Ron schrijft…

Even voorop gesteld dat ik geen McAfee hater ben, zelfs jarenlang zakelijk en privé trouwe klant ben, en dat mensen af en toe fouten maken. Maar eerlijk is braaf, die van 21 april 2010 was er wel eentje van wereldklasse. Je levert razendsnel als grote Antivirusmaker een update om een zoveelste virus wat zich richt op de onnoemelijk vele beveiligingsgaten in Windows XP SP3 te dichten, en haastige spoed bleek in dit geval niet goed. Hun over het algemeen zeer goed detecterende scanner zag een van de systeembestanden van Windows XP SP3 aan voor een met een exploit besmette versie en afhankelijk van welke versie McAfee en de instellingen werd dit bestand of wel gereduceerd tot 0 bytes, danwel gewist of verplaatst naar McAfee’s Quarantine map op de C-schijf.

Goede raad is duur, want het bestand svchost.exe is redelijk cruciaal binnen een werkende Windows installatie en zorgt voor tientallen basisfuncties binnen het besturingssysteem. Ergo, het door McAfee onterecht als besmet aangemerkte danwel gewiste bestand maakte dat bij (volgens McAfee zelf) ongeveer 1% van de McAfee gebruikers dat Windows niet meer doorstartte of na opstarten totaal onbruikbaar was, simpelweg omdat het niet meer werkende svchost.exe de kerntaken in Windows niet meer kon activeren.

Volgens de buzz op internet waren het alleen XP SP3 machines die het slachtoffer waren, en ondanks dat McAfee de foute update al na enkele uren had verwijderd van haar servers en het en publiek een beetje aan het downplayen was (het viel eigenlijk nogal mee), was een van mijn collega’s de pineut, die ondanks de vele fixes op het net gisteren zijn PC maar opnieuw heeft geïnstalleerd, omdat de fixes niet werkten. Zelf had ik zoiets van, Ok, kut voor XP SP3 gebruikers, blij dat ik Windows 7 draai op de meeste van mijn computers. Totdat vanavond mijn broertje me belde dat zijn “server”, een nettop machientje zonder DVD speler, en draaiende op Windows XP SP3 niet meer wilde werken en dat de fix die hij op de zaak van de ICT boyz had meegekregen niet werkte, en of ik nog iets wist om die PC weer levend te krijgen. Wat was ik blij dat ik de meeste fixes toch even had doorgelezen, want alhoewel het eenvoudig lijkt, blijkt het al met al voor de leek (lees broertje met minder PC kennis als ik) absoluut adacadabra is, en de paniek en wanhoop direct toeslaan. (Hoe een nettop te herinstalleren zonder DVD speler en USB bootable memorystick….)

De basis van een geslaagde reanimatie van een door deze zepert gehandicapte PC is in essentie simpel. McAfee houdt in drie .dat bestanden de laatste virusdefinities en oplossingen bij, maar houdt ook heel intelligent een voorlaatste versie van die bestanden vast. Dus roepen de computernerds, je kopieert gewoon even die oudere set bestanden over de nieuwe heen, en voila, de dreiging van McAfee is verdwenen. Probleem twee is het verplaatste of gewiste svchost.exe bestand uit de map Windows/system32. Dus roepen de computerfreaks, dat dat bestand her en der in andere mappen ook staat, dus simpel even over de 0 byte of verdwenen versie kopieren, en je bent “back in business”. Klinkt simpel niet? Pies of keek zo te zeggen.

Niet dus, want de fix, die uiteraard werkt, moeten mensen gaan uitvoeren in veilige modus, maar dan wel die met de commando prompt, en dus niet in die blinden en slechtziende VGA versie die windows ook als veilige modus noemt. Die laatste werkt niet omdat…. juist…. svchost.exe nodig is om dat te laten werken. Dus moet je je PC met F8 opstarten en kiezen voor de allerbovenste versie veilige modus, die met de commandoprompt. En dan is de gemiddelde computergebruiker al afgeserveerd, want na een hoop zwart scherm met knipperende cursor komt er uiteindelijk niet meer dan een zwart scherm met een commandoprompt, die alleen maar aangeeft op welk pad je op schijf C nu zit. En dan….tja, dan bel je je grote broer met de moed der wanhoop op, want die is ouder, dus die spreekt mogelijk nog die fossiele taal genaamd MS DOS.

Ok, laat ik proberen in lekentermen uit te leggen hoe ik na een klein uurtje een niet DOS kenner door de fix heen heb gepraat ook een soort van universele hint te geven voor de andere slachtoffers. Waarbij de taken zijn om de foute dat bestanden van McAfee te vervangen door oudere versies die wel werken, en het verdwenen svchost.exe bestand op zijn oorspronkelijke plek terug te zetten.
De instructies (bijna woordelijk) die de nettop van mijn broertje weer levend hebben gekregen staan hieronder, waarbij [Enter] de Enter toets betekent. Overigens is Windows niet hoofd/kleine letter gevoelig, dus mag je alles hierna in kleine letters inkloppen.

Stap 1.

We starten de PC op met functietoets F8, en kiezen voor veilige modus met commandoprompt, waarna we kiezen voor de XP installatie en als gebruiker Administrator zonder wachtwoord.
Je eindigt dan met een zwart scherm met hierin een pad wat lijkt op C:\Documents en Settings\<gebruikersnaam>.

Type: CD\[Enter], waarna je een nieuwe regel krijgt met hierin C:\>

We gaan nu eerst de foute dat bestanden overschrijven met een oudere versie.

Stap 2.

Omdat ik niemand hele lange paden wil in laten typen gaan we naar de juiste plek stap voor stap.

Type:CD Program Files[Enter]
Type:CD Common Files[Enter]
Type:CD McAfee[Enter]
Type:CD Engine[Enter]
Type:CD OldEngine[Enter]

Als het goed is en je geen foutmeldingen hebt gekregen staat er nu op het scherm:

C:\Program Files\Common Files\McAfee\Engine\OldEngine>

Type:dir[enter]

Als het goed is zie je een vijftal bestanden staan waarvan er drie op .dat eindigen.

