Ron schrijft…

Schreef ik ongeveer een jaar geleden een heftig stuk over de vader van mijn liefje, en het engeltje op zijn schouder wat hem tegen alle statistieken in tot op de dag van vandaag op de aardkloot en in ons midden heeft gehouden, datzelfde engeltje heeft mijn eigen vader afgelopen nacht op zijn schouder gehad.

Na drie weken vakantie was het eigenlijk vandaag weer tijd om mijn aandacht weer onverdeeld aan mijn werkgever te gaan besteden, echter dit plan werd grof verstoord door een telefoontje van mijn broertje, gisterenavond rond half elf in de avond. Mijn vader had waarschijnlijk op het toilet een maagbloeding gekregen en ik moest me maar op het ergste voorbereiden.

Terwijl ik als een ware wegmisbruiker hals over kop naar de woning van mijn ouders reed, spookte het beeld van een jaar geleden door mijn kop, het zal toch niet zo zijn dat ik vannacht mijn eigen vader moet verliezen?

Na een dolle rit kon ik direct bij één van de twee ambulances binnen springen en, met achterin een trauma arts en een ambulancebroeder werd ik tijdens een vliegende rit naar het Erasmus MC met alle toeters en bellen bijgepraat over mijn vader. Ook de ambulancebroeder kwam met de mededeling dat ik me maar op het ergste moest voorbereiden, want hij had serieus veel (meer dan 2,5 liter) bloed verloren, en aan alle kanten deden ze achterin hun best om de nog steeds hevig bloedende man via infuus weer bij de vullen om nog enige circulatie te behouden.

Om 23.00 uur in Trauma 4 aangekomen ben ik nog even bij hem gebleven terwijl een heel bataljon aan artsen en verplegers de taken van de ambulancebroeders over namen. Zak na zak bloed, zoutoplossing en wat al niet meer werd er in het asgrauwe lijf van mijn vader gepompt, want de bloeddruk bij binnenkomst was nog slechts 42 over 20, of wel, nagenoeg niets. Na een zoveelste zak transfusiebloed kwam alles er via zijn mond weer uit, en om te voorkomen dat hij zou stikken in zijn eigen bloed werd hij pijlsnel op zijn zij gedraaid….. Mijn god, alsof je een hele emmer leegstortte.

Dat was ook het moment dat ik mezelf uit Trauma 4 heb teruggetrokken en op zoek ben gegaan naar mijn broertje, schoonzus, neefje en mijn moeder die als een stel dollemannen achter de twee gillende ambulances aan eveneens waren gearriveerd. Ik vond ze uiteindelijk in een soort wachtkamer voor families op de spoedeisende hulp, en begon de voor ons, maar zeker voor mij zo bekende periode van wachten wat er komen gaat. Mijn lief was met mijn zoons inmiddels ook gearriveerd, althans, de jongens kwamen binnenlopen zonder haar met de mededeling dat ze nog een aanrijding hadden gehad met een tram vlak bij het EMC. Gelukkig alleen maar blikschade aan de auto, maar dat kon er ook nog wel even bij.

Na de eerste eeuwigheid kwam de eerste hulp arts, samen met een van de broeders die ik aan mijn vader had zien werken binnen, en sloeg mijn hart een slag over…. wachtend op de mededeling die mogelijk slecht zou zijn. Gelukkig vertelde de arts dat ze hem naar IC hadden verplaatst, hem in slaap hadden gebracht en aan de beademing hadden gehangen, en dat ze nog steeds het lek niet hadden kunnen vinden, maar wel enige grip op de situatie leken te krijgen. Wij werden dus begeleid naar de IC op de tiende verdieping, naar het volgende wachtkamertje, waar al snel de dienstdoende arts zich meldde, en onomwonden vertelde dat het er heel slecht uitzag. Sjesus, het déja-vu gevoel bonkte in mijn kop, alsof ik een herhaling van vorig jaar zat te beluisteren.

Rustig legde hij uit wat het plan was, en hoe de vlag er nu bij hing, waarbij ze de bloeding zo goed en zo kwaad mogelijk hadden dichtgedrukt met een soort ballon die ze op hadden geblazen in de slokdarm, want het was dus niet de maag die bloedde, maar de slokdarm. Aangezien je met een bloeding als een waterval niet veel aankunt via de keel, was het plan om via de liesslagader helemaal naar boven te gaan en dan met een katheter proberen de lekkende ader tijdelijk te blokken met een prop, teneinde de bloeding onder controle te krijgen, want even voor de compleetheid, inmiddels had men al ruim 16 liter transfusiebloed moeten toevoegen om enige vorm van circulatie te behouden, en da’s toch minimaal viermaal de inhoud van een normaal mens.

Hij ging dus, nadat de arts had gezegd dat we hem (om wellicht mogelijk fatale afloop redenen) nog even mochten zien naar de tweede verdieping, afdeling radiologie, waar ze tot bijna 7 uur in de ochtend met hem in de weer zijn geweest.

