De kampen staan vaak lijnrecht tegenover elkaar en er zijn vele blogs en fora online waar de ene partij ontkent wat de andere partij beweert. De link in de vorige zin, een blog geschreven door (ik vermoed) een dame genaamd kimmsallabimm is er typisch zo een. Alhoewel ze in haar lange relaas veel fabels aan de kaak stelt, is ze per definitie niet onpartijdig en komt af en toe met argumenten die lijnrecht staan op de behoefte en spijsvertering van de hond. O, ja, in alle gevallen zijn de fabels allemaal de wereld in geholpen door de barfers, wat opmerkelijk is want dat is slechts een deel van de mensen die hebben besloten hun hond vers voer te geven, want er bestaat ook zoiets als KVV. Enige genuanceerdheid in haar stellingen is dan soms ook ver te zoeken, en de beste uitspraak die ze doet is dat iedereen zelf moet uitmaken wat ze hun hond voeren. Daadwerkelijk het beste advies wat ze geeft, maar geef dan hondeneigenaren wel de juiste informatie.

De feiten

Onze huishond stamt naar alle waarschijnlijkheid rechtstreeks af van de wolf, en is ondanks het feit dat de hond al meer dan tien eeuwen als gezelschaps- of werkdier is gedomesticeerd, qua gedrag, bouw en voeding identiek aan zijn wilde voorvader. (Hondachtigen of Canidae in het latijn). Een en ander wordt aangetoond met de vergelijking van het mytochondriale DNA, wat tussen de hond en de wolf slechts 0,2% verschilt in de base paren.

Roedelgedrag

In tegenstelling tot katachtigen leven wolven en honden in roedels, waarbij er een duidelijke hierarchie heerst en het roedel geleid wordt door het sterkste mannetje in de groep (het alfa mannetje), met naast hem de alfa teef, zie het maar als de vader en moeder van de groep. Alle nakomelingen in de roedel zijn meestal nazaten van dit koppel. De roedelleider bepaalt en beslist alles in de groep van zo’n 10 wolven, en eet na een geslaagde jacht ook als eerste, waarna hij bepaalt welke wolven erna mogen eten. De laagste wolven in de hierarchie hebben als voordeel dat zij zeker zijn van een maaltje, ook als zij niet in staat waren om mee te jagen (denk aan oudere dieren en pups).

Ditzelfde roedelgedrag vertoont uw hond ook, met dit verschil dat u en uw partner het alfa koppel zijn, uw kinderen hier direct onder staan, en uw honden als het goed is de laagste plaats in de hierarchie hebben. U als roedelleider eet als eerste en de laagste leden uit de roedel weten dat de leider voor hun eten zorgt.

Er is één verschil tussen de wolf en uw hond. De wolf zal hard moeten werken samen met zijn roedelleden om elke dag te zorgen dat er eten op de plank komt, en aangezien volwassen wolven tot wel 80 kilo kunnen wegen en 3-4% van hun gewicht dagelijks tot zich moeten nemen, moet er met tien wolven in een roedel toch zo’n 25 tot 35 kilo aan voeding per dag gevangen worden.

Uw hond echter heeft razendsnel door hoe hij zijn roedelleider kan verleiden om hem te eten te geven, Trouwe hondenogen en je etensbak bij de baas brengen doen wonderen. Vergeleken met wolven hoeven huishonden dus niet veel werk te verzetten om eten te krijgen. Een hond is door zijn leefomgeving dus een luie eter geworden. Het enige wat onveranderd blijft is de manier van eten.

Een wolf in een roedel krijgt een kans van zijn leider om ook aan te schuiven aan het prooidier. In die tijd zal die wolf proberen zijn dagelijkse portie zo snel mogelijk te verorberen, wat verklaart dat van de prooi eerst de weke delen worden gegeten. Met zijn typische gebit, wat is ingesteld op scheuren en snijden (hij kan niet kauwen omdat zijn kaak geen zijwaartse beweging kan maken), is de buikinhoud sneller te verorberen dan spierweefsel op botten en dergelijke. Als uw hond dus thuis zijn bak zo snel mogelijk naar binnen schrokt komt dat rechtstreeks voort uit het roedelgedrag, waarbij een roedellid zijn eigen portie zal proberen zeker te stellen door het zo snel mogelijk op te schrokken. Heel normaal eetgedrag, want met zijn gebit kan hij sowieso niet kauwen. Hij bijt een stuk af wat hopelijk klein genoeg is om heel door te slikken en als dat niet lukt spuugt hij het uit en maakt het met zijn snijdende kiezen een maatje kleiner. Kijk naar het eetgedrag van uw hond en u herkent deze manier van eten direct.

Carnivoor/Omnivoor/Herbivoor, biology for dummies

Dit zijn in de biologie de drie soorten voedselverwerkers, namelijk vleeseters (<5% plantaardig materiaal in de maaltijd), alleseters (zoals de mens, die een combinatie van vlees en groen kan eten en verteren), en planteneters, met als grote voorbeeld de koe, die helemaal is ingericht om alleen maar vegetatie te verteren.

De meest significante verschillen zitten in het gebit en het spijsverteringsstelsel, wat bij carnivoren is ingesteld op het verwerken van vlees. Een snijdend gebit wat niet kan kauwen, relatief grote maag om snel vlees te kunnen verteren, en een kort darmstelsel ongeschikt voor het verteren van grote hoeveelheden plantaardig materiaal. (hoe groter het dier, des te korter het stelsel).

De omnivoor is uitgerust met een veel universeler gebit, wat kan snijden en kauwen, met hierachter een veel langer spijsverteringsstelsel (gemiddeld voor een mens zo’n 6,5 meter). De aanwezigheid van platte kiezen in het gebit is noodzakelijk om plantaardige vezels te vermalen alvorens ze de maag in gaan, omdat plantenvezels anders niet goed verteren.

Tot slot de herbivoor. Deze is uitgerust met een gebit wat optimaal is voor het losrukken van takken, bladeren en gras, en is voorzien van een grote hoeveelheid platte geribbelde kiezen die uitstekend geschikt zijn voor het vermalen van plantaardig materiaal. Verder is het spijsverteringsstelsel geheel ingericht op het verteren van plantaardige vezels, wat inhoudt een heel lang darmkanaal (een schaap heeft wel 28 meter) en vaak meerdere magen waarin het voedsel in verschillende stadia verder wordt verteerd, al dan niet door tussenkomst van het herkauwen van de inhoud (koeien onder andere).

Wat is goede voeding?

Nu kan ik me natuurlijk laten verleiden door te roepen, brokken, of vers vlees, blikvoer of Barf, maar dat doe ik dus niet. Ik laat die beslissing aan u over, want ik hoop dat u met bovenstaande feiten over uw huisdier en uw intelligentie inmiddels zelf zult snappen dat een konijn doodongelukkig zou worden als u hem vlees gaat voeren, en een hond net zo ongelukkig zou zijn als hij alleen maar sla en wortelen van u krijgt. Nu hoor ik iemand roepen dat zijn hond peentjes en paprika lekker vindt. Dan grijp ik weer even naar het roedelgedrag terug, waarbij de roedelleider (in dit geval u dus) bepaalt wat en wanneer er gegeten wordt, dus als u uw hond een peen aanbiedt zal de hond dat aanpakken en opeten, daar u de leider bent.

Eén fabel op het internet wil ik hier nog wel even onderuit halen. Er zwerft een verhaal rond over vers vlees, met als essentie dat dit slachtafval is waarbij tumoren en gezwellen gewoon worden verwerkt in dit voer. De schrijver/ster van dit horrorverhaal is waarschijnlijk nog nooit in een slachthuis geweest, en heeft al helemaal niets begrepen van de strenge veterinaire eisen die gesteld worden aan dieren die verwerkt worden voor menselijke consumptie, eisen die overigens sinds BSE, H1N1 en andere op mensen overdraagbare ziektes, alleen maar strenger zijn geworden. Met andere woorden, zieke dieren komen niet eens in een slachthuis, maar worden vernietigd (verbrand) bij één van de speciale verwerkingsbedrijven zoals Zavim in Dordrecht en Rendac in Bergum, vaak samen met bioafval van ziekenhuizen.