Omdat het DOS copy commando niet kan werken met bestand en mapnamen die langer zijn dan 8 tekens en die geen spaties in die namen aankan, moet je dus een XP truc gaan toepassen om de foutieve dat bestanden in de map /Engine te vervangen.

Type:copy avv*.* c:\progra~1\common~1\mcafee\engine[Enter]

Als het goed is eindigt dit commanda met de mededeling 3 bestand(en) gekopieerd. Waarmee je dus de foute .dat bestanden van McAfee hebt vervangen door de laatst werkende oudere versies.

De oorzaak van alle ellende heb je nu opgelost, maar nu nog de schade herstellen, namelijk het terugzetten van het bestand svchost.exe

Stap 3.

Dit is de meest falende stap in alle fixes die ik op internet heb gevonden, simpelwel omdat een reservekopie van svchosts afhankelijk van de Windows versie en ouderdom ervan al dan niet voorkomt op diverse plekken.

Nu zou ik alle mogelijke plekken kunnen noemen, maar dat is een gebed zonder einde, dus laat ik jullie gewoon even zoeken ernaar, met hulp van mij uiteraard.

Type: CD\[Enter] waardoor je weer in de zgn root van je harde schijf eindigt, met de regel C:\

Nu gaan we op zoek naar een bruikbare versie van svchost.exe

Type:dir svch*.* /s[Enter]

Dit commando graast je hele harde schijf af op zoek naar bestanden die beginnen met svch (dit kan met een grote volle schijf even duren).

Het resultaat is elke keer het pad, en een of meerdere bestanden die aan de zoekopdracht voldoen. Geloof me, Windows groeit niet voor niets zo hard, soms bestaan er meerdere versies van hetzelfde bestand op diverse plekken.

Als je mazzel hebt krijg je een of meer paden met hieronder de regels svchost.exe, gevolgd door een grootte van het bestand. Heb je pech dan kom je soms niet verder dan één plek waar alleen svchost.ex_ staat.

Heb je een echte svchost.exe dan is de oplossing als volgt:

Noteer het pad waar deze versie staat (bijv: c:\windows\dllcache) en type daarna het volgende commando:

copy <gevonden pad>\svchost.exe c:\Windows\system32[Enter]
Voorbeeld bij PC broertje:

copy c:\windows\i386\svchost.exe c:\windows\system32[Enter]

Als je alles goed hebt ingeklopt eindigt dit met 1 bestand(en) gekopieerd.

Hierna kan je de PC herstarten, en dat doe je vanuit dos netjes met het volgende commando:

Type:shutdown /r[Enter]

Hiermee herstart de PC na een aantal seconden, en als het goed is kan je daarna gewoon weer werken in Windows. (vergeet niet McAfee te updaten).

Als je pech hebt dan vind je ergens alleen maar een bestand genaamd svchost.ex_

En bestand eindigend met een _ is een gecomprimeerd installatiebestand van windows, wat je even moet uitpakken alvorens je het kan terugzetten.

We gaan eerst naar de plek (bijv: c:\windows\i386) toe waar net ex_ bestand staat, als volgt.

Type: CD C:\<gevonden pad>[Enter]

Je kunt controleren of je in de juiste folder bent geëindigd door dir svch*.*[Enter]  in te typen, waar je als het goed is in het scherm svchost.ex_ te zien krijgt.

Type:expand svchost.ex_ svchost.exe

Dit commando decomprimeert het installatiebestand naar een volledige versie van svchost.exe.

Type:copy svchost.exe c:\Windows\system32[Enter]

Dit commando eindigt als het goed is met de mededeling 1 bestand(en) gekopieerd.

Nu kan je de PC herstarten zoals hierboven beschreven staat en is hij gereanimeerd.

Over de telefoon een uurtje werk, met deze handleiding waarschijnlijk de helft… succes !! En McAfee…. bedankt !!

UPDATE

Het <gevonden pad> iets meer verduidelijkt….

Ik schrijf dit verhaal met redelijk gemengde gevoelens, maar de uiteindelijke aanleiding is een uitzending van Pauw en Witteman (zonder die laatste overigens) waarin een meneer Bert Dorenbos met een semi-ludieke actie besloot een flink aantal belangrijke politici een ”zelfmoord” pil op te sturen. Onze J.P. was duidelijk geshocked en heeft de veiligheidsdienst erop los gelaten, maar een en ander was aanleiding voor P&W om deze man eens aan te horen.

Waarom gemengde gevoelens? Simpelweg omdat ik afgelopen dinsdagmiddag, met prachtig lenteweer, samen met collega’s afscheid heb genomen van een man die in mijn zakelijke carrière een jaartje of tien bijna wekelijks mijn pad heeft gedeeld, en die ik omschrijf als een kerel die het maximale uit het leven heeft getracht te halen. Concreet kwam ik hem ongeveer twaalf jaar geleden als eigenaar/directeur van wat toen nog een toeleverancier van ons was, een bedrijfje wat voor ons een steeds belangrijker product produceerde, en waarvan de eigenaar een goede vriend was van mijn baas.

Ruud, zo heette hij, was niet een echte ondernemer pûr sang, maar wel een meer dan echt mens, iemand met pretoogjes als ik dat zo mag uitdrukken. Hij bouwde het bedrijfje wat hij zo goed als failliet van zijn vader van de belastingdienst overnam uit tot een bescheiden toko die mooie spullen maakte, hierbij vertrouwende op een aantal bijzonder trouwe medewerkers. Waarom was Ruud geen echte ondernemer? Eigenlijk omdat hij -waarschijnlijk vanuit zijn familie- had geleerd om geen geld uit te geven wat hij niet had, en ik heb vele discussies gehad met beide broers die zijn bedrijf draaiden over uitgeven van geld, of toch maar niet. Ik heb nooit geweten dat je boren zover kon slijpen…..

