Na een tussentijdse controle na veertien dagen was er aan de buitenzijde goed zichtbaar dat de gluipers zich aan het terugtrekken waren, en ik eigenlijk nog helemaal niets van de lange lijst bijwerkingen had ondervonden. Een vraag aan de arts wanneer ik die kon verwachten werd beantwoord met een “Als jij het weet, dan weet ik het ook”, want hij had ook al patienten gehad die na 14 dagen al eruit zagen als een aardbei, en dat dit dus per persoon verschillend was.

Had ik mijn mond maar gehouden, want in de weken erna tot op heden kwam er elke dag wel iets bij. De huid op mijn rug, nek, benen en hoofd voelt inmiddels aan als korrel 40 schuurpapier, ik krijg notabene voor de tweede keer in mijn leven een soort jeugdpuistjes langs mijn neus en in de gezichtsregio, ik heb een heuse tenniselleboog, ben af en toe ontzettend moe na het slikken van met name de ochtendbatch, heb wratjes die bij toverslag opkomen en weer verdwijnen, mijn haar (dat kleine beetje wat er staat) is gestopt met groeien, en de laatste week heb ik een dood gevoel in mijn linkerbeen, alsof ik erop heb liggen slapen.

Verheugend nieuws was overigens wel de uitslag van de CT scan tijdens de eerste grote APK+ op 25 januari, want die toonde aan dat wat ik aan de buitenkant zag krimpen, tussen mijn longen ook aan de gang was, of wel, de gluipers trekken zich terug in hoog tempo, en het lijstje bijwerkingen bij elkaar opgeteld is nog altijd dragelijker dan het alternatief zonder dit medicijn.

De enige angst die door je hoofd blijft spoken is het moment dat de gluipers resistent gaan worden tegen deze roze pillen, iets wat tussen 2 en 9 maanden kan gebeuren, alhoewel een aantal patienten uit eerdere trials al aan maand 24 bezig zijn en nog steeds stabiel zijn of krimpen zien van hun gluipers.

Op gebied van werken mag ik weer drie ochtenden op arbeidstherapeutische basis gaan werken, maximaal 10 uurtjes in de week, en dat ik absoluut prettig, al was het maar omdat je dan in je vertrouwde circuit blijft en nog wat nuttige dingen kan doen en regelen.

Share

Eindelijk drie weken geleden dan een verlossend telefoontje van de arts in de Daniel den Hoed dat ik de benodigde eiwitmutatie (V600E) had in het weefsel en dus indien ik verder gezond was in aanmerking kwam voor een zgn ervaringstrial met een medicijn wat een bepaalde eiwitmutatie blokkeert en wat in de states al onder de naam Vemurafenib of Zelboraf kan worden voorgeschreven.

Afgelopen weken dus een soort APK+ gehad om te bepalen of ik verder gezond genoeg was om met dit medicijn te kunnen beginnen, met vorige week bloed onderzoek, ECG, dermatologisch onderzoek, gesprek met de onderzoeksverpleegkundige, en deze week een CT van borst, buik en hoofd en een gesprek met de behandelend arts over de uitslagen en hoe verder.

In het kort ben ik geslaagd voor mijn APK+, er blijken hersenen in mijn hoofd te zitten, mijn bloedwaarden zijn goed, mijn hart klopt netjes, en ondanks de vele moedervlekjes was er ook geen redenen om me huidtechnisch af te keuren.

Er staat hier nu dus een pot met 120 grote langwerpige roze pillen (goed voor 15 dagen) die ik tweemaal daags vier stuks moet innemen en dan moet het heel rap gaan werken. Dan weer bloedonderzoek en nieuwe voorraad pillen om na 4 weken weer bloed, ECG etc kortom de hele molen door te gaan.

Meest bekende bijwerkingen zijn overgevoeligheid voor zonlicht (zelfs met dit weer kan je verbranden), pijnlijke gewrichten, huiduitslag en licht haarverlies (dat laatste zal bij mij niet opvallen).

1 December 2011, D-day, en hopen dat die krakers in rap tempo oppleuren.

Share

Paul Klooté (Mr. Montezuma) en Hans Cassa (Het geweten ervan) de twee “old school” vaste waarden van dit vijftal hebben het weer geflikt, want wat een geweldige avond vol van muzikale hoogstandjes en humor, samen met de andere drie mannen, Menno, Tom en Robbert.

Die laatste drie kende ik niet echt, behalve van naam via diverse sites, maar heren… jullie zijn waardige opvolgers van whoever it was you replaced.

Menno Stuifmeel, volgens Paul import uit Duitsland, met een geweldig lekker randje op zijn fantastische en fenomenale stem, en Tom Schraven, die heel secuur in de hoogte het glas uit je montuur weet te zingen terwijl hij ook theatraal het nodige toont, maar ook heel gevoelig de tranen in je ogen weet te krijgen, en Robbert van Unnik de stabiele rots in de branding en goed voor een paar prachtige leads in deze show.

Heren, diepe buiging voor het voortzetten van de legacy of Montezuma’s Revenge…. Van harte aanbevolen, met en zonder voorprogramma.

Share

Dat geschreven hebbende, ben ik als a-cappella liefhebber deze groep blijven volgen, en was dus ook heel benieuwd hoe deze vier kerels het er in het echt vanaf zouden brengen in het theater. Toen ze tijdens de opening van het culturele jaar in Vlaardingen dus een klein voorproefje van hun nieuwe show “Close II Perfection” ten gehore zouden brengen, stond ik vooraan. Als openingsact op deze zonnige zaterdagmiddag, werd duidelijk dat de energie van deze mannen afspatte, en ze zonder problemen een zaal plat zouden kunnen krijgen.

Ik was dan ook zeer blij met de uitnodiging om de officiële premiere in Leiden te mogen bijwonen en te gaan zien en horen wat de mannen na heel veel oefenen en try-outs uiteindelijk bedoelde met wat zij noemen PAVCE (Perfectly Absurd Vocal Comedy Experience). Als liefhebber had ik uiteraard genoeg vergelijkingsmateriaal gezien en gehoord van andere groepen als Montezuma’s Revenge, Rock4, Cantabile tot aan The New York Voices toe, toen zij Nederland weer eens aandeden.

Met gevleugelde kreten als “glasheldere afspraken”, “duidelijke opdrachten”, “kraakheldere communicatie”, “falen is geen optie” en “de dood of de gladiolen” in mijn hoofd, vlijde ik me dus in mijn stoel in het knusse Leidse theater, en wachtte af wat er komen ging. En dat was meer dan verfrissend en onvergelijkbaar met andere groepen uit de Nederlandse a-cappella scene.

