De reden voor het simpele A4-tje was volgens de schrijver dezes het feit dat hij dit niet met goed fatsoen op een kaart geschreven kreeg, maar ondanks de eenvoud van het velletje papier is de boodschap erop eentje die een traantje in de ogen weet los te maken. Dus Mika, hier ga je dan als uitzondering op mijn blog, ongewijzigd op het adres na:

Ware Liefde.

Ware liefde is zeldzaam. Je ziet het zelden maar wanneer je het ziet ben je getuige van intens geluk.
Vandaag zijn wij met z’n allen getuige geweest van intens geluk. We hebben twee mensen een gelofte voor het leven af zien leggen.
Twee mensen waarbij iedereen kon zien dat het om ware liefde ging.

Ron Hartendorp en Roelien Maasland geven elkaar op Zes Augustus tweeduizendtien (6-8-2010) omstreeks 13:00 uur het Jawoord en bezegelen daarmee hun liefde voor elkaar.
Iets wat voor sommigen wellicht als een verrassing kwam maar naar mijn mening het enige logische vervolg was op het samenkomen van twee fantastische mensen.

Ik mag met gepaste trots zeggen dat ik twee van de mooiste mensen op aarde heb leren kennen, heb mogen genieten van hun liefde en gastvrijheid en kunnen aanschouwen hoeveel deze twee mensen om elkaar geven.

Als liefde tastbaar was zat op hun adres te Berkel en Rodenrijs het hele huis propvol.
Ik zou zo nog uren door kunnen gaan, maar eigenlijk heeft het allemaal geen uitleg en toelichting meer nodig.
Nee het is duidelijk, iedereen kan zien hoe het zit, het straalt er vanaf.

En daarom, Ron, Roelien, wil ik jullie samen al het geluk van de wereld toewensen.
En hoop ik dat deze prachtige dag jullie voor altijd samen mag binden zowel in voorspoed als in tegenslag.

Lieve Mike, onze deur staat altijd voor je open, dus blijf vooral binnenvallen als je daar zin of behoefte aan hebt…. of als je eens HD Formule 1 wilt kijken (vanaf vierde week augustus is nu de planning).

Een dikke knuffel,

Ron en Roelien

Maar het is nu officieel, mijn lief en ik zijn, zoals dat formeel heet, tot de dood ons scheidt, in de echt verbonden, en zij mag gaan oefenen met haar nieuwe achternaam. De weergoden waren ons goed gezind, het was prachtig weer en het gevoel om tussen zoveel familie, vrienden en collega’s een feestelijk tintje te geven aan het formele van trouwen, was meer dan overweldigend.

Onze trouwambtenaar, net terug van vakantie uit Polen had wel wat moeite met mijn naam, en af en toe werden er wat kleine vrijheden gebruikt op feitjes, die eigenlijk net anders waren, maar wat geeft het. Het was mooi om te zien dat de goede man zijn huiswerk toch wel serieus had genomen, want ik werd zowaar getracteerd op wat statistieken van mijn eigen weblog, waaronder een gedicht van mijn lief aan mij, en met als toefje slagroom op het geheel een valentijnsgedicht wat ik helemaal in het begin eens voor mijn lief had geschreven, als slottekst. Toch wel een brok in mijn keel momentje om je eigen liefdesverklaring eens door een ander te horen uitspreken.

Er is niets mooiers dan je huwelijk in je eigen tuin, omringt door iedereen die je liefhebt te vieren, ondersteund door een hapje, gemaakt door de vader van het liefje van onze dochter, en weggespoeld met een koel drankje. Jos, Liesbeth, Monique, Karolien en kids…. dank jullie wel voor al het harde werken wat jullie hebben gedaan om van dit feest een absoluut succes te maken. Julie zijn allemaal kanjers…

Vanmiddag vertrek ik mijn mijn verse bruid naar een geheime locatie in Limburg voor twee daagjes verwennen, terwijl onze kids ervoor zorgen dat alles thuis weer op orde komt, om uiteindelijk maandagavond weer thuis te komen.

Voor mij dinsdag gewoon weer aan het werk, en voor mijn lief woensdag de volgende uitdaging, starten met een nieuwe job… spannend toch?

Lieve familie, vrienden, collega’s, buren, dank jullie heel hartelijk voor jullie aanwezigheid, jullie warmte, jullie liefde, jullie prachtige wensen, en wat al niet meer. Jullie hebben dit een dag gemaakt om nooit meer te vergeten.

Liefs,

Ron en Roelien

Omdat ik toch wel nieuwsgierig was geworden of deze persoon een uitzondering was, of dat het klaarblijkelijk een bestaand fenomeen op het internet was, waarvan ik het bestaan (bij gebrek aan interesse) niet wist, ben ik vervolgens via de site die deze webcamlink verzorgde eens gaan kijken.

