Blonde Beats

De naam zegt het wellicht al, een vijftal blonde dames, die samen een beste pijp a-cappella muziek uit hun ranke keeltjes weten te krijgen. Heel eerlijk staan “ladies only” a-cappella groepen mij altijd een beetje tegen, omdat ze -zonder uitzondering- altijd onderin een octaaf of twee missen, hoe laag een alt ook kan zingen, a biological fact of live zullen we maar roepen. Hoe zuiver, gewaagd, en één in klank je kunt zingen, je mist iets, het mist ballen, het vette baslijntje en de beat onderin, en het doet mij altijd denken aan een plaat die iets te snel loopt en daardoor te hoog klinkt. Ik weet dat dit ook het oordeel van de jury moet zijn geweest om deze verder goed zingende vrouwen zo snel naar huis te sturen.

Ik zou haast roepen, zoek er één of twee kerels bij die de onderste regionen, qua muziek uiteraard, lekker kunnen opvullen, en je hebt in potentie een groep staan die zich kan meten met de rest van de finalisten. Desondanks verdienen ook deze lieftallige vrouwen een groot applaus en respect voor hun eerste en enige optreden in dit programma.

Het beeldmateriaal

Omdat ik geen concessies wil doen op de kwaliteit van het beeldmateriaal zijn het ongecomprimeerde 16:9 MPG2 bestanden met als bron SBS6 via Glashart Media DVB-C FTA, dus hou rekening met een bestandgrootte van 100 tot 200Mb per optreden, maar wel in een kwaliteit die je zo op een DVD kan knallen.

Het begon aflevering 1 met de hit Umbrella, en daar bleef het ook bij.  Helaas viel deze aflevering direct al het doek voor deze blonde dames,  en namen zij als eerste afscheid met Krezip’s  Sweet Goodbyes.

HINT!

Om de MPG bestanden te downloaden klik je met je rechter muisknop op de dik gedrukte titels hierboven, en kies je voor “Doel opslaan als..” of “Koppeling opslaan als…”, afhankelijk van het type browser. Vanwege allerlei zaken ga ik deze bestanden niet online vertoonbaar maken.

Voor de duidelijkheid. Alle rechten behoren toe aan SBS Broadcasting dus meer als een digitale videorecorder is dit niet.

Share

Sharp!

Vier fraaie vrouwen, drie mannen, in het geel gestoken, hebben ons afgelopen vijf optredens verwend met messcherpe en loepzuiver gezongen arrangementen van moderne popsongs, waarbij blijkt dat ze over meer dan alleen een leadzangeres beschikken, als het gouden keeltje van Ravenna in een nummer ineens plaats maakt voor de tenor van Bo. Ook deze groep weet de moeilijke arrangementen bijna naadloos te laten mengen tot één stuk muziek wat over de volle breedte oorstrelend, uitdagend en ontroerend kan zijn. Hierbij een extra compliment voor de subtiele beatbox, die nergens de boventoon voerde.

Ondanks dat er onder de huidig overgebleven groepen nog maar weinig verschillen zijn te vinden, want ze zijn stuk voor stuk steengoed, tip ik ook deze groep als een mogelijke winnaar van The Sing-Off 2011. Uiteraard is wat Sharp! tot op heden heeft laten horen en zien dan ook een diepe buiging en een groot applaus van mij waard.

Het beeldmateriaal

Omdat ik geen concessies wil doen op de kwaliteit van het beeldmateriaal zijn het ongecomprimeerde 16:9 MPG2 bestanden met als bron SBS6 via Glashart Media DVB-C FTA, dus hou rekening met een bestandgrootte van 100 tot 200Mb per optreden, maar wel in een kwaliteit die je zo op een DVD kan knallen.

Het begon aflevering 1 met de tophit Grenade, gevolgd door aflevering 2 met Apologize. Daarna gingen de mannen en vrouwen in aflevering 3 verder met een geweldige versie van Puzzle Me, weer gevolgd in aflevering 4 door het gevoelige You Give Me Something. In de halve finale een gelijkspel in de battle met The Gentle Voices, afgedwongen met een energieke en maffe  Lady Gaga Medley. Aangezien Sharp! er ook nog niet uit ligt, houden jullie het finalenummer eveneens tegoed van me.

HINT!

Om de MPG bestanden te downloaden klik je met je rechter muisknop op de dik gedrukte titels hierboven, en kies je voor “Doel opslaan als..” of “Koppeling opslaan als…”, afhankelijk van het type browser. Vanwege allerlei zaken ga ik deze bestanden niet online vertoonbaar maken.

Voor de duidelijkheid. Alle rechten behoren toe aan SBS Broadcasting dus meer als een digitale videorecorder is dit niet.

UPDATE

Gezien het grote aantal foutmeldingen heb ik de ! uit de bestandnamen gehaald, omdat er klaarblijkelijk browsers zijn die daar niet echt tegen kunnen.

Share

Zo zocht ik vandeweek op de term “zwarte slang”, gewoon omdat ik hiernaar voor een project op zoek was, en dus eens de internetmarkt aan het afstruinen was op zoek naar een leverancier hiervoor. Dus Google op, helemaal onbewust van het feit dat je, met heel veel fantasie, zou kunnen refereren met deze term aan het geslachtsdeel van onze negroïde medemens, een onderdeel wat vanuit de mond-op-mondreclame van origine al behoort tot de categorie XXL, vergeleken met de blanke en Aziatische piemels. En verdomd, ik tuinde er op Google dus ook met open ogen, en niet veel later met open mond in. Ooooo, my f*cking God…. dat dat bestaat?

Voor ik er erg in had zat ik virtueel oog in oog met de “afgehakte kinderarmpjes” van een tweetal donkere mannen, waarvan ik de rillingen over mijn rug kreeg. De grootste van de twee was namelijk uitgerust met een puddingkanon van meer dan ”slechts” 16 inch, ofwel langer dan bijna 41 cm. De blonde dame die de prutbuksen van beide heren in de hand hield was klaarblijkelijk net zo onder de indruk van deze knoeperts. Haar kin was in ieder geval net zover naar beneden gezakt als de mijne inmiddels. Klik hier maar eens voor de trailer van deze film.

Hoe ga je, met een litertje of vijf aan bloed, in vredesnaam zo’n apparaat stijf krijgen, zonder dat je zelf zwarte en groene vlekken voor je ogen krijgt van het gebrek aan bloed voor de rest van je lijf? Waar laat je zo’n zwengel in slappe toestand? In je broekspijp? Om je middel geslagen? Daarbij kwam ik er verder gapend op deze site achter dat beide heren op het moment suprême ook nog eens goed waren voor pak um beet een halve liter blafpap elk, terwijl ik uit eigen ervaring en uit de monden van “van Kooten en De Bie” weet dat de gemiddelde man al die moeite moet doen voor een beetje jeuk aan je snikkel en een vingerhoedje stijfsel, en dat goed kauwen je halve eten is.