Alle vleessoorten in vers vlees producten die als voer voor dieren worden verkocht zijn geschikt voor menselijke consumptie, en heel vaak staat dat ook op de verpakking. Het begrip menselijke consumptie is wellicht wat rekbaar, want behalve lever, hersenen en tong zou er qua orgaanvlees niet veel in de smaak vallen van mensen (behalve in Frankrijk waar bijv. ook pens wordt gezien als een delicatesse). Er is dus een groot verschil tussen “dat lust ik niet” en “dat kan je niet eten”. Wij kopen regelmatig Franse boerderijhaantjes als dierenvoeding voor onze honden. Dit zijn een soort mini-kippetjes die in Frankrijk niet in de menselijke voedselketen komen. Per 6 stuks diepgevroren verpakt zijn ze overigens in de oven met wat kruiden en knoflook prima te eten.

De onderliggende boodschap.

Heel veel honden worden redelijk gezond oud op brokken of blik, waarbij nierproblemen op oudere leeftijd vaker voorkomen, mede omdat brok- en blikvoer vaak vele honderen malen meer zout bevat dan nodig is. Je kunt je vervolgens afvragen of een brok met gemiddeld zo’n 5% vlees- en beendermeel voldoet aan het dieet van een carnivoor? Je kunt je afvragen of vlees in blik gestoomd of gekookt wordt vanwege de houdbaarheid of voor het dier? In de vrije natuur eten wolven ook geen gekookte prooi. Wat moet een hond met rijst en granen, zijn hele spijsvertering is er niet op ingesteld dit te verteren? En wat niet goed verteert komt er aan de achterzijde gewoon weer uit. Honden hoeven van brokken minder te eten dan van vers vlees (KVV), en altijd wordt geadviseerd de hond voldoende te laten drinken, dit heeft een reden uiteraard. Neem eens de moeite om op de zak van de brokken naar de samenstelling te kijken en trek hieruit uw conclusie.

Eén opmerkelijke stelling in het bovengenoemde blog deed mij glimlachen, want ergens schrijft zij:”Als een hond alleen maar vlees eet gaat hij dood”. In essentie heeft ze daar een theoretisch punt, echter het aanbod aan vers vlees, beter samengevat als KVV (kompleet vers voer) bevat veel meer dan vlees, en is een perfecte verhouding van vlees, organen, beenderen en plantaardige delen. Precies wat een wolf uit zijn prooidieren haalt.

En die helse barfers, waar de schrijfster zo’n beetje alle fabels aan toeschrijft, dat zijn mensen die ervoor kiezen om de maaltijd nog meer op het echte te laten lijken en alles zelf samenstellen, met komplete karkassen en wat al niet meer. Het moest verboden worden! Ik vermoed echter dat de schrijfster mensen die KVV geven en mensen die Barf voeren op één hoop gooit, en dat is een beetje jammer, want mensen die KVV voeren hebben vaak ook geen verstand van de exacte ins en outs van voer, maar zij snappen wel dat een vleeseter als de hond gewoon vlees als hoofdbestanddeel moet eten, en dat er meerdere gerenommeerde leveranciers zijn van KVV en BARF die deze samenstelling perfect onder controle hebben.

Er zijn zelfs mensen die hun hond geheel vegetarisch voeden, omdat ze zelf ook vega zijn. Hiervoor heb ik maar één term: “Arme, arme hond”!! Je zult maar een baas (alleseter) hebben die niet snapt dat je een vleeseter niet kan ombouwen naar een planteneter, alleen maar omdat de baas het met deze levensovertuiging qua spijsverteringsstelsel dit wel kan hebben en zijn hond niet. Dat scheelt letterlijk ettelijke meters darm en het foutieve gebit.

Tot slot!

U bent de baas, uw hond eet wat u hem als roedelleider voert, maar als u bovenstaande hebt begrepen dan zal de keuze voor een goed merk KVV (vaak ook goedkoper dan goede brokken) logisch zijn. Uw hond zal u dankbaar zijn door opgewekt, glanzend en gezond uw leven op te vrolijken met zijn onvoorwaardelijke trouw en liefde. Dat is namelijk ook zo’n roedeldingetje

Om dit bericht gelijk in het juiste perspectief te zetten, er zijn vele honden en katten die min of meer gezond heel oud worden op één van de vele commerciële droog- of natvoer producten, en het gemak van deze producten maakt het dan ook mogelijk om zelfs de kinderen even de hond te laten voeren. Bakje vol en smullen maar.

Eetgewoonten

Mensen kunnen er heel bewust voor kiezen (als alleseter) om vlees of vis uit hun menu te laten, of om elke dag een dubbele cheeseburger te eten. Honden en katten daarentegen zijn van huis uit vleeseters, als nazaten van respectievelijk de wolf en de tijgerachtigen. In de natuur zal een wolf een prooi met huid en haar verslinden, waardoor hij niet alleen zijn broodnodige proteïnen naar binnen krijgt, maar ook allerlei mineralen en vezels die in de botten en de ingewanden zitten van de prooi. Een prooidier levert een wolf dus een complete maaltijd, met alle stoffen die hij nodig heeft, maar het merendeel is uiteraard vlees.

Als u eens de moeite neemt om te kijken wat er in droogvoer zit, dan zal u verbijstert zijn dat de hoeveelheid vlees (vaak als vleesmeel) vaak de 5% niet eens haalt, en dat het overige vaak bestaat uit vetten, granen, conserveringsmiddelen, en andere bestanddelen die niet in het standaard dieet van een vleeseter passen. Bij blikvoer lijkt de vleesinhoud beter te zijn, echter dit is gekookt of gestoomd vlees, waardoor het anders verteert dan rauw vlees. Honden op droog- of blikvoer zullen hierdoor vele malen meer ontlasting hebben en ook vaak stinkende ontlasting, want dat wat niet goed verteert komt er dus weer uit, en eindigt weer in een poepzakje wat u moet opruimen (tot 60% meer ontlasting dan bij vers vlees).

Vers Vlees is zo’n gedoe!

Dit is wat wij veel te vaak te horen krijgen, voornamelijk van mensen met kleine kinderen, en mensen die in een landelijke omgeving de vieze geur van ontdooide vuile pens, die vader of moeder voor de hond sneed, nog steeds herkennen. De oplossing hiervoor is om dit vlees (vaak van meerdere diersoorten) ingevroren en voor uw hond geportioneerd (2-3% van het lichaamsgewicht/dag) netjes verpakt aangeleverd te krijgen. U bestelt voor een periode van 2 weken tot meerdere maanden (afhankelijk van uw vriezerruimte) en krijgt voor elke dag een kant en klaar pakje vers vlees, wat u daags te voren uit de vriezer haalt en laat ontdooien, om het de dag erna aan uw hond te voeren. Hoe langer de periode is waarvoor u bestelt, des te goedkoper bent u uit, maar zeker ten opzichte van merkbrokken of merkblikvoer zult u positief verrast zijn over de kosten.

Het beste voor uw hond

De hond in het gezin is een soort geadopteerde zoon of dochter en de familie eet liever droog brood dan de gezinshond te onthouden van het beste van het beste. Dierenartsen maken van dit feit dankbaar gebruik door vaak zeer dure dieetvoeren te verkopen in brokvorm. Uw hond of kat verdient in uw ogen het beste toch?