De site, met de eenvoudig te onthouden url www.ww.com toont behalve een rits mededelingen van huishoudelijke aard en het aantal online zijnde webcams, bovenin in een soort filmstrip de eerste zes van de soms wel 300+ webcams die via die site live hun beelden het internet opspugen, en met de klikbare woorden Previous en Next kan je vervolgens de laatste snapshot van alle online zijnde webcams doorbladeren, en door erop te klikken de webcam in een apart venster openen.

De site is tegen kleine kinderoogjes “beveiligd” met het simpele zinnetje “child safe is on click here to switch it off“, en als je inderdaad op deze link klikt en de woordjes on en off wisselen van plek, dan komt de bagger van het internet pas echt bovendrijven en is het over en uit met de onschuldige puppy webcams op het filmstripje.

Voor diegene die deze exercitie wensen te ondernemen? Ik waarschuw alvast, zorg dat je een teiltje in de buurt houdt voor het geval je ontbijt/lunch/avondeten ineens de andere kant op wil. Voor de resterende lezers zal ik proberen redelijk plastisch te omschrijven wat je zoal ziet op webcams die mensen dus vrijwillig in hun eigen huis ophangen of neerzetten en tonen aan de wereld.

Allereerst zijn er de webcams die wachtkamers, wasserettes, parkeerplaatsen en dergelijke vastleggen, en waar je mensen ziet in en uitlopen bezig met hun dagelijkse dingen. Vervolgens zijn er mensen die bijvoorbeeld hun nest puppies via een webcam in de gaten houden, en één heeft zelfs een tamgemaakt hert in een slaapkamer, wat je kan bewonderen via het net.

Uiteraard heb je dan de exhibitionisten, die er niet voor schromen om zichzelf schaamteloos tentoon te stellen op het net. Hadden we net al het stel hierboven omschreven, het GeenStijl artikel update nog met een andere Henk en Ingrid, mensen die de hele godganselijke dag in pyama cq duster op een bank hangen en TV kijken, en zich hierbij tentoonstellen in hun volle “glorie” op het internet. Zo zijn er bijvoorbeeld een 65+ stel Duitse naturisten mannen, beide corpulent, die de hele dag rokend, in hun vette blote reet op een soort slaapbank zitten/hangen/liggen te laptoppen, en het eindigt bij de vele, vaak moddervette, en gezien de pathetische slappe worstjes, impotente rukkers, die u als kijker een ruime blik gunnen in hun kruis, hun “joystick” al dan niet in de hand, waaronder de waarschijnlijk 30-jarige Heiko uit Duitsland, terwijl ze uren aan dat levenloze stukje vlees aan het sjorren zijn, of er nog veel vreemdere strapatsen mee uithalen. U herkent ze eenvoudig aan het feit dat de meeste mannen geen kleding dragen, of dat u even moet gokken wat het nu is wat u eigenlijk ziet op het plaatje… Overigens heren van de politie? Er zit zelfs een rasechte pedo te cammen voor u, die zich op foto’s van kleine kinderen zit te bevredigen, dus doe uw ding!

Gisteravond mocht ik nog ongevraagd getuige zijn van een redelijk stevig gebouwd stel uit Engeland met een webcam in de slaapkamer, alwaar de redelijk fantasieloze Engelse man, uiteindelijk zijn wederhelft, ten overstaan van de gehele voyerende internetpopulatie, een beurt gaf, om vervolgens zonder enige vorm van naspel het licht uit te doen, om te rollen en te gaan knorren. Wat voor een zinloos bestaan heb je dan om dit op zijn zachtst gezegd matige liefdesspel te delen met de wereld?

Ik weet dat ik voorzichtig moet zijn met een waardeoordeel vellen over mijn medemens op deze aardbol, en dat er klaarblijkelijk mensen (hoofdzakelijk mannen) zijn die erop kicken om zichzelf te bevredigen voor de camera op internet, wetende dat er wellicht vele andere mannen dit bewonderen. Uiteraard is dat de basis van onder andere de pornoindustrie geweest en series als Big Brother, namelijk elkaar stiekum begluren tijdens van alles en nog wat. Het blijft uiteraard een afvoerputje van het internet als je mij vraagt, seks en internet zijn onlosmakelijk verbonden met elkaar, maar wat een trieste vertoningen af en toe.

Nogmaals… uw bezoek aan genoemde NSFW site is geheel op vrijwillige basis, ik heb u gewaarschuwd… enjoy

PS

NSFW = Not Suitable For Work

Als je na een dag online staan de stemming eens bekijkt en dan constateert dat ruim 25% van de respondenten het klinkklare onzin, geldverspilling, afbraak van woonboten, en wat al niet meer voor aperte onzin vindt, en dan vraag je je vervolgens af welke mensen er achter deze vaak onleesbare en ongenuanceerde plempsels zitten. Of je nu voetbalfan, Oranjefan, voetbalhater, of Oranjehater bent, de twee jaarlijkse toernooien EK en WK maken toch iets heel idioots los onder onze bevolking. Van burger tot buitenlui hijst zich in de meest afzichtelijke oranje meuk (Ok, de bavariameisjes zijn hierop een positieve uitzondering als je het mij vraagt), verpakt zijn huis in de oranje folie, spuit zijn oude auto oranje, en rijdt rond met van die wapperende oranje vlaggetjes, wippies, wuppies, mumzels en wat al niet meer op zijn antenne of aan zijn spiegel, en kan de hele dag niet anders als fulmineren over de fantastische resultaten van ons Oranje tot nu toe.