Net voor zeven uur kwam een IC verpleegster langs met de vraag of wij al wisten dat hij weer terug was op IC, direct gevolgd door de arts die kwam vertellen hoe en wat. Men had zijn stollingswaarde weer op peil gekregen, want donorbloed stolt niet standaard, en ondanks dat het lek nog steeds niet gevonden/gerepareerd was, en de ballon er nog steeds inzat, leek het erop dat de bloeding gestopt was, en hij weer een normale bloeddruk had. De arts legde uit dat de dienstdoende MDL chirurg in de loop van de ochtend weer zou proberen de ballon te verwijderen en mogelijk lekkende aders te dichten, maar dat het verstandig was om naar huis te gaan en even adempauze te houden.

Aangezien mijn auto nog bij mijn ouders voor de deur stond, en we sowieso daarheen moesten ben ik met mijn broertje meegereden daarheen en is mijn lief met de jongens naar huis gereden. Ik was uiteraard nog niet boven geweest, maar mijn broertje had me al gewaarschuwd dat het toilet er dus niet uitzag, zoveel bloed er op de vloer en op de muren zat. Boven aangekomen dus even slikken, de zoete lucht van bloed in de neus, en aan de slag met een toilet wat eruit zag als een scene uit de “chainsaw massacre”, bloed tot een meter hoog op alle muren, een dikke laag gestold bloed, maaginhoud en uitwerpselen inmiddels aangekoekt op de vloer, een kleed in de gang vol bloed, en overal op het linoleum bloederige voetstappen van de ambulancemensen.

Bijna kokhalzend hebben we gedrieën dit “abattoir” zo goed en zo kwaad mogelijk schoongemaakt, de in de haast van zijn lijf geknipte kleding in een vuilniszak gepropt, samen met de oude lakens waarmee we de ergste smurrie hebben verwijderd, en uiteindelijk sprong ik rond 8 uur in de auto terug naar huis. Mijn moeder is met mijn broer en schoonzus meegegaan, want het arme mens in een leeg huis met de geur van bloed achterlaten was geen goed plan.

Vanaf 9 uur heeft mijn broer om de twee uur met de IC gebeld, en vanaf 13.00 uur heb ik dat overgenomen, want toen zat hij aan het einde van zijn latijn. Ik had in ieder geval al een uurtje semi-slaap gehad op de bank thuis, in mijn onderbewustzijn toch wakend op de telefoons die naast me lagen. Het laatste nieuws van de IC was dat de ballon eruit was en de chirurg meerdere lekkende aders had gerepareerd, dus doodbloeden kan hij niet meer, maar daar is dan tot op heden wel alles mee gezegd.

Men heeft nu wel de lekkage gerepareerd, maar nog niet de oorzaak gevonden, en dat is minstens net zo belangrijk, dus gaat men daar de komende dagen naar op zoek. Bovendien heeft hij waarschijnlijk ook bloed en andere rommel in zijn longen gekregen, en is zijn immuunsysteem met alleen maar donorbloed ook helemaal plat komen te liggen. Gelijk aan het verhaal van vorig jaar liggen zaken als infecties en longonsteking nog als grootste problemen op zijn weg, maar zelfs de arts die ons in eerste instantie heel eerlijk eigenlijk vertelde dat we met het slechtste scenario rekening moesten houden, vertelde toen hij weer terugkwam op IC dat hij dit eigenlijk niet had verwacht te bereiken.

Uiteraard is hij er nog lang niet, en gelijk mijn schoonvader voorzie ik een lange moeizame herstelperiode met allerhande bedreigende complicaties op zijn pad, maar het feit dat hij er nog is, is uiteraard behalve aan de kundige mensen van het EMC waarschijnlijk te danken aan hetzelfde engeltje als dat van mijn schoonvader, maar nu op zijn schouder.

In amper 12 uur tijd van “het glas is leeg” tot “het glas is halfvol”, zo staan wij er nu een beetje voor, want meer dan hopen en bidden dat hij herstelt, en zorgen dat mijn moeder gedurende die periode niet instort, kunnen we niet doen.

Engeltje…. dank je wel, en blijf alsjeblieft nog even op zijn schouder zitten tot het ergste voorbij is.

Update:

De uiteindelijke “score” aan transfusiebloed was achteraf bijna 21 liter !!!

Ja, ja zal je nu roepen…. da’s een inkoppertje zeg!!! Behalve dat het een waarheid als een koe is, schijnt het ook zo’n clichéonderwerp te zijn als je deze zin eens een gezelschap inkopt.

De reden voor deze geschreven gedachtenkronkel is overigens nog een stuk onschuldiger dan het onderwerp doet vermoeden, en is eigenlijk een soort van misverstand, onstaan omdat je sommige mensen in het algemeen, en meisjes in het bijzonder gewoon tientallen jaren niet meer hebt gezien.

