Ron schrijft…

En…. vanochtend het nieuws nog gezien? Gehoord dat het statistisch wat minder gaat met het aantal verkeersdoden onder de autorijderts?

Zo kopte RLT nieuws namens minister Camielleke de laatste cijfers over het aantal slachtoffers, met hierbij veel te summier de details over de afnemende daling van het aantal doden in het verkeer.
Vergat RTL per ongeluk te vertellen dat het grootste aantal in die statistieken bestond uit jonge automobilisten onder de 24 jaar, en oude van dagen boven de 80 jaar? O, ja, saillant detail…. vrouwen rijden beter dan mannen? Verder even vergeten dat die daling er, hoe klein ook, nog steeds is, met een explosief groeiend aantal automobilisten in gepimpte paupermobielen in de vorm van o.a. de VW Golf (GTI), Honda Civic en Mazda 323F’s van een goed of heel oud jaar.

Nou vooruit dan maar, want als ik al die paupers met hun petjes in hun opgetupperwaardeerde mobielen zie rondscheuren dan is een deel van de statistieken in één klap verklaard. Laatst vroeg ik aan zo’n wannabee rappert, die net bij ons in de straat bezig was zijn zoveelste Tupperware onderdeel erop te schroeven waarom hij eigenlijk een auto die 250 euro dagwaarde heeft voor vele duizenden euro’s aan het pimpen was.

Zijn antwoord was verhelderend en schokkend tegelijk, hoe kon ik zo ignorant zijn? Hij deed het namelijk om “chica’s” te scoren, een beetje de coole bink uit te hangen. Ik dacht bij mezelf, tja, verklaart een hoop, als je een auto vanuit je genitaliën bestuurt dan vraag je om ongelukken, want een lul heeft nu eenmaal geen ogen. Eigenlijk zouden ze alle mannelijke paupers in hun schrootbakken maar preventief chemisch moeten castreren tot een jaar of 24, zodat ze in ieder geval hun GTI’s niet op testosteron laten rijden maar op gewone benzine, en ze met hun hersens autorijden (voor zover het IQ wat gelijk is aan het bouwjaar van hun auto min 1900 dat wel toelaat uiteraard) en ze niet hun stijve leutertje als navigatie gebruiken.

Hij vroeg me trouwens ook of ik zijn nieuwe “booskijkers” al had gezien, en wat ik ervan vond. In eerste instantie kopte ik terug dat ik bij de aanblik van tupperware paupermobielen altijd al boos ging kijken, maar hij bedoelde een stel opgeplakte “luie oogleden” aan de bovenrand van zijn koplampen hiermee. Hiermee zou de auto een wat agressievere smoelwerk krijgen was zijn lyrische uitleg van deze absoluut nutteloze stukkies plastic voor véél te véél geld. Nou geweldig hoor, de agressie spoot me in de vorm van adrenaline weer achter de ogen van zoveel blablabla….

Beste paupers met petjes, rij normaal auto, beter nog, koop een fatsoenlijke auto, dan hoef ik mijn kijkers niet op boos te zetten en is Camielleke ook weer tevreden met de cijfers. Vrooooommmmmm dus.

Ja, het is weer zover… Ron gaat het weer over blote onderdelen van vrouwen hebben, of toch niet? Nee, eerlijk gezegd gaat het wel over vrouwen en een beetje bloot gaan, maar soms is dat meer figuurlijk dan letterlijk, dus blijf er even bij voor het beste resultaat zou ik zo zeggen.

Nou, laten we het erop houden dat ik vandaag toch wel weer wat opmerkelijke zaken uit het dagelijks voorbij druipende nieuws heb gelezen waarbij ik me afvraag waarom. Uiteraard kan ik politiek letterlijk en figuurlijk niet heen om het feit dat Mariëtte Hamer als nieuwe fractievoorzitter van de PvdA is gekozen, ten koste van Diederik Samsom (u weet wel, uit die Belgische serie Samsom en Gert). Gaf de PvdA al eerder aan dat zij vond dat er verplicht meer vrouwen in topposities in het bedrijfsleven gedwongen moesten worden, desnoods door wetgeving, zelf geeft ze hiermee het perfecte voorbeeld naar de snelste en meest effectieve ondergang van de Partij van de Allochtonen.

De meest gemaakte vergelijking was met Jaques D’Ancona, Willebrord Frequin, Gérard Depardieu waarschijnlijk vanwege de meer dan prominente kokkert, en wat al niet meer, op de diverse grote weblogs vandaag. Nu was de keuze eigenlijk per definitie fout, want kiezen tussen incompetent en incompetent blijft uiteraard gelijk, dus ik feliciteer de PvdA namens alle niet PvdA kiezers met deze fantastische keuze. U maakt het andere partijen een stuk eenvoudiger nu.