Vandaar dat wij www.hetbestevoormijnhond.nl hebben opgezet, met hierop een enorme hoeveelheid informatie over honden, voeding en wat al niet meer, plus een winkel met hierin kant en klaar vers vlees (KVV), Bones and Raw Food (BARF), waarbij de hond nog meer een natuurlijke voeding krijgt, en diverse natuurlijke producten tegen ongedierte, om mee te spelen en voor andere hondgerelateerde zaken.

Openingsfeestje “Het Vleesfeest”

Op 31 Maart trappen wij officieel af en gaat de winkel open.
Om dit te vieren organiseren wij heel toepasselijk “Het Vleesfeest”, waarbij klanten en geïnteresseerden al dan niet met honden tussen 10:00 en 17:00 uur welkom zijn om met ons kennis te maken en te zien hoe wij werken. Voor uw hond is er de kans om eens te proeven van echt vers vlees, en voor het baasje is er een drankje.

Het beste voor mijn hond kunt u vinden op de Agaat 71, 2651SC, Berkel en Rodenrijs. Op het internet kunt u ons vinden op www.hetbestevoormijnhond.nl

Wij heten u van harte welkom op ons feestje.

Maxine Rehl
Eigenaar

De kaarten voor “Close II Perfection” van iNtrmzzo lagen al van ver vóór de premiere bij mij thuis te wachten, want a-cappella adepten zijn geduldige mensen over het algemeen. Ik had in november al de eer om als één van de genodigden, samen met mijn lief, de Leidse premiere van dit programma te mogen meemaken, dus was alles wat ik gisterenavond te zien en horen zou krijgen min of meer bekend, dacht ik… In de kleine zaal, waar de eerste rij dus letterlijk met de voeten op het podium zit ging het spektakel weer van start.

Wat vijf maanden de show spelen al niet kan doen met een groep? Zag en hoorde ik in november een goed geölied zang- en cabaretkwartet, nu zag ik hoe deze groep zich inmiddels het programma meer eigen had gemaakt en veel meer op routine de vele nummers ten gehore brachten. Zo routineus zelfs dat Wouter in een van zijn leads spontaan even zijn tekst verloor, tot grote hilariteit van de andere drie zangers.

De subtiele hand-, hoofd- en schoudergebaartjes waren veel expressiever dan ik me herinner van de premiere, het nummer met de gestemde plastic buizen, waarmee ze op elkaars schouders onder anderen het meesterwerk “de vogeltjesdans” ten gehore brengen, was verder uitgebouwd tot een kungfu-waardige intro met veel Japans klinkende kungfu kreten. Tjidde, Merijn, Clemens en Wouter bewijzen dat je voor het maken en uitvoeren van dit soort shows, behalve goed moet kunnen zingen, ook nog een soort van prettig gestoord moet zijn.

Clemens “The love machine” Schmuck was weer lekker op dreef, met zijn Duitse accentje in zijn babbels (terwijl hij accentloos Nederlands spreekt), zijn bewust slappe wietsen (sorry, moppen) en een Plattenspieler die hij had eingesluckt en als ie eruit kwam wel eens zou tonen, als excuus dat ze als a-cappellagroep soms toch “instrumenten” gebruiken. Uiteraard ook de bizarre geluiden die hij uit zijn strot kan persen waren weer van grote klasse. Merijn had zijn zwetsverhaal inmiddels van een konijn (premiere) geüpgrade naar een knoepert van een melkkoe, met jetsers van uiers… Nog steeds een lulverhaal van hier tot Tokio, maar daardoor hilarisch als vullertje.

Al met al is de show sinds de premiere nog intenser en vetter geworden, en je komt ogen en oren tekort om alle subtiele humor geheel te absorberen. Vier unieke mensen, met meer dan fabelhafte Stimmen (zou Clemens roepen), en zelfs de griep die Merijn volgens één van zijn berichten op Facebook had gekregen twee dagen voor de show, was nauwelijks hoorbaar.

Klein minpuntje, zij het niet ten opzichte van de groep, maar eigenlijk over het theater. Het geluid van de kleine zaal is matig, en zeker niet vergelijkbaar met de grote zaal, waardoor de heren van hun techicus al te horen hadden gekregen om de “Sss” niet teveel te benadrukken omdat die heel schel klonk in de zaal (en dat valt niet mee als je moet beatboxen).

O, ja, het door Wouter op Facebook geroepen “wij drinken alleen maar bier” klopt ook niet helemaal, want na afloop heb ik nog even met Tjidde zitten bomen, en die zat al van vóór de voorstelling aan de witte wijn. Zo zie je maar, als je er zelf af en toe bij bent, je dit soort absoluut nutteloze informatie ook tot je kan nemen.

iNtrmzzo met Close II Perfection, opnieuw van harte aanbevolen.

Ok, iedereen voldoende in verwarring? Komt ie dan…. de uitleg.

Voortbordurende op mijn bericht over beperkte houdbaarheid en door een nietszeggend en zelfs onbevredigend antwoord op de vraag:”Hoe gaan we verder?” met het antwoord: “Ik kan je niets beloven.” uit de mond van mijn behandelend arts, ben ik zelf maar eens de boer op gegaan om het enige nog beschikbare medicijn, genaamd Ipilimumab ook bekend onder de handelsnaam Yervoy voorgeschreven te krijgen, al was het maar omdat na de bestraling er geen vooruitzicht concreet werd geboden vanuit het Erasmus Daniel den Hoed, waarover ik overigens met geen enkel woord slecht over zal spreken.

Neem van mij aan dat er specifiek op melanoom een griezelig aantal trials lopen op nieuwe medicijnen of combinatie van meerdere medicijnen, dus het is even een dagje googelen alvorens de voor jouw mogelijk interessante trial boven water komen.

Via de online trialsdatabase kwam ik in contact met professor Bart Neyns van het Universitair Ziekenhuis in Brussel, en na een aantal mails te hebben uitgewisseld vertelde hij me dat zij Ipi (de popi afkorting van dit medicijn) verstrekten onder een zgn medical needs programma, en dat hij gezien mijn geschiedenis eigen geen probleem zag in het behandelen van mij met dit medicijn. Op mijn vraag hoe ik in dat programma kon komen kreeg is het simpele antwoord: “Dan moet je een afspraak maken voor een consult”, met hierbij het telefoonnummer van zijn secretariaat. Ik heb uiteraard een afspraak gemaakt (die dus vandaag was), en ik had toen al zoiets van:”Zou het werkelijk zo simpel zijn?”

Vandaag dus op consult bij professor Neyns, en heel vriendelijk en eerlijk met hem gesproken over mijn status en de verwachtingen van Ipi, met uiteraard éénmaal de opmerking dat mijn situatie bijzonder ernstig is. Vervolgens even wat testjes gedaan om te zien of ik niet teveel storingen had van de bestraling, waarvan hij blijmoedig reageerde omdat ik nog steeds geen Dexamethason heb hoeven slikken (een corticosteroide tegen zwelling in de hersenen met nogal wat vervelende bijwerkingen).

Vervolgens een toestemmingsformulier getekend en een datum geprikt voor de eerste behandeling, te weten 26 maart. Tijdstip maakt ze niet zoveel uit, het is een soort vrije inloop, waarbij ze alleen 2 uur een bed voor je reserveren om het infuus te laten inlopen en je nog een uurtje in de gaten te houden op rare reacties. Het kon al op de 23ste, maar ik heb een afspraak met vier kale mannen om in Vlaardingen in de Stadsgehoorzaal na afloop van hun geweldige show “Close II Perfection” nog even een biertje met ze te drinken, en die afspraak wil ik niet missen al moeten ze me op een brancard naar binnen slepen.

Maar goed, nog even drie buisjes bloed achtergelaten en met een bizar gevoel weer naar huis gereden. Zo simpel kan het dus in België, geen papier poespas, nauwelijks rare formaliteiten, en in een uurtje praten met deze bijzonder kundige en sympatieke Belgische professor hem daarna de hand schudden alsof je hem al jaren kent als een goede vriend.