Vier min of meer kale mannen, vier setjes in-ears, vier microfoons, een looper, een technicus en een hele berg huis, tuin en keuken accessoires zijn de bouwstenen van een geweldige show, die van het begin tot het eind spannend, ontspannend, humoristisch en muzikaal hoogstaand is. Niet gehinderd door wat of wie dan ook nemen ze de theaterbezoeker mee door zo’n beetje de halve muzikale geschiedenis, met markante nummers op hun eigen manier geinterpreteerd, maar daardoor zeker niet minder herkenbaar. Laten we zeggen dat ik afgelopen dagen Kungfu Fighting van Carl Douglas, en het meesterwerk, de vogeltjesdans, niet meer uit mijn hoofd krijg, evenals de grijns van mijn gezicht.

In tegenstelling tot het beeld wat The Sing-Off een beetje heeft achtergelaten van deze mannen is ook de rolverdeling vaak geheel anders dan verwacht, want daar waar de meeste mensen Clemens Schmuck zien als de beatboxer, de bas, de man die de meest bizarre geluiden uit zijn lijf kan persen, in “Close II Perfection” blijkt hij ook een begenadigde leadzanger te zijn met een prettig randje op zijn stem, en worden baslijntjes soepeltjes opgepakt door Merijn of Tjidde, gelardeerd met de zang van Wouter, die onbewust of bewust toch wel de rol van de clown in het team heeft. Wat in The Sing-Off vanwege het karakter van de show minder duidelijk was, komt in “Close II Perfection” geheel tot uiting, namelijk een mooie laag prettige humor, die de vier geöliede muzikanten zowel verbaal als vocaal hebben verwerkt in de show.

Mag je ze vergelijken met bijvoorbeeld Montezuma’s Revenge? Ja, en nee. Vocaal zijn ze minstens net zo sterk als het vijftal met de vette bas van Paul Klooté, maar iNtrmzzo’s “Close II Perfection” bevat cabaretelementen die je bij Montezuma in mindere mate mag verwachten. Dit onder het voorbehoud dat ik op de 26ste november de nieuwe show “Montezuma Strikes Back” ga bekijken en ik weer hoge verwachtingen heb hiervan.

iNtrmzzo met “Close II Perfection” verrast de theaterbezoeker met de bijna perfecte mix van sublieme a-cappella en ultieme cabareske humor. Na afloop hoorde ik in de wandelgangen dat mensen bijna de gehele show hadden gelachen, en dat somt ongeveer op wat je mag verwachten van deze muzikale talenten. Is de show al perfect? Nee, maar ik verwacht dat die kleine imperfecties, voor zover niet expres aanwezig, steeds kleiner worden naar mate men hem langer speelt, en zoals de titel van het programma zegt “Close II Perfection” is het streven.

Check de tourlijst op www.intrmzzo.com om eveneens te kunnen meemaken wat deze groep op de planken brengt. Van harte aanbevolen.

Share

Een routinecontrole van afgelopen maandag, gevolgd door een gesprek met de arts op woensdagmiddag is dan de aanleiding om toch maar eens neer te pennen wat er aan de hand is en was, al was het maar omdat ik eigenlijk emotioneel moe ben van het keer op keer doen van hetzelfde verhaal.

Het begon eigenlijk al rond de kerst vorig jaar, toen een grote moedervlek die ik al sinds mijn kindertijd op mijn borst had dik begon te worden en te bloeden. Dit nog over oud en nieuw heen getrokken naar de huisarts, en doorverwezen naar een dermatoloog in het SFG. (Sint Franciscus Gasthuis in Rotterdam). Binnen no time een chirurg erbij en de conclusie dat dit mogelijk een kwaadaardig melanoom was wat er zo rap mogelijk uit moest.

Ook zou men nog een schildwachtklier opzoeken om te kijken of er uitzaaiingen waren. Dus zo gezegd zo gedaan, melanoom eruit gesneden met een marge van 2 cm, wat neerkwam op een gat/kuil in mijn borst van bijna 10 cm rond, wat tot aan het pathologisch onderzoek gewoon open zou blijven. Eerste lymfeklier bevatte helaas al cellen van het melanoom, waardoor de vervolgprocedure werd om alle lymfeklieren in mijn rechteroksel te verwijderen. Tijdens deze operatie zou men tevens de borstwond weer sluiten met een huidtransplantaat vanaf mijn rechter bovenbeen.

Ok, twee operaties binnen twee weken zonder echt gekke dingen overleefd, en het goede nieuws dat alle verdere lymfeklieren schoon waren. Ik kwam dus na herstel van de wonden in het routinecontrole systeem terecht, elke drie maanden. De wond onder mijn oksel had overigens wel een klein ontstekinkje gehad, maar dat was met een antibioticakuurtje netjes verholpen en het litteken kon dus gaan genezen. Ook had men twee kleine vlekjes gevonden in mijn rechterlong, echter dat kon van alles zijn en zolang er niets veranderde was dat niet belangrijk.

Wel ben ik nog bij de Daniel den Hoed geweest om te kijken of ik kon meedoen in een trail als aanvullende behandeling, maar helaas had mijn melanoom een bepaald eiwit niet, en de tweede trail die hij erna aanbood had zo’n lijst met bijwerkingen dat ik daar vanwege het aanvullende karakter even vanaf heb gezien.

Eerste controle en tweede controle waren eigenlijk hetzelfde, geen veranderingen, geen gekke dingen, vlekjes bleven hetzelfde en geen nieuwe plekjes op de huid, dus eigenlijk niets aan de hand anders dan dat men het onder controle had. De laatste weken echter begon er precies op het plekje waar de ontsteking in mijn oksel had gezeten een zwart plekje te komen wat redelijk snel groter werd, dus bij de derde controle afgelopen maandag riep ik tegen de chirurg dat ik een plekje had wat ik niet vertrouwde. Na een blik op het plekje riep hij al dat het eruit zag als een kwaadaardigheid en regelde ter plekke een spoed CT, die gelijk bekeken zou worden. Het plekje was een lokaal probleem wat wel verwijderd kon worden, maar hij was bang dat er meer aan de hand was.