Verder las ik dat ex-model en selfproclaimed opvoedkundige en voorbeeldmoeder Daphne Deckers weer eens uit haar slipje ging voor een of ander blad. Nu deed ze dat een jaar of 10 geleden al voor de Playboy, en eerlijk gezegd zijn de geachte lezers van dit mannenblad nog niet over deze uitgave heen, want ze was toen per slot van rekening al tegen de 30 en zag er toen nog redelijk appetijtelijk uit volgens sommigen. Nu met bijna 40 op de teller kiest ze voor een blad genaamd Grazia, iets waar ik me niets bij kan voorstellen, waarschijnlijk dus een of andere glossy, maar na wat beelden die ik recent op TV van haar zag is mijn gedachte, lieve schat, hou die kleren alsjeblieft aan, want je bent een gratenbaal.

Nu is er over het algemeen niks mis met vrouwen van of boven de 40 jaar, ik heb zelf ook een superlekkere vriendin die al ruim boven de big four ”O” zit, en waar alles nog steeds nagenoeg in de juiste verhoudingen op de juiste plekken zit, en een randje knuffelvet is absoluut lekker, want het gaat niet om het uiterlijk toch? Maar in het geval van Daphne, die doordeweeks buiten haar eigen Anorexiaprogramma op TV “Holland’s Next Top Model”, de ballenjuffrouw van Richard Krajicek is, vind ik het eigenlijk wel goed dat ze zichzelf weer eens naakt toont aan Nederland.

De reden hiervoor is simpel, want wil men websites die Anorexia promoten, de z.g.n. “pro-ana” sites verbieden, wellicht is het goed eens te tonen hoe een Nederlands top Anorexia model er uitziet, want van de mooie vrouw die ze wellicht jaren geleden was is ze ingevallen tot een rammelend geraamte wat je hooguit verwacht in een serie over Dachau, de schokkende beelden van ingevallen naakte mensen uitgehongerd en opgesloten achter hekken van de vernietigingskampen.

Om met de billen bloot te gaan moet je ze dus nog wel hebben, en die twee uitgezakte vellen die Daphne onderaan haar rug heeft wapperen hebben daar niet veel meer mee te maken, aanhouden dus die pendex.

Op zich een gewoon getal, wat je zelfs kunt omdraaien zonder dat de uitkomst ervan verandert, echter voor mijn moeder een volgend jaar in haar leven, want vandaag, op 19 april, wordt ze zevenenzeventig jaar oud.

Mooi moment om eens terug te kijken op haar rijke leven, zonder overigens een streep te trekken op dit moment, want ik hoop dat ze negenennegentig ook nog gaat halen. Als ik naar mijn moeder kijk zie ik een lieve vrouw, grijs van haar, voorzien van een scherpe blik op het leven en belast met de tekenen van het ouder worden. Ze is wat slechter ter been, heeft altijd wel ergens een piepje of kraakje in haar oude lijf, maar voor de rest heeft ze de tand des tijds redelijk doorstaan.

Kijk ik sowieso eens naar de generatie van mijn ouders, een groep mensen die steeds kleiner wordt, waar rondom hen heen vrienden, vriendinnen en familieleden aan hen ontvallen, maar het zijn wel mensen die een redelijk turbulente periode in het leven van de mens hebben meegemaakt en overleefd. Toch een wereldoorlog als jonge kinderen meegemaakt, weten wat echt honger hebben is, en de smaak van bloembollen en aardappelschillen kennen, de uitvindingen als radio, televisie en de computer voor de kiezen krijgen, de verharding van de maatschappij, de 24-uurs economie, kortom er is in de afgelopen 77 jaar knap veel veranderd en gebeurd.

Ik merk aan die generatie dat het mogelijk allemaal even te snel gaat voor ze, dat ze alle nieuwe dingen die voor mijn generatie en mijn kinderen doodnormaal zijn, vaak niet meer trekken en er zelfs een soort aversie tegen hebben. Zo blijft mijn moeder volharden in haar belastingaangifte met kladblok, potlood en pen met de hand in te vullen, daarbij uiteraard kunnen vertrouwen op haar verleden als onderwijzeres, en nog behorende tot de generatie die heeft geleerd te rekenen zonder zakjapanner of computer, zelfs zoiets engs als hoofdrekenen nog beheersen.

Aan de ene kant loop ik haar soms te plagen dat ze eens mee moet gaan met de tijd en gewoon op de PC van pa haar belastingaangifte moet doen, iets wat ze per definitie niet zal doen, want ze vertrouwt die duivelse doos met ellende erin voor geen meter, maar aan de andere kant denk ik dan, ach, het is wel goed zo, laat deze mensen hun leven leiden zoals ze dat hebben meegekregen en jaag ze niet op, dwing ze niet tot het instappen in een leven wat ze niet meer kunnen behappen.