De media noemt dat inmiddels gewoontegetrouw de oranjegekte die los is gebarsten, maar wat is dat nou eigenlijk? Met een aantal die-hard Feijenoord maar ook Ajaxfans in mijn directe omgeving snap ik een zekere adoratie jegens een bepaalde voetbalclub helemaal, en dit soort fans staan dan ook achter hun club in goede en slechte tijden. Maar hoe zit dat nou met de Oranjefans?

Naar mate een Nederlands elftal verder komt in een toernooi, lijkt de gekte kwadratisch toe te nemen, evenals het aantal zelfbenoemde bondscoaches overigens, om uiteindelijk meestal te eindigen in een ultiem hoogtepunt van desillusie, omdat we het weer (net) niet hebben gehaald. Als Feijenoord of Ajax verliezen dan hebben de fans er flink de péé in, maar dat is het dan ook. Maar als Oranje het ultieme treetje alweer niet weet te halen, in bovendien een controversiële draak van een wedstrijd, dan haakt een flink stuk Oranje fans direct af en begint vooral op internet zijn of haar gal te spuien over deze wanprestatie van ons team. Het azijnzeiken is begonnen.

Even terug naar de vraag of het terecht is dat je een nationaal voetbalteam mag huldigen, wat notabene tweede is geworden op een wereldtoernooi, als één van de 32 landen die zich wisten te kwalificeren, en of dat geld mocht kosten en zo. Dan lees je vervolgens reacties als “alleen de eerste plaats telt”, “daar gaan onze belastingcenten weer”, “ze slopen alleen maar woonboten, ik zou ze aanklagen”, en meer van dit soort braaksel. Weten die zure zeikers niet hoeveel landen deze wereld telt, en dat tweede daarvan worden absoluut geen schande is? Een zilveren of bronzen medaille op het onderdeel “klootschieten” tijdens de Olympische spelen wordt toch ook gehuldigd bij terugkomst in ons landje?

Als je de beelden van de huldiging had gevolgd, dan had je tienduizenden, toch nog redelijk gefrustreerde Oranjefans gezien, die lachten, lol hadden, hun helden een terechte hulde brachten, en een probleemloos verlopend feestje van een toernooi met een rare nasmaak. Zie het als een vrolijke en positieve afsluiting van iets wat net niet helemaal top was.

Als ik dan op basis van mijn levenservaring de gemiddelde azijnzeiker die het allemaal k.u.t. vindt eens inschat, dan zit er op internet minimaal een groep infantiele analfabeten (herkenbaar aan onleesbare zinnen zonder interpunctie en correcte spelling) die alleen maar plempen omdat het kan. Enige intelligentie boven het peil van octupus Paul moet direct in twijfel getrokken worden als je het tracht te lezen. Er straalt een zeker hooligan gedrag vanuit, met als enige doel, dwars tegen de grootste gemene deler in, een dwarse mening te plempen. De standaard denominatie voor dit soort vaak pukkelende pubers met een beheersing van het Nederland gelijk een soepschilpad is overigens een internet trol, en daar zit het net met zijn vele blogs inmiddels vol van, gluur maar eens op GeenStijl of Spitsnieuws.

Waarom? Gebrek aan aandacht? Gebrek aan intelligentie? Gebrek aan opvoeding? Roept u maar!

Gelukkig is ruim 75% van de net zo teleurgestelde Oranjefans als ik wel zo intelligent om te snappen dat de prestatie die van Marwijk en zijn spelers hebben neergezet, voor een pukkel als Nederland op deze aarde, van toch wel bijna epische importantie is, en je deze spelers op passende wijze voor het vertegenwoordigen van ons land mag bedanken hiervoor. Het spel wat gespeeld is was absoluut niet prijzenswaardig, bevatte aan beide kanten onnodig harde doodschoppen, al dan niet gestuurd door een dubieuze scheidsrechter, die niet voor niets de hoofdrol speelt in de documentaire “Kill the referee”.

Geef het volk brood en spelen, organiseer een feestje na afloop en hoppa, het leeuwendeel van je onderdanen heeft niet eens door dat ze met een beetje pech de komende vier jaar (als ze dat al halen) dubbel zo hard genaaid gaan worden door Paars +, wat letterlijk klinkt als een vreselijk fout wasmiddel. Als je dan geld in de vergelijking gooit als rem op een volksfeest, dan snap je het concept niet helemaal, bij gebrek aan opletten tijdens geschiedenisles.