Ok, het zal wel om het visuele aspect van deze extreem lange slagboompielemozen gaan, want ik kan me niet voorstellen dat er ook maar één vrouw op deze aarde rondloopt die met goed fatsoen iets zinnigs of opwindends kan doen met de volle omvang, want via de reguliere weg kom je niet ver, ga je achterlangs dan wordt het een soort endoscopie richting de dikke darm, en oraal loopt het uit op een diepe maagsonde met kans op de verdrinkingsdood van de hoeveelheden fapsel wat je moet slikken.

Als je overigens eens goed naar een gemiddelde pornovideo gaat kijken dan valt je na wat tijd direct op dat de meeste pornoacteurs hun geweldige stamina te danken hebben aan het wonder van herhalen van scenes, want de “drie minuten man” is gemiddeld toch, om maar te zwijgen van de magnetronman…. PING…Klaar? Ik vermoed dan ook dat de tampeloerissen van beide bovengenoemde heren eveneens fake zijn, al was het maar omdat één van die gasten bijna blank is, maar wel een leuter met de kleur van een gitzwarte dropstaaf uit zijn korte broek zwengelt. Ik vrees dus dat dames die vallen op negroïde heren met extreem grote klabanussen in dit soort films gewoon zitten te kijken naar knap nagemaakte latex- of siliconenpiemels die kunstig aan de heren zijn vastgemaakt, en dat de enorme ontladingen die deze heren eruit weten te blaffen waarschijnlijk ook gewoon met een pompje uit een pak “Friese Vlag” magere yoghurt worden afgeschoten richting de gelukkige dame die deze overstroming heeft veroorzaakt.

Feit is dat je in het wereldje dat porno heet steeds extremere zaken voorbij ziet komen, je wilt niet weten wat er allemaal in gestopt kan worden, of wat er allemaal weer uit komt, vandaag de dag, want gewoon recht op en neer een potje rampestampen is klaarblijkelijk voor de afnemers van dit genre films allang veel te gewoon om nog enigszins van opgewonden te raken. Ze doen hun best maar, ik doe wel gewoon, dan doe ik volgens mijn lief al gek genoeg, en ik hoor ze niet klagen na afloop.

O, ja, de zwarte slang heb ik na wat laveren tussen de negeronderdelen door uiteindelijk toch nog gevonden.

Share

Had ik het een paar verhaaltjes terug al over het te pas en onpas gebruik van een ander K-woord, wat dat betreft wordt het woord kut eigenlijk ook voor alles en niks gebruikt, en vaak ligt de complete tegenstelling in betekenis slechts in de nuance van de zin.

Spreken we over “die meid heeft een fantastisch lekkere kut” , als bargoens voor het klaarblijkelijk “lekkere”  vagijn van deze deerne, tegelijkertijd spreken we over “die griet is een ontzettend kutwijf”, wat garant staat voor een vrouw die waarschijnlijk bij de uitspreker dezes een niet al te prettige indruk heeft achtergelaten.

Het is eigenlijk frappant om te zien dat de term kut, die volgens mij officieel verwijst naar het vrouwelijk geslachtsdeel in zoveel negatieve woordcombinaties is terug te vinden. Denk aan “kutweer, kutjong, kutleven, kut-Marokkaan, kutzooi…. of kut met peren (of kers in deze illustratie)”  en meer combinaties waarbij de relevantie tot het origineel over het algemeen prettige voorwerp mij totaal vreemd is. Ok, een jong komt meestal uit een kut, en een Marokkaanse vrouw zal onder haar boerka ongetwijfeld ook een kut hebben, maar de samenstelling verliest elke vorm van relatie met de oorspronkelijke kut. Op de radio hoor je regelmatig de soundbite van Lucille Werner met haar “Daar heb je dat kutpaard weer….”, iets wat waarschijnlijk slaat op de schimmel van Sinterklaas? Terwijl dat paard volgens mij een ruin is…. dus niente kut zullen we maar zeggen.

Uit persoonlijke ervaringen hiermee kan ik u zeggen dat de smaak van een goed onderhouden en fris gedouchte kut helemaal niet onplezant hoeft te zijn, terwijl de term kutsmaak eigenlijk alleen maar voor het tegenovergestelde wordt gebruikt. Ik raak dan ook in verwarring als ik iemand hoor roepen “het leven is kut”, want ik denk dan bij mezelf, bedoelt hij nu dat het leven lekker is of niet? Om over de term “kuttenkop” of “kutgezicht” nog maar helemaal niet in discussie te gaan, want hoe dat eruit zou moeten zien is mij een raadsel. Wellicht als het plaatje wat ik vond op internet?

Ga je eens speuren naar de oorsprong van het woord kut, dan zou je kunnen veronderstellen dat het afkomt van het engelse woord “cut”, wat zoveel als snede betekent, en een veel geroepen kreet is bij regisseurs van films als hij aan het einde van een scene de camera’s wil laten stoppen (een snit/knip in de film). Dat door je oogharen heen omgeslagen naar het pretplekje van de vrouw, wat technisch gesproken ook een soort snede is, lijkt me voor nu een afdoende verklaring, waarmee ik wel uit de voeten kan. Een veelgebruikt excuus is dat k.u.t. de afkorting is van “kunt u tekenen?” of “ken uw taal”, waarbij ik dan direct roep je bedoelt “knip uw teennagels”.

Voor een alledaags veel gebruikt woord blijft er toch een beetje de “Oeps wat zeg ik nu…” zweem over het woord kut hangen, want waren wij afgelopen week op een verjaardag namen aan het verzinnen van ons toekomstig nieuwe gezinslid, de sjiewaawaa van onze dochter, ik liet zonder erg uit mijn mond vallen: “we noemen hem gewoon kuthond”, niet wetende dat het bijna 4-jarige neefje achter een begonia het gesprek letterlijk stond te absorberen. Na het horen van de term “kuthond” sprong hij achter de begonia vandaan en riep vol overtuiging, en met een grijns van oor tot oor: “Ohhhh…… dat mag je niet zeggen, kuthond…grinnik, grinnik, grinnik”.

Ome Ron had het gedaan, en ik probeerde me er met het schaamrood enigszins op de kaken nog uit te kletsen door te zeggen dat ik “kunsthond” bedoelde, maar ja, erg overtuigd daarvan was hij ook niet. Anyway, na een hoop gegrinnik vloog hij weer naar het volgende spelletje toe, want energie heeft dat menneke in overvloed.

Aangezien het woord kut voor mij absoluut iets abstract positiefs betekent sluit ik dit verhaal af door u een ontzettend fijne kutweek toe te wensen. Ik weet zeker dat ik hiermee in Google weer hoog scoor, als een veel gezocht zoekwoord.