Dus na door het tostieijzer van de CT heen te zijn gegaan weer terug naar de arts, die de beelden net zat te bekijken en concludeerde dat de twee plekjes op mijn longen iets groter leken en er een derde was bijgekomen, waarvan hij zei dat het best wel eens uitzaaiingen van het melanoom zouden kunnen zijn. Nu heeft zo’n apparaat een bepaalde beeldresolutie, en hij is chirurg, dus zou een radioloog de beelden nog eens goed bekijken en mijn zaak zou op woensdag besproken worden in het multi-disciplinair overleg, gevolgd door een afspraak in de middag om het resultaat van dat overleg met mij te bespreken. Ook riep hij dat het best zou kunnen zijn dat men het bewijs van melanoom in de long zou willen hebben door een longpunctie te doen voor weefselonderzoek.

Het gesprek op woensdagmiddag liep al bijna een uur uit, en je zit toch al niet op je gemak met de flarden aan mogelijke informatie van de maandag nog in je kop, maar uiteindelijk werd door een collega van mijn arts het verhaal uitgelegd. De artsen hadden mij uitgebreid besproken en hadden geconcludeerd dat de vlekjes in de longen opgeteld met het plekje in mijn oksel eigenlijk een simpele optelsom waren van uitgezaaid melanoom. Men was er zelfs zo van overtuigd dat er geen weefselonderzoek meer nodig was, mede omdat dit een vrij zware ingreep is op je longen. Ook was er al weer email contact geweest met de arts uit de Daniel den Hoed, die mij wilde spreken en zien op korte termijn om nog eens echt te kijken in welk stadium ik me bevond en wat hij nog aan opties uit de kast kon trekken om hier iets aan te doen.

Tot slot werd verteld dat indien de Daniel den Hoed mij niets meer te bieden had, de oncoloog van het SFG, die nu mijn hoofdbehandelaar was geworden me een chemokuur ging aanbieden (DTIC) als palliatieve behandeling. Er zou hoe dan ook donderdag of vrijdag contact met me worden opgenomen over afspraken en dergelijke.

Nou, daar sta je dan met je goeie gedrag, om half vijf in de middag buiten in de regen, met de mededeling dat je krakers in je lijf hebt, die mogelijk binnen de kortste keren je woning volledig gaan uitwonen.

Aangezien ik lang geleden al een borstkankertraject als partner heb doorlopen, zelf de eerste tik van melanoom begin dit jaar al heb gehad, is deze tik wellicht een tikkeltje verdoofd aangekomen, waarbij het ergste is dat je onzeker bent geworden over je toekomst, wat je te wachten staat en hoeveel tijd je nog is gegund. En dat terwijl ik me (behalve emotioneel nu) lichamelijk eigenlijk berengoed voel.

Voor ons breken de komende maanden dus weer ongelofelijk spannende en emotionele tijden aan, want ik was toch niet van plan om deze gluipers zonder slag of stoot de veldslag te laten winnen.

Share

Om dit verhaal weer enigszins een gezicht te geven neem ik de lezer mee terug naar 9 maart 2008, toen ik mijn huidige liefje net een paar maanden kende en we vol vuur bezig waren met een LAT relatie, heen en weer crossend tussen Rotterdam-Ommoord en Spijkenisse, en ook nog taxichauffeur spelende voor onze kids. In bovenstaande datumlinkje kan je nog even teruglezen wat er die avond is voorgevallen en hoe mijn schoonvader door het oog van de naald kroop.

Het is heel dubbel om te zien dat iemand iets potentieel dodelijks als een geklapte aorta overleeft, maar om vervolgens te beseffen dat je een vitale kerel, die ik toen ik hem op zijn 76ste voor het eerst onmoette geen dag ouder schatte dan achterin de 50, in een paar weken tijd 40 jaar ouder ziet worden. Hij was zongebruind, had spieren als kabeltouw en een heuse sixpack, was enigszins doof, voor zover dat af en toe niet de Oost-Indische variant was, maar blakend van gezondheid en altijd bezig in de vrije natuur, hout hakken, zijn stekkie aan de Maas onderhouden en zijn derde dochter oppoetsen, het door hem zelf gebouwde motorjacht “Hermine”, en met moeders de vrouw, die hij draagt op handen, het ganse land doortuffen in een dikke BMW 325 naar vrienden en familie in het land.

Ondanks het feit van overleven is zijn genezing eigenlijk een continue drama, want vanwege de druk van zijn darmen na de operatie moest men de buikwond weer openmaken en met een “matje” weer sluiten. Het idee was dat dit matje tijdelijk erin zou blijven en de wond hierover snel zou dichtgroeien. Niets was minder waar, want doordat de wond open was waren ook zijn buikspieren (die van boven naar beneden zijn doorgehaald) in plaats van aan de voorzijde, naar de zijkant geschoven en nu, dik 3 1/2 jaar later is de wond nog steeds open. Ik ben geen arts of chirurg, maar volgens mij heeft er iemand verschrikkelijk staan kloten met hem, en inmiddels is hij zo teruggevallen dat hij een operatie niet meer zou overleven. De medische wetenschap doet inmiddels helemaal niets meer en schudt meewarig het hoofd als je iemand aanspreekt op hoe dit zo kon lopen.

Wat doe je als kerel die alles kon en de wereld aankon, als blijkt dat je door een wonder nog leeft, maar je vervolgens niets meer kan? Als je in je kop nog duizend plannen hebt die je normaal kon uitvoeren, maar je lijf je inmiddels genadeloos in de steek laat?

Tja, zeg het maar. Achter de geraniums zitten is niet zijn ding, binnenshuis activiteiten al evenmin, en omdat hij inmiddels een conditie heeft als een kreupele wijkagent met overgewicht kan hij ook niets fysieks meer. En dan blijkt die ouwe godverdikke een depressieve binnenvetter hoor, want behalve zeuren krijg je er nauwelijks nog iets uit, dus moet je als kinderen maar gokken hoe je zijn verdere leven nog enigszins zin kan geven, hoe je hem uit die negatieve spiraal kunt rukken en terug in het leven zetten. Mijn schat van een schoonzus, zelf arts, verzorgt zijn buikwond al sinds hij thuis is elke twee dagen, zonder zeuren, al meer dan drie jaar, maar staat verder ook met haar rug tegen de medische muur. Wij hebben inmiddels het (achterstallige) onderhoud van de laatste drie jaar van de Hermine op ons genomen, zodat hij niet lijdzaam moet toezien dat ook zijn “kindje” roestend naar de kelder gaat. We sleuren hem met regelmaat naar het stekkie waar hij altijd zijn ding kon doen, maar de laatste weken gaat het hollend achteruit lijkt het. Lullen als Brugman werkt zelfs niet meer op hem… letterlijk het ene oor in en het andere oor uit, al dan niet via twee piepende in-ear gehoorapparaten.