Wat was Ruud dan wel? Nou, hij was een echt mens, sociaal voelend voor de personen die hem trouw terzijde stonden in het runnen van de zaak, zelfs als een persoon door eigen medische omstandigheden eigenlijk buiten het echte arbeidsproces komt te staan en afhankelijk zou moeten zijn van onze welvaartsstaat. Kort door de bocht was zijn bedrijf totaan bijna zijn pensioengerechtigde leeftijd in de capabele handen van twee broers, aangevuld met een aantal absolute vakmensen van de oude stempel en een boekhouder van het type sigarenkistje en kasboek. Maar…. wij als klant wilde meer productie, nieuwe producten, snellere levertijden en betere prijzen, kortom… discussies die ik vaak heb gevoerd met hem, maar die altijd eindigden in een gezellig broodje en drankje tot diep in de middag bij café “Pleinzicht” in Schiedam, en eindeloze discussies over van alles en nog wat uit het leven, behalve echt over zaken doen.

Toen had ik wellicht al moeten doorzien wat er met hem aan de hand was, zeker omdat ik zelf een oma heb moeten zien wegkwijnen aan de gevolgen van dik 18 jaar Alzheimer, het keer op keer terugkomen op sterke ervaringen met een collega van mij in het verre Singapore, zijn avonturen in het hotel en wat al niet meer. Hij kon er (achteraf herkenbaar gelijk mijn oma) geen genoeg van krijgen om deze verhalen onder het genot van een glas rode wijn, een broodje hete kip en een sigaartje tot mij te laten komen, keer op keer, en elke keer alsof hij ze mij voor het eerst vertelde. Ik moet zeggen, dat ik deze vrijdagsessie altijd als een genoegen heb ervaren, want discussies over het leven en zijn persoonlijke ervaringen in zaken doen in Singapore zijn mij wel toevertrouwd.

Uiteindelijk een jaar of zeven geleden startte de overnameonderhandelingen tussen twee oude vrienden, mijn baas, en namens Ruud senior ,zijn zoon, want Ruud was inmiddels ietsje mistiger geworden, om het netjes uit te drukken. In zijn privéleven werd hij tot dan toe op het juiste pad gehouden door zijn lieve vrouw Ans, die altijd wist waar hij uithing, en die altijd ervoor zorgde dat hij na een broodje/zakenmeeting met Ron uiteindelijk weer thuis eindigde. Gek genoeg bevestigde zijn zoon tijdens de toespraak bij de crematie dit “zorgen dat je onvindbaar bent” gedrag van zijn vader feilloos, wetende dat hij meestal de weg naar een van zijn favoriete kroegjes wel had gevonden, daarbij op vakantie vrouw en kinderen soms even verdwaald achter zich latende. Een gezin wat hij overigens heel hoog in het vaandel had staan, een nagenoeg voorbeeldige vader dus, voor zover daar een echte definitie van bestaat.

Ruud had altijd een aanleiding voor een feestje, een gezellig samenzijn, een “zakenmeeting”, als het maar onder het genot van een wijntje, een sigaartje en een hapje kon. Hij vertelde mij wel eens dat zijn ultieme oude dag was om samen met zijn Ans een plekje in Frankrijk te bemachtigen om daar zijn oude dag door te brengen, du Vin, du Pain…enz, iets wat ik hem overigens meer dan gegund had. Het wrede lot had echter andere plannen voor Ruud en zijn egaa.

Zoals gezegd heeft Ruud zijn bedrijf zo’n zeven jaar geleden verkocht aan mijn baas, waarbij mijn baas (zoals ik hem ken) ervoor heeft gezorgd dat Ruud, een eigen ondernemer die nooit echt aan zijn pensioen had gedacht, ervoor heeft gezorgd dat hij buiten het geld voor het bedrijf, lekker een oude dag had kunnen uitleven. Helaas ontviel zijn levenspartner en engelbewaakster Ans hem tijdens een routineoperatie aan haar knie, en daarna was de toch al flink aanwezige Alzheimer-mistigheid ongeremd los leek het. Zonder zijn kompas Ans in het enigszins mistige leven waarbij niet alles meer zo helder voor de geest stond ging Ruud hard achteruit. Hierbij moet ik mijn bewondering uiten voor Ruud’s compassie als het gaat over een van mijn (door de overname) goede collega’s en Ruud’s steun in zijn ziekte en om in de arbeidswereld blijven, als niertransplantatiepatient, daar waar andere werknemers deze persoon waarschijnlijk hadden afgeschreven. Die bewondering is overigens wederzijds richting deze inmiddels echte collega, toen de rollen waren omgedraaid, en die ondanks het feit dat Ruud niet meer de eigenaar was van het bedrijf, samen met zijn vrouw tot bijna op het laatste Ruud is blijven bezoeken en stimuleren als het ging over herinneringen van het verleden, iets wat voor Alzheimerpatienten nu juist zaken zijn die ze zich niet meer kunnen herinneren.

Kort door de bocht werd ik dus een beetje kwaad toen deze uber-CU meneer Dorenbos vond dat alleen God mocht bepalen wanneer iemand uit het leven mocht stappen. Lees me niet verkeerd, want denkend aan Ruud had deze persoon van mij heel oud mogen worden met zijn vrouw en zijn gezondheid en vooral zijn geheugen. Geen van allen waren hem klaarblijkelijk gegund, en zeven jaar van twilightzone bestaan met angsten en pijn waren het enige wat hij nog kon uitleven voordat zijn lijf uiteindelijk de strijd opgaf, dit tot verdriet, maar heel dubbel ook tot verlossing van een ieder die hem een plekje in zijn/haar hart gaf. Respect voor zijn kinderen en zijn verzorgers, en zijn ex-werknemers die hem gedurende die periode nog hebben begeleid en gesteund, ook als dit uitzichtsloos was.

Kom ik terug op de uitzending van P&W. Wie is Dorenbos met zijn Christelijke kak om dit soort zinloos bestaan onder het mom van God bepaald niet te mogen beëindigen? En eindig ik met een eerdere conclusie, gedaan in een blog over een andere vriend die ons veel te vroeg is ontnomen. De verkeerde mensen gaan altijd te vroeg dood….., waarbij verkeerd uiteraard in de tegengestelde vorm bedoeld is. Ruud…. zoek een plekje aan de bar naast Jan Smit, een herkenbaar oude hippie met een droog soort humor en een heel eigen visie op het leven (ondanks dat hij import Amsterdammer is), pak een rood wijntje en een sigaartje….. we’ll meet again ol’ geezer…. rest in peace!!

