da’s maar goed ook, want die scherpe melktandjes waren als spelen met scheermesjes. Ik had eerlijk gezegd nooit gedacht dat je zo’n groot uitgevallen cavia kunstjes als “zit, lig, turn, blijf” en ander kunstjes kon leren. Maar ik ben stiekum toch een beetje trots op onze “hond” en haar bazinnetje, die vijfde is geworden met alleen maar grote honden als trainbare herders en labradors boven haar. Ook heeft ze een nieuw hondenvriendje sinds afgelopen weekend in de vorm van een chocoladebruine labradorpup bij onze buurmeisjes. Heerlijk zo’n Page toiletpapierpup in pure chocoladekleur en een buurman die dat beest laat op de avond verplicht uitlaat omdat zijn dochters nog te jong zijn hiervoor.

Anyway, ondanks dat een flink deel van Nederland in de herfstcrisis zit, letterlijk en figuurlijk, we gaan gewoon door.

Share

Afgelopen donderdag heb ik na net geen vijf jaar probleemloze trouwe dienst afscheid genomen van mijn Volvo S40. Een van de meest fijne en prettige leaseauto’s waarin ik gedurende mijn al 18-jarige carriëre bij een firma in het midden van het land, mocht rondstuiven over ‘s-Heren wegennet. Zoals aan alles kwam er aan het al met een jaar verlengde contract voor deze zwarte 5-pitter 2.4 liter bolide uiteindelijk een einde, en met 102.697 kilometers en een beetje meters op de teller heb ik haar fris gewassen en uitgezogen achtergelaten op de parkeerplaats van mijn werkgever.

Het nieuwe monster wat hiervoor in de plaats moest komen woonde slechts 25 meter van deze parkeerplaats af bij de daar gevestigde Nissan/Renaultdealer. En nee, lieve lezers… het is uiteraard geen Renault no no no geworden, maar natuurlijk zo’n betrouwbare en rijk uitgeruste Nissan. Met een groot gezin met aanhang hebben we gekozen voor een van de verkoophits van dit merk, namelijk de QashQai, en dan de verlengde +2 versie. Deze stoere maar toch elegante cross-over, zoals dat heet, in de enige mooie kleur, namelijk zwart komt mijn ouderdom ook een beetje tegemoet, want met een heerlijk hoge instap en een pientere CVT automaat kan ik hierin de 50 grens wel zonder lichamelijke inspanning van de linkervoet doorkomen.

Ook schreef ik een aantal berichten over de komst van een nieuw gezinslid in de vorm van een sjiewaawaa? Nou, afgelopen zondag was het zover en mocht ik voor dat kleine keffertje vroeg mijn bedje uit. We hadden met de fokkers tussen twaalf en één uur afgesproken, maar aangezien zij tegen Valkenburg aan wonen, is dat een hele onderneming van ruim 225 km enkele reis. Uiteraard een mooie gelegenheid om de hierboven genoemde nieuwe bolide eens de eerste 500 km op de teller te geven, en te kijken of de terugrit met “hond” en gezin vlekvrij kon worden afgelegd.

Het echtpaar van “Diente de Plata” zoals de fokkerij genaamd is, en volgens ons een paar schatten van mensen, namen met enige moeite afscheid van Diente de plata la Inka, zoals het inmiddels bijna 1100 gram wegende crème-witte teefje origineel heet volgens haar indrukwekkende stamboom. Bij ons thuis zal ze overigens onder de naam Bailey bekend worden, ook bij onze drie katten. De oudste twee katten hadden zoiets van…oeps, wat is dat nu, vanaf een veilige hoogte bekijkend wat de kleine stuiterbak allemaal aan het keffen en grommen was tegen ze. De jongste kat, eentje die wel van spelen houdt had diezelfde middag al even wedstrijdje gerend door de tuin en de kleine hond alvast even voorzichtig laten voelen hoe een kattenpoot met ingetrokken nagels voelt op je neus.

Het laatste oude waar ik mogelijk snel afscheid van kan nemen is ons adres in Spikecity, want alhoewel tegen een bodemprijs, lijkt het erop dat ik de koper die ik zocht heb gevonden. Een en ander is in gang gezet, en tenzij de koper zijn zaken niet geregeld krijgt is de stek waar ik 17 jaar gewoond heb en waar één van mijn kids geboren is binnenkort ook verleden tijd.

Zo zie je maar, toch een beetje oud en nieuw….

Share

Nu had ik mijn mening tijdens een soort trailer van het programma al een beetje bijgesteld, omdat ik Johnny de Mol, telg van een televisiefamilie, geboren met een gouden gebakstel in zijn reet, en nog nooit zichtbaar enig talent tonend op TV, nu ineens serieus bezig zag en het lacherige om deze mensen eigenlijk in de “making of…” al ontbrak.

Wellicht moet Johnny zijn talent wel enigszins genetisch hebben meegekregen met een vader die als producer samen met Joop van de Ende letterlijk en figuurlijk steenrijk en succesvol is geworden, een opa die vroeger, en een moeder die zelfs nu nog de sterren uit de hemel zingt, en uiteraard tante Linda, die behalve looks ook nog eens een bovengemiddelde dosis intelligentie heeft, en ook buiten onze landsgrenzen furore maakte op TV.

Wat heb ik dan tegen Johnny? Tja, kijk eens naar hem op TV zou ik zeggen, liefst even zonder geluid. Een “vet” ogende kop met haar met een heel fout staartje, altijd acterende in goedkope tokkie TV series zonder diepgang, en kleding aan die wellicht trendy, maar zeker niet flatterend is, en wellicht niet of veel te vaak is gewassen.