Laat ik de spreekwoordelijke koe dus maar bij de horens vatten en toegeven dat ik zo’n twee jaar geleden tijdens een reunie van ons “trappenhuis” ineens oog in oog stond met een leuke dame, een jaartje of wat jonger dan ondergetekende, en dat ik van alle mensen die ik in de woonkamer wel had herkend, ik hier toch even stond van… wie is dat nu wel? En dat terwijl zij mij vol overtuiging begroette en er dus geen twijfel over kon bestaan dat ze mij goed kende.

Het bleek achteraf de dochter van onze benedenbuurtjes van weleer te zijn, een spichtig dun meisje wat voor zover ik me herinnerde net aan het puberen was toen wij verhuisden naar elders. En dat terwijl er nu toch een heuse vrouw met alles erop en eraan voor mijn neus stond, en er van het spichtige helemaal niets meer was terug te vinden. Gelukkig bleek ik niet de enige te zijn die dag die geen idee meer had wie deze dame was, dus bevond ik me in goed onnozel gezelschap.

Het leuke is dat we elkaar wellicht bijna 30 jaar niet meer hebben gezien of gesproken, maar dat er sinds die laatste ontmoeting weer een soort vriendschapsband aan het onstaan is, allereerst via mijn blog, via hyves, maar in de volle overtuiging dat we elkaar na de reunie weer eens zouden opzoeken. En gisterenavond was het dan ook zover, en met een huis vol housewarming visite was ook zij van de partij, tot groot genoegen van ons, maar ook mijn ouders, die haar uiteraard tijdens de reunie ook weer hadden ontmoet.

Het grappige was toch wel een soort deja-vu moment, want mijn jongere broer had de reunie niet bijgewoond en stond dus gisterenavond ook geheel onvoorbereid ineens oog in oog met deze leuke vrouw. Ook hij had zoiets van…. uhhhhh, ken ik jou dan, en uiteraard speelde zij het spelletje weer net zo leuk als twee jaar ervoor.

Kortom, kleine meisjes worden groot en veranderen zonder dat je er erg in hebt tot bijna onherkenbare vrouwen, zeker als je ze zo lang uit het oog bent verloren. Die meisjes hebben in dezelfde periode als jij en ik eveneens een leven geleefd met ups en downs, leuke en verdrietige momenten, en daar waar je dit soort zaken van vrienden en familie uiteraard meekrijgt, moet je dat op een avond als gisterenavond even bijpraten.

Binnenkort is ze jarig, en uiteraard zullen we indien mogelijk ook eens bij mijn kleine buurmeisje gezellig op visite gaan…

Volgens mij heeft iedereen dat wel eens, zo’n week dat alles tegen zit, alles misloopt, alles fout of stuk gaat of in elkaar dondert, en waarbij je dan instinctief eigenlijk even een tijdje wilt wegduiken. Diep onder je dekbed, oren in het kussen gedrukt en wachtend tot het voorbij is.

Het heeft er alle schijn van dat wij afgelopen paar dagen in zo’n “alles gaat mis” periode zitten, niet qua relatie hoor, maar wel alles eromheen. Afgelopen donderdag vol goede moed het huis in Spikecity nog even opgepoetst voor de Open Huizendag van 4 oktober in de hoop die éne koper tegen het lijf te lopen. Die zaterdag hebben we dus echt voor Jan met de korte achternaam van 11.00 tot 15.00 zitten wachten op die drommen geïnteresseerde mensen…. not dus, geen hond nog.

Een beetje teleurgesteld over de verspilde tijd en moeite op je spaarzame vrije dag dus terug naar ons stekje om daar van de oudste te horen te krijgen dat hij denkt dat zijn long weer eens is geklapt, iets wat hij begin februari voor de tweede keer al had, en net voor zijn achtiende verjaardag voor het eerst. Dus op naar de huisartsenpost, ditmaal van IJsselland, omdat mijn lief daar goede ervaringen mee had, en we eigenlijk nog geen nieuwe huisarts hadden na onze verhuizingen.

Bingo, weer een gedeeltelijk ingeklapte long, maar zoals laatst leek het erop dat hij na een dag observatie naar huis mocht van de dienstdoende arts. De longarts, die maandag weer aantrad dacht er echter anders over en vond dat er wat aan gedaan moest worden, om te voorkomen dat hij binnen afzienbare tijd voor de vierde keer zich mocht melden. Dus CT-scan, nog maar eens een foto, en maandagavond de mededeling van de arts dat hij de boel ging repareren, of wel… operatie. De man was overigens hoogst verbaasd dat men in het Ruwaard van Putten deze herstelwerkzaamheden al niet bij de tweede keer had gedaan, zelfs licht verbolgen klonk hij over zoveel slordigheid.

Ondanks dat longoperaties door minder invasieve technieken een stuk minder zwaar zijn, men gebruikt tegenwoordig een kijkoperatie genaamd VATS, is de reparatie zelf toch wel een redelijk pijnlijke, waarbij eventuele blaasjes op de long worden “geniet”, en vervolgens het borstvlies wordt weggehaald waardoor de long (die eveneens wordt opgeruwd) nadat hij is ontplooid zal verkleven met het buitenste borstvlies en hiermee de kans van opnieuw inklappen wordt terug gebracht tot minder dan 3%, waarbij normaal de kans op recidief meer dan 30% is zonder dit “plakken”.