Hij eet en drinkt nog nauwelijks, ligt alleen maar op bed en komt daar alleen nog maar met de grootste moeite en inspanning uit, en wij als kids, maar ook mijn schoonmoeder moeten letterlijk machteloos toezien hoe het eigenlijk niet anders kan aflopen als dat hij ons binnen niet al te lange tijd gaat verlaten, tenzij er weer een wonder geschiedt. Het interesseert hem niet meer, het kan hem allemaal niet meer boeien, en zelfs regelrecht op zijn ziel als opa en vader schieten levert niet veel meer op dan een traan hier en daar. Af en toe zou ik hem het liefst een letterlijke schop onder zijn donder willen geven, maar ja, ik kan me alleen maar indenken hoe je in je vel zit als je van sterke vent wordt gereduceerd tot kasplantje.

Wij gaan dus eind oktober met een dubbel gevoel de Hermine naar haar winteronderhoud in Waalwijk varen en duimen, hopen en bidden dat hij haar in volle glorie ergens in maart 2012 nog kan bewonderen, en beter nog, met haar mee kan varen voor een tochtje, al vriest het potverdikke ijsberen en moet ik hem over mijn schouder aan boord sleuren. Ik vrees echter dat wij dat niet mogen meemaken, maar de wonderen zijn de wereld hoop ik nog niet uit, tegen beter weten in.

Wat als iemand er geen zin meer heeft? Zeg het maar, want ik weet het onderhand niet meer.

Share

De Bergsche Maas, waarop wij vanaf dat stuk grond een vrij uitzicht hebben, biedt voor zowel beroepsvaart als watersporters een prachtig brede, zij het een beetje saaie, rivier, waarop geen restricties lijken te gelden waar het gaat om snelheid, geluidsproductie of gedrag.

Nu zijn er uiteraard wel een aantal spelregels die gelden als je gebruik maakt van het water in Nederland, en die zou je als het goed is ook moeten hebben geleerd tijdens het halen van je vaarbewijs. Tot zover zou het dus moeten kloppen, echter, gelijk het wegverkeer, lijkt daar ook elke vorm van vergelijkbaar gedrag op te houden.

Als ik me beperk tot de groep mensen die voor hun plezier aan watersport doen dan kan je die grofweg in een aantal groepen indelen. Namelijk meestal wat oudere mensen die een motorjacht hebben gekocht omdat hun huis is afbetaald, hun kinderen de deur uit zijn en ze geen zin hebben om in een sta- of tourcaravan op een of andere saaie camping te gaan zitten en dus met een gezapig gangetje over de rivieren toeren, of die hun schip zelf hebben gebouwd. Verder de mensen die een zeilboot of -jacht hebben, en als het een beetje lukken wil op windkracht de Bergsche Maas al laverend nemen, en tot slot de snelheidsmaniakken.

Die laatste groep deel ik voor het nette nog even onder in de mensen die een snelle boot hebben om hierachter te kunnen waterskieën, of de kids op een of andere drijvende constructie over het water te kunnen sleuren, en er is de groep eigenaren van wat ik noem “macho” boten met heel veel spierballen, letterlijk en figuurlijk, vaak aangevuld met verwekte jeugd (mag ik irritante pokkenjong roepen?) voorzien van veel te snelle jetskies of waterscooters, die met idiote snelheid niet alleen de rivier, maar ook de havens onveilig maken.

Met name bij de laatste groep booteigenaren vraag ik me af en toe af waarvan zij hun hobby kunnen betalen, want als ik weer eens zo’n kaalgeschoren en volgetattoeëerde sportschoolkleerkast voorbij zie blazen in een speedboot die nieuw een tonnetje of drie kost, en met tweemaal 1000 Pk onder dek ook goed is voor een litertje of 500 benzineverbruik per uur, terwijl ze volgas, gelijk een soort moderne gemotoriseerde Mozes, het water van de Bergsche of Oude Maas bijna letterlijk in tweeën splijten, dan kan het niet anders dan dat die iemand deze dure hobby kan betalen klaarblijkelijk.

Laat ik voorop stellen dat ik niets heb tegen sportschoolkleerkasten met tattoes, want voor hetzelfde geld zijn dit mannen die doordeweeks hardwerkende ondernemers zijn die terecht veel geld verdienen, en dientengevolge ook een dergelijk geldzuipend monster over de Maas kunnen laten stuiven. Maar aangezien het er wel erg veel lijken te zijn, kan ik enige vorm van verbazing niet onderdrukken.

Ik sprak recent een jachtbouwer, die deze winter het schip van mijn schoonvader qua romp eens goed en modern onder handen gaat nemen, en die vertelde mij dat het in watersportland qua recessie nog aardig nagonst. Hij doelde hierbij op mensen die een luxe jacht of speedboot hebben gekocht op een dikke lening, en die nu inmiddels het schip niet meer kunnen onderhouden en varen, en bovendien ook niet verkopen omdat er nog teveel geld van de bank in die boot zit. Vergis je niet wat jachthavens als Drimmelen inmiddels jaarlijks rekenen voor een ligplaats en een walaansluiting voor je stroom. Tja, moet ik dat nou zielig vinden of een lange neus trekken naar deze mensen, die klaarblijkelijk toch op iets te grote voet hebben gevaren? Ik neig erg naar het laatste, want het is toch een specifieke groep mensen die menen dat je de langste, grootste, hoogste, vetste, snelste of duurste boot in de haven moet hebben liggen om erbij te horen. Ik zie namelijk ook heel veel oudere stellen die na hun pensioen ook enkele tonnen voor een mooi groot motorjacht hebben uitgegeven, maar die dit waarschijnlijk op papier op een heel andere manier kunnen betalen dan de vele dertigers met een te grote of te snelle boot.

En waar hoor je dan bij? Ik wil het wel opschrijven hoor. Je hoort dan bij een groep mensen met een prachtig jacht of prachtige speedboot, dat meer heeft gekost als de eengezinswoning waarin men woont, en dat meer brandstof lust dan het gehele wagenpark in de wijk waarin men woont. Als je bij de bunkerboot in Drimmelen je schip voltankt en je mag vervolgens even 5500 euro aftikken voor die 4000 liter diesel, of nog erger je speedboot mag volklokken (meestal rond de 1000 a 2000 liter) met gewone Euro95 a 1,70/liter, dan moet je of een heel goed inkomen hebben, of eerlijk toegeven dat je het eigenlijk niet kan betalen, of dat het geld ervoor uit wellicht iets wazige bronnen afkomstig is. Als je dan eens kijkt hoeveel boten er in Drimmelen liggen die nooit meer van de aanlegsteiger los komen om deze reden, en hooguit loskomen omdat ze door de bank worden verkocht, dan kan je niet anders concluderen dan dat het egostrelende deel van de watersporters voor een groot deel ook gebakken lucht en klatergoud is. Het “snelle, exclusieve en veel te dure auto gaan rijden” syndroom wat veel mannen hebben ter compensatie van een te kort piemeltje spookt hierbij door mijn hoofd.