Ik wens u allen een prettig leven, en hou in de gaten dat de meeste azijn uiteindelijk een opzettelijk mislukte versie van goede witte wijn is, dus doe er uw voordeel mee. Proost dus maar en over twee jaar is er de EK versie revanche op onze paellavrienden, die we volgens onze alu-hoedjes middels deze overwinning hebben gered van de economische ondergang als een tweede Griekenland.

In de opbouw naar de wedstrijd toe werd geen enkele mogelijkheid geschuwd om de winst van Nederland vooraf al te verifiëren, lopende van een bijna seniele 3,5 jaar oude, notabene Duitse, octopus, via een kanarie naar een kruidenvrouwtje uit Afrika. De voorspellingen uit deze zweverige hoek liepen uiteen, en daar waar Spanje als winnaar uit de bus kwam, wisten de Nederlanders alles wat krom was wel weer recht te lullen, ten faveure van Nederland, want potverdomme, wat zijn we tijdens een EK of WK toch ineens met zijn allen patriot in hart en nieren.

Graadmeter met een in mijn ogen duidelijke experte mening was René van der Gijp bij VI Oranje wel, en ondanks dat ik niet wilde horen dat hij Spanje veruit favoriet vond, en bijna orgastisch kon orakelen over de kwaliteiten van mannen als Ramos en Iniesta, bekroop bij mij het gevoel toen al dat hij wel eens heel erg gelijk kon krijgen. Spanje speelde het hele toernooi op één wedstrijd na gewoon goed voetbal, daarbij ongetwijfeld geholpen door het feit dat de halve Barcelona selectie in het nationale team speelt, en die gasten elkaar dus al het gehele jaar blind weten te vinden tijdens de nationale competitie, daar waar Oranje toch een bij elkaar geraapt clubje toptalenten is wat verre van in één team speelt gedurende het seizoen.

Het trieste record uit mijn titel slaat eigenlijk wel op meerdere dingen, maar voornamelijk op de biljartbal kale scheidrechter Howard Webb, die het twijfelachtige nieuwe wereldrecord kaarten uitdelen tijdens een finale op zijn naam heeft gezet, te weten 14 stuks, waarvan 9 stuks voor de mannen van van Marwijk. Waren ze allemaal terecht? Zeker niet, alhoewel sommige kaarten eigenlijk ineens rood hadden kunnen zijn, kijkende naar de Kungfu actie van Nigel de Jong op zijn tegenstander Xavi Alonso. Geen enkele poging om de bal te spelen, maar een regelrechte moordaanslag op de borstkas van de Spanjaard. Andersom werden vele overtredingen aan Spaanse zijde niet gezien of niet bestraft met geel, daar waar aan Nederlandse zijde wel vrolijk het geel regende. Om maar even de komplete fractie van blind zijn bij het niet toekennen van een hoekschop niet uit het oog te verliezen. Zelfs Stevie Wonder had gezien dat de ingeschoten vrije trap afketste op een Spaanse speler om vervolgens over de achterlijn te gaan, maar nee, het arbitrale trio zag even niets, met een minuut later uit de uittrap en een nog ziedend Nederlands elftal, de treffer van Iniesta, die overigens ook buitenspel stond, alweer niet gezien, de vrolijke duikelaar die vervolgens Heitinga ook nog even een rode kaart aannaaide met een prachtige duikel over zijn eigen ego na een schouderklopje van Heitinga, want meer was het niet.

Laten we Howard Webb eens bekijken. Hij floot een eerdere wedstrijd van Spanje tegen Zwitserland, waarbij het machtige Spanje verloor, tegen een land als Zwitserland notabene. Ook aan dit verlies had Howard Webb een grote bijdrage geleverd, en zo boos als Nederland nu op deze Engelse ex-politiagent is, zo boos waren de Spanjaarden toen terecht ook op hem. Hij had dus nog iets goed te maken tegenover Spanje, zou je kunnen suggereren. Hij is overigens de eerste Engelse scheidsrechter sinds 1947 die een WK finale mocht fluiten, ondanks zijn nogal bedenkelijke prestaties gedurende de andere wedstrijden in het toernooi. Nee, Webb heeft heel effectief de wedstrijd kapotgefloten, en 98% van de mogelijke pogingen tot een opbouw richting het Spaanse doel afgefloten voor soms vakkundig duikelwerk van de Spanjaarden. Er wordt zelfs gesuggereerd door de alu-hoedjes op de wereld dat de uitslag van het WK al van tevoren vast stond met Spanje als winnaar, omdat dit de wankele Spaanse economie een boost zou geven en voorkomen dat Europa met een paella-versie van Griekenland in zijn maag zou komen te zitten.

