Ron schrijft…

Het is zover, althans, zo voelt het een beetje nu. Mijn oudste zoon studeert HBO Dier- en Veehouderij, en zit in zijn laatste jaar. In dat jaar zit een (buitenland) stage van 16 weken, en ook hij wilde absoluut naar het buitenland hiervoor.

Hij is dus aan het regelen geslagen, heel zelfstandig, dus zonder al te veel hulp van ons. Contacten leggen met mogelijke stagebedrijven, contracten regelen, woonruimte regelen, studiebeurzen omzetten en bijregelen, kortom als een echte volwassene je aankomende verblijf in het buitenland zo goed als mogelijk plannen en zorgen dat je weet waar je heen moet, bij wie je moet zijn enz, enz…

Waarom heb ik op dit moment dan zo’n dubbel gevoel? Aan de ene kant is het een gezonde, intelligente en communicatief (tot op het arrogante af) zelfverzekerde jongeman van 21 jaar, die waarschijnlijk niet in zeven sloten tegelijk loopt, maar aan de andere kant is thuis wonen, eten, drinken en roken toch wel erg makkelijk. Wat dat betreft heeft hij dus nagenoeg nul levenservaring op het gebied van voor jezelf moeten kunnen zorgen. Je eigen eten maken, je eigen wasje doen, je eigen financiën regelen, en zorgen dat je in Hongarije 5 maanden lang (hij zit er namelijk 20 weken) je eigen broek kan ophouden. Als hier een vuile onderbroek rondslingert dan weet hij dat dat ding uiteindelijk gewassen en gevouwen weer in zijn laatje eindigt en dat hij aan het eind van de dag kan aanschuiven bij het eten, en dat er altijd wel een koud biertje, cola en Baccardi in huis is. Vijf maanden op jezelf, zonder even snel met ons ruggenspraak te kunnen houden als hij even een advies nodig had of even zijn hart wilde luchten. Geen nachtelijke vader-zoon discussies de komende maanden meer…

Vanochtend heb ik hem met tranen in de ogen en een brok in mijn keel als laatste van het hele gezin een dikke knuffel gegeven toen hij in zijn stoere Ka op pad ging om in twee dagen helemaal naar Gyor in Hongarije te sturen, ook al iets wat hij nog nooit heeft ervaren, zo’n lange rit met als enige aanspraak je radio, en navigerend door voor hem onbekend terrein. Ik hoop dat hij een geweldige periode gaat beleven in het verre buitenland, en dat hij met een stuk levenswijsheid en ervaring uiteindelijk ergens in juni weer voor de deur staat. Een veranderd, wijzer mens, met een onbetaalbare dosis nieuwe levenservaring die hem sterker heeft gemaakt….

Wij blijven hem uiteraard volgen, want zoals een echte buitenlandstudent houdt hij een reisverslag bij (heel stoer in het Engels) op http://timhartendorp.waarbenjij.nu, en uiteraard is er Skype waarmee hij zonder dikke telefoonrekening met ons en zijn opa en oma even kan bijkletsen. En hij weet dat we in het ergste geval binnen 12 uur daar staan…

Blijf ik over met het gevoel dat wij hem gaan missen, zijn leuke momenten, zijn af en toe irritante momenten, maar ja, dat hoort dan waarschijnlijk bij het loslaten van je kinderen. En het is maar voor vijf maanden…. zucht…

‘t Is wat? Al die sneeuw ineens? Onze kids her en der in het land onderweg naar huis van familie of van werk, en geenfile.nl die even doodleuk meer dan 3000 km file afroept over ons. Gelukkig zijn ze allemaal heelhuids, zij het met flink wat extra reistijd op het nest gearriveerd.

Een nest wat overigens ook van voren en van achteren stevig onder de sneeuw lag. Mooie verse witte sneeuw, niet van die stuifpoedersneeuw, maar van die stevige waar je mooie sneeuwballen van kan maken. Onze buurtjes waren dan ook met hun dochters en een door het dolle heen zijnde labradorpup buiten heel hard aan het klussen om een paar mooie sneeuwpoppen te maken, en ook wij hebben ons even buiten gewaagd, al was het maar om de broodnodige neuspenen even te regelen voor de meiden.

En toen kwamen onze grote kids en aanhang thuis, even voor de vorm, op de meiden na allemaal boven de 18 jaar. En ook zij zijn lekker buiten geweest samen met onze chihuahua, die het ook helemaal te gek vond, en het -vreemd genoeg- helemaal niet koud had. Nu staat er voor onze gedeelde voortuin een betonpaaltje, en voor we er erg in hadden stond er ineens een enorme sneeuwpop in de vorm van een kat die nog het meeste op Garfield leek. Stevig gesteund met een betonpalen ruggengraat, een sjaal om, echte poten, buikje en alles wat erop en eraan hoort.