Mam, ik wens je een hele fijne verjaardag toe, uiteraard komen we even een borreltje pakken op het heugelijke feit, en ik hoop dat je nog lang in ons midden bent om te genieten van het leven en je kinderen en kleinkinderen.

We houden allemaal ontzettend veel van je, gefeliciteerd!!!

Ik zou nu een heel intelligente zin kunnen neerkoppen als openingszin van dit verhaal, dat ik “de” test heb gevonden voor een prille relatie, maar helaas, ik ben geen Dr. Phil, en na wat ik van deze man gelezen heb is dat wellicht maar goed ook.

Na al weer bijna vijf maanden “bij elkaar” zijn hadden we een tweetal weken geleden ongevraagd iets waarvan zij zei, zo zeg, onze eerste relatietest, refererend aan een grote doos met planken van Ikea of Leen Bakker, die eenmaal tezamen geschoefd met een half miljoen verschillende schroefjes uiteindelijk een computerbureau zouden moeten vormen. Dit bureau kreeg ik als geschenk van een hele goede vriend van me, omdat hij wist dat ik er nog een nodig had voor de kamer van de jongste, en hij er om wat voor reden dan ook een nagelnieuw in de doos over had. Nou bedankt fijne gozer, lees even verder waarom.

Nou en zult u nu zeggen, appeltje, eitje, want er zit altijd een heel uitgebreide “Hoe schroef ik dat kreng op de juiste manier en met de juiste boutjes op de juiste plek in elkaar voor Dummies” bij, dus wat zeur je nu….. nou, nadat we een dik dozijn plankjes, latjes, zakjes, railtjes en dergelijke uit de verpakking hadden gerukt, kwamen we erachter dat alles erbij zat….. behalve….. juist, de bouwbeschrijving. Ik kan je verklappen dat met alleen een klein schetsje van hoe het geheel er uit zou kunnen gaan zien indien je de bouwbeschrijving netjes volgt, zo’n pak planken en andere gadgets ineens een enorme (relatie)technische uitdaging wordt, denkend aan een conference van Youp van ‘t Hek hierover, al was dat maar een stapelbed van Ikea.

Ongevraagd wordt je samen dus door zo’n bouwpakket ineens danig op de proef gesteld, en zonder dat we het van elkaar wisten stortten wij ons dus vol overgave in ons eerste projectoverleg, delibrerend over welk plankje waar mogelijk moet komen en met welk boutje, klemmetje of schroefje het mogelijk zou vastgezet moeten worden, en verdomd, ze heeft net als ik technisch inzicht en twee rechterhanden, weet hoe je ongeschonden uit een projectoverleg moet komen en meer van dat soort handige skills, nou…… da’s meegenomen. Eerlijk gezegd hebben we nog nooit zo snel en effectief (zonder instructies) een toch redelijk gecompliceerd meubelstuk in elkaar geknutseld, en we waren er samen apentrots op dat ons dat ondanks de tegenslag toch was gelukt, en nog op de juiste manier ook.

We zijn dus voor deze onaangekondigde relatietest met vlag en wimpel geslaagd, en gaan nu op voor de hoofdprijs, want de volgende test komt er volgende week al weer aan. Ik mag namelijk voor mijn baas weer eens een fijn reisje wereld gaan afleggen, en van 17 t/m 29 februari vertoef ik respectievelijk in Thailand (Bangkok), Australië (Melbourne en Perth) en Singapore. Da’s dus bijna 14 dagen van elkaar gescheiden zijn, met een slordige 20.000 km ertussen, daar waar we elkaar toch zeker niet langer dan drie dagen niet zagen. Daar komt nog bij dat in die periode nog twee redelijk heftige dingetjes te gebeuren staan, namelijk de terugkeer van het (ex?) vriendinnetje van mijn oudste, na zes maanden kangoeroes knuffelen in Australië, en het feit dat hij maandag 18 februari opnieuw op moet voor zijn rijexamen, beiden dingen waar ik als vader graag toch dicht bij hem zou zijn, maar helaas, het gaat niet zoals je het altijd graag zou willen.

Uiteraard is er altijd zijn moeder nog, en ik weet zeker dat mijn liefje ook regelmatig vinger aan de pols houdt met mijn kids, al was het maar omdat zij beiden, net zoals haar dochter bij mij, een warm plekje in haar hart hebben veroverd. Het enige positieve van mijn trip, die een week is uitgesteld, is dat ik op de verjaardag van een goede vriendin van ons, en simultaan ook op Valentijnsdag lekker thuis ben, en alhoewel ik elke dag mijn liefde uit voor haar is dat toch meegenomen.