Overigens is de meeste kritiek op Nederland afkomstig van de Engelse pers, waar termen als aanslag, onsportief, slopers etc de Oranjespelers, waaronder van Bommel en de Jong al de gehele week voor de wedstrijd werden toegedicht, kranten die Webb ongetwijfeld ’s-ochtends bij de thee heeft gelezen en hieruit een beeld heeft overgenomen. Daarbij, als er een bevolking de handen in eigen boezem mag steken dan zijn het wel de Engelsen. Heb je ooit een gemiddelde premier league wedstrijd gezien en de overtredingen die daar worden gemaakt? Daarbij vergeleken waren de mannen van Oranje gisteren koorknaapjes, en daar waar de Engelsen over hun eigen wangedrag op het veld roepen dat het een mannensport is en dat ze geen mietjes moeten zijn, hebben ze de bek vol over wat (on)nodig harde tackels van Oranje, die vergeleken met de stijl van de Engelse horken van het voetbal in ieder geval met veel meer stijl en souplesse werden gemaakt. Niet voor niets is het Engelse team met de staart tussen de benen zo vroeg het toernooi uitgeschopt. Niet omdat ze zo goed voetbal speelden, iets waar de Engelse pers ook de bek niet vol genoeg van kan hebben als het gaat over het Spaanse versus het Nederlandse spel. Bah, wat een arrogante, over het paard getilde , kortzichtige pseudojournalisten zitten daar. En maar roepen dat ook zij deze sport hebben uitgevonden…. sure my ass !!

De door de FIFA o, zo graag getoonde HD super-slow motion beelden maken twee dingen helder, namelijk dat het in slow motion vele malen erger lijkt dan het in volle snelheid is, maar belangrijker, dat heel veel kaarten en vrije schoppen gegeven worden op een “niks aan de hand” spelsituatie, waarbij iemand letterlijk struikelt over het gras, de bal, zijn veters of zijn dikke ego, netjes afgewerkt met een schwalbe omdat dat nu eenmaal bij het kunstje hoort. Als je bovendien gelijk nog kreunt, kermt, rollebolt, naar je ledematen grijpt of je hoofd, steunt, schreeuwt en wild zeurt om een kaart, dan ben je een van die zwaar overbetaalde topvoetballers van tegenwoordig lijkt het en hoor je erbij.

Een ander triest record is uiteraard het feit dat we driemaal gefaald hebben om van een finaleplaats een wereldbeker te maken, en dat ondanks de schoppartij van beide zijden het beste acterende team uiteindelijk de winst heeft gepakt, hierbij geassisteerd door een arbitraal trio waarvan de onpartijdigheid op zijn minst in twijfel getrokken kan worden. Ondanks de spanning een beetje een anti-climax, althans, zo voelt het denk ik bij iedereen. Geen wereldtitel, geen mooi voetbal, geen mooi toernooi, blunderende scheidsrechters, een graaiende despoot Blatter en zijn FIFA, en Afrikanen die met een paar prachtige stadions blijven zitten waarin niemand meer zal spelen.

Afkitten en hele grote zwembaden van maken dan maar?

Gisterenavond was het officieel zover en kreeg onze oudste zoon zijn diploma uitgereikt en mag hij zichzelf “ing” noemen, ofwel in het internationale systeem Bachelor of Agriculture, afgekort BAgr.

Na vier jaar “hard” studeren, stages lopen, projecten doen, praktijkervaring opdoen heeft hij zijn HBO opleiding op INHolland, te Delft, tegenwoordig genoemd University of Agriculture als ik het goed heb, in de richting “Dier en Veehouderij” afgerond en in hij binnen de tak van de familie die de achternaam van mij of zijn moeder draagt officieel de hoogste opgeleide neus die er rondhuppelt. En dat zullen we weten ook.

Een diplomauitreiking die ingeleid werd met “We are the Champions” van Queen, gevolgd door een toespraak van een aardige dame uit de raad van bestuur van INHolland, die ook meermaals de kreet kampioenen bevatte, verklaart meteen de lichte arrogantie die over deze afgestudeerde jongeren heen hangt. De boodschap richting de gediplomeerden was dat de hele wereld met smart op ze zat te wachten… yeah right!

Er is overigens niks mis met een beetje attitude, zolang je die bij de vele sollicitatiegesprekken maar snel achterwege laat, want hoogmoed komt voor de val, en ondanks dat deze mensen een HBO diploma op zak hebben, staan ze pas aan het prille begin van een hopelijk mooie carriere, die hen verheffen zal boven het klootjesvolk waar ze zich nu al een beetje bovenuit voelen steken.

Uiteraard neemt bovenstaande kritische noot niet weg dat ik, samen met de opa’s, oma’s, (stief)moeder, (stief)vader, broer en (stief)zus + vriendje, zo trots ben als een aap met zeven lullen. Eentje hebben we netjes afgeleverd aan de maatschappij zullen we maar denken, en aan die andere twee werken we minstens net zo hard om dat ook voor elkaar te krijgen.