Zo zie je dat een beetje ouderwetse sneeuwpret niet voorbehouden is aan kleine kinderen, maar dat ook onze grote kids er een paar uur dikke lol aan hebben beleefd.

Laat ik eens een geheimpje verklappen aan jullie. Schreef ik een tijd geleden na zijn plostelinge overlijden over de “King of Pop“, de freaky, niet te bevatten artiest Michael Jackson, en dat dit een verlies is voor de muziekwereld. Ergens had ik zoiets van, het lijk ligt net en er volgt onherroepelijk een hele stroom van opnieuw uitgebracht materiaal van hem. De een zijn dood is tenslotte het brood van de broodkraaien en de familie, die de komende 70 jaar, in ieder geval in Nederland nog de auteursrechten op Michael’s muzikale legacy hebben, en de baten die hieruit voortvloeien.

Ik kreeg dan ook een soort knoop in mijn maag toen een TV commercial aankondigde dat, notabene Trijntje Oosterhuis met een nieuwe CD uitkwam, getiteld “Never can say goodbye”, een album met veertien tracks van de nog jonge Michael Jackson. Mijn eerste reactie was, verdomme Trijntje, jij ook al iets aan het lijk pikken? Dat heb jij toch niet nodig met jouw talenten?

Nu moet ik eerlijk toegeven dat ik iets heb met Trijntje, ok, laat ik maar roepen dat ik een liefhebber ben van haar muziek, met name de latere albums die meer jazzy zijn en vele mooie ballads bevatten, vaak in een intieme ”huiskamer setting” qua begeleiding. Wellicht ook omdat ik tijdens mijn jeugd haar vader, Huub Oosterhuis, vanachter de speeltafel van het kerkorgel meermaals heb vervloekt om zijn onzingbare religieuze arrangementen voor kerkkoren. Ik was dan ook verbaasd dat de kinderen van Huub wel het melodische talent hadden wat ik bij papa Oosterhuis altijd heb gemist. Maar ja, als zeer religieus man, betrokken bij zijn kerk, kon hij wellicht niet anders dan dit soort a-melodische Nederlandstalige riedeltjes te schrijven, als tegenhanger van het Gregoriaanse werk wat het in de moderne kerk niet meer zo goed deed, al dat maffe zangerige latijns wat Jan met de pet sowieso niet kon meezingen met de voorganger.

Ok, genoeg over mijn muzikaal-religieuze frustraties jegens papa Oosterhuis, terug naar mijn schrikreactie dat nu juist Trijntje, die ik nog zag schitteren naast Lionel Ritchie in Symphonica in Rosso, die hiervoor een prachtige tribute album had uitgebracht met werken van Burt Bacharach, nu in mijn ogen bijna heiligschennis had gepleegd door de koning van de popmuziek te durven imiteren? Zeer bevooroordeeld was ik dus toen ik het album ging beluisteren, met het idee dat ik deze in mijn ogen nooit goed geslaagde imitatie van Jackson waarschijnlijk als enige album van Trijntje niet zou kopen.

De eerste track streelt direct het oor met het prachtige subtiele acoustische gitaarspel van Leonardo Amuedo, aangevuld met de ietwat nasale stem en het prachtige timbre van Trijntje, en het kippenvel kroop over mijn armen. Mensen, dit is gewoon griezelig goed, niks goedkope imitatie van de niet te imiteren Jackson, maar een subliem eerbetoon aan zijn vroegere werk. De prachtig uitgebalanceerde tracklist, met onder andere het emotionele “One day in your life”, begeleid door exceptioneel goed en ingetogen gitaarspel en her en der aangevuld met de zoete saxofoonpartijen door die andere superartieste die Nederland heeft voortgebracht, Candy Dulfer, maken het album tot een heerlijke collectie muziek, goed voor een uurtje dik kippenvel en wellicht een traan. De pure eenvoud van deze opnames tonen eens te meer aan hoe goed deze nummers van Jackson in de basis zijn, en dat ze mits gezongen zoals bedoeld los van de uitvoerende artiest klinken zoals ze bedoeld zijn.

Of je nu een fan bent van Michael Jackson of van Trijntje Oosterhuis, of van allebei of geen van beiden, dit is voor iedereen die van muziek houdt een absolute must have in je CD collectie, puur, subtiele eenvoud, oorstrelend goed.