Share

Afgelopen jaar heeft ze keihard moeten buffelen om 3-VWO met een mooie cijferlijst te kunnen doorworstelen, wat consequenties had voor een grote hobby van haar, letterlijk en figuurlijk, namelijk haar dressuurpaard. Als je een eigen paard hebt, in dit geval een knoeper van een ruin van dik 750 kilo en 1,74 schofthoogte, dan betekent dat eigenlijk dat je elk moment van je vrije tijd naar dat dier toe moet, om hem te verzorgen, met hem te gaan stappen, oefenen, kortom, er is altijd wel iets wat je met en bij een eigen paard moet doen.

Omdat dit jaar er toch voor haar letterlijk op of onder was, moest Noah, zo heet die knoepert, wijken voor school, en terecht, want je toekomst is veel belangrijker dan een paard toch? Het paard is dus verkocht aan iemand op de manege die wij goed kennen en waarvan we zeker weten dat het dier goed verzorgd en getraind wordt. Daarbij blijft hij op dezelfde manege in Bleiswijk, dus als ze een knuffelbui heeft kan ze hem opzoeken.

Tot zover even de inleiding naar het uiteindelijke onderwerp, want met het inleveren van haar eigen paard bleef er dus alleen maar school over, en onze drie katten, die onopgemerkt door het huis sluipen, eten, af en toe een kroel komen halen, maar vooral veel slapen. Onze dochter had dus een nieuw doel nodig om haar energie op te botvieren, alsof haar vriendje niet genoeg is. En ze had met alles kunnen komen aansjouwen, cavia’s, hamsters, ratten, muizen, zelfs vlooien had gekund….. maar nee, ze komt met een fokking sjiewaawaa aankakken.

Een watte? Een chihuahua zoals je het niet fonetisch schrijft, een heel klein keffertje waarvan men denkt dat het zijn oorsprong heeft in Mexico, en wat per kilo zo ongeveer het duurste stukje vlees op aarde is. Om je een idee te geven waarover ik het heb….. een sjiewaawaa past in een koffiekopje als pup, kan languit slapen in een instapper maat 45 en heeft eigenlijk nog het meeste weg van een iets te hard opgepompte cavia of rat, afhankelijk of je een kort- of langharige versie hebt.

Als ik zo’n sjiewaawaa moet beschrijven kan ik eigenlijk het beste roepen, kijk eens naar de film “Gremlins”, want typisch voor het hondje zijn een paar knoeperts van puntoren, en licht uitpuilende ogen waaromheen eigenlijk niet of nauwelijks een kleurrand te vinden is. Daarbij is de kortharige versie, mede omdat er nauwelijks haar op zit zo iel dat je bang moet zijn om tegen het beestje te ademen, daar anders alle vier zijn satêhprikkertjes van pootjes waarschijnlijk afbreken.

Maar goed, waarschijnlijk gaat er een kortharige komen, al was het maar omdat iedereen in ons gezin een langharige leuker vindt, en je moet als 17-jarige puberT uiteraard even lekker dwars tegen de meningen ingaan. Dus mogelijk een rugje aan euro’s armer en een sjiewaawaa zonder bekleding en toebehoren rijker gaat zij al haar zorg en liefde over dat beestje uitstorten. Met de belofte dat wij (de rest van de bewoners) geen last van dat diertje gaan hebben. Het komt er wel op neer dat mijn nieuwe, nog in productie zijnde, balkonhek van hoogwaardig roestvast staal waarschijnlijk nog moet worden voorzien van goedkoop roestend kippengaas, omdat die kleine urk anders tussen de kieren doorwaait. Haar mooiste argument is dat zo’n sjiewaawaa goedkoop is in onderhoud, hij eet namelijk wel zes keer per dag, maar elke keer maar twee brokjes, dus twee dagen met een tinnetje Cesar of zo.

Dat arme beest wordt voor zover wij het nu in gaan schatten een levende versie van de hond van Barbie, gekleed in een echte Louis Vuitton jas, bijbehorende Nike Airmaxxen en bijpassend hondtasje… We kunnen het uiteraard niet laten om alle ongein uit de kast te trekken over deze aanstaand inwonende opblaascavia. Dus worden er in de zijkanten van haar scooter twee raampjes gezaagd, met gordijntjes, zodat het beestje, inclusief roze helmpje mee kan rijden in de buddysit van haar Vespa. We verzamelen sleuteltjes waarmee je blikjes sardienen open maakt om de hond mee op te winden, vragen hoeveel en welke soort batterijen erin moeten, en in welk gaatje het stekkertje van de lader moet, kortom…. het beest is er nog niet eens en nu al hebben we lol ervan.

Ik heb al recepten uitgezocht voor op de barbecue, en ook met carnaval gaat dat arme dier eraan geloven lijkt het, maar ja, wat wil je dan als eenhapscracker? Dat is nog onder het voorbehoud dat één van onze katten dat ukkepukkie niet vóór die tijd verslonden heeft. Mocht u nog recepten hebben? Mail ze of plaats ze in de reacties, onder de lekkerste verloten we een mooie prijs.

Share

Het valt, als je de reclame mag geloven, als vrouw op deze modebewuste planeet helemaal niet tegen, en als je nu maar gelooft wat men je presenteert aan nieuwe producten, toegespitst op jouw vrouwelijkheid, dan moet vrouw zijn in alle opzichten een waar genot zijn.

Dit begon uiteraard enkele maanden geleden al met de nieuwe reclamecampagne van “All Days”, die een wel heel happy plaatje schetst van de maandelijkse periode, onder het uitkraaien van de slogan:”Have a happy period”, sure… Om deze slogan eens aan een waarheidsonderzoek te staven heb ik een flink aantal vrouwen die ik goed ken eens gevraagd hoe “happy” ze dan wel niet zijn tijdens die paar dagen in de maand. Nou, breek me de bek niet open, maar van alle varianten van ongemak die ik geserveerd kreeg, kan ik je verklappen dat er niet eentje het woord “happy” in wat voor variant dan ook bevatte.

Eerlijk gezegd wordt de onzin van “All Days” sinds een week of zo getopt door een nieuw product, wat als ik het plastisch probeer uit te leggen nog het meeste weg heeft van een kruising tussen een inlegkruisje en een geurvreter, genaamd “1-2 Dry“, maar dan voor onder je oksels. Nooit meer vlekken in je dure jurkjes en blousjes, nooit meer nare geurtjes als je een keertje boven het vriespunt komt, kortom, de nieuwste “must have” voor de moderne vrouw.

Schreef ik ergens vorig jaar nog over mijn natuurlijke afkeer van z.g.n. natuurvrouwen, vrouwen die alles laten groeien tot weelderige bossen, achteraf begrijp ik nu wel dat dit ook niet de categorie vrouwen is die van bovengenoemde producten -met anti-slipstrook en fijne plakstrip zodat ze altijd op zijn plek blijven- gebruiken, want met een grote bos haar op juist die plekken loopt dat mogelijk uit op een soort alternatieve doe het zelf versie van de Brazilian wax methode voor ontharing.