Ik hoor u roepen, en jullie dan met je motorjacht aan een stuk privégrond aan de Bergsche Maas?

Tja, het stalen motorjacht “Hermine” van mijn schoonouders heeft inmiddels 50 jaar geschiedenis achter haar kiezen en is in 1961 begonnen als een stapel plaatstaal van 3000 gulden, een lasdiploma, een bouwtekening en al even zoveel jaren de oneindig vele uurtjes bloed, zweet, tranen en toewijding van mijn schoonvader, die dit schip zelf heeft gebouwd en tot voor kort ook altijd zelf heeft onderhouden. Een dergelijk “goedkoop” schip veilig en roestvrij in de vaart houden kost momenteel al zo’n 3000 euro per jaar (elke vijf jaar uit het water, schrappen etc…), en daar komt dan je brandstof nog bij.

Maar over dat laatste kunnen we dan wel weer lachen, zeker als je weer eens zo’n brandstofslurper voorbij ziet stuiven, want met een verbruik van 6 liter diesel per uur bij een kruissnelheid van 12 km/uur kan je op die 180 liter die er helemaal ingaat het hele seizoen lekker op je gemakje genieten van de vrijheid en de rust die een schip je op het water biedt. Dan denk ik alleen nog maar… Goh, wanneer zou de overheid erachter komen dat men op het water van Nederland nog een geheel onontgonnen gebied heeft met drijvende melkkoeien, want ik zou het niet vreemd vinden dat de overheid in een poging meer geld af te romen al die tonnen kostende schepen eens zou checken op de geldbronnen, om over het brandstofverbruik nog maar te zwijgen. Lees me overigens niet verkeerd, want ook ik vind het geweldig om zo’n origineel gebouwde Italiaanse houten speedboot, van een paar ton, met twee Ferrari V-12′s met veel kabaal over de rivier te zien scheren, maar ik geef ook direct toe dat ik, ondanks een niet verkeerd inkomen, dat nooit van mijn leven zou kunnen betalen.

Ik vrees dat de jachthaven van Drimmelen wel eens heel leeg zou kunnen worden als mocht blijken dat de meeste witte schepen die daar aan de kant liggen wellicht met zwart geld zijn betaald, maar dat is uiteraard een gokje mijnerzijds wat ik niet hard kan maken.

Ik wens al mijn medewatersporters tenminste net zoveel plezier met hun schip op het Nederlandse binnenwater toe als wij eraan beleven, en een beetje beleefdheid, coulance en vriendelijkheid jegens elkaar draagt daar zeker aan bij.

Share

Klik hier om het iso bestand te downloaden. (7,28 Gb)

Klik hier voor de DVD5 versie van bovenstaande DVD (4,65 Gb/35% compressie)

Bijna twee uur top a-cappella van Nederlandse/Vlaamse bodem.

Ten overvloede. Ook hier geldt dat alle rechten toebehoren aan SBS Broadcasting en partners, en dit niet meer is dan een digitale videorecorder backup.

Share

Te midden van een grote groep familie en vrienden van de mannen van The Gentle Voices waren wij een deel van een select groepje fans die dit feestje mochten bijwonen, en dat hebben we geweten ook, want een feestje was het.

Wat mij verbaasde en totaal verraste was het feit dat een flink aantal mensen aan boord mij zonder me ooit ontmoet te hebben bij naam kende, wat al begon bij een van de lieftallige dames die de kaarten en consumptiemunten uitgaf. En ook een aantal jongens van The Gentle Voices zelf herkende mijn waarschijnlijk vrij haarloze hoofd ook vanaf Hyves of Facebook, waarop ik diverse blogs en beeldmateriaal heb gedeeld met ze.

Leuk ook was dat niet alleen The Gentle Voices aan boord waren, maar ook de mannen en vrouwen van For-Tune, Heartbeat, een aantal van Jade, een tweetal Geitenkwarken, en van Sharp!, en wellicht ben ik er nog een paar vergeten die ik gemist heb in het gezelschap. En die spraken me ook aan alsof ik ze al eens ontmoet had, iets wat ik overigens ontzettend aardig vond. En laat ik het maar verklappen… de meeste zijn in het echt net zo prettig gestoord als op TV. De twee Jade beatboxers communiceren zelfs met drums en beats met elkaar lijkt het, want in de rij voor de kaartjes, en op het achterdek waren ze gezellig met zijn tweetjes aan het beatboxen, en eigenlijk overal waar ik ze tegenkwam aan boord stond de ritmebox aan bij ze. Ik vraag me eigenlijk af of die mannen ook wel eens zonder beat met elkaar praten?

De twee aanwezige Geitenkwarken, (ik moest even aan Mini en Maxi denken toen ik het lengteverschil zag,) gingen ook stevig los en blijken behalve begenadigd zangers eveneens een stevig potje te kunnen dansen en feesten, en ook Jared en collega’s van Heartbeat waren met grote regelmaat op of rond de dansvloer te spotten met soepele heupbewegingen. De grote For-Tune knuffelbeer en leadzanger Ivan kon het ook niet laten om af en toe vanaf het “balkon” een partijtje mee te zingen met de mannen van The Gentle Voices, en ook op de dansvloer zat het ritmisch goed in elkaar bij hem, maar ja, bij al die mensen zit zingen en swingen in het bloed, dus probeer ze maar eens tegen te houden (riep hij een beetje jaloers op zoveel talent).

Toen we tegen het einde van de avond een plekje zochten bij de bar, naast het hoekje waar de mannen live hun ding deden en waar ook de prima DJ zijn plaatjes stond te mixen, zag ik als laatste leuke verrassing de tekst van mijn blog over Gentle Voices, die eigenlijk zegt dat zingen makkelijk is, afgedrukt liggen in het hoekje waar ook de bokaal/trofee, de grote foto en meer persartikelen lagen…. ik voelde me vereerd.