Welnu, zelfs de schrijver dezes is niet te trots om toe te geven dat hij zijn mening af en toe even moet bijstellen, want na het zien van een aantal afleveringen van “Down met Johnny” moet ik toegeven dat ik, op zijn uiterlijk na, een heel andere kant van Johnny de Mol heb gezien. Elke suggestie dat het lachen om mongolen zou worden heeft hij vanaf de eerste minuut weggenomen, en ondanks dat deze mensen natuurlijk min of meer vertederend werken op het scherm, zie ik een Johnny de Mol die heel serieus zich inleeft in de keerzijden van het geestelijk en/of lichamelijk gehandicapt zijn in Nederland.

Ondanks zijn fameuze afkomst en achtergrond beleeft hij serieus, meelevend (maar zonder overdreven medelijden), humoristisch (maar niet sarcastisch), ontroerend en soms zelfs liefdevol dagen met diverse mensen met Down in deze serie. Mensen welke uiteraard wellicht enigszins gecast zijn, maar zeker niet de lachspieren doen aantrekken om hun handicap maar meer om de ontspannen en ongeregisseerde interactie met Johnny de Mol op alle gebied. Het is zeker geen heel diepgaand programma, maar er zitten toch momenten van diepte in die wellicht zelfs een traantje bij de kijker naar boven halen.

Dus moet ik toegeven dat Veronica qua tokkieniveau een stuk beter scoort in positieve zin vergeleken met bijv. campingzender SBS6, maar het ontgaat de gemiddelde kijker niet dat de gezichten van Veronica niet per definitie de meest voor de hand liggende zijn, met bijv. een Lange Frans en een Johnny de Mol.

Wellicht dat ik met 48 jaar te oud wordt voor moderne TV, gemaakt door mensen die een generatie of zelfs meer onder mij zitten, moet ik wennen aan het format waar de huidige generatie zichzelf mee identificeert, maar heel eerlijk, als dit het niveau is waar Johnny de Mol naar toe is gegroeid, dan heeft hij er wellicht een fan bij. Ik kijk in ieder geval naar “Down met Johnny” omdat het me op allerlei gebied boeit en zelfs ontroert, en dat is bij commerciële stations uitzonderlijk.

Alleen nog een keer een echte kapper en een rondje in een fatsoenlijke kledingzaak en het komt goed met hem…

Share

Vooruit dus maar, eerst maar even kort samenvatten wat we zoal hebben meegemaakt afgelopen weken. Het was een kleine 12 dagen voor carnaval toen er een mailtje van de KLM in de inbox plofte met hierin de mededeling dat vliegen naar Amerika nu buitengewoon goedkoop was, want ja, je moet wat doen om die jumbo’s vol te houden in tijden van economische problemen.

Ik moet wellicht even uitleggen voor diegene die niet mijn hele weblog hebben gelezen, dat ik zakelijk nogal wat van de wereld afreis, en dat ik daarom ook dergelijke lieve mailtjes van de KLM krijg, want hun frequent flyers leggen ze over het algemeen in de watten. Helaas ben ik altijd zakelijk op reis, en is bovendien de timing, om bijvoorbeeld bijzondere dingen als een formule 1 race te bekijken in onze vrije tijd, allerbelabberdst. Ik ben bijv een week voor de race in Australie daar, en twee weken voor de race op Sepang, en drie weken na de eerste nachtrace in Singapore…. en da’s jammer als echte race-fan.

Een van de steden in Amerika waaraan ik een stukje van mijn hart heb verpand is New Orleans, en nu was ik nog net op tijd voor het befaamde Mardi Gras (de door Frans/Amerikaanse invloeden gevierde vorm van carnaval in New Orleans). Dus kopte ik op een avondje net na de koffie in of mijn lief het leuk vond om met mij samen Mardi Gras te gaan vieren? Nou, dat was niet tegen dovenmansoortjes, en dus snel tickets boeken, een aardig hotel op Charles Avenue, tegen het French Quarter aan, en twee weken later zaten we in een vliegtuig naar New Orleans. Voor het eerst samen een weekje weg, zonder die kids, en 24 uur per dag alleen bij elkaar…. the ultimate test.

Zonder een lang verhaal ervan te maken was Mardi Gras en New Orleans meer dan geweldig, wat een feest, wat een lekker weer, en bovendien hebben we nu dingen gedaan die ik in alle keren dat ik er met een collega was niet heb gedaan, zoals het bezoeken van de Swamps, waar je alligators kan zien.

Een klein weekje later gingen we moe maar voldaan en met 6 kilo kralenkettingen en 258 foto’s in een business class stoel weer terug naar Amsterdam…. helemaal te gek.

En nu, nog geen maand later staat het koffertje alweer gepakt voor een 12 daagse trip naar de USA, alleen nu zakelijk. Een week Houston, gevolgd door een paar dagen Toronto, en afsluitend via Philadelphia, over Detroit weer naar huis. Vervelende is dat ik dus de zondag vlieg dat het ook nog eens zomertijd wordt, dus behalve de 7 uur  tijdverschil mag ik ook nog een uurtje eerder mijn bedje uit. Ach ja, laten we het dan maar gelijk goed doen met de jetlag.

O, ja, ik heb ook mijn nieuwe leasebak mogen uitzoeken na vijf jaar te hebben gereden in een hele fijne Volvo S40….. wat het er voor eentje is? Dat lees je wel als ik hem heb, maar ik verklap twee dingen…. hij is zoals al mijn auto’s zwart, en omdat ik bijna 50 ben heeft deze een automaat….

Share