Aangezien zijn moeder een aantal jaar geleden een dergelijke operatie ook heeft gehad, men is het er nog niet over eens dat klaplongen erfelijk zijn, anders dan dat het vaak bij lange slanke mensen (mannen van rond de 20) voorkomt, weet ik dat behalve de operatie er een stevige herstelperiode aan zit te komen met veel pijnonderdrukking. Maar goed, zonder complicaties is hij er dan ook wel vanaf en is de bij dit soort mensen elke keer groeiende angst dat het weer gebeurd weggenomen, waardoor je weer voluit kunt leven.

Het wordt dus weer een dag of wat heen en weer pendelen tussen B&R en IJssellandziekenhuis….

O, ja had ik al geschreven dat onze dochter maandagochtend haast haar sleutelbeen kapot heeft gemaakt op de rand van de WC pot ?… Nou, reken maar, uitglijden over een badmatje met een slaperig hoofd, en knal, bovenop de WC. Huppa, met nummer twee naar de huisarts, maar gelukkig niet gebroken, alleen gekneusd, dus…. pijnstillers, een paar dagen rust en bont en blauw. Goed nieuws, de WC was onbeschadigd.

Enne… de auto van mijn liefje was al een jaar hoognodig aan een beurt toe. Dus vorige week een (uiteraard kostbare) beurt laten geven, om erachter te komen dat de (garantie)reparatie aan een krukaspoelie, een bekend probleem bij Renault, binnen 48 uur al weer stuk was…. weer lampjes en toeters op het dashboard en terug naar de garage. Gek genoeg was de drie jaar oude accu de week ervoor ook al vernieuwd, en bleek dat ook deze nieuwe accu stuk was…. zou het aan de belabberde Franse slag onderdelen liggen bij dit merk?

Genoeg gepiept, al met al zijn dit van die dagen dat ik mezelf liever even terugtrek, verstop, doe of ik er niet ben, diep onder de wol en wachten tot het over is. Goed nieuws is dat het huis in Ommoord onder voorbehoud verkocht is, mits….. tja, laat ik de Goden maar niet verzoeken als ik de beurzen bekijk….

Wiskundig klopt er dus geen reet van de titel, maar in vele andere opzichten sinds kort wel. Op vele gebieden klopt deze formule sinds een week of twee als een bus.

Waarom zult u als lezer zeggen verdedigt de schrijver deze ridicule som? Nou, heel simpel, omdat alles na een dik jaar toch op zijn plek is gevallen in ons nieuwe gezin. Vroeg ik mij in eerdere blogs soms af waar ik na het werk heen moest rijden, welke kids in welk huis waren al dan niet alleen, sinds 16 augustus is de “Berkelse Bunch” kompleet en klopt alles weer.

Natuurlijk, er vallen nog vele zaken te doen en te regelen, want op alle gebied opnieuw beginnen is zowel fysiek als administratief een bijna rampenplan. Technisch gezien heb je alles minimaal twee keer, van de Senseo, via de wasmachine, de droger, de naaimachine tot het gereedschap en het glasservies. Maar goed, het is aan de andere kant zowel bizar als een opluchting om eens een 20-tal jaren spullen door te spitten en zonder pardon bij het grofvuil te zetten. Dit overigens tot grote ergernis van mijn oude buurtjes, want bij een parkeervak, ruim anderhalve meter hoog volgeladen grofvuil zetten andere mensen uit de buurt stiekum huisvuil. Vervolgens wordt ’s-nacht door de oud-ijzerboertjes even lekker door de stapel gegraven naar “waardevolle zaken” en scheuren er vuilniszakken die de mannen van de ophaaldienst dus niet meenemen.

De buurtjes zaten dus met een berg huisvuil die niet van mij was, en de enige die ze zagen sjouwen was ondergetekende. Dus lag er een boos briefje in mijn bus, samen met twee zakken huisvuil voor de voordeur, maar ja, de nieuwe buurtjes kenden ze nog niet, terwijl hij ook zeker een half parkeervak had bijgedragen met grofvuil.

Vandaag is fysiek ook mijn server verhuisd van Spijkenisse naar Berkel, omdat wonder boven wonder mijn provider zomaar 6 dagen eerder dan aangekondigd mijn ADSL verbinding op het nieuwe adres aanzette.

Terugkomend op de titel, 3+2=1, die slaat op drie mensen uit het ene gezin en twee mensen uit het andere gezin die samen als één nieuw gezin opnieuw beginnen. Met de nodige opstartprobleempjes, want eenieder moet weer een plekje vinden in een nieuw huis, waar nu in plaats van twee mensen ineens vijf mensen wonen en hun domeintje hebben. Mijn jongste kon dit jaar opnieuw na zijn vakantie verkassen van mijn ex, die ook haar plekje nu heeft gevonden in Rozenburg, naar ons, maar hij liep te piepen dat elke keer na zijn vakantie al zijn spullen in een verhuisdoos stonden en hij moest verhuizen.