Damned Trijntje, you did it again!

Laat ik het eens hebben over de SBS6 TV hit van het moment, Popstars 2009, de “talentenjacht” van Nederland, op zoek naar een popster. Het geheel aan elkaar gekletst/gezwetst door Nederlands bekendste aandachtsgeile poepster, Gerard Joling met aan zijn zijde de vrolijk quasi emo meekwebbelende Nance.

Waarom een stukje over Popstars? De basis hiervan ligt in het feit dat ik dit programma bijna gedwongen meekijk met dochterlief, die iets heeft met één van de kandidaten, namelijk Dewi, een mening die ik overigens muzikaal deel. Het meest vermakelijke van dit programma zijn over het algemeen de auditierondes in het land, waarbij iedereen die denkt te kunnen zingen zijn of haar kunstje mag gaan doen ten overstaan van de strenge jury. Dit leverde in het verleden al meermaals bankvoer van Robert Jenssen op, meestal de absoluut niet muzikale lachtrekkers van deze audities.

Inmiddels zit Popstars in de fase van de live-shows, waarbij de kandidaten nummers die ze niet zelf kiezen uit diverse genres nu voor een zaal vol publiek live ten gehore moeten brengen, en waar ze na afloop van de jury commentaar en punten voor krijgen. Uiteindelijk bepaalt de kijker door te bellen naar een 0909 nummer of een SMS wie er in blijft en wij er in een sing-off uiteindelijk wellicht toch nog door mag of naar huis.

Even over die jury dan? Henk-Jan, een man uit de muziekbranche, met een vaak nuchtere recht voor zijn raap reactie op de (wan)prestaties van de zangers en zangeressen, vaak tot ongenoegen van de “absoluut onpartijdige” fans op de tribune. Dan de inmiddels 60-jarige, in haar tweede jeugd zittende, overdreven Amerikaans accent onliners boerende, immer middelmatige zangeres Patricia Paay. Sinds haar scheiding van Adam Curry gedraagt ze zich overal waar ze maar zendtijd krijgt als een loopse teef, en het commentaar wat ze afgeeft zegt meer over haar eigen geilheid en die van haar dochter dan over de talenten op het podium. Als hekkensluiter Maurice, eveneens iemand uit de muziekbranche, die ondanks dat hij het soms oneens is met Henk-Jan in de meeste gevallen de juiste nuchtere kijk heeft op zaken.

En toch kan ik bepaalde verborgen casting agenda’s bij de drie vakmensen soms bijna proeven, alles voor de kijkcijfers, ten koste van de kwaliteit. Paay zit daar gewoon als beeldvulling en heb ik maar zelden iets vaktechisch verantwoord horen zeggen, maar soms vraag ik me af of de beide heren dezelfde zanger of zangeres hebben gehoord als ik?

Wat geeft mij het recht zo kritisch te zijn op dit programma? Tja, ik ben geboren in een heel muzikaal nest, en ik ben gezegend met een absoluut gehoor. Waarom ben ik dan geen muzikant of popster? Ik had gelukkig op tijd door dat je in Nederland polderland niet makkelijk een boterham kan verdienen als beroepsmuzikant. Dat neemt overigens niet weg dat ik niet zou horen of iets vals of zuiver is, of iemand makkelijk zingt of staat te strotpersen, en uiteindelijk of iemand het talent heeft om te kunnen zingen, of als mooi poppetje door pappa en mama het vak ingeluld wordt hopende de ouders te worden van een beroemdheid, wat weer goed is voor je oude dag.

De simpele graadmeter bij mij, iemand die overigens van een heel breed repertoire aan muziek kan genieten, is simpelweg het kippenvel op mijn armen. Bij sommige talenten komen die haarzakjes al na een paar noten spontaan in actie, en bij anderen zijn dat eerder de haren in mijn nek die gaan staan, samen met mijn vullingen die knarsen bij het aanhoren van zoveel onzuiver gekweel. Wat mij bij een talentenjacht ook enigszins irriteert is het feit dat er op het podium dus niet allemaal nieuwelingen staan, en dat ik behalve Dewi op herhaling (die overigens een kippenvelstem heeft) ook moet luisteren naar een paar uitgerangeerde soapies en z.g.n. mystery-talenten uit andere hoeken van het TV vak?