Ik wens alle verliefden een fijne valentijnsdag toe, en denk eraan, liefde uit je het hele jaar door, want anders wordt het de “verplichte bos blommen” op haar verjaardag of je trouwdag, en is de intentie verloren gegaan… enne…. als je je relatie eens goed wilt testen, ga naar de Ikea, koop een niet te simpel computerbureau- bouwpakket en gooi thuis als eerste de bouwbeschrijving weg.

Schroef ze, ik hoor wel of het jullie ook is gelukt…

Zo, even genoeg bytes verspild aan Joran en Nathalee, dus maar even een letterlijk “luchtig onderwerp”, te weten onze zucht naar alles wat blank is, ook wel modeideaalbeelden genoemd.

Nu zou je kunnen denken dat ik hier een aanvang maak met een stuk over rascisme, maar niets is minder waar, alhoewel ik het raciale er toch niet helemaal uit kan laten. Waar ik het over heb is namelijk grotendeels gericht op het modebeeld en ons uiterlijk.

Als ik even een paar decennia terugdenk en mij het beeld van mijn ouders en ooms en tantes voor de geest haal, dan hadden zij allemaal een stevig, doch redelijk “gelig” gebit, terwijl sommige reclames, vaak niet eens voor tandpasta, maar voor muesliproducten, suggereren dat een oogverblindend setje witte tanden het ideaalbeeld vormen van een gezond gebit. De kreet “Prodent” smile komt dan ook voort uit het reclameplaatje van een vaak bloedmooie blonde vrouw met een rijtje kaarsrechte en parelwitte tanden die je toelachen.

Maar stamt onze zucht naar blank en blond niet al van veel vroeger? Zijn het niet onze vrouwen die door de eeuwen heen hebben getracht hun donkere lokken met soms de meest aggressieve chemicaliën te bleken om maar blond te worden? Nu heb ik met waterstofperoxyde blondines die van huidskleur blank zijn niet zo veel problemen, maar een Antilliaan of echte donkere Afro-neger die zijn haar blondeert (denk even aan Dennis Rodman), dat blijft er voor mij toch erg onnatuurlijk uitzien. Ook Aziaten, die eigenlijk genetisch zonder uitzondering bijna zwart haar hebben en daar de bleek in zetten blijven een voor mij vreemd gezicht.

Als we dan toch over negroide personen met een zucht naar blank hebben, dan mag ik uiteraard Michael Jackson niet vergeten, want wie kent hem niet als ukkepukkie uit de Jackson 5, waar hij met brede negerneus en zo zwart als roet stond te swingen met zijn broertjes. Zie je hem nu (althans, dat stukje wat nog boven zijn mondkapje annex bouwstelling uitkomt) dan zou je hem eerder in de categorie Latino of iemand uit de Balkan zetten, want van zijn oorspronkelijk donkere negroide uiterlijk is (zelfs even “los” van de neus) niet veel meer over, en slechts een lichtvale tint verhinderd hem om een blanke te zijn. Michael en zijn omgeving beweren bij hoog en bij laag dat deze verbleking van zijn huid te maken heeft met een redelijk vaak voorkomende pigmentafwijking, genaamd Vertiligo, echter, iemand in mijn direct omgeving met deze afwijking kennende missen deze mensen inderdaad pigment in hun huid, maar meer als vlekken, en niet egaal zoals bij Michael.

Ik verdenk Michael ervan, ook gezien de compleet mislukte conversie van negerneus naar een soort van Griekse kokkert, dat hij in zijn drang om neger af te zijn ook zijn huid heeft laten bleken, althans het zichtbare deel, dus ik zou niet gek opkijken als hij in zijn blote kont nog steeds gitzwarte billen en pielemoos heeft, echter ik vrees dat we dat nooit zullen weten.

Maar het kan nog gekker in onze wens om “imperfecties” aan ons lichaam weg te werken, want al weer enige tijd is het mogelijk om je anus te laten bleken. Nu kan ik me voorstellen dat je een lelijke moedervlek die zichtbaar op je lijf zit, bijv. in je gezicht, laat wegwerken, maar die bruine ster daar zit je over het algemeen de hele dag op en die ziet zelden het zonlicht, het is niet echt een ding wat in het zicht zit toch? Het gezegde dat aambeien slecht groeien omdat ze weinig zon en veel wind hebben komt niet uit de lucht vallen per slot van rekening.