Anyway, onze oudste gaat er nog een tweejarige masteropleiding in Wageningen aan vastplakken. Dus die komt er hopelijk wel, alhoewel hij nog steeds niet weet wat hij worden wil als hij later groot is

Hieronder in ieder geval de toespraak en de diplomauitreiking door zijn begeleider Ben.

Soewieso raak ik niet zo snel meegesleurd in de Oranje-gekte en de groepswedstrijden waren voor mij als niet die-hard voetbalfan nog geen aanleiding om hier anders over te gaan denken. Slecht voetbal, grote teams met een lange historie in toernooien als het WK en EK, die roemloos naar huis werden gestuurd, heel veel kaarten en arbitraire dwalingen, kortom, nog niets om opgewonden van de raken zolang Oranje er de dupe nog niet van is geworden.

Maar goed, dit weekend de krakers Engeland-Duitsland, en Argentinië-Mexico op de rol. Engeland en Duitsland die elkaar door de jaren heen al vaker hebben bestreden en die beiden een totaal andere stijl van voetbal spelen, versus een potje Latin-American street fussbol, met als clown aan de Argentijnse lijn ex coke snuiver Diego Maradonna. Beiden wedstrijden hadden de potentie om eindelijk eens bezienswaardig voetbal te gaan opleveren.

Was het toernooi al een door arbitraire blunders geteisterd evenement, de wedstrijden van afgelopen weekend hebben dit in negatieve zin nogmaals onderstreept. Een zuiver doelpunt van Engeland, de gelijkmaker 2:2, en minimaal een halve meter achter de doellijn, werd door de arbitrage niet toegekend. Een doelpunt wat op dat moment een keerpunt in de wedstrijd had kunnen zijn en wellicht ook de afloop had kunnen beinvloeden. Vervolgens een eerste doelpunt van de Argentijnen vanuit een overduidelijke buitenspelpositie, waarbij bovendien door een foutje in de stadionregie, die de beelden op de grote schermen in het stadion regelt, de buitenspelsituatie, inclusief een getrokken lijn, toonde aan iedereen in het stadion, met een bijna opstand rond de scheidsrechter en zijn grensrechter tot gevolg. En toch krijgt Argentinië dit doelpunt toegekend. Ongekend en ongehoord onrechtvaardig, dat een scheidsrechter die samen met het hele stadion op een scherm ziet dat hij een foute beslissing heeft genomen, zijn ogen moet sluiten en die beelden moet negeren.

Als dit geen doelpunt is dan weet ik het niet meer, alhoewel de FIFA wellicht gewoon de doellijn even verplaatst om haar gelijk aan te tonen.

Ongehoord, onrechtvaardig en in deze tijd van technische hulpmiddelen ook totaal onnodig. Zelfs de TV camera’s, en dat zijn er bij moderne toernooien tegenwoordig nogal wat, konden binnen 30 seconden, vanuit alle standpunten, van beide arbitrale blunders aantonen dat het daadwerkelijk foutieve beslissingen waren. En dit heeft diverse teams in de groepsfase ook al hun plek gekost, denkende aan de USA, die een doelpunt door de neus werd geboord, terwijl dit wel min of meer beslissend was.

De FIFA, onder de dictatoriale leiding van de aantoonbaar corrupte Sepp Blatter, een bejaarde despoot die zijn laatste herverkiezing onder het mom van financiële hulp heeft gekocht bij de Afrikaanse voetbalbonden, roept dat electronische hulpmiddelen nooit zullen komen en dat alles binnen de lijnen mensenwerk blijft, want er moet passie in het spel blijven. Deze bejaarde alleenheerser met vergrote prostaat en erectieproblemen laat zich vorstelijk betalen door de FIFA en is niet van plan deze prima positie op korte termijn af te staan aan iemand die wel verstand heeft van modern voetbal.

Samen met vier droogstaande rimpelsouriers in de IFAB, overigens nu met twee Engelse, een Schot en een Ier in de board, bepaalt Blatter wat er uiteindelijk samen met vier stemmen van de FIFA wel en niet gaat gebeuren, waarbij men minimaal 6 stemmen voor moet krijgen. Ik ben benieuwd of die vier IFAB bejaarden na de wedstrijd Engeland-Duitsland nu nog tegen electronische middelen gaan stemmen.

Maar even eerlijk, wat lult Blatter nu eigenlijk over passie in het veld?

Ik kijk regelmatig naar American football, ijshockey, tennis en andere sporten waarbij electronica en een TV kijkende official al jaren zorgen voor zuivere arbitrage. Wil hij beweren dat er in het ijshockey geen passie meer zit omdat daar allerlei electronische hulpmiddelen voorkomen dat eclatante fouten in arbitrage een bepaald team benadelen of andersom? Kom eens uit je luxueuze grot opa Sepp… Deze sporten bloeien van de passie, omdat ze niet meer gecorrumpeerd worden door menselijk falen of menselijke vooroordelen of omkoopbaarheid. In is in en uit is uit, de techniek toont dat keihard aan zonder enige twijfel.