Het gebeurd niet vaak dat ik over hetzelfde onderwerp een tweede blog schrijf, maar klaarblijkelijk was ik zo onder de indruk dat het “leidend voorwerp” van dit verhaal een tweede internet exposure toekomt.

Even in vogelvlucht mijn afgelopen weekend. Zaterdag om 11:30 geland op Schiphol na een week Canada (Calgary en Edmonton), dus met 8 uurtjes tijdverschil opgepikt door mijn lief. Normaal zou ik dan na een bak koffie en een broodje thuis een paar uur mijn bed induiken om de tijd een beetje te corrigeren om zo de jetlag te minimaliseren, echter een oom van mijn lief vierde zijn 70-jarige verjaardag met een feest in Bloemendaal. Dus.. niks pitten, maar thuis even een bakkie, douchen, scheren en een verschoninkje aan om om 15:30 weer in de auto te springen richting het feest. Een feest waarop ik en passant ook nog even een hele tak Friese familie van mijn liefje zou ontmoeten, iets wat overigens erg gezellig werd.

Zondag een gat in de dag slapen, om ervoor te zorgen dat we ongeveer 18:45 in Rotterdam zouden zijn bij een club genaamd “Watt” (het vroegere Night Town). Nu zult u denken, wat moeten jullie in een club? Nou, de reden hiervoor was eenvoudig, we hadden kaarten voor de “Never can say goodbye” clubtour van Trijntje Oosterhuis, vernoemd naar haar laatste project waaruit de CD “Never can say goodbye” (de Micheal Jackson tribute) was voortgekomen.

Na een kwartiertje blauwbekken op de Rotterdamse Kruiskade, voor een nog half gesloten rolluik van “Watt”, waren we per ongeluk de eerste gasten in de zaal, en hadden dus een prima zitplaats net achter de mannen van het geluid, met prima zicht op het podium en de dansvloer, die langzaam maar zeker vol liep met Trijntje fans. Opvallend genoeg was de gemiddelde leeftijd precies die ik verwachtte, namelijk tussen de 30 en 50 jaar, de Jackson generatie zullen we maar zeggen. Na een uurtje zaal vullen, ik gok dat er zo’n 600 man binnenwaren, kregen we de opwarmer, ook wel support act genoemd, en wat voor eentje?

Sherry Dyanne, een ietwat schuchter tonend en licht getint zangeresje in een goudkleurig kort glitterjurkje en staande op onmogelijke schoenen, begeleid door een uitstekende gitarist, die het bespelen van de acoustische gitaar meer dan uitstekend snapte. Met deze minimale acoustische maar uitstekende begeleider liet dit meiske me toch een verrassend geluid horen? Niet te geloven wat ze uit haar ranke keeltje kreeg, heerlijke nummers, beetje soul, tikje rauw aan de randjes, maar dik een half uur een prima passend opwarmertje om in de mood te komen voor het hoofdgerecht, Trijntje Oosterhuis zelf.

Trijntje, een vrouw die mij ’s-nacht wakker mag zingen met haar stem, vulde het podium met wat je minimaal nodig hebt om muziek te maken, namelijk een Braziliaanse vriend van haar, en gitaarvirtuoos, Leonardo Amuedo, iemand met minimaal 14 vingers gok ik, en die gitaarspelen wel heel eenvoudig doet lijken aan haar linkerzijde (voor de kijker), en aan de andere kant drie backing vocals, waaronder een Amerikaanse vriend en zanger met een klinkende reputatie als onder andere backing vocal bij Stevie Wonder, aangevuld met twee geweldige vrouwen met een magnifiek geluid en evenzo indrukwekkende looks.

Tja, wat moet ik zeggen over het éérste optreden in haar clubtour? We hebben bijna twee uur ademloos genoten van een prachtig concert, een waardige acoustische tribute aan Michael Jackson, maar vooral een vijftal mensen die muziek maken tot iets magisch hebben gemaakt. Het briljante, drijvende, vertederende, emotionele gitaarspel van “Leo”, de prachtige stem van Trijntje, en de prachtige harmonieën en vocals van drie pro’s uit het vak…. kortom, kippenvel tot de macht 100. Dezelfde prachtige nuances tussen pop en ballads die je ook op de CD kan vinden. Voor een éérste optreden in een reeks kan ik alleen maar zeggen dat dit absoluut niet te merken was. Prima opbouw van het concert, uitstekend licht en geluid, toffe sfeer, of wel, mensen die na ons naar dit “huiskamer” optreden gaan elders in het land kunnen zeker zijn van een voldaan gevoel aan het eind van de avond.

Trijntje, je bent een absolute vakvrouw en muzikale topper, dus complimenten voor je live performance, wat uiteraard ook geldt voor de mensen die hieraan op allerlei manieren hebben bijgedragen. Aan mensen die nog twijfelen of ze wel een “duur” kaartje moeten kopen? Ik zeg…. GEWOON DOEN !! De concertdata staan op de site van Trijntje Oosterhuis en op de site van Sherry Dyanne….

Het is zover, althans, zo voelt het een beetje nu. Mijn oudste zoon studeert HBO Dier- en Veehouderij, en zit in zijn laatste jaar. In dat jaar zit een (buitenland) stage van 16 weken, en ook hij wilde absoluut naar het buitenland hiervoor.