Nu weet ik dat er op deze aardbol een flink stel malloten rondhuppelt, met soms hele kinky seksuele fantasieën, maar het nut van een gebleekte anus, behalve als je pornoactrice bent zie ik niet in. Waarom in vredesnaam een volgens mij redelijk ongemakkelijke behandeling ondergaan om een sluitspier die van nature een wat donkere omlijsting heeft te bleken naar roomwit? Waar gaan we in vredesnaam heen? Ik kan me van een aantal zaken de oorzaak nog wel begrijpen, want met name oudere, tanende TV sterren als Peter R. en Viola H. doen er alles aan om hun verval te maskeren door extreme zaken als tanden bleken, haren verven en zonnebanken, aangevuld door veel sportscholen en vaak ook plastische chirurgie.

Ik kan de grijns op mijn smoel toch echter nauwelijks onderdrukken als ik eraan denk dat ik na het douchen met mijn rug naar het raam voorover buk om mijn voeten af te drogen, en mijn vriendin dan spontaan haar zonnenbril opdoet, omdat mijn blanke ster haar in het opkomende zonlicht spontaan verblindt.

Ik hou het er maar op dat er een paar zaken op de aarde van nature een andere kleur hebben dan blank, en zonder ze overigens met elkaar te associëren zijn negers, Aziaten en anussen er daar een paar van.

Maak je dus niet te veel zorgen als je geen blanke ster hebt, want tenzij je uit je reet kunt of moet kletsen ziet niemand hem denk ik….. Bleek ze, het zal mij namelijk aan de anus oxyderen!!

Tadaaa…. bericht nummer 100….. Ik heb in een eerder artikel al eens plastisch omschreven hoe ik omga met het ouder worden en de fysieke tekenen die daarbij horen, maar één foto gevonden op wikipedia was voor mij aanleiding om dit onderwerp, specifiek over vrouwen, nog eens verder uit te diepen.

De mens, en met name de vrouw, wordt voortdurend bestookt via alle media met het ideaalbeeld van het vrouwelijk lichaam, waarbij de nadruk ligt op slank, strakke tieten, mooie billen, rimpelloze huid, stralende glimlach met een kaarsrecht wit gebit, lang golvend glanzend, vol en roosvrij haar en meer van dat soort zaken. Waarom dan een foto op wikipedia als aanleiding voor dit stuk? Nou, kijk zelf eens naar deze vrouw en waarschijnlijk zie je wat ik ook zie, een prachige vrouw die er naturel uitziet, geen maatje 34, geen perfecte maten, borsten die vol zijn en dientengevolge ook iets hangen, brede heupen en een buikje met een lichte welving, kortom, een vrouw in haar natuurlijke en niet door de modeindustrie gesculptuurde staat, prachtig gewoon.

Met name de modeindustrie lijkt een invloedrijke boosdoener die vrouwen doet geloven dat alles boven maatje 34 en 45 kilo ongewenst is, de plastische chirurgiemaffia, die hen inprent dat hangende borsten niet mooi zijn en dat rimpels rond ogen en mondhoeken esthetisch ongewenst zijn, en die volgens mij beiden aan het ontstaan van o.a. de volksziekte Anorexia Nervosa mede hebben bijgedragen. Seks hebben met een dergelijke vrouw lijkt me een pijnlijke en blauwe plekken veroorzakende ervaring die mij doet denken aan een Max Tailleur grap over het toppunt van herrie, namelijk twee neukende skeletten in een zinken badkuip. En besef je dat deze foto er een is van een serie gemaakt bij een modeshow van een gerenommeerd modehuis, en niet in scène is gezet om iemand met Anorexia uit te lichten, zij vertegenwoordigt het modeideaal dus!!!

Aan de ander kant van deze extreme drang tot er goed uitzien is voor beide geslachten het fitnessen en bodybuilden een sterk groeiende bezigheid, en wat ik ervan meekrijg is fitnessen verslavend, en wat eens begonnen was om het laagje buikvet te verbranden zodat er een prachtige six-pack zichtbaar werd, is voor een flinke groep mannen en vrouwen uitgelopen op een race om de dikste spieren, al dan niet geholpen door de pharmaceutische industrie, die welwillend voor enorme bedragen aan preparaten op basis van hormonen en steroiden levert aan deze tak van “sport”. Daar waar warme en zachte borsten horen te zitten zie je de borstkast van een heuse Sylvester “Rambo” Stallone, en de warme zachte dijbenen vertonen meer gelijkenis met de stammen van een paar eikenbomen, kortom, elke illusie van vrouwelijkheid lijkt te zijn vervangen door masculine trekken, maar dan zonder pielemoos in de miniscule g-string (is het jullie al eens opgevallen dat mannelijke bodybuilders ontzettend kleine pikkies lijken te hebben?).