Nee, deze man moet heel snel opsodemieteren, en de coaches moeten samen één front vormen tegen deze corrupte oplichter en alleenheerser. Niet goedschiks, dan maar kwaadschiks, want heel eerlijk is dit toernooi al weer veel te getekend door menselijke fouten die zo simpel met een beetje videobeelden hadden kunnen worden voorkomen. Het komt de sport voetbal ten goede als we het weer over mooi spel en taktiek kunnen hebben achter een biertje, en niet tenenkrommend moeten toezien dat een overigens verder goed fluitende Italiaanse scheidsrechter zo’n kapitale fout maakt in een wedstrijd die er toe doet.

Arbitrale fouten van dit formaat gaan dus de boeken in als Blattertjes… de man is een schande voor de sport.

Het feit dat de FIFA aankondigt dat men NA HET WK eens de bal gaat onderzoeken op klachten erover toont aan dat je de FIFA allang niet meer serieus kunt nemen, en dat landen die nu bieden op het volgende WK zich eens achter de oren moeten krabben of men wil dat een seniele bejaarde corrupte dictator vijf weken lang het land kan overnemen, met als enige doel zijn eigen banksaldo..

Dan maar geen WK in Nederland..

Het was stil in huis, vijf maanden geen midden in de nacht vader/zoon gesprekken en het enige contact was via Skype en zijn reisverslag online, waaruit bleek dat meneer de student het eigenlijk prima naar zijn zin had daar, en hij als gevolg hiervan al aan het plannen is om na deze opleiding nog maar een master te gaan doen in Wageningen. Of wel, hij heeft de smaak te pakken van op zichzelf zijn en voor zijn eigen hachje zorgen lijkt het, zonder gezeur van ons over het opruimen van zijn kleren, het afruimen van de tafel en wat al niet meer.

Afgelopen zaterdagmiddag, om kwart over vier, stond meneer weer voor de deur in Berkel, auto volgepakt met zijn spullen en moe van een lange rit.

Deze week moest hij op school nog een paar colloquia volgen van klasgenoten en uiteindelijke vandaag was hij zelf aan de beurt om zijn colloquium te houden, waarna hij zijn laatste cijfer zou krijgen en eigenlijk klaar was met zijn opleiding. Ondanks zijn stalen gezicht en zijn goede voorbereiding vond hij het toch wel spannend leek het. Zo rond 11 uur was het allemaal bekend en meneer heeft met een 8 voor zijn colloquium dus een HBO diploma in zijn zak. Alleen heeft hij dat zelf nog niet helemaal door lijkt het. Het is afgelopen, je bent klaar gozer.

Hier hangt de vlag en tas inmiddels aan de mast, dus als hij straks thuis komt dan weet hij in ieder geval dat het kwartje bij ons wel is gevallen en dat we vanavond een borrel drinken op zijn slagen. Uit voorzorg hebben we alvast maar een halve krat Freddies in de koelkast gezet om het te vieren. Hij moet komende week nog een hoop gaan regelen om uberhaupt naar Wageningen te kunnen gaan voor een masteropleiding, maar als dat allemaal lukken wil dan is hij dus begin september weer vertrokken van het ouderlijk nest en komt hooguit in weekends terug naar Berkel. Kleine kinderen worden groot en zelfstandig lijkt het, en ons stulpje in Berkel heeft alle kenmerken van een duiventil waar vanuit onze jonkies in- en uitvliegen naar vriendjes, vriendinnetjes en wat al niet meer.

Tim, namens de hele bende hier van harte gefeliciteerd met je diploma (wat je niet te vergeten 8 juli moet gaan ophalen, en niet op 9 juli) en je behaalde titel.

Op naar de volgende titel of een leuke baan. We zijn apentrots op je kerel.

Hoe kom ik daar nu op? Ik zit samen met mijn collega weer eens in het grote Amerika, en ditmaal in Phoenix, Arizona, in een Marriott resort, genaamd “Dessert Ridge”, of wel, midden in de Arizona woestijn. Overdag ergens tussen de 35 en 45 graden, en in de avonden een prettige 20 tot 25 graden.

Je zult denken:”Ach wat is dat nou toch zielig?” Maar voor het eerst sinds lange tijd zitten we weer eens een heel weekend in het buitenland, omdat we de week hiervoor in Calgary zaten voor een beurs, en doorvliegen en overblijven effectiever is dan op en neer vliegen naar Nederland.

Daarbij kwam onze gastheer op het idee om op vrijdag dan maar naar de Grand Canyon te gaan, want dat ligt relatief om de hoek hiervandaan, slechts een uurtje of 3,5 á 4 rijden. Dus wij vrijdagochtend om 6.00 uur in de auto richting Flagstaff, de plek vlakbij het Grand Canyon National Park, om van daaruit richting de Canyon te gaan.