Waarom niet in Nederland, want het is officieel al een goedgekeurd medicijn?

Heel simpel, de vier infusen waaruit de behandeling bestaat kosten het lieve sommetje van 120.000 US$ en in Nederland wordt onder de regel dure medicijnen maar 80% aan de ziekenhuizen vergoed. Voor elke patient die ze dit medicijn voorschrijven moeten Nederlandse kankercentra dus zelf uit het oncologiebudget 24.000$ betalen, wat kan leiden tot de beslissing iemand van 51 jr met hersenuitzaaiingen niet te behandelen met Ipi en iemand van 37 zonder uitzaaiingen met 5 kinderen wel.

Pijnlijk dat in Nederland de verzekeraars klaarblijkelijk de prijs van een leven bepalen. Goede nieuws hierover is overigens wel dat de NVA nu positieve adviezen heeft liggen als een bewezen beter medicijn dan bestaande en dat ze vermoedelijk binnen 6-8 weken dit positieve advies met terugwerkende kracht gaan overnemen, waardoor ziekenhuizen weer volledig gecompenseerd worden voor de kosten van dit medicijn. Dit is in zoverre goed dat het Belgische programma waaraan ik nu deelnemen ga op 31 mei stopt en ik dus voor onderhoudsdoses daarna even enorme bedragen moet voorschieten. Nu ziet het er naar uit dat ik de intiële behandeling op kosten van de fabrikant in België krijg en ik daarna (over 12 maanden) gewoon verzekerd weer in Rotterdam kan krijgen.

Reden voor mij om hier niet op te wachten en direct ermee aan de slag te gaan is eigenlijk simpel. Als iemand je vertelt in maanden te denken en niet in jaren dan is elke week dat je later begint een week die je aan het einde wellicht tekort kwam, want dit medicijn gaat pas na een maand of drie werken (als het al werkt).

Maar goed, laat ik nooit meer iemand een kwaad woord horen uitspreken over onze Zuiderburen met dat vreemde zachte taaltje, want na vandaag staan ze bij mij op nummer Eén met vlag en wimpel.

Dus voor de draad ermee en omschrijven wat voor een verhouding het is, want een beetje apart is hij wel. Iris is wat je noemt een soort SM meesteres gespecialiseerd in ruige snelle seks, u weet wel, magnetronseks…. Ping… klaar. Als ik bij haar binnenkom heb ik maar nauwelijks de tijd om mijn schoenen uit te trekken en mijn bril af te doen. Ook het losknopen van mijn shirt blijft beperkt tot de bovenste twee knopen.

Al snel bindt ze me vast op haar bed, blinddoekt me, en voor ik het weet heb ik twee spetterende hoogtepunten, die wel 15 seconden aanhouden en waarvan ik letterlijk sterrretjes zie. Daarna eindigt het net zo snel als het begonnen is en sta ik letterlijk na 5 minuten weer buiten, geheel gekleed.

Wat dat betreft doet een beurt van Iris dus niet veel onder voor de dagelijkse huis- tuin en keukenwip, waarbij voor- en naspel ook vaak erbij in schieten.

Toen ik mijn lief van deze verhouding op de hoogte bracht was ze eigenlijk niet eens boos, en nu ik even niet meer rijden mag, is ze zelfs zo lief om me naar Iris te brengen, buiten te wachten en dan weer met me naar huis te gaan.

Aangezien ik geen geheimen heb mag iedereen zien hoe Iris er in al haar naaktheid uitziet. Ik zou zeggen klik maar eens op haar foto.

Onthou, een dag niet gelachen is een dag niet geleefd, en dit was humor om te lachen.

Simpele zaken als websites overdragen, inloggegevens en dergelijke vastleggen, mensen in je leven zowel privé als zakelijk op de hoogte brengen, kortom, ervoor zorgen dat alles waarin jij als persoon geworteld bent geweest, netjes over te dragen, want voor iedereen gaat het leven door, en over je graf heen zaken nog regelen is nog nooit niemand gelukt.

Dat het een race tegen de klok wordt is duidelijk merkbaar/voelbaar bij me. De gevoelloosheid in mijn linkerbeen neemt steeds duidelijkere vormen aan, en sinds vandaag ben ik een stuk gevoel kwijt aan de rechterzijde van mijn neus en oogkas. De gluipers groeien dus merkbaar hard door, en ondanks de neveneffecten van bestraling kan het mij dus niet snel genoeg gebeuren, in de hoop dat het werkt en niet teveel gezonde zaken sloopt. Je stelt wat dat betreft de acceptatiecriteria continue bij, en neemt steeds meer voor lief in een drang om toch te overleven. En dat terwijl ik voor de dood absoluut niet bang ben (roep ik nu heel stoer).

Tijd is wat dat betreft een zeer plastische variabele, want ondanks de wiskundige duidelijke definitie van tijd is er de gevoelskwestie. Eén minuut met je kont op een loeihete kachel zitten duurt voor je gevoel een eeuwigheid, terwijl één minuut knuffelen met je lief veel te kort aanvoelt, en voorbij is voor je er erg in hebt.

Ik hoop (en met mij velen) dat de bestralingen me genoeg tijd geven om een kans te krijgen voor de inmiddels goedgekeurde, maar retedure medicatie (Yervoy). Alternatieven zijn inmiddels ook meer dan welkom, want als een arts nu roept om een fles Glorix leeg te lurken, en hij meent het, dan sta ik morgen in de buurtsuper om een fles te halen.

Ik heb via de social media heel veel lieve en gemeende reacties op mijn vorige blog mogen ontvangen, waarvoor dank. Er is namelijk niets zo makkelijk om je sociale agenda leeg te krijgen door te roepen dat je kanker hebt. Wij vragen aan iedereen om er te zijn als we ze nodig hebben, want meer dan dat kan niemand doen. Het lot ligt wat dat betreft in de handen van de medici en God (mocht je daar in geloven).

Afgelopen woensdag is mij namelijk door een specialist verteld dat ik ook zo’n sticker onder mijn voeten blijk te hebben en dat hierop staat dat mijn houdbaarheidsdatum naar alle waarschijnlijkheid over een aantal maanden is verlopen. Laat ik het dus maar uitleggen.

Begin februari kreeg ik een beetje tintelend gevoel in mijn linkerbeen, en omdat milde neuropathie een bijwerking is van de roze pillen checkte ik dat bij mijn behandeld arts. Deze stuurde me direct naar een neuroloog toe omdat zoals ik mijn klacht omschreef niet overeen kwam met de bijwerkingen van Vemurafenib.

Na uitgebreid te zijn gekieteld, geprikt en gehamerd vond de neuroloog het nodig om een MRI van mijn bekken en onderrug te maken om eventuele uitzaaiingen die tegen zenuwbanen aandrukken uit te sluiten.

Ongeluk bij een ongeluk

De dames die de MRI gemaakt hadden waren niet helemaal gehoorzaam geweest en hadden behalve mijn bekken en onderrug ook mijn hele ruggegraat tot aan de schedelbasis meegenomen. De neuroloog had dus een wat vreemd bericht, want in mijn bekken en onderrug was niets gevonden, maar onderaan mijn schedel, op de rand van de scan waren twee verdachte plekjes gezien, genoeg om mijn hoofd ook door de MRI heen te halen.

Gluipers in mijn hersenen

De MRI van mijn hoofd liet geen enkele twijfel en toonde zeven of acht uitzaaiingen (al bladerend heb ik zitten mee tellen) in mijn hersenen, en dat terwijl alle andere plekken gewoon nog krompen. Het lijkt er dus op dat ik in recordtempo resistent ben geworden voor Vemurafenib en dat men nu alleen nog mijn hersenen kan bestralen in de hoop groei te stoppen en de symptomen zoals tintelend been en zo niet verder te laten evolueren, want indien de uitzaaiingen te groot worden kunnen ze allerlei vitale levensfuncties letterlijk kapotdrukken (omdat de hersenpan niet kan uitzetten en er dus geen echte ruimte is voor groei).