Bijkomend voordeel voor ons mannen, is dat visueel gezien vrouwen die zich op die plaatsen ontharen, behalve in mijn ogen iets hygiënischer zijn, ook nog eens een op het internet beruchte zoekterm tonen, indien gehuld in strakke bikini, badpak of anderszins strakke broeken of leggings (brrrrrr……), de veelgeprezen “kamelenteen”.

Voor diegene die nu direct denken aan dat harige beest met twee bulten, nee, een vrouwelijke kamelenteen is juist niet behaard, en is een bargoense term voor het zichtbaar zijn van de al dan niet geprononceerde vorm van het vrouwelijk speeltuintje, en meer specifiek de labia (schaamlippen voor de niet kenner). Alhoewel één deel van mijn brein, het meest zedige, schreeuwt:”Moet je je nu zo kleden dat ik bij wijze van spreken kan schaamlip lezen?”, het andere, perverse en testosterongestuurde, deel van mijn brein kan de aanblik van de kamelenteen bijzonder waarderen en drijft mijn hormoongehalte en bijbehorende lichamelijke reacties op tot ongekende hoogte. Voor de visualisering ervan heb ik van beide varianten maar even een plaatje aan dit bericht toegevoegd, dus maak zelf uit wat je het liefst ziet.

Daarbij kan je als op die plekken haarloze vrouw, volgens de makers van vrouwenproducten, uiteraard volop genieten van al die fijne geur- en sapvretende plakmatjes die het vrouw zijn tot een absoluut genot maken als je dat geloven wilt. Eerlijk gezegd lijkt het mij een enorme afknapper als je na een avond daten met een mooie vrouw uiteindelijk in de slaapkamer belandt en dan vanuit de badkamer een keer of vijf het scheurende geluid van dubbelzijdig plakband hoort, wetende dat de helft van je sensoriek de hele avond is misleid met slechts een deel van het geurenpallet van deze vrouw.

Geef mij maar gewoon een vrouw die goed voor haar lichaam zorgt, zonder allerlei typisch vrouwelijke zaken met matjes en andere hulpmiddelen te verdoezelen. Een beetje zweetlucht na een warme zwoele avond is niet eens zo onaantrekkelijk, want uiteindelijk is de helft van wat er in bed gebeurd gewoon gebaseerd op basale dierlijke aantrekkingskracht, gedreven door geur, aanraking en andere zaken.

Zo zie je, de kamelenteen past op de een of andere manier toch in dit plaatje, dus bij deze heren…. geniet van het mooie weer en de kamelentenen die je ongetwijfeld her en der in het wild zal tegenkomen.

Share

Je zult je wellicht afvragen waarom redelijk intelligente mensen als wij naar dit soort low-budget gesponsorde commerciële TV-programma’s kijken, maar aangezien wij beiden erg geïnteresseerd zijn in alles wat culinair is, is het als vlieg op de muur meekijken bij vijf mensen die elk een avond voor elkaar koken en hierop commentaar en zelfs cijfers geven eigenlijk niet eens zo onplezierig. Sterker nog, er lopen in Nederland heel wat Gordon Ramsey’s in de amateurdop rond lijkt het.

Het jeukwoord van vandaag was afkomstig van één van die kookmensen, een visagiste genaamd Marelva (als ik het goed schrijf), want zij was een beetje allergisch voor vlees en noemde haar eetgedrag dat van een “Flexitariër”. Ik gelijk “de Dikke” er eens op nageslagen, zonder succes overigens, want ik dacht toch wel dat ik alle afwijkende eetgewoonten van een van nature omnivoor (lees:alleseter… hoef je dat niet op te zoeken) als de mens nu wel kende, beginnende bij de vegetariër, iemand die alleen nog maar groenvoer knaagt en vis en vlees niet eet, en eindigend bij de veganist, die behalve het niet eten van dierlijke producten als vlees en vis ook zaken als melk, eieren, kaas weigert te eten, gekker nog, lederen schoenen en andere van dieren afkomstige producten zijn ook een taboe als het aan hen ligt.

Maar goed….een Flexitariër, aangezien het geen uitgestorven dinosauriër is, lijkt me dus een soort losbollige vreemdganger die roert in de vegetarische bijt, maar als het uitkomt buiten de pot groenvoer piest, want voor zover ik het nogal wazige gebabbel van deze, een beetje gothic opgemaakte, jongedame kon volgen at ze heel af en toe een klein stukje vlees, in de vorm van een stukje gedroogde ham of iets dergelijks, maar had ze met vis geen probleem. Het eten van het minste of geringste stukje vlees gaf haar, en ik, hou je vast, citeer:”zo’n beurs gevoel”…. en toen haakte ik af bij het horen van zoveel zweverig geneuzel.

Nu is er nog niemand die aangetoond heeft dat het eten van vlees cq. vis slecht is voor een mens, sterker nog, vooral vette vissoorten bevatten essentïele omega-3 onverzadigde vetzuren, welke bewezen effectief zijn bij het voorkomen van hart- en vaatziekten. Nee, laat ik het omdraaien, er is nog geen vegetariër die mij heeft overtuigd van het door hen verzonnen feit dat het eten van vlees en/of vis niet noodzakelijk is in “de schijf van vijf” als het gaat om essentiële voedingsstoffen. Denk eens aan eiwitten, broodnodige bouwstoffen voor een mens, of eigenlijk elk levend wezen, en niet of nauwelijks aanwezig in groente en fruit, echter in ruime mate in zuivel, vis- en vleesproducten.

Uiteraard moet een ieder vooral zijn of haar overtuiging, ook op het gebied van eten, volgen en dit is ook zeker geen kritiek op mensen met een ander “erkend” voedingspatroon dan het mijne. Als ik een vegetariër weer tevreden zie knagen op een gebakken tofuburger dan denk ik altijd, hij of zij weet niet wat ze mist, maar uiteraard zal die persoon dat heftig ontkennen en mij ervan trachten te overtuigen dat een tofuburger net zo lekker is als een Big-Mac en bovendien veel gezonder. Ok, een Big-Mac zou in die argumentatie wel eens kunnen verliezen geef ik eerlijk toe, maar lekker blijft hij op de een of andere manier zeker.

Waar ik in dit stukje een beetje tegenaan schop zijn mensen die zelf klaarblijkelijk niet weten wat ze willen en hier heel chique een duur onbestaand woord voor verzinnen. Mijn tip aan deze Marelva is dan ook om of gewoon vlees te gaan eten en op te houden met het mieren over Flexitariërs, want dat is niet meer dan een bijna Munchhausen-syndroomachtige keelscheet om aandacht in een groep als je het mij vraagt. Maar ja, het blijkt dat er altijd mensen voor een camera bereid zijn tot de meest walgelijke vormen van zelfbevrediging en gemaakte interessant doenerij. Het klinkt namelijk wel botergeil…. “ik ben een Flexitariër” toch? Smaken verschillen op dat gebied zeker.