Hij is dus aan het regelen geslagen, heel zelfstandig, dus zonder al te veel hulp van ons. Contacten leggen met mogelijke stagebedrijven, contracten regelen, woonruimte regelen, studiebeurzen omzetten en bijregelen, kortom als een echte volwassene je aankomende verblijf in het buitenland zo goed als mogelijk plannen en zorgen dat je weet waar je heen moet, bij wie je moet zijn enz, enz…

Waarom heb ik op dit moment dan zo’n dubbel gevoel? Aan de ene kant is het een gezonde, intelligente en communicatief (tot op het arrogante af) zelfverzekerde jongeman van 21 jaar, die waarschijnlijk niet in zeven sloten tegelijk loopt, maar aan de andere kant is thuis wonen, eten, drinken en roken toch wel erg makkelijk. Wat dat betreft heeft hij dus nagenoeg nul levenservaring op het gebied van voor jezelf moeten kunnen zorgen. Je eigen eten maken, je eigen wasje doen, je eigen financiën regelen, en zorgen dat je in Hongarije 5 maanden lang (hij zit er namelijk 20 weken) je eigen broek kan ophouden. Als hier een vuile onderbroek rondslingert dan weet hij dat dat ding uiteindelijk gewassen en gevouwen weer in zijn laatje eindigt en dat hij aan het eind van de dag kan aanschuiven bij het eten, en dat er altijd wel een koud biertje, cola en Baccardi in huis is. Vijf maanden op jezelf, zonder even snel met ons ruggenspraak te kunnen houden als hij even een advies nodig had of even zijn hart wilde luchten. Geen nachtelijke vader-zoon discussies de komende maanden meer…

Vanochtend heb ik hem met tranen in de ogen en een brok in mijn keel als laatste van het hele gezin een dikke knuffel gegeven toen hij in zijn stoere Ka op pad ging om in twee dagen helemaal naar Gyor in Hongarije te sturen, ook al iets wat hij nog nooit heeft ervaren, zo’n lange rit met als enige aanspraak je radio, en navigerend door voor hem onbekend terrein. Ik hoop dat hij een geweldige periode gaat beleven in het verre buitenland, en dat hij met een stuk levenswijsheid en ervaring uiteindelijk ergens in juni weer voor de deur staat. Een veranderd, wijzer mens, met een onbetaalbare dosis nieuwe levenservaring die hem sterker heeft gemaakt….

Wij blijven hem uiteraard volgen, want zoals een echte buitenlandstudent houdt hij een reisverslag bij (heel stoer in het Engels) op http://timhartendorp.waarbenjij.nu, en uiteraard is er Skype waarmee hij zonder dikke telefoonrekening met ons en zijn opa en oma even kan bijkletsen. En hij weet dat we in het ergste geval binnen 12 uur daar staan…

Blijf ik over met het gevoel dat wij hem gaan missen, zijn leuke momenten, zijn af en toe irritante momenten, maar ja, dat hoort dan waarschijnlijk bij het loslaten van je kinderen. En het is maar voor vijf maanden…. zucht…

‘t Is wat? Al die sneeuw ineens? Onze kids her en der in het land onderweg naar huis van familie of van werk, en geenfile.nl die even doodleuk meer dan 3000 km file afroept over ons. Gelukkig zijn ze allemaal heelhuids, zij het met flink wat extra reistijd op het nest gearriveerd.

Een nest wat overigens ook van voren en van achteren stevig onder de sneeuw lag. Mooie verse witte sneeuw, niet van die stuifpoedersneeuw, maar van die stevige waar je mooie sneeuwballen van kan maken. Onze buurtjes waren dan ook met hun dochters en een door het dolle heen zijnde labradorpup buiten heel hard aan het klussen om een paar mooie sneeuwpoppen te maken, en ook wij hebben ons even buiten gewaagd, al was het maar om de broodnodige neuspenen even te regelen voor de meiden.

En toen kwamen onze grote kids en aanhang thuis, even voor de vorm, op de meiden na allemaal boven de 18 jaar. En ook zij zijn lekker buiten geweest samen met onze chihuahua, die het ook helemaal te gek vond, en het -vreemd genoeg- helemaal niet koud had. Nu staat er voor onze gedeelde voortuin een betonpaaltje, en voor we er erg in hadden stond er ineens een enorme sneeuwpop in de vorm van een kat die nog het meeste op Garfield leek. Stevig gesteund met een betonpalen ruggengraat, een sjaal om, echte poten, buikje en alles wat erop en eraan hoort.

Zo zie je dat een beetje ouderwetse sneeuwpret niet voorbehouden is aan kleine kinderen, maar dat ook onze grote kids er een paar uur dikke lol aan hebben beleefd.

Laat ik eens een geheimpje verklappen aan jullie. Schreef ik een tijd geleden na zijn plostelinge overlijden over de “King of Pop“, de freaky, niet te bevatten artiest Michael Jackson, en dat dit een verlies is voor de muziekwereld. Ergens had ik zoiets van, het lijk ligt net en er volgt onherroepelijk een hele stroom van opnieuw uitgebracht materiaal van hem. De een zijn dood is tenslotte het brood van de broodkraaien en de familie, die de komende 70 jaar, in ieder geval in Nederland nog de auteursrechten op Michael’s muzikale legacy hebben, en de baten die hieruit voortvloeien.

Ik kreeg dan ook een soort knoop in mijn maag toen een TV commercial aankondigde dat, notabene Trijntje Oosterhuis met een nieuwe CD uitkwam, getiteld “Never can say goodbye”, een album met veertien tracks van de nog jonge Michael Jackson. Mijn eerste reactie was, verdomme Trijntje, jij ook al iets aan het lijk pikken? Dat heb jij toch niet nodig met jouw talenten?

Nu moet ik eerlijk toegeven dat ik iets heb met Trijntje, ok, laat ik maar roepen dat ik een liefhebber ben van haar muziek, met name de latere albums die meer jazzy zijn en vele mooie ballads bevatten, vaak in een intieme ”huiskamer setting” qua begeleiding. Wellicht ook omdat ik tijdens mijn jeugd haar vader, Huub Oosterhuis, vanachter de speeltafel van het kerkorgel meermaals heb vervloekt om zijn onzingbare religieuze arrangementen voor kerkkoren. Ik was dan ook verbaasd dat de kinderen van Huub wel het melodische talent hadden wat ik bij papa Oosterhuis altijd heb gemist. Maar ja, als zeer religieus man, betrokken bij zijn kerk, kon hij wellicht niet anders dan dit soort a-melodische Nederlandstalige riedeltjes te schrijven, als tegenhanger van het Gregoriaanse werk wat het in de moderne kerk niet meer zo goed deed, al dat maffe zangerige latijns wat Jan met de pet sowieso niet kon meezingen met de voorganger.