Nou, ik beloof ze dat het verhuizen voorlopig even voor het laatst is, want een verhuizing gaat je niet in de koude kleren zitten, op alle gebied. Ik ben zielsgelukkig dat allebei mijn jongens weer onder mijn dak wonen, aangevuld met een prachtige dochter en een minstens net zo lieve vriendin.

Kortom, wat er ook gebeurt, wij komen er wel…. en voor een ieder die ons na aan het hart is, binnenkort gaan we ons nieuwe kasteeltje eens grondig inzegenen, en de verrassing verklappen we lekker niet…

Nog minder dan 14 dagen te gaan en dan is mijn status als inwoner van Spijkenisse over en bewoon ik een prachtig huis samen met mijn lieve vriendin en drie schatten van pubers in Berkel en Rodenrijs.

Geen files, geen klotenbruggen, geen tunnels, zelfs geen snelweg meer om naar het werk te gaan….. alleen dat al bevalt mij de afgelopen weken al pendelend tussen drie huizen fantastisch.

Maar is Spijkenisse dan slecht voor me geweest? Absoluut niet, ik heb er 17 jaar van mijn leven gewoond en geleefd, mijn jongste zoon is er geboren, beide kids zijn er opgegroeid en hebben hun school hier voor een groot deel afgemaakt, en ondanks de ups en downs in een ieders leven mag ik niet klagen over Spijkenisse.

Spijkenisse is altijd goed voor ons geweest, en daar ben ik zelfs dankbaar voor, ondanks de gestolen fietsen en de tot driemaal toe kapotgetrapte spiegel van mijn auto, ondanks de dagelijke portie files erin of eruit, ondanks de inbraak een jaar of 10 geleden, het blijft een leuke gemeente om in te wonen, zeker de wijk waar ik mijn stulpje had.
Ga ik Spijkenisse missen? Op sommige gebieden zeker, maar op andere gebieden absoluut niet, zeker nu ik in het Berkelse al op ontdekkingstocht ben geweest en erachter ben gekomen dat dat gebied nog echt landelijk is en ver weg van industrie en beton….

Ik ben sinds vorig jaar juni gestart met een geheel nieuwe periode in mijn leven, een periode waar Spijkenisse als basis niet meer bij past, maar waar ik wel 17 jaar herinneringen en vriendschappen achterlaat.
De vriendschappen zullen overigens altijd reden blijven om met regelmaat terug te keren in Spijkenisse, want aan vriendschappen moet je van beide zijden blijven werken om het tot een succes te maken.

Ik wens alle “achterblijvers” uit Spijkenisse minstens net zoveel geluk, liefde en gezondheid toe als wat mij is toegewenst, en ik hoop die en gene zo af en toe nog eens tegen het lijf te lopen.

Tja, ik denk dat iedereen dat wel eens heeft. Je komt redelijk versleten thuis van een hectisch dagje ploeteren voor je baas en je bent blij dat je in de tuin onderuit kunt zakken met een wijntje en een lekker bordje eten.

Zo ook voor ons gisterenavond, want na het eten kwamen een stel dierbare vrienden gezellig aanwaaien, en heerlijk met elkaar kletsend en aan het zoveelste glaasje wijn nippend rende het klokje hard vooruit. Het was dan ook ver na middernacht dat wij afscheid namen en nog even de tuintafel leegruimden, de lege flessen, blikjes, glazen en andere zooi in de keuken parkerend. Nog even neerploffen in de stoel in de woonkamer om dan pas te voelen dat je knap versleten bent.

Tijdens de gezellig voortkabbelende avond heb je eigenlijk niet door dat het steeds kouder wordt, en ook tel je de glazen wijn klaarblijkelijk niet zo nauwkeurig meer, maar daar kom je de volgende ochtend wel achter. Toen we even voor twee de deur dicht trokken en nog een laatste pafke rookten schoten de koude rillingen door mijn lijf en wilde ik eigenlijk maar één ding, ons warme bedje induiken en pitten. De man met de hamer stond voor mijn gevoel al achter de slaapkamerdeur te wachten op me, helemaal verrot was ik.

Het gebeurd niet gauw dat ik met een paar ijspoten het bed inschuif, maar dit keer voelde ik aan als een ijsbeer die net van de Noordpool afkwam. Doordat we aardig aan de wijn hadden zitten nippen was het evenwel niet zo lastig de slaap te vatten, en was ik voor ik er erg in had vertrokken naar dromenland, de armen van mijn lief nog om me heen voelend.

Vanochtend was het echter weer veel te snel 6.30, en het wollige, wat zompige gevoel in mijn hoofd herinnerde me eraan dat ik dat laatste glas gisteren wellicht beter niet meer had kunnen nemen…

Zo voelt het een beetje sinds afgelopen week. Het begin van de samensmelting van gezin “A” met gezin “B” had zijn start al gehad doordat wij allebei ons huis in de verkoop hadden gezet, met in ons achterhoofd dat het allemaal nog wel een maandje of wat zou kunnen aanlopen voordat er verhuisd zou gaan worden en meer van die ongein.