Voor bestraling zijn inmiddels de voorbereidingen getroffen, intake, gelaatsfixatie masker, CT-scan om de schedelstructuur te bepalen, en aanstaande vrijdag krijg ik de eerste van vijf fracties van 4Gy toegediend. Hoe ik daar uit kom is onbekend, want uiteraard wordt ook gezond hersenweefsel bestraald, en zaken als geheugen, spraak en erger kunnen uitvallen al dan niet tijdelijk. Of het werkt is eveneens onzeker omdat melanoomcellen redelijk radioresistent lijken volgens sommige studies.

Het antwoord op de vraag aan mijn behandelend arts over de vooruitzichten was voorzichtig maar duidelijk, namelijk “denk in maanden, niet in jaren”.

Wel zal hij door hoepels blijven springen om te zien of ik nog voor eventuele nieuwe trials (bijv. Ipilimumab) in aanmerking kom, maar daarover kan hij niks beloven. Zelf heb ik ook al een trial aangeschreven voor “compasionate use of Ipilimumab”, maar dat zijn nu nog theoretische lichtpuntjes aan een inktzwarte hemel.

Vanwege mogelijke bijwerkingen van bestralen dus nu al zaken waarbij geheugen hoort op papier aan het zetten, en in het kader van beperkte houdbaarheid allerlei zaken aan het regelen. Heel opmerkelijk zijn wij in een soort survivalmodus geschoten na dit bericht en in staat om ondanks dit verschrikkelijke nieuws heel rationeel en pragmatisch door te gaan.

Leef en geniet van elke dag, want zoals je ziet heb je vaak niets in eigen hand en kan het morgen afgelopen zijn.

Na een tussentijdse controle na veertien dagen was er aan de buitenzijde goed zichtbaar dat de gluipers zich aan het terugtrekken waren, en ik eigenlijk nog helemaal niets van de lange lijst bijwerkingen had ondervonden. Een vraag aan de arts wanneer ik die kon verwachten werd beantwoord met een “Als jij het weet, dan weet ik het ook”, want hij had ook al patienten gehad die na 14 dagen al eruit zagen als een aardbei, en dat dit dus per persoon verschillend was.

Had ik mijn mond maar gehouden, want in de weken erna tot op heden kwam er elke dag wel iets bij. De huid op mijn rug, nek, benen en hoofd voelt inmiddels aan als korrel 40 schuurpapier, ik krijg notabene voor de tweede keer in mijn leven een soort jeugdpuistjes langs mijn neus en in de gezichtsregio, ik heb een heuse tenniselleboog, ben af en toe ontzettend moe na het slikken van met name de ochtendbatch, heb wratjes die bij toverslag opkomen en weer verdwijnen, mijn haar (dat kleine beetje wat er staat) is gestopt met groeien, en de laatste week heb ik een dood gevoel in mijn linkerbeen, alsof ik erop heb liggen slapen.

Verheugend nieuws was overigens wel de uitslag van de CT scan tijdens de eerste grote APK+ op 25 januari, want die toonde aan dat wat ik aan de buitenkant zag krimpen, tussen mijn longen ook aan de gang was, of wel, de gluipers trekken zich terug in hoog tempo, en het lijstje bijwerkingen bij elkaar opgeteld is nog altijd dragelijker dan het alternatief zonder dit medicijn.

De enige angst die door je hoofd blijft spoken is het moment dat de gluipers resistent gaan worden tegen deze roze pillen, iets wat tussen 2 en 9 maanden kan gebeuren, alhoewel een aantal patienten uit eerdere trials al aan maand 24 bezig zijn en nog steeds stabiel zijn of krimpen zien van hun gluipers.

Op gebied van werken mag ik weer drie ochtenden op arbeidstherapeutische basis gaan werken, maximaal 10 uurtjes in de week, en dat ik absoluut prettig, al was het maar omdat je dan in je vertrouwde circuit blijft en nog wat nuttige dingen kan doen en regelen.

Eindelijk drie weken geleden dan een verlossend telefoontje van de arts in de Daniel den Hoed dat ik de benodigde eiwitmutatie (V600E) had in het weefsel en dus indien ik verder gezond was in aanmerking kwam voor een zgn ervaringstrial met een medicijn wat een bepaalde eiwitmutatie blokkeert en wat in de states al onder de naam Vemurafenib of Zelboraf kan worden voorgeschreven.

Afgelopen weken dus een soort APK+ gehad om te bepalen of ik verder gezond genoeg was om met dit medicijn te kunnen beginnen, met vorige week bloed onderzoek, ECG, dermatologisch onderzoek, gesprek met de onderzoeksverpleegkundige, en deze week een CT van borst, buik en hoofd en een gesprek met de behandelend arts over de uitslagen en hoe verder.

In het kort ben ik geslaagd voor mijn APK+, er blijken hersenen in mijn hoofd te zitten, mijn bloedwaarden zijn goed, mijn hart klopt netjes, en ondanks de vele moedervlekjes was er ook geen redenen om me huidtechnisch af te keuren.

Er staat hier nu dus een pot met 120 grote langwerpige roze pillen (goed voor 15 dagen) die ik tweemaal daags vier stuks moet innemen en dan moet het heel rap gaan werken. Dan weer bloedonderzoek en nieuwe voorraad pillen om na 4 weken weer bloed, ECG etc kortom de hele molen door te gaan.

Meest bekende bijwerkingen zijn overgevoeligheid voor zonlicht (zelfs met dit weer kan je verbranden), pijnlijke gewrichten, huiduitslag en licht haarverlies (dat laatste zal bij mij niet opvallen).

1 December 2011, D-day, en hopen dat die krakers in rap tempo oppleuren.

Paul Klooté (Mr. Montezuma) en Hans Cassa (Het geweten ervan) de twee “old school” vaste waarden van dit vijftal hebben het weer geflikt, want wat een geweldige avond vol van muzikale hoogstandjes en humor, samen met de andere drie mannen, Menno, Tom en Robbert.

Die laatste drie kende ik niet echt, behalve van naam via diverse sites, maar heren… jullie zijn waardige opvolgers van whoever it was you replaced.

Menno Stuifmeel, volgens Paul import uit Duitsland, met een geweldig lekker randje op zijn fantastische en fenomenale stem, en Tom Schraven, die heel secuur in de hoogte het glas uit je montuur weet te zingen terwijl hij ook theatraal het nodige toont, maar ook heel gevoelig de tranen in je ogen weet te krijgen, en Robbert van Unnik de stabiele rots in de branding en goed voor een paar prachtige leads in deze show.

Heren, diepe buiging voor het voortzetten van de legacy of Montezuma’s Revenge…. Van harte aanbevolen, met en zonder voorprogramma.

Dat geschreven hebbende, ben ik als a-cappella liefhebber deze groep blijven volgen, en was dus ook heel benieuwd hoe deze vier kerels het er in het echt vanaf zouden brengen in het theater. Toen ze tijdens de opening van het culturele jaar in Vlaardingen dus een klein voorproefje van hun nieuwe show “Close II Perfection” ten gehore zouden brengen, stond ik vooraan. Als openingsact op deze zonnige zaterdagmiddag, werd duidelijk dat de energie van deze mannen afspatte, en ze zonder problemen een zaal plat zouden kunnen krijgen.

Ik was dan ook zeer blij met de uitnodiging om de officiële premiere in Leiden te mogen bijwonen en te gaan zien en horen wat de mannen na heel veel oefenen en try-outs uiteindelijk bedoelde met wat zij noemen PAVCE (Perfectly Absurd Vocal Comedy Experience). Als liefhebber had ik uiteraard genoeg vergelijkingsmateriaal gezien en gehoord van andere groepen als Montezuma’s Revenge, Rock4, Cantabile tot aan The New York Voices toe, toen zij Nederland weer eens aandeden.