Als ik zo de bijgevoegde foto’s in dit artikel onder elkaar zie dan kan ik alleen maar concluderen dat de vrouw zoals zij is afgebeeld op wikipedia, uiteindelijk voor mij de meeste aantrekkingskracht heeft, en dat zowel het modevoorbeeld als het sportvoorbeeld bij mij eerder walging oproepen dan erotische gevoelens.

Als ik ’s-avonds op de bank mezelf tegen mijn lief aanvlei en haar zachte rondingen voel, mijn hoofd te rusten leg tegen haar warme zachte volle boezem, mijn hand laat rusten op haar zachte buik of stevige dijen en luister naar haar hartslag, dan windt ze mij automatisch op, ondanks dat zij voor zowel de mode- als de sportindustrie absoluut geen voorbeeld zal zijn of worden of dat zij de ideale maten of gewichten heeft.

Ondanks het cliché dat echte schoonheid van binnen zit, is zij puur natuur, en dat is voor mij het belangrijkste….

Een veel gebruikte kreet aan het einde van een radiocommunicatie sessie, maar in dit geval in een andere betekenis, het einde van een lange periode.

Schreef ik begin september nog over een “Long distance love“, het afscheid van het vriendinnetje van mijn oudste zoon, die voor zes maanden naar Australië ging om haar jeugddroom in vervulling te laten gaan, helaas is ditzelfde vriendinnetje aanleiding voor alweer een stukje.

Het is zondagochtend als de telefoon gaat en ik vanuit mijn bed grijp naar het telefoonhoorntje, helaas net mis, dus voordat ik kon opnemen hield de beller het voor gezien, geen caller ID in het scherm, dus ook geen mogelijkheid om te controleren wie het was. Twee minuten later alweer telefoon, ditmaal het hoorntje binnen twee tellen te pakken om het vriendinnetje van mijn oudste vanuit Australië aan de lijn te krijgen, dus naar boven lopen en hem wakker maken.

Uiteraard luister je als vader niet mee met de gesprekken die je zoon voert over de telefoon, maar aan de flarden en de stemverheffing voelde ik dat er iets niet goed ging, en na een lang gesprek kregen we te horen dat het uit was. De reden, alhoewel voor ons niet zo belangrijk, was dat ze een slippertje had gemaakt, en eerlijk als ze altijd tegen elkaar zijn geweest had ze dat aan hem opgebiecht. Ze had er wel spijt van maar kon niet beloven dat het niet nogmaals zou kunnen gebeuren, alle reden dus voor mijn zoon om hieruit zijn conclusies te trekken en er een streep onder te zetten.

Verdrietig en boos heeft hij elk voorwerp wat maar iets met haar te maken heeft in een vuilniszak gegooid en op de zolder gesmeten, is hij vervolgens bij de diverse mensen die hij vertrouwd langs gegaan om zijn verhaal kwijt te raken, en wij hebben gisterenavond ook nog erover gesproken.

Het is voor hem voorlopig een einde aan dik drie jaar verkering, verliefd zijn op hetzelfde meisje, en absoluut trouw aan haar tijdens haar afwezigheid, dus hij snapt niet dat het van haar kant ook niet zo is geweest. Alhoewel ik niets wil goedpraten, kan ik niet inschatten onder welke omstandigheden een en ander aan de andere kant van de wereld is gebeurd, maar ik proef bij iedereen die het weet onbegrip en verbazing over het gebeurde.

Het zal moeten slijten, wellicht dat als ze half februari weer terugkomt naar Nederland dat ze erover kunnen praten samen, maar het vertrouwen heeft uiteraard wel een stevige knauw gekregen. Wij kunnen er alleen maar zijn om hem op te vangen, naar hem te luisteren en hem te troosten.

Het leven gaat uiteindelijk ook voor hem gewoon door…

Ik denk dat ik deze weblog, gestart door een man, eens lekker ga misbruiken voor vrouwenproblemen. Dus mannen, ogen dicht en niet meelezen.

Er is voor vrouwen niets…

hé mannen, wat zei ik nou, wegwezen…!

…leuker dan kletsen en zeuren over de mannen in hun leven. Er is vast wel iets dat hij verkeerd doet of aanpakt. En daar kan dan onder het genot van een glaasje rosé en wat hapjes (weg met dat dieet, blèh) of zo hele avonden over worden gediscussieerd.