Maar ja, zoals wij elkaar plotseling hebben gevonden in de liefde, zo liepen wij afgelopen maand ook tegen het nieuwe huis van onze dromen aan, echt een plaatje van een huis in de 3B hoek, zoals Berkel en Rodenrijs, samen met Bergschenhoek en Bleiswijk in de volksmond heet, ook wel gemeente Lansingerland genoemd, en zoals we ook onze liefde voor elkaar nooit hebben bestreden, zo waren we virtueel uiteindelijk ook al een beetje gevallen voor dit kasteeltje van een huis, wat uiteraard op Funda te koop stond met een hoop foto’s.

Terwijl je weet dat je allebei nog een huis hebt, met bijbehorende kosten ga je toch naar een open huis, en vielen we beiden net zoals we voor elkaar zijn gevallen ook voor dit huis. Echt het gevoel van schoenen onder de kapstop schoppen en je geborgen en thuis voelen. Daarbij wordt dit huis nu nog bewoont door een stel schatten van mensen, die net zoals wij een aantal jaar geleden samen opnieuw zijn begonnen en nu besloten hebben om naar Zeeland te verhuizen.

Een stel mensen waar ik onder andere omstandigheden absoluut vrienden mee zou kunnen worden, dezelfde levensvisie, dezelfde lust voor het goede leven, kortom, behalve de klik op het huis was er ook direct de klik met de huidige bewoners, en dat is op zijn minst ook belangrijk. Maar ja, hoe ga je een extra huis van 350+ K euro betalen met nog twee huizen die nog geen nieuw baasje hebben? Dus toezeggingen doen kon eigenlijk niet.

Gelukkig heb ik al jaren een financieel adviseur die mij in goede en slechte tijden heeft voorzien van goede adviezen, dus een babbel met hem, rekenende met onze cijfertjes leerde ons dat er wel mogelijkheden waren om die periode zonder aan de geeuwhonger te hangen te overbruggen. Dus afgelopen zaterdag (vandaag dus) opnieuw afgesproken met de eigenaars van “ons nieuwe huisje”, en gelijk even de kids meegenomen, want daarvan hadden er twee nog niets gezien van het huis, behalve op het internet.

Toen we rond een uur of vier uiteindelijk weer richting het eiland reden, nadat we gezamelijk in “onze” tuin een flesje bubbels hadden opengetrokken op de afspraken het huis te kopen, realiseerden we ons dat we uiteindelijk een grote sprong in het diepe hebben genomen, maar dat we eind augustus dus eindelijk al ons nomadenbestaan, horende bij een LAT relatie, omruilen voor een permanente nieuwe stek voor ons hele gezinnetje.

Tegen die tijd horen jullie wel wanneer die stek officieel ingezegend gaat worden met een toffe housewarming…. tot die tijd…. spannend dus, en inpakken geblazen.

Nu kan ik natuurlijk de titel aanvullen met “anus, een mooi woord voor hol.”, zoals een songtekst van een liedje op een LP met ondeugende liedjes mij eens leerde, maar dat zou te eenvoudig zijn.

De A is deze week in eerste instantie de laatste letter van PvdA, en staat sinds kort niet alleen voor Arbeid en Allochtonen, maar ook voor A-sociaal. Zeker als we het over de arrogant regenteske houding van Eveline Herfkens gaan hebben, die ten onrechte 280.000$ huursubsidie voor een appartementje in New York kreeg, geassisteerd door de VN, en die het pertinent vertikt die duiten, die u en ik zuur bij elkaar hebben verdiend, terug te betalen.

Met de attitude en de arrogantie van een onschendbare, verwende diva steekt ze gewoon haar middelvinger op richting Nederland en daagt minister Verhagen uit vooral naar de rechter te stappen. Doen Maxime zou ik zo zeggen, al was het maar om die arrogante rotkop van een PvdA bitch te ziekstralen. Moet jij eens flikken bij de belastingdienst, iets niet terugbetalen, dan sleuren ze je per deurwaarder je huis uit als je niet uitkijkt. Nee Wouter, dit zijn de mensen die Nederland en de PvdA kapot maken, en ik juich dat laatste van harte toe inmiddels. Dieven moet je namelijk opknopen aan de hoogste boom, en er is voor de PvdA boom inmiddels een flinke wachtlijst onstaan.

De A is eveneens voor aanbieding, want vanaf heden hebben mijn lief en ik beiden, wel elk apart, een eengezinswoning in de aanbieding, ter voorbereiding van een samensmelting van gezin “A” en gezin “B” in een eveneens nog aan te kopen nieuw plekje in de omgeving. Spannend, want de huizenmarkt is niet bepaald turbulent te noemen, waardoor de vraagprijzen aan de lage kant zijn, mede ook omdat ons kabinet het inmiddels zo bont maakt met lastenverzwaring dat straks niemand nog een huisje kan kopen. Maar je weet nooit wanneer de goede gek bij jou binnenstapt en zegt “dat is het huis wat ik zoek“, dus duimen dat we allebei binnen niet al te lange tijd zo iemand tegenkomen.