Na een leuk toertje Rotterdamse havens, wat overigens begon met een spectaculaire entree van de mannen van GV per snelle boot terwijl we al aan het varen waren, in het zicht van de SS Rotterdam, en na een aantal sets optredens van de winnaars was het tijd voor ons om dit toch wel familiefeest als ietwat vreemde, maar zeker niet onwelkome eenden in de bijt te verlaten en huiswaarts te gaan. Helaas was de audio-installatie niet helemaal vergelijkbaar met de cleane opnames van SBS6, en zullen er best wat bouten en schotten los gezongen zijn tijdens de nummers, maar in essentie tonen deze mannen aan dat het talent in de kelen en de zielen van die mannen zit en niet in de man achter de knoppen. Wat ons denk ik het meeste is bijgebleven is het familiegevoel tijdens de hele avond, de vriendschappen die er tussen de diverse groepen is ontstaan tijdens de ongetwijfeld slopende weken van opnames, repeteren en de wedstrijd zelf.

Rest mij de mensen van The Gentle Voices, en iedereen die heeft bijgedragen aan dit geweldige feestje, iedereen die mij bedankt heeft voor het beeldmateriaal of de leuke blogs, van harte te bedanken voor de uitnodiging en de gastvrijheid. Als jullie zingen is het leven één groot feest, wat zelfs zonder alcohol en een rokertje bijzonder aangenaam is. Ik blijf absoluut fan van jullie allemaal, de DVD montage van alle nummers zal ik t.z.t. wel even aankondigen en als jullie CD uit is, is er zeker een exemplaar wat hier in de kast belandt, naast alle andere top a-cappella uit mijn collectie.

Dank jullie allemaal voor een geweldige avond.

Ron en Roelien

Share

Hadden de juryleden in de halve finale al moeite met de uitslag van de battle tussen Sharp! en The Gentle Voices, waardoor er in plaats van drie ineens vier groepen in de finale stonden, ook nu was het eigenlijk een onmogelijke klus als je naar overall performance van de vier finalisten ging kijken en luisteren.

Maar goed, ik als a-cappella liefhebber, en (hobby)muzikant en zanger, kan me uiteindelijk helemaal vinden in de keuze van de jury om The Gentle Voices te kronen tot de beste a-cappella groep van 2011 The Sing-Off, en winnaar van een Sony platencontract.

Maar goed, iedereen zit te wachten op de beelden, dus hier komen ze in volgorde.

De show werd geopend door de vier overgebleven groepen met het nummer Fame, bekend van de TV-serie over een Performing Arts School in the USA. Het spits werd afgebeten door het innemende 7-tal van de popacademie in Enschede, Sharp!, die het door de jury gekozen nummer Carwash ten gehore brachten, met hierin weer een prachtige lead voor Ravenna. Hierna was het de beurt voor het andere 7-tal, genaamd Heartbeat, die door de jury een nummer van James Brown hadden toegewezen gekregen. Jared kon dus weer helemaal los op de classic I Feel Good, iets wat hij met succes neerzette, alhoewel James Brown nog rauwer klinkt dan het toch al vette randje op de stem van Jared.

Toen waren de Rotterdamse neefjes, genaamd The Gentle Voices, aan de beurt, en tot mijn genoegen had de jury het Stevie Wonder nummer I Wish, van het album “Songs In The Key Of Life”, voor deze mannen uitgezocht. Even zat de lead qua toonhoogte iets te hoog boven zijn neefjes, maar verder een solide performance met uiteraard het zo typische basloopje van dit nummer herkenbaar aanwezig. Tja, en hierna moest Jade dit nog gaan evenaren of overtreffen? De jury had voor Jade het nummer When Love Takes Over uitgezocht, en dit werd zelfverzekerd op de planken gezet door het zilverkleurige 7-tal.

Toen was het aan de jury om de eerste gruwelijke keuze te maken, en mijn voorspelling volgend, gingen Sharp! en The Gentle Voices door voor het goud. Een staande ovatie echter voor Heartbeat en Jade, want zij hebben ons zes avonden verwend met geweldige a-cappella optredens.

De finale

Sharp! mocht als eerste aan de slag, ditmaal met een zelf gekozen nummer, wat niet minder was dan Empire State Of Mind, wat er met passie en liefde werd neergezet. Maar was het goed genoeg, en wat hadden de neefjes nog in petto? Nou, wat de neefjes van The Gentle Voices in petto hadden was het prachtige End Of The Road, en of dit letterlijk of figuurlijk bedoeld werd… de wijze waarop zij dit stuk brachten roerde mij tot tranen en ik heb met een brok in mijn keel tot aan de laatste noot ademloos zitten luisteren en kijken, en ik bleek niet de enige, want ook Karin Bloemen zat met een traan in de ooghoeken haar commentaar te geven. Allemachtig mannen… willen jullie dit nooit meer zo goed zingen, of in ieder geval van tevoren even waarschuwen?

http://www.youtube.com/watch?v=Evgh4Irs4Ww

Maar een absoluut terechte winnaar, tussen die andere negen winnaars die als enige pech naast het Sony platencontract vissen, maar Nederland A-cappellamatig voor eens en voor altijd op de kaart hebben gezet, en alleen al daarom verdienen ze alle tien een daverend applaus en het allergrootste respect.

De show werd, zoals al een beetje was gelekt, afgesloten met hetzelfde nummer als waarmee aflevering één werd geopend, namelijk de classic I’ve Got The Music In Me, met als enige verrassing een verbazend goed zingende Tooske Ragas, een René Froger die zich toch niet waagde aan die hele hoge partij en voor de veilige tweede lijn koos, en uiteraard een Karin Bloemen die uit volle borst ook even lekker los mocht op dit geweldige nummer. Tjeerd mengde zich geruisloos tussen de groepen, en zong ook nog even niet echt hoorbaar mee, maar hij heeft dan ook andere mega-talenten in het vak. Ik moet wel erkennen dat jurylid zijn in een dergelijke show een ontzettend moeilijke zo niet onmogelijke job is, die je nooit goed doet. Dus ook respect voor het drietal achter de tafel.

Hopelijk is er volgend seizoen een omroep die dit concept wil overnemen zodat Nederland opnieuw kan worden verwend met een muziekvorm die veel te weinig in de spotlights van de media staat.

Mijn dank aan alle tien de groepen is onmetelijk, wezenloos, verpletterend groot, en ik buig diep voor jullie allemaal.

HINT!

Om de MPG bestanden te downloaden klik je met je rechter muisknop op de dik gedrukte titels hierboven, en kies je voor “Doel opslaan als..” of “Koppeling opslaan als…”, afhankelijk van het type browser. Vanwege allerlei zaken ga ik deze bestanden niet online vertoonbaar maken.

Ten overvloede nogmaals. Alle rechten behoren toe aan SBS Broadcasting, dus dit is niet meer dan een digitale videorecorder, waarbij excuses voor een paar hikjes in een drietal nummers, want helaas is digitale TV ook niet altijd perfect (riep hij zachtjes vloekend).