Alternatief kan ze uiteraard ook ervoor kiezen om consequent geen vlees en vis meer te nuttigen, en verdomd, dan mag ze zichzelf gewoon vegetariër noemen, een door de Nederlanderse letterkundigen erkende term voor mensen met dit eetpatroon, en niks mis mee.

Flexitariër…. het eerste jeukwoord van 2009 staat bij deze vereeuwigd op het net… doe er iets mee, al was het maar heel hard glimlachen erom.

UPDATE:

Het blijkt dat de term flexitariër is komen overwaaien uit het land van obesitas zelf, de USA, en dat het mensen zijn die minimaal 4x in de week vlees eten.

Share

De reden voor deze geschreven gedachtenkronkel is overigens nog een stuk onschuldiger dan het onderwerp doet vermoeden, en is eigenlijk een soort van misverstand, onstaan omdat je sommige mensen in het algemeen, en meisjes in het bijzonder gewoon tientallen jaren niet meer hebt gezien.

Laat ik de spreekwoordelijke koe dus maar bij de horens vatten en toegeven dat ik zo’n twee jaar geleden tijdens een reunie van ons “trappenhuis” ineens oog in oog stond met een leuke dame, een jaartje of wat jonger dan ondergetekende, en dat ik van alle mensen die ik in de woonkamer wel had herkend, ik hier toch even stond van… wie is dat nu wel? En dat terwijl zij mij vol overtuiging begroette en er dus geen twijfel over kon bestaan dat ze mij goed kende.

Het bleek achteraf de dochter van onze benedenbuurtjes van weleer te zijn, een spichtig dun meisje wat voor zover ik me herinnerde net aan het puberen was toen wij verhuisden naar elders. En dat terwijl er nu toch een heuse vrouw met alles erop en eraan voor mijn neus stond, en er van het spichtige helemaal niets meer was terug te vinden. Gelukkig bleek ik niet de enige te zijn die dag die geen idee meer had wie deze dame was, dus bevond ik me in goed onnozel gezelschap.

Het leuke is dat we elkaar wellicht bijna 30 jaar niet meer hebben gezien of gesproken, maar dat er sinds die laatste ontmoeting weer een soort vriendschapsband aan het onstaan is, allereerst via mijn blog, via hyves, maar in de volle overtuiging dat we elkaar na de reunie weer eens zouden opzoeken. En gisterenavond was het dan ook zover, en met een huis vol housewarming visite was ook zij van de partij, tot groot genoegen van ons, maar ook mijn ouders, die haar uiteraard tijdens de reunie ook weer hadden ontmoet.

Het grappige was toch wel een soort deja-vu moment, want mijn jongere broer had de reunie niet bijgewoond en stond dus gisterenavond ook geheel onvoorbereid ineens oog in oog met deze leuke vrouw. Ook hij had zoiets van…. uhhhhh, ken ik jou dan, en uiteraard speelde zij het spelletje weer net zo leuk als twee jaar ervoor.

Kortom, kleine meisjes worden groot en veranderen zonder dat je er erg in hebt tot bijna onherkenbare vrouwen, zeker als je ze zo lang uit het oog bent verloren. Die meisjes hebben in dezelfde periode als jij en ik eveneens een leven geleefd met ups en downs, leuke en verdrietige momenten, en daar waar je dit soort zaken van vrienden en familie uiteraard meekrijgt, moet je dat op een avond als gisterenavond even bijpraten.

Binnenkort is ze jarig, en uiteraard zullen we indien mogelijk ook eens bij mijn kleine buurmeisje gezellig op visite gaan…

Share

Nee, niks aan de hand, niet schrikken, het ging nog even over het EK van oranje, en lezend over de weblogs die ik frequent aandoe viel mijn oog op één kort, maar opmerkelijk berichtje van een vriendin van me. Een nog steeds virtuele vriendin van me, waar ik inmiddels zo’n klein jaar een soort bizarre, bijna intieme weblog relatie mee heb, en die me ondanks het nog steeds strikt virtuele het gevoel geeft een bijna echte vriendin van me te zijn.

Beiden hebben we redelijk wat digitale tijd en bitjes via het wereldwijde web gespendeerd samen, bomend over relaties, kale mannen met vouw in het achterhoofd, dat ik haar type niet was, stoere vrouwen, tattoos, kinderen die het huis uitgaan, haar favoriete band Bløf, haar onderdrukte ambitie om eigenlijk politieagente te willen worden, en honderden andere dingen die je in alle anonieme intimiteit van het internet en als vrienden zou kunnen en willen delen met elkaar. Daarbij zijn we allebei passionele webloggers, iets wat we beiden op onze eigen manier met grote regelmaat doen, onze emoties en gedachten neerplempen op de wijdsheid van het grote boze internet.

In de periode dat mijn lief en ik elkaar ontmoette pruttelde ze heel nuchter nog even tegen me dat het allemaal wel heeeeeel erg snel ging, en dat de uitspraken onzerzijds dat we van elkaar hielden wellicht iets te voorbarig waren, iets wat in onze ogen qua tijd heel erg relatief was. Realistisch als ik haar inschat ging de gezonde achterdocht over in een gevoel ons het beste te wensen, en toen zij een aantal maanden geleden me eens stiekum via MSN toevertrouwde dat ook zij een nieuwe partner tegen het lijf was gelopen, was mijn eerste reactie er eentje van…..yesssssssssss, helemaal te gek, als er één is die ik de liefde gun is zij het wel.

Terug naar dat éne blogje wat ik van haar tegenkwam en wat, begeleid door een foto, een dikke glimlach op mijn gezicht toverde, want ondanks dat de tekst eindigt met “Ja”, was het de intentie en het gevoel achter de briefjes op de foto die mij deden beseffen dat er nog echte romantische mannen bestaan. Ondanks het feit dat trouwen voor mij niet meer de waarde heeft van het bijna heilige verbond tussen man en vrouw, was dat éne briefje op de foto, gecombineerd met het “Ja” aan het einde van haar korte verhaal iets wat een warme golf van gevoel door mijn aderen liet stromen.

Toegegeven, eigenlijk ben ik een beetje jaloers op deze uiterst originele manier van hem om zijn lief te vertellen dat zij de enige vrouw in zijn leven is, en hij samen met haar oud wil worden. Ondanks dat de bos rode rozen die ik laatst tijdens een onaangekondigde stop in Rotterdam aan mijn liefste gaf net zo uit het hart was, ik moet toegeven, dat deze man nog uit het echt romantische hout is gesneden.