De A is ook nog voor aangifte, want olé, olé, leuker kunnen we het niet maken, maar wel met meer fouten. De Televaag wist te melden dat duizenden voorlopige aangiften wel eens een paar duizend euro hoger of lager konden uitvallen dan verwacht, omdat er tijdens de automatische verwerking van de papieren E-biljetten iets niet helemaal tof is gegaan. Dus als je afgelopen week ineens een bedrag van zes cijfers op je bankrekening gestort krijgt, ga dan niet direct naar de Porsche dealer, want het kan zijn dat jouw storting ook een tikkie uit het lood is geweest.

Tot slot is de A voor bijzonder aardig. Een fotograaf kreeg bij Tros Radar de “warmste douche” trofee, omdat de goede man een ware zoektocht van zeven jaar had gemaakt naar de rechtmatige eigenaar van een setje foto’s met hierop de overleden kleinzoon van een eveneens lieve opa. Opa was uiteraard tot tranen geroerd toen hij na zeven jaar alsnog de verloren gewaande foto’s van de man kreeg, en ondanks de niet gespeelde bescheidenheid van de fotograaf…. waren er maar meer mensen die zo serieus begaan zijn met een ander.

De A is nu van…. afsluiten maar.

….zijn de bananen krom? Een standaard gezegde voor een vraag zonder antwoord of een grap.

Terwijl ik lui onderuit gezakt in de tuin zit, beschut tegen de felle namiddagzon door een grote parasol, en na het eten nippend van een bakje loeihete “dark roast” uit het niet meer uit mijn leven weg te denken Senseomachientje, kijk ik eens naar onze kat.

Deze heeft zich over zijn volle lengte op zijn linkerzijde gesmeten op de warme steentjes van onze tuin, en met zijn ogen dicht liggend in de schaduw, snuitje tussen de uitgestrekte voorpoten verscholen, sla ik hem zo eens gade. Wat een goudbruin leven heeft dat beest toch, beetje eten, buiten spelen, slapen, kroelen en dan het “repeat” en/of “shuffle” knopje indrukken, een zorgenloos bestaan lijkt het, zonder al te veel sores en voorwaarden.

Terwijl hij toch alle tekenen van bewusteloosheid ligt te vertonen, blijven zijn beide oren als een soort radarantennes draaien richting de geluidjes die hij om zich heen in zijn onderbewustzijn toch nog waarneemt, daarbij de bekende negerend, maar de onbekende volgend en desnoods even één oog openend om te kijken wat het is. Terecht vraag ik me af wat er in dat kleine kattekoppie allemaal rondspookt als hij zo ligt uit te buiken van alweer een gourmet maaltijd.

Voordat ik het besef mijmer ik over het waarom, de eeuwige, nauwelijks te onderdrukken nieuwsgierigheid die mens en dier in zich lijken te hebben, want waarom doe je het ene en laat je het andere? Waarom erger je je aan gedrag van anderen terwijl je zelf ook niet altijd de meest galante  en attente persoon bent voor je omgeving? Waarom betaal je jezelf bewusteloos aan belastingen en kom je daar niet tegen in opstand? Waarom vind je de ene persoon aardig en kan je de andere niet uitstaan? Waarom is het ene lekker en het andere vies?

Maar nog belangrijker dan de triviale vragen in het leven, vraag je jezelf af waarom je zo ontzettend veel van een ander kan houden, zonder voorbehoud en voorwaarden te stellen, en of die ander dat ook zo ervaart, en waarom dan wel niet.

Een gezellig gesprek aan tafel gisterenavond met mijn oudste zoon over de soms wazige onderzoeken die geleerden uitvoeren om iets aan te tonen, leidde tot de conclusie dat het weten van het antwoord onherroepelijk weer leidt tot een vraag, en je dus de basis hebt voor een nooit afgerond onderzoek.

Hebben kinderen tijdens hun eerste jaren op een gegeven ogenblik een “Nee” periode, en is het antwoord op elke vraag “Nee”, zonder uitzondering hebben ze ook de “Waarom” periode, en krijg je als ouder op elk antwoord wat je ze geeft de vraag: “Waarom?” De periode dat je tot wanhoop gedreven moet zoeken naar een antwoord waarop ze geen “waarom” meer kunnen stellen, wetende dat je dat niet gaat winnen, terwijl je jezelf meermaals afvraagt: “Waarom”.

Als ik het aantal vragen hier zo eens optel na een kwartiertje schrijven en corrigeren, toon ik direct aan dat mens en dier van nature op zoek zijn naar antwoorden op vragen, om aan de antwoorden weer vragen te kunnen knopen. Eigenlijk wel een bizarre bezigheid die we erop nahouden toch?