Share

Blonde Beats

De naam zegt het wellicht al, een vijftal blonde dames, die samen een beste pijp a-cappella muziek uit hun ranke keeltjes weten te krijgen. Heel eerlijk staan “ladies only” a-cappella groepen mij altijd een beetje tegen, omdat ze -zonder uitzondering- altijd onderin een octaaf of twee missen, hoe laag een alt ook kan zingen, a biological fact of live zullen we maar roepen. Hoe zuiver, gewaagd, en één in klank je kunt zingen, je mist iets, het mist ballen, het vette baslijntje en de beat onderin, en het doet mij altijd denken aan een plaat die iets te snel loopt en daardoor te hoog klinkt. Ik weet dat dit ook het oordeel van de jury moet zijn geweest om deze verder goed zingende vrouwen zo snel naar huis te sturen.

Ik zou haast roepen, zoek er één of twee kerels bij die de onderste regionen, qua muziek uiteraard, lekker kunnen opvullen, en je hebt in potentie een groep staan die zich kan meten met de rest van de finalisten. Desondanks verdienen ook deze lieftallige vrouwen een groot applaus en respect voor hun eerste en enige optreden in dit programma.

Het beeldmateriaal

Omdat ik geen concessies wil doen op de kwaliteit van het beeldmateriaal zijn het ongecomprimeerde 16:9 MPG2 bestanden met als bron SBS6 via Glashart Media DVB-C FTA, dus hou rekening met een bestandgrootte van 100 tot 200Mb per optreden, maar wel in een kwaliteit die je zo op een DVD kan knallen.

Het begon aflevering 1 met de hit Umbrella, en daar bleef het ook bij.  Helaas viel deze aflevering direct al het doek voor deze blonde dames,  en namen zij als eerste afscheid met Krezip’s  Sweet Goodbyes.

HINT!

Om de MPG bestanden te downloaden klik je met je rechter muisknop op de dik gedrukte titels hierboven, en kies je voor “Doel opslaan als..” of “Koppeling opslaan als…”, afhankelijk van het type browser. Vanwege allerlei zaken ga ik deze bestanden niet online vertoonbaar maken.

Voor de duidelijkheid. Alle rechten behoren toe aan SBS Broadcasting dus meer als een digitale videorecorder is dit niet.

Share

Blue Monday

Blauwe maandag, letterlijk vertaald, en ook figuurlijk accuraat, want deze Zoetermeerse 8-mans formatie van de Dutch Academy of Performing Arts, is letterlijk pas een “blauwe maandag” met a-cappella zingen in deze samenstelling bezig. Het hele imago van de groep is gebouwd rondom de populaire boy bands van afgelopen jaren lijkt het, en het tweede optreden was dan ook heel toepasselijk een nummer dat groot is gemaakt door een bekende boy band. Alleen hadden die bands het voordeel van een orkestband erachter, daar waar deze jonkies het alleen met de blote stemmen moeten klaarspelen. Alhoewel ze van de jury meermaals het voordeel van de grootste groeipotentie meekregen en hierdoor tot show vier hun knap gebouwde optredens mochten vertonen, was het uiteindelijk denk ik toch de onervarenheid, het elkaar nog niet blindelings aanvoelen, de onzuiverheden her en der, wat ze wellicht de das heeft omgedaan.

Zijn ze daarom minder goed dan andere groepen? Absoluut niet, want er staan acht zangtalenten op de planken, die als ze een paar jaar verder zijn het niveau van de finalisten met gemak kunnen evenaren. Een groot applaus, en gezien de leeftijd van de mannen diep respect voor een knap staaltje a-cappella zingen is zeker op zijn plaats.

Het beeldmateriaal

Omdat ik geen concessies wil doen op de kwaliteit van het beeldmateriaal zijn het ongecomprimeerde 16:9 MPG2 bestanden met als bron SBS6 via Glashart Media DVB-C FTA, dus hou rekening met een bestandgrootte van 100 tot 200Mb per optreden, maar wel in een kwaliteit die je zo op een DVD kan knallen.

Het begon aflevering 1 met de tophit van Michael Bubble genaamd I Haven’t Met You Yet, gevolgd door aflevering 2 met de all-time boy band classic I Want It That Way. Daarna gingen de mannen in aflevering 3 verder met een Nick en Simon nummer genaamd Lippen Op De Mijne, weer gevolgd in aflevering 4 door een strakke versie van Love Song. Helaas viel deze aflevering het doek voor deze mateloos populaire boy band zonder band,  en namen ook zij afscheid met Krezip’s  Sweet Goodbyes.

HINT!

Om de MPG bestanden te downloaden klik je met je rechter muisknop op de dik gedrukte titels hierboven, en kies je voor “Doel opslaan als..” of “Koppeling opslaan als…”, afhankelijk van het type browser. Vanwege allerlei zaken ga ik deze bestanden niet online vertoonbaar maken.

Voor de duidelijkheid. Alle rechten behoren toe aan SBS Broadcasting dus meer als een digitale videorecorder is dit niet.

Share

Heartbeat

Dit keer drie lieftallige dames, aangevuld met een viertal heren, waarvan er drie voor het noodzakelijke vocale slagwerk zorgen, en verderop het programma zelfs een bas eruit geperst krijgen. Een opvallende zanger is Jared, die met zijn 19 jaar het gros van de lead vocals verzorgt, en die een heerlijk rauw rokerig soul randje op zijn stem heeft zitten, waarvan je spontaan kippenvel krijgt, en die bovendien de hogere regionen absoluut niet schuwt. Ook hier viel me de eerste twee nummers op dat een vette bas absoluut ondergeschikt werd gemaakt aan een overdaad aan beats, een risico wat je met drie “drummers” en zonder een echte bas aan boord uiteraard loopt. Vooral bij Heartbeat viel het na het derde nummer op dat de techniek met name de baslijnen met een digitaal trucje kunstmatig op aan het pompen was, want zoals bij veel zanggroepen is een echt vette bas lastig te vinden, en helaas kan een bariton dat laatste halve octaaf in de laagte extra er niet zomaar bij toveren. Uiteraard kan niet ontkend worden dat hier zeven zeer talentvolle zangers/beatboxers staan, want je komt niet voor niets in de finale terecht.

Dus verdienen zij ook een groot applaus en respect van mij, ondanks dat hun zangstijl en songkeuze niet persé overeenkomt met mijn smaak, maar smaken zijn nu eenmaal verschillend.