Het is dan ook wel leuk om in het blog erna te kunnen lezen dat wij als lezers dat éne briefje en het “Ja” iets genuanceerd dienen te lezen, en om vervolgens op een poëtische golf haar emoties te mogen proeven over haar huidige relatie. Ik kan alleen maar zeggen dat ook bij haar de relatieve snelheidsbarriere is doorbroken, maar dat ik jubel als ik als relatieve buitenstaander twee mensen zie die net als mijn lief en ik weer nieuw geluk hebben gevonden.

Tja, gelukkig bestaat de echte romanticus nog, en het is niet iets wat je kunt leren, dat zit volgens mij in je en komt eruit als je de liefde van je leven hebt gevonden.

Lieve mensen, ik wens jullie alle liefde en geluk van de wereld toe, wetende dat alles wat je een ander toewenst meestal ook aan jezelf toe kan komen.

Share

Thema van deze blog is het verhaal wat afgelopen week de kranten haalde, en wat aangaf dat de moderne wetenschap inmiddels in staat is om al bij embryo’s te kunnen vaststellen of er genitische vormen van kanker bij de ongeboren vrucht aanwezig zijn. Even kort door de bocht, maar er zijn een aantal gen paren die indien vrouwen die hebben ervoor zorgen dat de kans dat zij borstkanker krijgen, en wel een vrij aggressieve soort, met aan zekerheid grenzende waarschijnlijkheid aanwezig is, het zgn. BRCA1 en BRCA2 gen.

De enige remedie ter voorkoming van deze zo goed als dodelijke vorm van borstkanker lijkt op dit moment te zijn het preventief amputeren van beide borsten op jonge leeftijd. Als je er al over nadenkt dan kan je je voorstellen dat dit voor jonge vrouwen zo’n beetje de ergste vorm van mutilatie is die je kan overkomen, want een borst verwijderen die kanker heeft is tot daar aan toe, echter beide borsten preventief verwijderen ter voorkoming van een bijna zekere agressieve borstkanker op latere leeftijd, moet iets emotioneel onbegrijpelijks zijn.

Nu had de PvdA een wetsvoorstel in voorbereiding om het genetisch onderzoek op embryo’s uit te breiden in die richting, om zo al in een zeer vroeg stadium een selectie te kunnen maken, en mogelijk kinderen te voorkomen die met deze genetische last zijn opgezadeld. Maar dan speel je op genetisch niveau volgens de coalitiepartner CU, dus André en kornuiten, een beetje voor God, en laten deze mannen nu het alleenrecht hebben hierop?

De CU laat weten mordicus tegen dit voorstel te zijn, omdat het niet strookt met hun geloofsovertuiging. En eens te meer heb ik een solide argument dat men politieke partijen gestoeld op een geloof per direct moet verbieden, er dient mijns inziens een strikte scheiding te zijn tussen geloof en politiek. Wat je geloven wil doe je maar in de kerk, de moskee, of thuis achter de voordeur, maar niet over de hoofden van de bevolking heen als volksvertegenwoordiger.

Dus beste André Rouvoet en andere CU kornuiten, ik hoop dat u de tijd neemt om een bloemetje te gaan leggen op de graven van vele vrouwen die door uw primitieve standpunten te vroeg komen te overlijden, en als u er toch bent… wellicht kunt u in de grafrede direct uitleggen waarom u denkt God te moeten spelen over anderen.

Geloof en politiek samen is een contradictie die altijd leidt tot een explosieve en niet te verenigen situatie, want of je nu God speelt als geneticus in een bakje cellen wat wellicht ooit een mens wordt, of dat je God speelt door mensen te dwingen te geloven in iets wazigs wat je God noemt, en ze hierdoor medische voorrechten ontzegt …

Godje spelen, een machtig spelletje, zeker als 4% van het electoraat zijn achterlijke wil oplegt aan de andere 96% van het volk.

Share

Fietsen zijn leuk, handig en interessanter dan je denkt want…

• Fietsen raken niet zwanger en weten niet wat PMS is.
• Fietsen klagen niet tegen andere fietsen als je ze eens afragt of schopt.
• Je kunt je fiets elke dag van de maand bestijgen.
• Een fiets heeft geen familie.
• Een fiets piept alleen als er echt iets mis is.
• Je kunt je fiets aan een vriend uitlenen (en andersom) zonder gelazer.
• Een fiets kan het niet schelen hoeveel andere fietsen je hebt gehad.
• Je komt altijd tegelijk met je fiets aan op het hoogste punt.
• Het zal een fiets worst zijn of je naar andere fietsen kijkt.
• Het boeit een fiets ook niet als je tijdens het berijden met je aandacht ergens anders zit.
• Fietsen vinden het prima als je fietsbladen koopt.
• Je kunt je fiets gewoon de hoek in schoppen zonder voor de rechter te komen.
• Als je fiets te moeilijk te berijden is, kun je dat eenvoudig oplossen.
• Als je op je fiets scheldt, hoef je niet je excuses aan te bieden voor je haar opnieuw kan berijden.
• Je kunt zo lang fietsen als je wilt zonder dat je fiets gaat klagen.
• Je kunt stoppen met fietsen wanneer je maar wilt zonder dat je fiets gefrustreerd raakt.
• Je ouders houden geen contact met je oude fiets als je al lang een nieuwe hebt.
• Een fiets beledig je niet als je niet goed kunt fietsen.
• Je hoeft niet te douchen voor je je fiets mag gebruiken.
• Een fiets zeikt niet als ze twee kratten bier voor je moet sjouwen.
• Je fiets gaat zonder zeuren mee naar de kroeg en vindt het prima als je haar de hele avond negeert.
• Om te fietsen heb je als bescherming alleen een fietshelm nodig en zelfs dat is niet verplicht.
• Een fiets is niet “modebewust”.
• Een fiets zal zich dan ook niet drie keer per dag omkleden.
• Een fiets zal zeker geen fan zijn van bijvoorbeeld “Matt Damon” of “Ben Trekvlek”.
• Een fiets staat met beide wielen op de grond en heeft dus geen zweverige plannen en/of ideeën.
• Een fiets zal zichzelf nooit te dik vinden.
• Als een fiets goed onderhouden wordt, ziet ze ook na 20 jaar er nog goed uit.
• Een fiets heeft nooit een hoge(re) opleiding en zal dus ook niet denken dat ze beter is.
• Een fiets gaat er niet met je beste maat vandoor.
• Een fiets zal je niet dwingen tot het dragen van kleding die je zelf eigenlijk niet mooi vind.
• Een fiets kan wel “nee” accepteren en zal niet gaan janken.
• Een fiets ergert zich niet als je een boer of scheet laat, of naar knoflook of bier ruikt uit je mond.
• Als je een tweedehands fiets koopt, zal ze het niet over de prestaties van de vorige eigenaar hebben.