Wat is eigenlijk een popstar? In Nederland is en blijft dat voornamelijk een zingende nobody met een clubje trouwe fans die al zijn/haar CD’s kopen. Internationaal kan je het aantal succesvolle Nederlandse artiesten op de vingers van twee handen tellen. Iedereen kent Robbie Williams, Celine Dion en Paul McCartney, maar wie kent de winnaars van vorige Popstars en X-factor nog? Hoe is het met Boris? Wie kent de mooie en mysterieuze Hindt nog, of Brandi, Steffi en Deon, winnaars van Popstars 2008? Jullie hebben recent nog een CD gekocht van Lisa, de volslanke superkippenvelstem die X-factor won? Nee? Dat is dus het perspectief voor deze talenten, een beroepsentertainer worden in een landje wat op de muziekmarkt nagenoeg onbekend is, en slechts sporadisch internationaal doorbrekend talent voortbrengt.

Als ik zie hoelang gasten als Robin nog in de show blijven, gebaseerd op SMS en belstemmen, dan vraag ik mij terecht af wat voor mensen deze gozer goed vinden? Zingen kan hij niet, althans niet zuiver, het enige wat hij klaarblijkelijk heeft is een lekker lijf en koppie met mooie ogen. Het zullen dus wel voor het overgrote deel op de bank soppende bakvissen zijn die op hem stemmen, zichzelf niet realiserend dat hij zo homo is als hij mooi is en zich laat uitwonen door babyfluisteraar Derek Ogilvie. Hetzelfde geldt voor de mooie half-Indische Emmily, lief poppetje waarop menig puisterige puber zich al SMS versturend aftrekt, maar zingen? Nee, elke noot komt eruit met het gemak van het uitpersen van een te harde drol op het toilet. Maar wel trotse ouders op de tribune die Henk-Jan oprecht, maar muzikaal onterecht een enorme lul vinden.

Anyway, na vanavond zijn mijn winnaars min of meer bekend, ik vrees alleen dat het plaatje, lekkere koppie, strakke tieten, mooie ogen en lekker kontje wellicht meer tellen dan de echte zangstem en de performance, dus heeft Dewi met haar 29 jaar al bij voorbaat een achterstand. Maar ja, zij heeft tenminste al een manager en een zangcarriere, en dat moet de rest nog maar zien te bereiken.

Even voorop gesteld dat HIV of AIDS een ziekte is die je niemand gunt, en dat het bestrijden, of beter nog, voorkomen ervan hoog op het lijstje van elk land, elke overheid en uiteraard ook elke ouder moet staan. Toch wil ik even stekelig reageren op een bericht deze week van “Stop AIDS now“, die via de media kopte dat Nederland verantwoordelijk was voor 120.000 meer AIDS doden in Afrika, omdat onze minister Koenders moet bezuinigen op ontwikkelingshulp en andere prioriteiten stelt dan zij graag zien. Er gaat dus minder geld naar Afrika en deze club. Op hun website koppen ze dat “de grootste verliezers van de credietcrisis in Afrika wonen”, om het schuldgevoel nog even op scherp te zetten, want in Nederland is er uiteraard niets aan de hand wat crisis betreft, en alle werkelozen zullen ze dankbaar zijn voor een dergelijk denigrerende uitspraak.

Hoezo Nederland verantwoordelijk voor 120.000 AIDS doden? Zorgen wij ervoor dat die mensen besmet raken? Een werelddeel waar machtige mensen in regeringen roepen dat knoflook, bietjes, citroen en Afrikaanse aardappel veel beter werken tegen AIDS dan de reguliere medicatie die de Westerse landen naar Afrika sturen? Een werelddeel waar één van de leiders, meneer Zuma van Zuid Afrika, roept dat een douche nemen na onbeschermde seks met een andere vrouw dan zijn eigen vrouw, te hebben gehad “ruim voldoende was ter voorkoming van besmetting met HIV”? Is het de schuld van Koenders dat ook zijn departement moet bezuinigen en hij andere, wellicht betere, meer effectieve doelen voor ogen heeft voor het mindere budget wat hij nog krijgt van Wouter Bos?

Kortom, de vileine en ongenuanceerde beschuldiging aan ons adres, die “Stop AIDS now” de wereld in heeft geholpen is niet meer dan een enorme schop in de onderbuik van het geweten van de Nederlander, want ook zij snappen dat bovenstaande alinea de grootste bron is van alle HIV besmettingen in Afrika, en niet het feit dat Nederland de subsidie aan derde wereld landen kraan flink dichtdraait in een economische crisis. En met het dichtdraaien van die kraan ook de geldstroom naar “Stop AIDS now” stopt of minimaal wordt. Natuurlijk mag je als “goede doelenclub” ageren tegen het snijden in je inkomsten, maar roept deze club dit niet meer uit eigen belang dan het belang van die Afrikaanse negertjes die het gezien bovenstaande nooit gaan snappen? Vrijen met een condoom? Welnee, onze president roept dat jezelf wassen erna voldoende is, en onze minister roept dat bovenstaande groenten HIV en AIDS kunnen genezen. Hoe dol wil je het maken dan?