Het beeldmateriaal

Omdat ik geen concessies wil doen op de kwaliteit van het beeldmateriaal zijn het ongecomprimeerde 16:9 MPG2 bestanden met als bron SBS6 via Glashart Media DVB-C FTA, dus hou rekening met een bestandgrootte van 100 tot 200Mb per optreden, maar wel in een kwaliteit die je zo op een DVD kan knallen.

Het begon aflevering 1 met de tophit DJ Got Us Falling In Love, gevolgd door aflevering 2 met Fallin’. Daarna gingen de mannen en vrouwen in aflevering 3 verder met een solide versie van Blow Me Away, weer gevolgd in aflevering 4 door een gevoelige versie van Like I Love You. In de halve finale een overwinning in de battle met For-Tune,  met een vette Black Eyed Peas Medley. Aangezien Heartbeat er ook nog niet uit ligt, houden jullie het finalenummer eveneens tegoed van me.

HINT!

Om de MPG bestanden te downloaden klik je met je rechter muisknop op de dik gedrukte titels hierboven, en kies je voor “Doel opslaan als..” of “Koppeling opslaan als…”, afhankelijk van het type browser. Vanwege allerlei zaken ga ik deze bestanden niet online vertoonbaar maken.

Voor de duidelijkheid. Alle rechten behoren toe aan SBS Broadcasting dus meer als een digitale videorecorder is dit niet.

Share

For-Tune

Ik kan me aflevering één nog zo voor de geest halen, een zestal met een gospel achtergrond, een opvallende knuffelbeer van een leadzanger, en een duidelijk hoorbare trilling in zijn stem van de zenuwen wellicht, maar wel door naar de volgende aflevering. Als er één groep is die het hardst gegroeid is in kwaliteit, dan zijn het ongetwijfeld de fraaie dames en aardige kerels van For-Tune. Naar mate de “wedstrijd” vorderde steeg de kwaliteit, de toonvastheid en het zelfvertrouwen met zeven-mijls sprongen. Wat ertoe heeft geleid, dat ze na een wat rammelende start eigenlijk zonder problemen aflevering vijf hebben gehaald. Wat mij speciaal is bijgebleven is het lekkere rauwe randje op de stem van Ivan, damn, you’ve got soul Bro’, die Karin Bloemen de laatste aflevering zelfs een beest noemde, en terecht, want hij ging helemaal los, overigens zonder zijn groepsgenoten ook maar enigszins tekort te doen.

Voor de dames en kerels van For-Tune dus eveneens een diepe buiging, een bak met respect en een daverend applaus van mij. Jullie komen er wel, al was het maar in het Rotterdamse.

Het beeldmateriaal

Omdat ik geen concessies wil doen op de kwaliteit van het beeldmateriaal zijn het ongecomprimeerde 16:9 MPG2 bestanden met als bron SBS6 via Glashart Media DVB-C FTA, dus hou rekening met een bestandgrootte van 100 tot 200Mb per optreden, maar wel in een kwaliteit die je zo op een DVD kan knallen.

Het begon aflevering 1 een beetje shaky met de hit What Goes Around, gevolgd door aflevering 2 met een solide uitvoering van Don’t Stop The Music. Daarna ging de groep in aflevering 3 verder met een prachtige versie van Love You More, weer gevolgd in aflevering 4 door een fraaie interpretatie van Just The Way You Are. In de halve finale helaas net een maatje te klein in de battle met Heartbeat, ondanks een gedreven en mooie  Elton John Medley.

HINT!

Om de MPG bestanden te downloaden klik je met je rechter muisknop op de dik gedrukte titels hierboven, en kies je voor “Doel opslaan als..” of “Koppeling opslaan als…”, afhankelijk van het type browser. Vanwege allerlei zaken ga ik deze bestanden niet online vertoonbaar maken.

Voor de duidelijkheid. Alle rechten behoren toe aan SBS Broadcasting dus meer als een digitale videorecorder is dit niet.

Share

Jade

Na mijn voorgaande stukken is het voor mij nog altijd lastig om Jade een specifiek plekje te geven in het pallet zang wat ik heb mogen bewonderen, met vijf fraaie dames, die ook in de theaters zijn te vinden in diverse musicals, huppelen daar nog twee beatboxers rond, van totaal verschillend uiterlijk, maar beiden opvallend. Het feit dat ze tot in de finale zijn geraakt, wil uiteraard zeggen dat het zevental over een bak talent beschikt, die ze uitstorten over gewaagde arrangementen, en waar de beide beatboxers vaak een prominente rol in vertolken. Dat alles tot nagenoeg één geheel samensmelt is best knap als je beseft dat beide heren pas een paar weken voor aanvang van de show zijn toegevoegd aan het dames kwintet. Je moet het maar trekken als stoere beatboxers om ineens te moeten blenden met vijf katjes die heel mooi samen kunnen mauwen.

Op de een of andere manier, mis ik af en toe een beetje het vette onderin, waar met name The Gentle Voices hun handelsmerk van hebben gemaakt, en kiest men vaker voor een vette beat, dan een vette bas, maar uiteraard is dat de artistieke vrijheid binnen de groep. Alle respect en een groot applaus voor deze prachtige groep mensen.

Het beeldmateriaal

Omdat ik geen concessies wil doen op de kwaliteit van het beeldmateriaal zijn het ongecomprimeerde 16:9 MPG2 bestanden met als bron SBS6 via Glashart Media DVB-C FTA, dus hou rekening met een bestandgrootte van 100 tot 200Mb per optreden, maar wel in een kwaliteit die je zo op een DVD kan knallen.

Het begon aflevering 1 met de tophit Halo, gevolgd door aflevering 2 met Mercy. Daarna gingen de mannen en vrouwen in aflevering 3 verder met een geweldige versie van Bløf’s Omarm Me, weer gevolgd in aflevering 4 door een nummer van hitkanon Adele met Rolling In The Deep. In de halve finale een overwinning in de battle met iNtrmzzo, afgedwongen met een gedreven en vrolijke Jackson 5 Medley. Aangezien Jade er ook nog niet uit ligt, houden jullie het finalenummer eveneens tegoed van me.

HINT!

Om de MPG bestanden te downloaden klik je met je rechter muisknop op de dik gedrukte titels hierboven, en kies je voor “Doel opslaan als..” of “Koppeling opslaan als…”, afhankelijk van het type browser. Vanwege allerlei zaken ga ik deze bestanden niet online vertoonbaar maken.

Voor de duidelijkheid. Alle rechten behoren toe aan SBS Broadcasting dus meer als een digitale videorecorder is dit niet.

Share