Met gevleugelde kreten als “glasheldere afspraken”, “duidelijke opdrachten”, “kraakheldere communicatie”, “falen is geen optie” en “de dood of de gladiolen” in mijn hoofd, vlijde ik me dus in mijn stoel in het knusse Leidse theater, en wachtte af wat er komen ging. En dat was meer dan verfrissend en onvergelijkbaar met andere groepen uit de Nederlandse a-cappella scene.

Vier min of meer kale mannen, vier setjes in-ears, vier microfoons, een looper, een technicus en een hele berg huis, tuin en keuken accessoires zijn de bouwstenen van een geweldige show, die van het begin tot het eind spannend, ontspannend, humoristisch en muzikaal hoogstaand is. Niet gehinderd door wat of wie dan ook nemen ze de theaterbezoeker mee door zo’n beetje de halve muzikale geschiedenis, met markante nummers op hun eigen manier geinterpreteerd, maar daardoor zeker niet minder herkenbaar. Laten we zeggen dat ik afgelopen dagen Kungfu Fighting van Carl Douglas, en het meesterwerk, de vogeltjesdans, niet meer uit mijn hoofd krijg, evenals de grijns van mijn gezicht.

In tegenstelling tot het beeld wat The Sing-Off een beetje heeft achtergelaten van deze mannen is ook de rolverdeling vaak geheel anders dan verwacht, want daar waar de meeste mensen Clemens Schmuck zien als de beatboxer, de bas, de man die de meest bizarre geluiden uit zijn lijf kan persen, in “Close II Perfection” blijkt hij ook een begenadigde leadzanger te zijn met een prettig randje op zijn stem, en worden baslijntjes soepeltjes opgepakt door Merijn of Tjidde, gelardeerd met de zang van Wouter, die onbewust of bewust toch wel de rol van de clown in het team heeft. Wat in The Sing-Off vanwege het karakter van de show minder duidelijk was, komt in “Close II Perfection” geheel tot uiting, namelijk een mooie laag prettige humor, die de vier geöliede muzikanten zowel verbaal als vocaal hebben verwerkt in de show.

Mag je ze vergelijken met bijvoorbeeld Montezuma’s Revenge? Ja, en nee. Vocaal zijn ze minstens net zo sterk als het vijftal met de vette bas van Paul Klooté, maar iNtrmzzo’s “Close II Perfection” bevat cabaretelementen die je bij Montezuma in mindere mate mag verwachten. Dit onder het voorbehoud dat ik op de 26ste november de nieuwe show “Montezuma Strikes Back” ga bekijken en ik weer hoge verwachtingen heb hiervan.

iNtrmzzo met “Close II Perfection” verrast de theaterbezoeker met de bijna perfecte mix van sublieme a-cappella en ultieme cabareske humor. Na afloop hoorde ik in de wandelgangen dat mensen bijna de gehele show hadden gelachen, en dat somt ongeveer op wat je mag verwachten van deze muzikale talenten. Is de show al perfect? Nee, maar ik verwacht dat die kleine imperfecties, voor zover niet expres aanwezig, steeds kleiner worden naar mate men hem langer speelt, en zoals de titel van het programma zegt “Close II Perfection” is het streven.

Check de tourlijst op www.intrmzzo.com om eveneens te kunnen meemaken wat deze groep op de planken brengt. Van harte aanbevolen.

Een routinecontrole van afgelopen maandag, gevolgd door een gesprek met de arts op woensdagmiddag is dan de aanleiding om toch maar eens neer te pennen wat er aan de hand is en was, al was het maar omdat ik eigenlijk emotioneel moe ben van het keer op keer doen van hetzelfde verhaal.

Het begon eigenlijk al rond de kerst vorig jaar, toen een grote moedervlek die ik al sinds mijn kindertijd op mijn borst had dik begon te worden en te bloeden. Dit nog over oud en nieuw heen getrokken naar de huisarts, en doorverwezen naar een dermatoloog in het SFG. (Sint Franciscus Gasthuis in Rotterdam). Binnen no time een chirurg erbij en de conclusie dat dit mogelijk een kwaadaardig melanoom was wat er zo rap mogelijk uit moest.

Ook zou men nog een schildwachtklier opzoeken om te kijken of er uitzaaiingen waren. Dus zo gezegd zo gedaan, melanoom eruit gesneden met een marge van 2 cm, wat neerkwam op een gat/kuil in mijn borst van bijna 10 cm rond, wat tot aan het pathologisch onderzoek gewoon open zou blijven. Eerste lymfeklier bevatte helaas al cellen van het melanoom, waardoor de vervolgprocedure werd om alle lymfeklieren in mijn rechteroksel te verwijderen. Tijdens deze operatie zou men tevens de borstwond weer sluiten met een huidtransplantaat vanaf mijn rechter bovenbeen.

Ok, twee operaties binnen twee weken zonder echt gekke dingen overleefd, en het goede nieuws dat alle verdere lymfeklieren schoon waren. Ik kwam dus na herstel van de wonden in het routinecontrole systeem terecht, elke drie maanden. De wond onder mijn oksel had overigens wel een klein ontstekinkje gehad, maar dat was met een antibioticakuurtje netjes verholpen en het litteken kon dus gaan genezen. Ook had men twee kleine vlekjes gevonden in mijn rechterlong, echter dat kon van alles zijn en zolang er niets veranderde was dat niet belangrijk.

Wel ben ik nog bij de Daniel den Hoed geweest om te kijken of ik kon meedoen in een trail als aanvullende behandeling, maar helaas had mijn melanoom een bepaald eiwit niet, en de tweede trail die hij erna aanbood had zo’n lijst met bijwerkingen dat ik daar vanwege het aanvullende karakter even vanaf heb gezien.

Eerste controle en tweede controle waren eigenlijk hetzelfde, geen veranderingen, geen gekke dingen, vlekjes bleven hetzelfde en geen nieuwe plekjes op de huid, dus eigenlijk niets aan de hand anders dan dat men het onder controle had. De laatste weken echter begon er precies op het plekje waar de ontsteking in mijn oksel had gezeten een zwart plekje te komen wat redelijk snel groter werd, dus bij de derde controle afgelopen maandag riep ik tegen de chirurg dat ik een plekje had wat ik niet vertrouwde. Na een blik op het plekje riep hij al dat het eruit zag als een kwaadaardigheid en regelde ter plekke een spoed CT, die gelijk bekeken zou worden. Het plekje was een lokaal probleem wat wel verwijderd kon worden, maar hij was bang dat er meer aan de hand was.

Dus na door het tostieijzer van de CT heen te zijn gegaan weer terug naar de arts, die de beelden net zat te bekijken en concludeerde dat de twee plekjes op mijn longen iets groter leken en er een derde was bijgekomen, waarvan hij zei dat het best wel eens uitzaaiingen van het melanoom zouden kunnen zijn. Nu heeft zo’n apparaat een bepaalde beeldresolutie, en hij is chirurg, dus zou een radioloog de beelden nog eens goed bekijken en mijn zaak zou op woensdag besproken worden in het multi-disciplinair overleg, gevolgd door een afspraak in de middag om het resultaat van dat overleg met mij te bespreken. Ook riep hij dat het best zou kunnen zijn dat men het bewijs van melanoom in de long zou willen hebben door een longpunctie te doen voor weefselonderzoek.