Pas schreef een promovendus van de universiteit van Twente dat “hulp Afrika arm hield”, en dat men niet met geld een arm werelddeel moet helpen, maar dat men daar mensen een vak moet leren om voor eigen inkomen te zorgen, in plaats van apatisch tegen de hut leunend de hand ophouden bij rijke Westerse landen. Dat laatste is namelijk letterlijk dweilen met de kraan open als je het mij vraagt. Tja, mijn wijze opa riep al “Zij die niet werken zullen niet eten”, alsof de koe en deze waarheid nooit van elkaars zijde geweken zijn.

Nee, “Stop AIDS now” gooit op een banale manier haar eigen reputatieglazen in met een dergelijk stupide uitspraak, want zolang je geld pompt in mensen die het niet willen leren is het ons geld weggegooid en eindigt het waarschijnlijk in de zakken van corrupte machthebbers. Sowieso ben ik voorstander van het afschaffen van allerlei subsidies aan zichzelf in stand houdende clubjes met goede doelen of andere culturele redenen. Als je persé wilt helpen, wat je goed recht is, dan emigreer je maar en ga je het ze eigenhandig leren en voordoen. Geld maakt in dit geval niet gelukkig. Een beetje jammer, want voor de rest is het doel van deze club uiteraard prima.

De regelmatige lezer van mijn verhaaltjes weet dat ik regelmatig de globe afstruin voor mijn werk, en dat een globale economische crisis hieraan aan alle kanten knabbelt.

Het reisbudget is, heel tegenstrijdig aan de crisis, overigens niet verminderd, echter de perks, de geneugten die aan dit onregelmatige leven vastkleven als positieve zaken, zijn door luchtvaartmaatschappijen als KLM gereduceert tot rechtstreekse beledigingen aan hun clienten, de mensen die de toko nog in de lucht houden.

Nu stond er aankomende week een trip Canada van een week gepland, mede omdat dat land de grootste oliereserve van de wereld heeft, echter dat het nogal lastig is om deze bron aan te boren. Het zwarte goud zit namelijk niet zoals in het midden oosten netjes in een bron onder hoge druk onder de aardkost, maar is vermengd met zand vlak onder het oppervlak (zgn teer/zand), wat de kosten voor winning een bak hoger maakt dan bij onze Arabische vriendjes, waar het nagenoeg gratis de grond uitspuit.

Had ik dus mijn koffertje klaarstaan voor de kou, dikke jas, winterkleding…. helaas, change of plans…. Zondag spring ik wel in een vliegtuig, echter niet naar Canada……. maar naar Kuala Lumpur….

Een tikje langer vliegen dan Canada, en een flink eind warmer en vochtiger, met ruim 35 graden en 97% luchtvochtigheid. Ach ja, korte mouwen inpakken, lange mouwen weer op het hangertje, en op naar de geweldige Maleisische keuken.

Jullie moeten het dus weer een weekje zonder mij doen…. ik zit aan de satêh en de koude Tiger…. wat een kudtbaan heb ik toch

Eindelijk weer eens tijd om wat gedachten aan het digitale papier toe te vertrouwen. De klok is inmiddels weer terug op normale tijd en verdomd, daar heb ik meer last van gehad dan de regelmatige jetlag die ik heb van mijn vele trips naar de USA of Azië.

Het hangt waarschijnlijk ook samen met het weer, de blaadjes die weer van de bomen vallen, de zon die minder gaat schijnen en allerlei andere verschijnselen die gepaard gaan met deze tijd van het jaar.

Daar waar mensen, die het moeten kunnen weten, roepen dat er licht schijnt aan het einde van de tunnel genaamde de economische crisis, en wij als olie en gastoeleverancier eigenlijk tot halverwege dit jaar niet of nauwelijks iets gevoeld hebben ervan, lijkt ook bij ons nu de stilte te vallen. Ondanks dat de beurs weer langzaam opkrabbelt, op een paar banken na de grootste klappen gevallen zijn, lijkt het in de olieindustrie nu uiteindelijk ook raak te zijn.