Hij belt je steeds op je werk om iets te vertellen of je mening te vragen (alsof hij zelf niet na kan denken of werk te doen heeft).
Hij mailt regelmatig van die niemendalmailtjes naar je om te vertellen hoe geweldig hij je vindt en hoeveel hij van je houdt (te klef voor woorden).
Hij kan heel goed een huishouden draaiende houden (welke echte man kan dat nou en zorgt dat de was, de strijk en de boodschappen zijn gedaan en opgeruimd)
Hij heeft alle tijd voor je (heeft hij geen hobbies of zo?)
Je kinderen vinden hem een toffe vent (hé en jij dan? Zeker weer de boeman ehh –vrouw)
Hij wil altijd naast je op de bank zitten en “knuffelen” (zei ik toch, klef, gek word je van die huidhonger)
Hij vindt alles wat je kookt of op tafel zet lekker (bestaat toch niet?)
Hij is impulsief en passioneel (vermoeiend!!!!)

Als je een man hebt gevonden die voldoet aan enkele of erger nog alle bovenstaande beschrijvingen, dan heb je als vrouw echt een probleem…

…je hebt niks om over te kletsen en te zeuren!!!!

Het enige wat je kunt doen is iedereen in je buurt gek maken met die verliefde verhalen over die perfecte man…

Normaal zal ik nooit andermans werk overnemen en trachten origineel te zijn, maar de hieronder geplaatste liefdesbrief van een vriendin van me aan haar lief is wel zo mooi dat ik hem jullie niet wil onthouden, en omdat ik eigenlijk een beetje jaloers ben dat ik deze niet heb geschreven.

Dag Lief

Met bewondering merk ik hoe jij je in korte tijd dwars door de muren rondom mijn kwetsbaar hart heen, een bres sloeg, om die bres vervolgens zorgzaam achter je te sluiten. Zodat de wereld buiten bleef en ons eigen verhaal slechts alleen voor ons toegankelijk is.
Zodat het lot alle ruimte krijgt het scenario zo te vullen dat het ons voegt, van kruin tot teen. Zodat we samen in de dans, het ritme van het leven kunnen opgaan en versmelten. En dansen doen we, mijn lief, om elkaar heen: aftastend, in verwonderlijke onzekerheid over de moeiteloosheid waarmee we elkaar raken, kennen en herkennen, maar ook erkennen, in al onze perfecte imperfectie, in ons menszijn, in onze kracht en onze zwakte.

De dag waarop jij vanuit jouw wereld mijn digitaal bestaan aanraakte, en deel wenste uit te maken van de wereld die ik daar schiep, om mij zo te zeggen dat je ook deel wenst uit te maken van de wereld die ik hierin vaak wens te ontvluchten, die dag zal ik nooit vergeten. En in mijn dromen zie ik jouw ogen, jouw hart, zo onbereikbaar ver weg en toch een open boek. Mijn liefste weet, dat ik verder kijk dan je ogen, je hart, dat ik verder kijk en nog verder, tot ik alle delen van je ken. De openheid die ik in je vind, geef ik je terug als geschenk, want alleen voor jou klopt mijn hart, en alleen voor jou zullen alle deuren in mijn leven open gaan. Ook die deuren die ooit ferm gesloten bleven.

Ik verlang intens naar de dag waarop je me wakker kust en toch houd ik die deur nog even gesloten. Omdat ik de dans die we nu dansen te mooi vind om los te laten, bang dat de magie van nu, bij het openen van de deur gewoonte zal worden, dat tederheid in holle klanken zal vervallen en handen niet langer zullen strelen, dat de muziek zal vervagen en daarmee het ritme waarop we nu bewegen door tijd en ruimte, ontdekkingreizigers, met achter elke deur, elke bocht een aangename verrassing. Die een glimlach tovert bij de gedachte aan de ander, de gedachte aan de liefde. Mijn lief het maanlicht wat je tovert, de sterren die je strooit breken mijn hart open.
Ik wacht en luister naar jouw voetstappen als je door de gangen van mijn leven wandelt.

En soms, in een gestolen moment, raak ik even je gezicht aan. Zodat je me aankijkt en ik je ogen mag zien, en in die ogen de blijdschap over het weerzien mijn liefde voor jou weerspiegelt in de peilloze diepte. Zie je die liefde? Wil jij die liefde ontvangen? Die liefde zal jou het universum schenken zodat jouw getoverde maanlicht een thuis heeft en jouw gestrooide sterren niet verdwalen, maar het firmament van ons samenzijn vormen……..en de magische dans nog jaren, eeuwen door mag gaan, voorbij alles wat vergankelijk is, voorbij tijd, voorbij het nu.
Omdat we in een sprookje mogen dansen, lachen, huilen en liefhebben, omdat we even in een sprookje mogen leven, kunnen we toveren…….toveren dat onze realiteit als een sprookje mag zijn.
En zo mijn liefste tover ik voor jou vanuit mijn hart, een helder zicht, een uitzicht, een toekomst waarin je een compleet mens mag zijn, wat met volle teugen geniet in alle vrijheid, van alles op je levenspad. En dan smeek ik de sterren in stilte, dat je mij uitnodigt op een stukje van die wandeling, zodat we samen mogen genieten, leven, lachen, huilen, liefhebben……….