Kortom kerels, waarom hebben jullie nog niks met je fiets dan?

Share

Die lieve schat wordt op 4 mei aanstaande namelijk 16 jaar oud, en in een vlaag van “eerlijke onnozelheid” heeft mijn lief haar dochter een scooter voor haar verjaardag beloofd, in de “ruimste zin van het woord” lijkt het nu. Op zich natuurlijk al een heel prettig cadeau, want mijn zoons hebben allebei zelf voor hun gemotoriseerde vervoer moeten werken of hun eigen geld hieraan moeten spenderen. Maar dan komt het….

Deze langbenige blonde dame heeft haar zinnen gezet op een Vespa scooter, de Rolls Royce onder de scooters als ik de kenners mag geloven, want met een prijskaartje wat kan oplopen tot 4 mille voor een beetje leuk opgepimpt modelletje, is het de allerduurste scooter die je nieuw in de reguliere handel kunt kopen. En daar zit hem nu net de kneep, het budget wat mijn liefje voor deze gulle gift had voorzien was de helft van die 4 mille, inclusief helm en verzekering, op zich nog steeds een geschenk waarvoor een 16-jarige dame onder andere God, Allah en mammalief op haar blote knietjes moet bedanken denk ik dan.

Aangezien nieuwe Vespa’s dus ver boven budget lagen zijn wij afgelopen weekend even op tweedehands scooterjacht geweest bij twee grote scooterdealers in de randstad, en wat blijkt…. Vespa’s zijn zo zeldzaam tweedehands dat ze zelfs als ze compleet aan gort gereden zijn nog steeds meer dan 2 mille moeten opleveren. Ook op de grote internetsites als marktplaats moet je voor flink afgereden Vespa’s nog steeds de knip verder dan 2000 tot 2500 euro opentrekken, want ja, het is een gewild scootertje, dus kan de prijs omhoog.

Aan de andere kant zijn er natuurlijk buiten Vespa nog vele andere leuke merken op de markt, waaronder Sym Mio, een Japanse Vespa retro kloon met een heel vet Harley-achtig kontje, die nieuw in de special versie nog ruim onder de twee mille over de toonbank gaat. Daarbij krijg je dus ook garantie en rij je niet met de ellende van een ander. Vergis je niet, want scooters hebben een nogal hoge slijtage, en na een jaar of drie á vier kan je voor vele honderden euro’s allerlei dure onderdelen gaan vervangen die dan kapot zijn.

De verkoopster van één van de dealers die we hebben bezocht heeft echt haar best gedaan om mijn leasedochter ervan te overtuigen dat een nieuwe Sym helemaal op haar kleuren en stijl gepimpt een echte meidenscooter was waarvan ze geen spijt zou krijgen, en dat een Vespa bovendien veel zwaarder was en duurder in verzekering en onderhoud, en aangezien ze financieel nog helemaal afhankelijk is van mamma, en er ook een niet al te goedkoop paard op stal staat, tikken die getallen ook aardig door.

Na de nodige aarzeling kreeg ze haar uiteindelijk zelfs zover om eens op een Mio in de winkel te gaan zitten, met bijpassende stoere vliegeniershelm erbij enzo, kortom…. ik vond het een mooi plaatje. Haar enige reactie was echter: “Ik heb er niks mee…”. Dat verbaast me aan de ene kant niet zo zeer want het is een nogal mode en trendgevoelig meisje, haar favoriete designer spul is o.a. Burberry, en zelfs haar paard moet het ontgelden in deze merkrage, maar aan de andere kant is het een leuke meid die zelfs een aardappelzak modebewust kan dragen.

Daarbij zijn scooters als Vespa en Yamaha Airox nu ongeveer het handelsmerk geworden van de uitkeringstrekkende Sjonnies, Anita’s en Mocro’s, ofwel de Tokkies en uitvreters van Nederland, iets waar ik me niet bij thuis zou voelen, maar ja, voor mij is een scooter dan ook een makkelijk vervoermiddel wat me betrouwbaar van A naar B brengt zonder dat ik me zorgen hoef te maken over technische mankementen of de steelgevoeligheid ervan. Voor haar gelden dit soort praktische zaken klaarblijkelijk niet en laat ze zich verblinden door de subversieve aura van bling-bling die de paupers van Nederland zo graag tentoonspreiden zonder het te kunnen betalen.

Dus lieve schat, als je mijn weblog meeleest…. met je vriendje heb je wat, met zoiets doms als een gemotoriseerd vervoermiddel in de vorm van een scooter dus niet. Modegrillen… ik heb er echt helemaal niks mee…

Share

Zo kopte RLT nieuws namens minister Camielleke de laatste cijfers over het aantal slachtoffers, met hierbij veel te summier de details over de afnemende daling van het aantal doden in het verkeer.
Vergat RTL per ongeluk te vertellen dat het grootste aantal in die statistieken bestond uit jonge automobilisten onder de 24 jaar, en oude van dagen boven de 80 jaar? O, ja, saillant detail…. vrouwen rijden beter dan mannen? Verder even vergeten dat die daling er, hoe klein ook, nog steeds is, met een explosief groeiend aantal automobilisten in gepimpte paupermobielen in de vorm van o.a. de VW Golf (GTI), Honda Civic en Mazda 323F’s van een goed of heel oud jaar.

Nou vooruit dan maar, want als ik al die paupers met hun petjes in hun opgetupperwaardeerde mobielen zie rondscheuren dan is een deel van de statistieken in één klap verklaard. Laatst vroeg ik aan zo’n wannabee rappert, die net bij ons in de straat bezig was zijn zoveelste Tupperware onderdeel erop te schroeven waarom hij eigenlijk een auto die 250 euro dagwaarde heeft voor vele duizenden euro’s aan het pimpen was.

Zijn antwoord was verhelderend en schokkend tegelijk, hoe kon ik zo ignorant zijn? Hij deed het namelijk om “chica’s” te scoren, een beetje de coole bink uit te hangen. Ik dacht bij mezelf, tja, verklaart een hoop, als je een auto vanuit je genitaliën bestuurt dan vraag je om ongelukken, want een lul heeft nu eenmaal geen ogen. Eigenlijk zouden ze alle mannelijke paupers in hun schrootbakken maar preventief chemisch moeten castreren tot een jaar of 24, zodat ze in ieder geval hun GTI’s niet op testosteron laten rijden maar op gewone benzine, en ze met hun hersens autorijden (voor zover het IQ wat gelijk is aan het bouwjaar van hun auto min 1900 dat wel toelaat uiteraard) en ze niet hun stijve leutertje als navigatie gebruiken.