Weet je wat? Zodra ik weet waarom de bananen krom zijn zonder met het antwoord te komen dat ze anders niet in hun schil passen, laat ik het jullie weten.

Tot die tijd blijft het gewoon één van de vele “Waarom” dingetjes. Het Engelse gezegde “Curiosity killed the cat” zal ik aan die slapende wit/rode “je-weet-wel” kater van ons maar niet uit gaan leggen.

Met het risico alsnog de toorn van die schat van een leasedochter over me af te roepen, moet ik toch even mijn ei kwijt over de titel.

Die lieve schat wordt op 4 mei aanstaande namelijk 16 jaar oud, en in een vlaag van “eerlijke onnozelheid” heeft mijn lief haar dochter een scooter voor haar verjaardag beloofd, in de “ruimste zin van het woord” lijkt het nu. Op zich natuurlijk al een heel prettig cadeau, want mijn zoons hebben allebei zelf voor hun gemotoriseerde vervoer moeten werken of hun eigen geld hieraan moeten spenderen. Maar dan komt het….

Deze langbenige blonde dame heeft haar zinnen gezet op een Vespa scooter, de Rolls Royce onder de scooters als ik de kenners mag geloven, want met een prijskaartje wat kan oplopen tot 4 mille voor een beetje leuk opgepimpt modelletje, is het de allerduurste scooter die je nieuw in de reguliere handel kunt kopen. En daar zit hem nu net de kneep, het budget wat mijn liefje voor deze gulle gift had voorzien was de helft van die 4 mille, inclusief helm en verzekering, op zich nog steeds een geschenk waarvoor een 16-jarige dame onder andere God, Allah en mammalief op haar blote knietjes moet bedanken denk ik dan.

Aangezien nieuwe Vespa’s dus ver boven budget lagen zijn wij afgelopen weekend even op tweedehands scooterjacht geweest bij twee grote scooterdealers in de randstad, en wat blijkt…. Vespa’s zijn zo zeldzaam tweedehands dat ze zelfs als ze compleet aan gort gereden zijn nog steeds meer dan 2 mille moeten opleveren. Ook op de grote internetsites als marktplaats moet je voor flink afgereden Vespa’s nog steeds de knip verder dan 2000 tot 2500 euro opentrekken, want ja, het is een gewild scootertje, dus kan de prijs omhoog.

Aan de andere kant zijn er natuurlijk buiten Vespa nog vele andere leuke merken op de markt, waaronder Sym Mio, een Japanse Vespa retro kloon met een heel vet Harley-achtig kontje, die nieuw in de special versie nog ruim onder de twee mille over de toonbank gaat. Daarbij krijg je dus ook garantie en rij je niet met de ellende van een ander. Vergis je niet, want scooters hebben een nogal hoge slijtage, en na een jaar of drie á vier kan je voor vele honderden euro’s allerlei dure onderdelen gaan vervangen die dan kapot zijn.

De verkoopster van één van de dealers die we hebben bezocht heeft echt haar best gedaan om mijn leasedochter ervan te overtuigen dat een nieuwe Sym helemaal op haar kleuren en stijl gepimpt een echte meidenscooter was waarvan ze geen spijt zou krijgen, en dat een Vespa bovendien veel zwaarder was en duurder in verzekering en onderhoud, en aangezien ze financieel nog helemaal afhankelijk is van mamma, en er ook een niet al te goedkoop paard op stal staat, tikken die getallen ook aardig door.

Na de nodige aarzeling kreeg ze haar uiteindelijk zelfs zover om eens op een Mio in de winkel te gaan zitten, met bijpassende stoere vliegeniershelm erbij enzo, kortom…. ik vond het een mooi plaatje. Haar enige reactie was echter: “Ik heb er niks mee…”. Dat verbaast me aan de ene kant niet zo zeer want het is een nogal mode en trendgevoelig meisje, haar favoriete designer spul is o.a. Burberry, en zelfs haar paard moet het ontgelden in deze merkrage, maar aan de andere kant is het een leuke meid die zelfs een aardappelzak modebewust kan dragen.

Daarbij zijn scooters als Vespa en Yamaha Airox nu ongeveer het handelsmerk geworden van de uitkeringstrekkende Sjonnies, Anita’s en Mocro’s, ofwel de Tokkies en uitvreters van Nederland, iets waar ik me niet bij thuis zou voelen, maar ja, voor mij is een scooter dan ook een makkelijk vervoermiddel wat me betrouwbaar van A naar B brengt zonder dat ik me zorgen hoef te maken over technische mankementen of de steelgevoeligheid ervan. Voor haar gelden dit soort praktische zaken klaarblijkelijk niet en laat ze zich verblinden door de subversieve aura van bling-bling die de paupers van Nederland zo graag tentoonspreiden zonder het te kunnen betalen.

Dus lieve schat, als je mijn weblog meeleest…. met je vriendje heb je wat, met zoiets doms als een gemotoriseerd vervoermiddel in de vorm van een scooter dus niet. Modegrillen… ik heb er echt helemaal niks mee…