Het gesprek op woensdagmiddag liep al bijna een uur uit, en je zit toch al niet op je gemak met de flarden aan mogelijke informatie van de maandag nog in je kop, maar uiteindelijk werd door een collega van mijn arts het verhaal uitgelegd. De artsen hadden mij uitgebreid besproken en hadden geconcludeerd dat de vlekjes in de longen opgeteld met het plekje in mijn oksel eigenlijk een simpele optelsom waren van uitgezaaid melanoom. Men was er zelfs zo van overtuigd dat er geen weefselonderzoek meer nodig was, mede omdat dit een vrij zware ingreep is op je longen. Ook was er al weer email contact geweest met de arts uit de Daniel den Hoed, die mij wilde spreken en zien op korte termijn om nog eens echt te kijken in welk stadium ik me bevond en wat hij nog aan opties uit de kast kon trekken om hier iets aan te doen.

Tot slot werd verteld dat indien de Daniel den Hoed mij niets meer te bieden had, de oncoloog van het SFG, die nu mijn hoofdbehandelaar was geworden me een chemokuur ging aanbieden (DTIC) als palliatieve behandeling. Er zou hoe dan ook donderdag of vrijdag contact met me worden opgenomen over afspraken en dergelijke.

Nou, daar sta je dan met je goeie gedrag, om half vijf in de middag buiten in de regen, met de mededeling dat je krakers in je lijf hebt, die mogelijk binnen de kortste keren je woning volledig gaan uitwonen.

Aangezien ik lang geleden al een borstkankertraject als partner heb doorlopen, zelf de eerste tik van melanoom begin dit jaar al heb gehad, is deze tik wellicht een tikkeltje verdoofd aangekomen, waarbij het ergste is dat je onzeker bent geworden over je toekomst, wat je te wachten staat en hoeveel tijd je nog is gegund. En dat terwijl ik me (behalve emotioneel nu) lichamelijk eigenlijk berengoed voel.

Voor ons breken de komende maanden dus weer ongelofelijk spannende en emotionele tijden aan, want ik was toch niet van plan om deze gluipers zonder slag of stoot de veldslag te laten winnen.

Om dit verhaal weer enigszins een gezicht te geven neem ik de lezer mee terug naar 9 maart 2008, toen ik mijn huidige liefje net een paar maanden kende en we vol vuur bezig waren met een LAT relatie, heen en weer crossend tussen Rotterdam-Ommoord en Spijkenisse, en ook nog taxichauffeur spelende voor onze kids. In bovenstaande datumlinkje kan je nog even teruglezen wat er die avond is voorgevallen en hoe mijn schoonvader door het oog van de naald kroop.

Het is heel dubbel om te zien dat iemand iets potentieel dodelijks als een geklapte aorta overleeft, maar om vervolgens te beseffen dat je een vitale kerel, die ik toen ik hem op zijn 76ste voor het eerst onmoette geen dag ouder schatte dan achterin de 50, in een paar weken tijd 40 jaar ouder ziet worden. Hij was zongebruind, had spieren als kabeltouw en een heuse sixpack, was enigszins doof, voor zover dat af en toe niet de Oost-Indische variant was, maar blakend van gezondheid en altijd bezig in de vrije natuur, hout hakken, zijn stekkie aan de Maas onderhouden en zijn derde dochter oppoetsen, het door hem zelf gebouwde motorjacht “Hermine”, en met moeders de vrouw, die hij draagt op handen, het ganse land doortuffen in een dikke BMW 325 naar vrienden en familie in het land.

Ondanks het feit van overleven is zijn genezing eigenlijk een continue drama, want vanwege de druk van zijn darmen na de operatie moest men de buikwond weer openmaken en met een “matje” weer sluiten. Het idee was dat dit matje tijdelijk erin zou blijven en de wond hierover snel zou dichtgroeien. Niets was minder waar, want doordat de wond open was waren ook zijn buikspieren (die van boven naar beneden zijn doorgehaald) in plaats van aan de voorzijde, naar de zijkant geschoven en nu, dik 3 1/2 jaar later is de wond nog steeds open. Ik ben geen arts of chirurg, maar volgens mij heeft er iemand verschrikkelijk staan kloten met hem, en inmiddels is hij zo teruggevallen dat hij een operatie niet meer zou overleven. De medische wetenschap doet inmiddels helemaal niets meer en schudt meewarig het hoofd als je iemand aanspreekt op hoe dit zo kon lopen.

Wat doe je als kerel die alles kon en de wereld aankon, als blijkt dat je door een wonder nog leeft, maar je vervolgens niets meer kan? Als je in je kop nog duizend plannen hebt die je normaal kon uitvoeren, maar je lijf je inmiddels genadeloos in de steek laat?

Tja, zeg het maar. Achter de geraniums zitten is niet zijn ding, binnenshuis activiteiten al evenmin, en omdat hij inmiddels een conditie heeft als een kreupele wijkagent met overgewicht kan hij ook niets fysieks meer. En dan blijkt die ouwe godverdikke een depressieve binnenvetter hoor, want behalve zeuren krijg je er nauwelijks nog iets uit, dus moet je als kinderen maar gokken hoe je zijn verdere leven nog enigszins zin kan geven, hoe je hem uit die negatieve spiraal kunt rukken en terug in het leven zetten. Mijn schat van een schoonzus, zelf arts, verzorgt zijn buikwond al sinds hij thuis is elke twee dagen, zonder zeuren, al meer dan drie jaar, maar staat verder ook met haar rug tegen de medische muur. Wij hebben inmiddels het (achterstallige) onderhoud van de laatste drie jaar van de Hermine op ons genomen, zodat hij niet lijdzaam moet toezien dat ook zijn “kindje” roestend naar de kelder gaat. We sleuren hem met regelmaat naar het stekkie waar hij altijd zijn ding kon doen, maar de laatste weken gaat het hollend achteruit lijkt het. Lullen als Brugman werkt zelfs niet meer op hem… letterlijk het ene oor in en het andere oor uit, al dan niet via twee piepende in-ear gehoorapparaten.

Hij eet en drinkt nog nauwelijks, ligt alleen maar op bed en komt daar alleen nog maar met de grootste moeite en inspanning uit, en wij als kids, maar ook mijn schoonmoeder moeten letterlijk machteloos toezien hoe het eigenlijk niet anders kan aflopen als dat hij ons binnen niet al te lange tijd gaat verlaten, tenzij er weer een wonder geschiedt. Het interesseert hem niet meer, het kan hem allemaal niet meer boeien, en zelfs regelrecht op zijn ziel als opa en vader schieten levert niet veel meer op dan een traan hier en daar. Af en toe zou ik hem het liefst een letterlijke schop onder zijn donder willen geven, maar ja, ik kan me alleen maar indenken hoe je in je vel zit als je van sterke vent wordt gereduceerd tot kasplantje.

Wij gaan dus eind oktober met een dubbel gevoel de Hermine naar haar winteronderhoud in Waalwijk varen en duimen, hopen en bidden dat hij haar in volle glorie ergens in maart 2012 nog kan bewonderen, en beter nog, met haar mee kan varen voor een tochtje, al vriest het potverdikke ijsberen en moet ik hem over mijn schouder aan boord sleuren. Ik vrees echter dat wij dat niet mogen meemaken, maar de wonderen zijn de wereld hoop ik nog niet uit, tegen beter weten in.

Wat als iemand er geen zin meer heeft? Zeg het maar, want ik weet het onderhand niet meer.

De Bergsche Maas, waarop wij vanaf dat stuk grond een vrij uitzicht hebben, biedt voor zowel beroepsvaart als watersporters een prachtig brede, zij het een beetje saaie, rivier, waarop geen restricties lijken te gelden waar het gaat om snelheid, geluidsproductie of gedrag.

Nu zijn er uiteraard wel een aantal spelregels die gelden als je gebruik maakt van het water in Nederland, en die zou je als het goed is ook moeten hebben geleerd tijdens het halen van je vaarbewijs. Tot zover zou het dus moeten kloppen, echter, gelijk het wegverkeer, lijkt daar ook elke vorm van vergelijkbaar gedrag op te houden.