Ok, genoeg over mijn muzikaal-religieuze frustraties jegens papa Oosterhuis, terug naar mijn schrikreactie dat nu juist Trijntje, die ik nog zag schitteren naast Lionel Ritchie in Symphonica in Rosso, die hiervoor een prachtige tribute album had uitgebracht met werken van Burt Bacharach, nu in mijn ogen bijna heiligschennis had gepleegd door de koning van de popmuziek te durven imiteren? Zeer bevooroordeeld was ik dus toen ik het album ging beluisteren, met het idee dat ik deze in mijn ogen nooit goed geslaagde imitatie van Jackson waarschijnlijk als enige album van Trijntje niet zou kopen.

De eerste track streelt direct het oor met het prachtige subtiele acoustische gitaarspel van Leonardo Amuedo, aangevuld met de ietwat nasale stem en het prachtige timbre van Trijntje, en het kippenvel kroop over mijn armen. Mensen, dit is gewoon griezelig goed, niks goedkope imitatie van de niet te imiteren Jackson, maar een subliem eerbetoon aan zijn vroegere werk. De prachtig uitgebalanceerde tracklist, met onder andere het emotionele “One day in your life”, begeleid door exceptioneel goed en ingetogen gitaarspel en her en der aangevuld met de zoete saxofoonpartijen door die andere superartieste die Nederland heeft voortgebracht, Candy Dulfer, maken het album tot een heerlijke collectie muziek, goed voor een uurtje dik kippenvel en wellicht een traan. De pure eenvoud van deze opnames tonen eens te meer aan hoe goed deze nummers van Jackson in de basis zijn, en dat ze mits gezongen zoals bedoeld los van de uitvoerende artiest klinken zoals ze bedoeld zijn.

Of je nu een fan bent van Michael Jackson of van Trijntje Oosterhuis, of van allebei of geen van beiden, dit is voor iedereen die van muziek houdt een absolute must have in je CD collectie, puur, subtiele eenvoud, oorstrelend goed.

Damned Trijntje, you did it again!

Laat ik het eens hebben over de SBS6 TV hit van het moment, Popstars 2009, de “talentenjacht” van Nederland, op zoek naar een popster. Het geheel aan elkaar gekletst/gezwetst door Nederlands bekendste aandachtsgeile poepster, Gerard Joling met aan zijn zijde de vrolijk quasi emo meekwebbelende Nance.

Waarom een stukje over Popstars? De basis hiervan ligt in het feit dat ik dit programma bijna gedwongen meekijk met dochterlief, die iets heeft met één van de kandidaten, namelijk Dewi, een mening die ik overigens muzikaal deel. Het meest vermakelijke van dit programma zijn over het algemeen de auditierondes in het land, waarbij iedereen die denkt te kunnen zingen zijn of haar kunstje mag gaan doen ten overstaan van de strenge jury. Dit leverde in het verleden al meermaals bankvoer van Robert Jenssen op, meestal de absoluut niet muzikale lachtrekkers van deze audities.

Inmiddels zit Popstars in de fase van de live-shows, waarbij de kandidaten nummers die ze niet zelf kiezen uit diverse genres nu voor een zaal vol publiek live ten gehore moeten brengen, en waar ze na afloop van de jury commentaar en punten voor krijgen. Uiteindelijk bepaalt de kijker door te bellen naar een 0909 nummer of een SMS wie er in blijft en wij er in een sing-off uiteindelijk wellicht toch nog door mag of naar huis.

Even over die jury dan? Henk-Jan, een man uit de muziekbranche, met een vaak nuchtere recht voor zijn raap reactie op de (wan)prestaties van de zangers en zangeressen, vaak tot ongenoegen van de “absoluut onpartijdige” fans op de tribune. Dan de inmiddels 60-jarige, in haar tweede jeugd zittende, overdreven Amerikaans accent onliners boerende, immer middelmatige zangeres Patricia Paay. Sinds haar scheiding van Adam Curry gedraagt ze zich overal waar ze maar zendtijd krijgt als een loopse teef, en het commentaar wat ze afgeeft zegt meer over haar eigen geilheid en die van haar dochter dan over de talenten op het podium. Als hekkensluiter Maurice, eveneens iemand uit de muziekbranche, die ondanks dat hij het soms oneens is met Henk-Jan in de meeste gevallen de juiste nuchtere kijk heeft op zaken.

En toch kan ik bepaalde verborgen casting agenda’s bij de drie vakmensen soms bijna proeven, alles voor de kijkcijfers, ten koste van de kwaliteit. Paay zit daar gewoon als beeldvulling en heb ik maar zelden iets vaktechisch verantwoord horen zeggen, maar soms vraag ik me af of de beide heren dezelfde zanger of zangeres hebben gehoord als ik?

Wat geeft mij het recht zo kritisch te zijn op dit programma? Tja, ik ben geboren in een heel muzikaal nest, en ik ben gezegend met een absoluut gehoor. Waarom ben ik dan geen muzikant of popster? Ik had gelukkig op tijd door dat je in Nederland polderland niet makkelijk een boterham kan verdienen als beroepsmuzikant. Dat neemt overigens niet weg dat ik niet zou horen of iets vals of zuiver is, of iemand makkelijk zingt of staat te strotpersen, en uiteindelijk of iemand het talent heeft om te kunnen zingen, of als mooi poppetje door pappa en mama het vak ingeluld wordt hopende de ouders te worden van een beroemdheid, wat weer goed is voor je oude dag.