Shell, onze Nederlands/Engelse trots kondigt aan dat er 5000 man uitgaan, vanwege tegenvallende winst van slechts drie miljard euro. Drie miljard euro winst!!!! OK, dat is 72% minder dan vorig jaar, dus reden om je als Shell zorgen te maken? De vraag naar olie lijkt sterk te dalen en de olieprijs stijgt weer stevig. Ik mocht vanochtend bij een pomp langs de A15 dan ook strak 80 euro aftikken voor een volle tank (54 liter), a raison de 1,48€ per liter.

Belangrijkste domper voor Europese bedrijven die voor een groot deel draaien op export projecten is de debiel hoge prijs van de euro, die al maanden rond de 1,50$ per euro is, waardoor wij 50% duurder zijn geworden dan onze Amerikaanse concurrenten, en dus werk en opdrachten binnenhalen vanuit het land met de onbegrensde mogelijkheden alleen kan als je voor een heel dun belegde boterham wilt werken.

Goed nieuws is toch wel dat ik ondanks de crisis mijn huis nu echt verkocht heb. OK, 30 mille verloren ten opzichte van de taxatiewaarde 18 maanden geleden, maar nog met een gedekt banksaldo aan een nieuwe eigenaar overgedragen. Toch lekker dat je al die dubbele lasten kwijt bent en de zorg voor een leegstaand huis in een andere stad.

Rest me te melden dat het in het Berkelse helemaal goed gaat, ook met onze inmiddels gediplomeerd voor de puppycursus zijnde sjiewaawaa, die inmiddels al het indrukwekkende gewicht van 1800 gram heeft bereikt en nu aan het wisselen is geslagen. En da’s maar goed ook, want die scherpe melktandjes waren als spelen met scheermesjes. Ik had eerlijk gezegd nooit gedacht dat je zo’n groot uitgevallen cavia kunstjes als “zit, lig, turn, blijf” en ander kunstjes kon leren. Maar ik ben stiekum toch een beetje trots op onze “hond” en haar bazinnetje, die vijfde is geworden met alleen maar grote honden als trainbare herders en labradors boven haar. Ook heeft ze een nieuw hondenvriendje sinds afgelopen weekend in de vorm van een chocoladebruine labradorpup bij onze buurmeisjes. Heerlijk zo’n Page toiletpapierpup in pure chocoladekleur en een buurman die dat beest laat op de avond verplicht uitlaat omdat zijn dochters nog te jong zijn hiervoor.

Anyway, ondanks dat een flink deel van Nederland in de herfstcrisis zit, letterlijk en figuurlijk, we gaan gewoon door.

Bij hoge uitzondering ga ik mij qua blog wagen op het terrein waar andere bloggers defacto veel beter in zijn, namelijk schrijven over het circus genaamd “Formule 1″.

Was afgelopen week de Hungaroring de scherprechter en equaliser voor een aantal personen, in positieve dan wel negatieve zin, het gevolg van deze race was verstrekkend. Hamilton liet eindelijk zien dat indien je hem de auto geeft die hij nodig heeft dat hij met overmacht een race weer kan winnen. Helaas te laat voor de kampioenstitel, die met een beetje tactisch geschuif van het team van Brawn wel eens in handen van Button kan komen.

Een groter probleem heeft Ferrari erbij gekregen sinds Hongarije, want met Massa voor langere tijd, en mogelijk de rest van het seizoen, uitgeschakeld door een rondvliegend onderdeel afkomstig van de Brawn van zijn landgenoot Rubens Barrichello en de matige prestaties van het team tot dan toe moest er een snel stoeltje gevuld worden.

Logische keuze voor Ferrari zou één van de twee testcoureurs, te weten Luca Badoer of Marc Gené zijn, beiden coureurs van formaat, echter Ferrari liet vandaag via de pers weten dat het een wel heel opmerkelijke coureur in het stoeltje van Massa’s bolide gaat planten. Riepen de Tifosi al de hele week her en der op het internet dat men Michael Schumacher weer moest terughalen? Verdomd, vandaag in de krant de bevestiging dat “Der Schumi” in Valencia het stoeltje van Massa gaat vullen met zijn Duitse aars. De beide testcoureurs weten dus bij deze wat ze werkelijk waard zijn voor Ferrari, wat net als McLaren geen kans meer op de wereldtitel heeft. Wat dat betreft zijn de Red Bull’s nog de enige wagens die Brawn van de titel kunnen afhouden, tenzij Button ontploft of dodelijk verongelukt.

Even voorop gesteld dat ik geen echte Schumacher fan ben, maar zeker zijn bijzondere talenten weet te waarderen, alleen zijn arrogante attitude niet, moest ik zonder erg denken aan Heintje Davids, en Mary Servaes, beter bekend als “De zangeres zonder naam”, en andere met name Amsterdamse volkszangers en zangeressen. Deze Nederlandse volkshelden vertrokken destijd allemaal met een publiek uitgemolken afscheidsfeest en een hoop tam-tam en bombarie van het artiestentoneel om meermaals erna (tja, wellicht waren de centjes op?) weer terug te keren met concerten en optredens.