Hij vroeg me trouwens ook of ik zijn nieuwe “booskijkers” al had gezien, en wat ik ervan vond. In eerste instantie kopte ik terug dat ik bij de aanblik van tupperware paupermobielen altijd al boos ging kijken, maar hij bedoelde een stel opgeplakte “luie oogleden” aan de bovenrand van zijn koplampen hiermee. Hiermee zou de auto een wat agressievere smoelwerk krijgen was zijn lyrische uitleg van deze absoluut nutteloze stukkies plastic voor véél te véél geld. Nou geweldig hoor, de agressie spoot me in de vorm van adrenaline weer achter de ogen van zoveel blablabla….

Beste paupers met petjes, rij normaal auto, beter nog, koop een fatsoenlijke auto, dan hoef ik mijn kijkers niet op boos te zetten en is Camielleke ook weer tevreden met de cijfers. Vrooooommmmmm dus.

Share

Nou, laten we het erop houden dat ik vandaag toch wel weer wat opmerkelijke zaken uit het dagelijks voorbij druipende nieuws heb gelezen waarbij ik me afvraag waarom. Uiteraard kan ik politiek letterlijk en figuurlijk niet heen om het feit dat Mariëtte Hamer als nieuwe fractievoorzitter van de PvdA is gekozen, ten koste van Diederik Samsom (u weet wel, uit die Belgische serie Samsom en Gert). Gaf de PvdA al eerder aan dat zij vond dat er verplicht meer vrouwen in topposities in het bedrijfsleven gedwongen moesten worden, desnoods door wetgeving, zelf geeft ze hiermee het perfecte voorbeeld naar de snelste en meest effectieve ondergang van de Partij van de Allochtonen.

De meest gemaakte vergelijking was met Jaques D’Ancona, Willebrord Frequin, Gérard Depardieu waarschijnlijk vanwege de meer dan prominente kokkert, en wat al niet meer, op de diverse grote weblogs vandaag. Nu was de keuze eigenlijk per definitie fout, want kiezen tussen incompetent en incompetent blijft uiteraard gelijk, dus ik feliciteer de PvdA namens alle niet PvdA kiezers met deze fantastische keuze. U maakt het andere partijen een stuk eenvoudiger nu.

Verder las ik dat ex-model en selfproclaimed opvoedkundige en voorbeeldmoeder Daphne Deckers weer eens uit haar slipje ging voor een of ander blad. Nu deed ze dat een jaar of 10 geleden al voor de Playboy, en eerlijk gezegd zijn de geachte lezers van dit mannenblad nog niet over deze uitgave heen, want ze was toen per slot van rekening al tegen de 30 en zag er toen nog redelijk appetijtelijk uit volgens sommigen. Nu met bijna 40 op de teller kiest ze voor een blad genaamd Grazia, iets waar ik me niets bij kan voorstellen, waarschijnlijk dus een of andere glossy, maar na wat beelden die ik recent op TV van haar zag is mijn gedachte, lieve schat, hou die kleren alsjeblieft aan, want je bent een gratenbaal.

Nu is er over het algemeen niks mis met vrouwen van of boven de 40 jaar, ik heb zelf ook een superlekkere vriendin die al ruim boven de big four ”O” zit, en waar alles nog steeds nagenoeg in de juiste verhoudingen op de juiste plekken zit, en een randje knuffelvet is absoluut lekker, want het gaat niet om het uiterlijk toch? Maar in het geval van Daphne, die doordeweeks buiten haar eigen Anorexiaprogramma op TV “Holland’s Next Top Model”, de ballenjuffrouw van Richard Krajicek is, vind ik het eigenlijk wel goed dat ze zichzelf weer eens naakt toont aan Nederland.

De reden hiervoor is simpel, want wil men websites die Anorexia promoten, de z.g.n. “pro-ana” sites verbieden, wellicht is het goed eens te tonen hoe een Nederlands top Anorexia model er uitziet, want van de mooie vrouw die ze wellicht jaren geleden was is ze ingevallen tot een rammelend geraamte wat je hooguit verwacht in een serie over Dachau, de schokkende beelden van ingevallen naakte mensen uitgehongerd en opgesloten achter hekken van de vernietigingskampen.

Om met de billen bloot te gaan moet je ze dus nog wel hebben, en die twee uitgezakte vellen die Daphne onderaan haar rug heeft wapperen hebben daar niet veel meer mee te maken, aanhouden dus die pendex.

Share

Mooi moment om eens terug te kijken op haar rijke leven, zonder overigens een streep te trekken op dit moment, want ik hoop dat ze negenennegentig ook nog gaat halen. Als ik naar mijn moeder kijk zie ik een lieve vrouw, grijs van haar, voorzien van een scherpe blik op het leven en belast met de tekenen van het ouder worden. Ze is wat slechter ter been, heeft altijd wel ergens een piepje of kraakje in haar oude lijf, maar voor de rest heeft ze de tand des tijds redelijk doorstaan.

Kijk ik sowieso eens naar de generatie van mijn ouders, een groep mensen die steeds kleiner wordt, waar rondom hen heen vrienden, vriendinnen en familieleden aan hen ontvallen, maar het zijn wel mensen die een redelijk turbulente periode in het leven van de mens hebben meegemaakt en overleefd. Toch een wereldoorlog als jonge kinderen meegemaakt, weten wat echt honger hebben is, en de smaak van bloembollen en aardappelschillen kennen, de uitvindingen als radio, televisie en de computer voor de kiezen krijgen, de verharding van de maatschappij, de 24-uurs economie, kortom er is in de afgelopen 77 jaar knap veel veranderd en gebeurd.

Ik merk aan die generatie dat het mogelijk allemaal even te snel gaat voor ze, dat ze alle nieuwe dingen die voor mijn generatie en mijn kinderen doodnormaal zijn, vaak niet meer trekken en er zelfs een soort aversie tegen hebben. Zo blijft mijn moeder volharden in haar belastingaangifte met kladblok, potlood en pen met de hand in te vullen, daarbij uiteraard kunnen vertrouwen op haar verleden als onderwijzeres, en nog behorende tot de generatie die heeft geleerd te rekenen zonder zakjapanner of computer, zelfs zoiets engs als hoofdrekenen nog beheersen.

Aan de ene kant loop ik haar soms te plagen dat ze eens mee moet gaan met de tijd en gewoon op de PC van pa haar belastingaangifte moet doen, iets wat ze per definitie niet zal doen, want ze vertrouwt die duivelse doos met ellende erin voor geen meter, maar aan de andere kant denk ik dan, ach, het is wel goed zo, laat deze mensen hun leven leiden zoals ze dat hebben meegekregen en jaag ze niet op, dwing ze niet tot het instappen in een leven wat ze niet meer kunnen behappen.

Mam, ik wens je een hele fijne verjaardag toe, uiteraard komen we even een borreltje pakken op het heugelijke feit, en ik hoop dat je nog lang in ons midden bent om te genieten van het leven en je kinderen en kleinkinderen.

We houden allemaal ontzettend veel van je, gefeliciteerd!!!

Share