De simpele graadmeter bij mij, iemand die overigens van een heel breed repertoire aan muziek kan genieten, is simpelweg het kippenvel op mijn armen. Bij sommige talenten komen die haarzakjes al na een paar noten spontaan in actie, en bij anderen zijn dat eerder de haren in mijn nek die gaan staan, samen met mijn vullingen die knarsen bij het aanhoren van zoveel onzuiver gekweel. Wat mij bij een talentenjacht ook enigszins irriteert is het feit dat er op het podium dus niet allemaal nieuwelingen staan, en dat ik behalve Dewi op herhaling (die overigens een kippenvelstem heeft) ook moet luisteren naar een paar uitgerangeerde soapies en z.g.n. mystery-talenten uit andere hoeken van het TV vak?

Wat is eigenlijk een popstar? In Nederland is en blijft dat voornamelijk een zingende nobody met een clubje trouwe fans die al zijn/haar CD’s kopen. Internationaal kan je het aantal succesvolle Nederlandse artiesten op de vingers van twee handen tellen. Iedereen kent Robbie Williams, Celine Dion en Paul McCartney, maar wie kent de winnaars van vorige Popstars en X-factor nog? Hoe is het met Boris? Wie kent de mooie en mysterieuze Hindt nog, of Brandi, Steffi en Deon, winnaars van Popstars 2008? Jullie hebben recent nog een CD gekocht van Lisa, de volslanke superkippenvelstem die X-factor won? Nee? Dat is dus het perspectief voor deze talenten, een beroepsentertainer worden in een landje wat op de muziekmarkt nagenoeg onbekend is, en slechts sporadisch internationaal doorbrekend talent voortbrengt.

Als ik zie hoelang gasten als Robin nog in de show blijven, gebaseerd op SMS en belstemmen, dan vraag ik mij terecht af wat voor mensen deze gozer goed vinden? Zingen kan hij niet, althans niet zuiver, het enige wat hij klaarblijkelijk heeft is een lekker lijf en koppie met mooie ogen. Het zullen dus wel voor het overgrote deel op de bank soppende bakvissen zijn die op hem stemmen, zichzelf niet realiserend dat hij zo homo is als hij mooi is en zich laat uitwonen door babyfluisteraar Derek Ogilvie. Hetzelfde geldt voor de mooie half-Indische Emmily, lief poppetje waarop menig puisterige puber zich al SMS versturend aftrekt, maar zingen? Nee, elke noot komt eruit met het gemak van het uitpersen van een te harde drol op het toilet. Maar wel trotse ouders op de tribune die Henk-Jan oprecht, maar muzikaal onterecht een enorme lul vinden.

Anyway, na vanavond zijn mijn winnaars min of meer bekend, ik vrees alleen dat het plaatje, lekkere koppie, strakke tieten, mooie ogen en lekker kontje wellicht meer tellen dan de echte zangstem en de performance, dus heeft Dewi met haar 29 jaar al bij voorbaat een achterstand. Maar ja, zij heeft tenminste al een manager en een zangcarriere, en dat moet de rest nog maar zien te bereiken.

Even voorop gesteld dat HIV of AIDS een ziekte is die je niemand gunt, en dat het bestrijden, of beter nog, voorkomen ervan hoog op het lijstje van elk land, elke overheid en uiteraard ook elke ouder moet staan. Toch wil ik even stekelig reageren op een bericht deze week van “Stop AIDS now“, die via de media kopte dat Nederland verantwoordelijk was voor 120.000 meer AIDS doden in Afrika, omdat onze minister Koenders moet bezuinigen op ontwikkelingshulp en andere prioriteiten stelt dan zij graag zien. Er gaat dus minder geld naar Afrika en deze club. Op hun website koppen ze dat “de grootste verliezers van de credietcrisis in Afrika wonen”, om het schuldgevoel nog even op scherp te zetten, want in Nederland is er uiteraard niets aan de hand wat crisis betreft, en alle werkelozen zullen ze dankbaar zijn voor een dergelijk denigrerende uitspraak.

Hoezo Nederland verantwoordelijk voor 120.000 AIDS doden? Zorgen wij ervoor dat die mensen besmet raken? Een werelddeel waar machtige mensen in regeringen roepen dat knoflook, bietjes, citroen en Afrikaanse aardappel veel beter werken tegen AIDS dan de reguliere medicatie die de Westerse landen naar Afrika sturen? Een werelddeel waar één van de leiders, meneer Zuma van Zuid Afrika, roept dat een douche nemen na onbeschermde seks met een andere vrouw dan zijn eigen vrouw, te hebben gehad “ruim voldoende was ter voorkoming van besmetting met HIV”? Is het de schuld van Koenders dat ook zijn departement moet bezuinigen en hij andere, wellicht betere, meer effectieve doelen voor ogen heeft voor het mindere budget wat hij nog krijgt van Wouter Bos?

Kortom, de vileine en ongenuanceerde beschuldiging aan ons adres, die “Stop AIDS now” de wereld in heeft geholpen is niet meer dan een enorme schop in de onderbuik van het geweten van de Nederlander, want ook zij snappen dat bovenstaande alinea de grootste bron is van alle HIV besmettingen in Afrika, en niet het feit dat Nederland de subsidie aan derde wereld landen kraan flink dichtdraait in een economische crisis. En met het dichtdraaien van die kraan ook de geldstroom naar “Stop AIDS now” stopt of minimaal wordt. Natuurlijk mag je als “goede doelenclub” ageren tegen het snijden in je inkomsten, maar roept deze club dit niet meer uit eigen belang dan het belang van die Afrikaanse negertjes die het gezien bovenstaande nooit gaan snappen? Vrijen met een condoom? Welnee, onze president roept dat jezelf wassen erna voldoende is, en onze minister roept dat bovenstaande groenten HIV en AIDS kunnen genezen. Hoe dol wil je het maken dan?

Pas schreef een promovendus van de universiteit van Twente dat “hulp Afrika arm hield”, en dat men niet met geld een arm werelddeel moet helpen, maar dat men daar mensen een vak moet leren om voor eigen inkomen te zorgen, in plaats van apatisch tegen de hut leunend de hand ophouden bij rijke Westerse landen. Dat laatste is namelijk letterlijk dweilen met de kraan open als je het mij vraagt. Tja, mijn wijze opa riep al “Zij die niet werken zullen niet eten”, alsof de koe en deze waarheid nooit van elkaars zijde geweken zijn.