Schumi hoeft voor het geld zeker niet uit zijn “pensioen” terug te komen, want het vele geld wat hij toen en nog steeds in deze sport (heeft) verdiend of gekregen is ruim voldoende om dit leven en de volgende vijf of zes in exhorbitante luxe te kunnen doorbrengen. Michael heeft namelijk nog steeds een contract met Ferrari, en alhoewel niet meer in de F1 bolide is de rappe Duitser nog steeds het boegbeeld van snelheid, adrenaline en mannenspeeltjes, te weten automobielen voor de (al dan niet vermogende) burger, met name voor de merken Ferrari en Fiat.

Kan hij het nog? O jawel, daarvan ben ik overtuigd, maar ik ben wel benieuwd met welke opdracht Schumi in Valencia en mogelijk erna de baan wordt opgestuurd. Het beste wat Ferrari eruit kan slepen is mogelijk het constructeurskampioenschap, door ervoor te zorgen dat beide rode bolides de laatste zeven races beiden hoog in de top 10 eindigen (er zijn wat dat betreft nog 126 punten te vergeven als ze alle races één en twee worden).

Wat de rest van het veld ervan gaat vinden? Ik denk dat de meeste oud gedienden het wel leuk vinden om weer eens tegen de zevenvoudige Weltmeister aan te mogen knokken, en bovendien eens te zien of de prestaties van de rode wagens nu werkelijk nog achterblijven of dat het toch het talent (of gebrek hieraan) van de rijders is.

Anyway…. Der Schumi ist zurück…. ik ga ervoor zitten denk ik….

Zo dan, nummer twee is klaar, nog ééntje en we zijn er vanaf, de rijbewijshaalcursussen en bijbehorende stress en strijd over wie de auto dan wel niet mag meenemen.

Afgelopen vrijdag was mijn jongste zoon aan de beurt om ten overstaan van een van de -volgens zeggen-  “meest gevreesde” examinatoren uit Spijkenisse zijn driving skills te vertonen. Officieel om 10.10 uur zou hij aan zijn praktijkproef moeten beginnen, echter toen ik om even na tienen op de parkeerplaats van het CBR aankwam was de lesauto al vertrokken en troffen wij de rij-instructeur van rijschool “Tempo”, waar ook onze oudste zijn rijbewijs gehaald had, wachtend alleen aan bij de bar.

Voor ons gevoel nauwelijks 20 minuten later kwam hij met een dikke grijns op zijn gezicht het CBR binnenlopen met de mededeling dat hij geslaagd was. Volgens de examinator met gemiddeld achten en negens voor alle kunstjes die hij op de weg had moeten vertonen, dus een prima automobilist in wording.

Aangezien meneer vandaag om twee uur met zijn vriendinnetje richting Barcelona vliegt voor een vakantie, was het nog even zaak te regelen dat hij vóór die tijd zijn roze creditcard kon ophalen. En dan komt het wonen in een Vinex dorp als Berkel en Rodenrijs toch wel weer goed uit, want voor slecht 23 euri extra kon hij zijn rijbewijs vanochtend na tien uur nog even ophalen, om zichzelf vervolgens naar Schiphol te rijden in de cabrio van mijn lief.

Op de achtergrond voor ons, wordt er tussen de broers al onderhandeld over de Suzuki Baleno die pappa in al zijn goedheid destijds voor de kids had aangeschaft, want met één auto en twee chauffeurs en de nog steeds niet geleverde bij een BP actie gewonnen Ford Ka van de oudste komt er een moment waarop een wonderbaarlijke autovermenigvuldiging noodzakelijk zou kunnen zijn teneinde beide heren het vervoer te bieden waarop ze allebei nu claimen “recht” te hebben.

Een ander fenomeen wat zich zelfs nu hij het roze kaartje heeft blijft openbaren is het het sleutel- en knutselgedrag van onze jongste, want ook zijn scooter is vele malen uit en in elkaar gehaald (om maar even niet over het opvoeren ervan te klagen). Rijdt de oudste al een jaar probleemloos (althans ik hoor hem nooit klagen over mankementen) rond in die trouw werkende 14 jaar oude Baleno, afgelopen zaterdagmiddag was mijn kakelverse Qashqai even van plek geruild en stond de rode bolide voor de garagedeur. Motorkap open en plots stond de jongste met de hele grille in zijn handen in de tuin met het verzoek of ik hem even wilde helpen.