Als ik me beperk tot de groep mensen die voor hun plezier aan watersport doen dan kan je die grofweg in een aantal groepen indelen. Namelijk meestal wat oudere mensen die een motorjacht hebben gekocht omdat hun huis is afbetaald, hun kinderen de deur uit zijn en ze geen zin hebben om in een sta- of tourcaravan op een of andere saaie camping te gaan zitten en dus met een gezapig gangetje over de rivieren toeren, of die hun schip zelf hebben gebouwd. Verder de mensen die een zeilboot of -jacht hebben, en als het een beetje lukken wil op windkracht de Bergsche Maas al laverend nemen, en tot slot de snelheidsmaniakken.

Die laatste groep deel ik voor het nette nog even onder in de mensen die een snelle boot hebben om hierachter te kunnen waterskieën, of de kids op een of andere drijvende constructie over het water te kunnen sleuren, en er is de groep eigenaren van wat ik noem “macho” boten met heel veel spierballen, letterlijk en figuurlijk, vaak aangevuld met verwekte jeugd (mag ik irritante pokkenjong roepen?) voorzien van veel te snelle jetskies of waterscooters, die met idiote snelheid niet alleen de rivier, maar ook de havens onveilig maken.

Met name bij de laatste groep booteigenaren vraag ik me af en toe af waarvan zij hun hobby kunnen betalen, want als ik weer eens zo’n kaalgeschoren en volgetattoeëerde sportschoolkleerkast voorbij zie blazen in een speedboot die nieuw een tonnetje of drie kost, en met tweemaal 1000 Pk onder dek ook goed is voor een litertje of 500 benzineverbruik per uur, terwijl ze volgas, gelijk een soort moderne gemotoriseerde Mozes, het water van de Bergsche of Oude Maas bijna letterlijk in tweeën splijten, dan kan het niet anders dan dat die iemand deze dure hobby kan betalen klaarblijkelijk.

Laat ik voorop stellen dat ik niets heb tegen sportschoolkleerkasten met tattoes, want voor hetzelfde geld zijn dit mannen die doordeweeks hardwerkende ondernemers zijn die terecht veel geld verdienen, en dientengevolge ook een dergelijk geldzuipend monster over de Maas kunnen laten stuiven. Maar aangezien het er wel erg veel lijken te zijn, kan ik enige vorm van verbazing niet onderdrukken.

Ik sprak recent een jachtbouwer, die deze winter het schip van mijn schoonvader qua romp eens goed en modern onder handen gaat nemen, en die vertelde mij dat het in watersportland qua recessie nog aardig nagonst. Hij doelde hierbij op mensen die een luxe jacht of speedboot hebben gekocht op een dikke lening, en die nu inmiddels het schip niet meer kunnen onderhouden en varen, en bovendien ook niet verkopen omdat er nog teveel geld van de bank in die boot zit. Vergis je niet wat jachthavens als Drimmelen inmiddels jaarlijks rekenen voor een ligplaats en een walaansluiting voor je stroom. Tja, moet ik dat nou zielig vinden of een lange neus trekken naar deze mensen, die klaarblijkelijk toch op iets te grote voet hebben gevaren? Ik neig erg naar het laatste, want het is toch een specifieke groep mensen die menen dat je de langste, grootste, hoogste, vetste, snelste of duurste boot in de haven moet hebben liggen om erbij te horen. Ik zie namelijk ook heel veel oudere stellen die na hun pensioen ook enkele tonnen voor een mooi groot motorjacht hebben uitgegeven, maar die dit waarschijnlijk op papier op een heel andere manier kunnen betalen dan de vele dertigers met een te grote of te snelle boot.

En waar hoor je dan bij? Ik wil het wel opschrijven hoor. Je hoort dan bij een groep mensen met een prachtig jacht of prachtige speedboot, dat meer heeft gekost als de eengezinswoning waarin men woont, en dat meer brandstof lust dan het gehele wagenpark in de wijk waarin men woont. Als je bij de bunkerboot in Drimmelen je schip voltankt en je mag vervolgens even 5500 euro aftikken voor die 4000 liter diesel, of nog erger je speedboot mag volklokken (meestal rond de 1000 a 2000 liter) met gewone Euro95 a 1,70/liter, dan moet je of een heel goed inkomen hebben, of eerlijk toegeven dat je het eigenlijk niet kan betalen, of dat het geld ervoor uit wellicht iets wazige bronnen afkomstig is. Als je dan eens kijkt hoeveel boten er in Drimmelen liggen die nooit meer van de aanlegsteiger los komen om deze reden, en hooguit loskomen omdat ze door de bank worden verkocht, dan kan je niet anders concluderen dan dat het egostrelende deel van de watersporters voor een groot deel ook gebakken lucht en klatergoud is. Het “snelle, exclusieve en veel te dure auto gaan rijden” syndroom wat veel mannen hebben ter compensatie van een te kort piemeltje spookt hierbij door mijn hoofd.

Ik hoor u roepen, en jullie dan met je motorjacht aan een stuk privégrond aan de Bergsche Maas?

Tja, het stalen motorjacht “Hermine” van mijn schoonouders heeft inmiddels 50 jaar geschiedenis achter haar kiezen en is in 1961 begonnen als een stapel plaatstaal van 3000 gulden, een lasdiploma, een bouwtekening en al even zoveel jaren de oneindig vele uurtjes bloed, zweet, tranen en toewijding van mijn schoonvader, die dit schip zelf heeft gebouwd en tot voor kort ook altijd zelf heeft onderhouden. Een dergelijk “goedkoop” schip veilig en roestvrij in de vaart houden kost momenteel al zo’n 3000 euro per jaar (elke vijf jaar uit het water, schrappen etc…), en daar komt dan je brandstof nog bij.

Maar over dat laatste kunnen we dan wel weer lachen, zeker als je weer eens zo’n brandstofslurper voorbij ziet stuiven, want met een verbruik van 6 liter diesel per uur bij een kruissnelheid van 12 km/uur kan je op die 180 liter die er helemaal ingaat het hele seizoen lekker op je gemakje genieten van de vrijheid en de rust die een schip je op het water biedt. Dan denk ik alleen nog maar… Goh, wanneer zou de overheid erachter komen dat men op het water van Nederland nog een geheel onontgonnen gebied heeft met drijvende melkkoeien, want ik zou het niet vreemd vinden dat de overheid in een poging meer geld af te romen al die tonnen kostende schepen eens zou checken op de geldbronnen, om over het brandstofverbruik nog maar te zwijgen. Lees me overigens niet verkeerd, want ook ik vind het geweldig om zo’n origineel gebouwde Italiaanse houten speedboot, van een paar ton, met twee Ferrari V-12′s met veel kabaal over de rivier te zien scheren, maar ik geef ook direct toe dat ik, ondanks een niet verkeerd inkomen, dat nooit van mijn leven zou kunnen betalen.

Ik vrees dat de jachthaven van Drimmelen wel eens heel leeg zou kunnen worden als mocht blijken dat de meeste witte schepen die daar aan de kant liggen wellicht met zwart geld zijn betaald, maar dat is uiteraard een gokje mijnerzijds wat ik niet hard kan maken.

Ik wens al mijn medewatersporters tenminste net zoveel plezier met hun schip op het Nederlandse binnenwater toe als wij eraan beleven, en een beetje beleefdheid, coulance en vriendelijkheid jegens elkaar draagt daar zeker aan bij.

Klik hier om het iso bestand te downloaden. (7,28 Gb)

Klik hier voor de DVD5 versie van bovenstaande DVD (4,65 Gb/35% compressie)

Bijna twee uur top a-cappella van Nederlandse/Vlaamse bodem.

Ten overvloede. Ook hier geldt dat alle rechten toebehoren aan SBS Broadcasting en partners, en dit niet meer is dan een digitale videorecorder backup.