Nee, “Stop AIDS now” gooit op een banale manier haar eigen reputatieglazen in met een dergelijk stupide uitspraak, want zolang je geld pompt in mensen die het niet willen leren is het ons geld weggegooid en eindigt het waarschijnlijk in de zakken van corrupte machthebbers. Sowieso ben ik voorstander van het afschaffen van allerlei subsidies aan zichzelf in stand houdende clubjes met goede doelen of andere culturele redenen. Als je persé wilt helpen, wat je goed recht is, dan emigreer je maar en ga je het ze eigenhandig leren en voordoen. Geld maakt in dit geval niet gelukkig. Een beetje jammer, want voor de rest is het doel van deze club uiteraard prima.

De regelmatige lezer van mijn verhaaltjes weet dat ik regelmatig de globe afstruin voor mijn werk, en dat een globale economische crisis hieraan aan alle kanten knabbelt.

Het reisbudget is, heel tegenstrijdig aan de crisis, overigens niet verminderd, echter de perks, de geneugten die aan dit onregelmatige leven vastkleven als positieve zaken, zijn door luchtvaartmaatschappijen als KLM gereduceert tot rechtstreekse beledigingen aan hun clienten, de mensen die de toko nog in de lucht houden.

Nu stond er aankomende week een trip Canada van een week gepland, mede omdat dat land de grootste oliereserve van de wereld heeft, echter dat het nogal lastig is om deze bron aan te boren. Het zwarte goud zit namelijk niet zoals in het midden oosten netjes in een bron onder hoge druk onder de aardkost, maar is vermengd met zand vlak onder het oppervlak (zgn teer/zand), wat de kosten voor winning een bak hoger maakt dan bij onze Arabische vriendjes, waar het nagenoeg gratis de grond uitspuit.

Had ik dus mijn koffertje klaarstaan voor de kou, dikke jas, winterkleding…. helaas, change of plans…. Zondag spring ik wel in een vliegtuig, echter niet naar Canada……. maar naar Kuala Lumpur….

Een tikje langer vliegen dan Canada, en een flink eind warmer en vochtiger, met ruim 35 graden en 97% luchtvochtigheid. Ach ja, korte mouwen inpakken, lange mouwen weer op het hangertje, en op naar de geweldige Maleisische keuken.

Jullie moeten het dus weer een weekje zonder mij doen…. ik zit aan de satêh en de koude Tiger…. wat een kudtbaan heb ik toch

Eindelijk weer eens tijd om wat gedachten aan het digitale papier toe te vertrouwen. De klok is inmiddels weer terug op normale tijd en verdomd, daar heb ik meer last van gehad dan de regelmatige jetlag die ik heb van mijn vele trips naar de USA of Azië.

Het hangt waarschijnlijk ook samen met het weer, de blaadjes die weer van de bomen vallen, de zon die minder gaat schijnen en allerlei andere verschijnselen die gepaard gaan met deze tijd van het jaar.

Daar waar mensen, die het moeten kunnen weten, roepen dat er licht schijnt aan het einde van de tunnel genaamde de economische crisis, en wij als olie en gastoeleverancier eigenlijk tot halverwege dit jaar niet of nauwelijks iets gevoeld hebben ervan, lijkt ook bij ons nu de stilte te vallen. Ondanks dat de beurs weer langzaam opkrabbelt, op een paar banken na de grootste klappen gevallen zijn, lijkt het in de olieindustrie nu uiteindelijk ook raak te zijn.

Shell, onze Nederlands/Engelse trots kondigt aan dat er 5000 man uitgaan, vanwege tegenvallende winst van slechts drie miljard euro. Drie miljard euro winst!!!! OK, dat is 72% minder dan vorig jaar, dus reden om je als Shell zorgen te maken? De vraag naar olie lijkt sterk te dalen en de olieprijs stijgt weer stevig. Ik mocht vanochtend bij een pomp langs de A15 dan ook strak 80 euro aftikken voor een volle tank (54 liter), a raison de 1,48€ per liter.

Belangrijkste domper voor Europese bedrijven die voor een groot deel draaien op export projecten is de debiel hoge prijs van de euro, die al maanden rond de 1,50$ per euro is, waardoor wij 50% duurder zijn geworden dan onze Amerikaanse concurrenten, en dus werk en opdrachten binnenhalen vanuit het land met de onbegrensde mogelijkheden alleen kan als je voor een heel dun belegde boterham wilt werken.

Goed nieuws is toch wel dat ik ondanks de crisis mijn huis nu echt verkocht heb. OK, 30 mille verloren ten opzichte van de taxatiewaarde 18 maanden geleden, maar nog met een gedekt banksaldo aan een nieuwe eigenaar overgedragen. Toch lekker dat je al die dubbele lasten kwijt bent en de zorg voor een leegstaand huis in een andere stad.

Rest me te melden dat het in het Berkelse helemaal goed gaat, ook met onze inmiddels gediplomeerd voor de puppycursus zijnde sjiewaawaa, die inmiddels al het indrukwekkende gewicht van 1800 gram heeft bereikt en nu aan het wisselen is geslagen. En da’s maar goed ook, want die scherpe melktandjes waren als spelen met scheermesjes. Ik had eerlijk gezegd nooit gedacht dat je zo’n groot uitgevallen cavia kunstjes als “zit, lig, turn, blijf” en ander kunstjes kon leren. Maar ik ben stiekum toch een beetje trots op onze “hond” en haar bazinnetje, die vijfde is geworden met alleen maar grote honden als trainbare herders en labradors boven haar. Ook heeft ze een nieuw hondenvriendje sinds afgelopen weekend in de vorm van een chocoladebruine labradorpup bij onze buurmeisjes. Heerlijk zo’n Page toiletpapierpup in pure chocoladekleur en een buurman die dat beest laat op de avond verplicht uitlaat omdat zijn dochters nog te jong zijn hiervoor.

Anyway, ondanks dat een flink deel van Nederland in de herfstcrisis zit, letterlijk en figuurlijk, we gaan gewoon door.