Het probleem was een af en toe niet werkende toeter (losse “AMP” stekkertjes), maar of ik even wilde helpen met zoeken waar de toeter precies zat. OK, deze reparatie was wellicht niet echt noodzakelijk, maar ik voorzie dat er nog wel meer aan dat oude beestje gesleuteld zal gaan worden door onze jongste “grease monkey”.

Het is maar goed dat hij zijn vliegbrevet (nog) niet heeft gehaald, anders had er een volledig gedemonteerde F16 voor de deur gestaan en een zoon die met een stuk vleugel in de tuin vraagt of ik hem even kan helpen.

Jasper, gefeliciteerd met je rijbewijs en veel veilige kilometers toegewenst.

Voordat jullie over me heenvallen en roepen dat ik wel erg van mijn tijdspad af ben…. Het gaat dus niet over dat feest met teveel champoepel, oliebollen, appelflappen en koppijn de volgende ochtend, maar letterlijk over oude en nieuwe dingen.

Afgelopen donderdag heb ik na net geen vijf jaar probleemloze trouwe dienst afscheid genomen van mijn Volvo S40. Een van de meest fijne en prettige leaseauto’s waarin ik gedurende mijn al 18-jarige carriëre bij een firma in het midden van het land, mocht rondstuiven over ’s-Heren wegennet. Zoals aan alles kwam er aan het al met een jaar verlengde contract voor deze zwarte 5-pitter 2.4 liter bolide uiteindelijk een einde, en met 102.697 kilometers en een beetje meters op de teller heb ik haar fris gewassen en uitgezogen achtergelaten op de parkeerplaats van mijn werkgever.

Het nieuwe monster wat hiervoor in de plaats moest komen woonde slechts 25 meter van deze parkeerplaats af bij de daar gevestigde Nissan/Renaultdealer. En nee, lieve lezers… het is uiteraard geen Renault no no no geworden, maar natuurlijk zo’n betrouwbare en rijk uitgeruste Nissan. Met een groot gezin met aanhang hebben we gekozen voor een van de verkoophits van dit merk, namelijk de QashQai, en dan de verlengde +2 versie. Deze stoere maar toch elegante cross-over, zoals dat heet, in de enige mooie kleur, namelijk zwart komt mijn ouderdom ook een beetje tegemoet, want met een heerlijk hoge instap en een pientere CVT automaat kan ik hierin de 50 grens wel zonder lichamelijke inspanning van de linkervoet doorkomen.

Ook schreef ik een aantal berichten over de komst van een nieuw gezinslid in de vorm van een sjiewaawaa? Nou, afgelopen zondag was het zover en mocht ik voor dat kleine keffertje vroeg mijn bedje uit. We hadden met de fokkers tussen twaalf en één uur afgesproken, maar aangezien zij tegen Valkenburg aan wonen, is dat een hele onderneming van ruim 225 km enkele reis. Uiteraard een mooie gelegenheid om de hierboven genoemde nieuwe bolide eens de eerste 500 km op de teller te geven, en te kijken of de terugrit met “hond” en gezin vlekvrij kon worden afgelegd.

Het echtpaar van “Diente de Plata” zoals de fokkerij genaamd is, en volgens ons een paar schatten van mensen, namen met enige moeite afscheid van Diente de plata la Inka, zoals het inmiddels bijna 1100 gram wegende crème-witte teefje origineel heet volgens haar indrukwekkende stamboom. Bij ons thuis zal ze overigens onder de naam Bailey bekend worden, ook bij onze drie katten. De oudste twee katten hadden zoiets van…oeps, wat is dat nu, vanaf een veilige hoogte bekijkend wat de kleine stuiterbak allemaal aan het keffen en grommen was tegen ze. De jongste kat, eentje die wel van spelen houdt had diezelfde middag al even wedstrijdje gerend door de tuin en de kleine hond alvast even voorzichtig laten voelen hoe een kattenpoot met ingetrokken nagels voelt op je neus.

Het laatste oude waar ik mogelijk snel afscheid van kan nemen is ons adres in Spikecity, want alhoewel tegen een bodemprijs, lijkt het erop dat ik de koper die ik zocht heb gevonden. Een en ander is in gang gezet, en tenzij de koper zijn zaken niet geregeld krijgt is de stek waar ik 17 jaar gewoond heb en waar één van mijn kids geboren is binnenkort ook verleden tijd.

Zo zie je maar, toch een beetje oud en nieuw….