© 2007 -JC-
http://www.langsdedijk.nl/2007/09/28/dag-lief

Zo dan, eindelijk weer terug op de grond en wat tijd gevonden om weer eens lekker te schrijven over mijn favoriete onderwerp, de liefde.

Ik betrap mezelf de laatste weken constant op de tegenstellingen in mij, op alle gebied, want schreef ik enige tijd geleden dat ik altijd een slow-starter was in de liefde, dat ik val op superslanke jongere vrouwen, dat ik een nuchtere waterman ben en alles beredeneer…… van dat alles is afgelopen week en met name weekend niets meer over gebleven, er valt niets meer dood te redeneren, en ik heb mijn watermanstatus opgegeven lijkt het.

Afgelopen week was er een met veel contacten, die steeds heftiger en intiemer werden en die uiteindelijk moesten uitkomen op een ontmoeting. Had ik ruim een week geleden nog iets van, eigenlijk niet, geen zin in uitdagingen, laat me maar even met rust…. dit gevoel was aan het einde van de week dusdanig omgedraaid dat we onze afspraak van zaterdagavond zelfs een dag naar voren hebben gehaald, gebaseerd op wederzijds verlangen tot ontmoeting. Schreef ik ergens in de reacties op een van mijn vorige stukken, dit was geen schampen en aanklampen, maar iemand die echt serieus dwars op mijn pad ging liggen en me heeft wakker gemaakt.

Liefde op het eerste gezicht, wie gelooft erin? Wie zou het niet eens willen ervaren? Ik had het tot vrijdagavond nog nooit meegemaakt, ter plekke á la minuut, absoluut, 100% door je knieën gaan voor iemand. De eerste ontmoeting, de blik, de aanraking, de passionele kus….
Cupido schoot in één keer raak, wat verdraaide knap was gezien de enorme boom die ons tot het laatste moment van elkaar scheidde. Het voelt alsof zij in mijn leven hoort, als ik in haar ogen kijk weet ik wat ze gaat zeggen, kan ik haar zinnen aanvullen, en omgekeerd kan zij dat bij mij ook. De huidhonger (om die geleende kreet nog maar eens te gebruiken) is enorm, het bij elkaar willen zijn, elkaar aanraken.

Maar goed, zal de lezer denken, hoezo “op zijn kop” als titel dan?
De goede verstaander zal de onderliggende gedachte erachter mogelijk wel begrijpen, want plotseling is je geregelde single leventje voorbij, het staat bijna letterlijk op zijn kop, en je zou je hele agenda leeg willen maken op bij elkaar te zijn, ons realiserend dat dat uiteraard in de praktijk slechts gedeeltelijk kan, met allebei ook nog een eigen leven en een gezinnetje.

Toen ik gisterenavond moe maar gelukkig nog even mijn mail ophaalde nadat ik haar met tegenzin naar huis had laten gaan, was er ook weer een mailtje van haar bij. Lieve blondie, ik ga de lezers niet aan hun neus hangen wat je schreef, maar mijn antwoord aan jou is “100% idem”

Eén stukje poëzie van onze laatste week wil ik wel delen met jullie, omdat het een stukje is waarbij drie coupletten van haar en drie van mij afkomstig zijn, en hoe je ze ook door elkaar zou schudden, het blijft een eenheid.

Dromen met mijn ogen open
Slapen met een bonzend hart
Niet gedacht te kunnen hopen
Toch het lot maar weer getart

Dromen met mijn ogen open
Slapen met een bonzend hart
Vingers die vanzelf gaan lopen
Zoekend naar een zeker wat?

Dromen met mijn ogen open
Slapen met een bonzend hart
In mijn armen en toch vleugels
Leg mijn liefde naast je hart!

Dromen met mijn ogen open
Slapen met een bonzend hart
Nooit gedacht jou ooit te vinden
Zelfs de wijze was apart

Dromen met mijn ogen open
Slapen met een bonzend hart
Jij beroert mijn allerdiepste
Ben je echt? Is dit de start?

Dromen met mijn ogen open
Slapen met een bonzend hart
In mijn armen, mijn gedachten,
mijn systeem, maar ook mijn hart.

PS

Een ieder die eens met een geliefde een romantische avond wil doorbrengen in het Rotterdamse, ik kan je www.desmaakvanafrika.nl van harte aanbevelen, Sammie…. je bent een kanjer !!