Alles wat je op TV of internet ziet een leest over de Canyon valt in het niet op het moment dat je dat gat in de grond, want dat is het, voor het eerst met je eigen ogen aanschouwt. De schaal is zo ontzettend idioot groot, dat zelfs de foto’s die ik hier zal posten op geen enkele manier de grootte recht doen.

Met een totale lengte van 277 mijl en een diepte van 1 mijl (1600 meter), en het vreemde beeld dat er geen bergtoppen zijn, maar je dus echt voor je gevoel op een vlak stuk grond in een enorme kloof staat te kijken die onpeilbaar diep lijkt is werkelijk mindblowing, om maar even in het Engels de best mogelijke term te gebruiken.

Ja, het is maar een enorme gleuf in de grond, met onderin de boosdoener van het geheel, de Colorado rivier, maar waar je ook kijkt, geen plaatje is hetzelfde.

Ergo, een ervaring om nooit meer te vergeten, evenals de terugrit via Sedona, berucht om de vreemd gevormde bergen van knalrode steen.

Kortom, een weekend vol unieke zaken, kijk maar naar de foto’s.

Zaterdagmiddag en avond staan in het teken van een potje watervolleybal in het zwembad van onze gastheer Rick. Wat erop neerkomt dat we met een aantal vrienden van hem gaan volleyballen en genieten van het mooie weer, wat eten en wat drinken aan de rand van een zwembad.

Tjonge zeg, wat een vervelende baan hebben wij toch.

Eerst even het waarom. Mijn lief en ik zijn liefhebbers van de goede “cuisine”, en zijn beiden gepassioneerde hobbykoks, eten ook meermaals per maand buiten de deur in door ons gewaardeerde eetgelegenheden, en dientengevolge kijken we ook met graagte naar de diverse kookprogramma’s op TV. En naar het blijkt zijn dat er nog al wat. Onze favoriete kookshows zijn toch wel van engelse makelij, en omvatten onder anderen: “Ready, Steady, Cook” met als gastheer Ainsley Harriot, “Saterday Kitchen” met als gastheer James Martin en diverse andere door de BBC geproduceerde of uitgezonden kookprogramma’s. Wat opvalt aan deze programma’s is de veelheid aan topchefs die hun medewerking hieraan verlenen, waaronder vermaarde chefs als Michel Roux, Gennaro Contaldo, Ken Hom en vele anderen (zonder de vele anderen die ik niet noem tekort te doen overigens).

Uiteraard kennen we allemaal “Hell’s Kitchen”, met de altijd vloekende chef en toprestaurateur Gordon Ramsey, Jamie Oliver met zijn kookprogramma’s, en de toch sympathieke Nederlandse topkoks Pierre Wind, en de op en top Rotterdamse Herman de Blijker. Waarom noem ik deze op zijn minst redelijk expressieve en explosieve personages specifiek? Natuurlijk zijn deze mannen stuk voor stuk opmerkelijk, qua vocabulaire, qua werkwijze, qua leidinggeven etc…. maar een ding hebben ze gemeen. Ze kunnen allemaal meer dan goed koken, hebben allemaal een of meer succesvolle restaurants en sterren, en bovendien laten ze hun kunsten ook op TV zien.

Goed, terug naar “Over de kook”, waar ik uiteraard ook naar kijk, net als dat andere nieuwe programma “Wie is de chef?”. Ergo, de omroepen die zich op Nederland richten vinden klaarblijkelijk in het maken van kookprogramma’s gretig kijkersaftrek, want daar is het omroepen uiteindelijk om te doen. Dat de kwaliteit en realiteit hierdoor in het gedrang komen doet er in dit kader klaarblijkelijk niet meer toe. 

Over de kook is een TV kook spelprogramma (als ik het zo netjes omschrijf) waarin vier hobbykoks (en bij gebrek hieraan de laatste week vier aankomende topkoks) voor vijfentwintig “gasten” moeten koken voor een cijfer. Dit onder leiding van Robert Kranenborg. In het restaurant worden de gasten verwend door zijn dochter Priscilla. Tot zover lijkt het concept van het programma niet eens zo vreemd. Vier mensen die mogen ruiken aan de professionele keuken, het vak van chef, onder de begeleiding van een op papier vakman zijnde. Het grotere doel van dit programma is, uit de mond van Kranenborg zelf, de amateurkoks dingen te laten leren, waardoor ze na een week zwoegen meer kunnen dan ervoor. En daar houdt dan ook elke realiteit met de werkelijke wereld die chef zijn heet op.

De hele show, want meer wil ik het niet noemen, bestaat uit popi-jopie soundbites van Robert Kranenborg en zijn blonde dochter, die eigenlijk bijna altijd een hoog afzeikgehalte hebben richting de mensen die in de keuken moeten werken. Een keuken die qua apparatuur overigens nog minder is ingericht dan een derderangs snackbar, en veel essentiële apparatuur gewoon mist. Welke mongool (excuse le mot) gaat er voor 25 man ijs maken in een ijsmachine van de Blokker? Een keuken waar een oven met bovengrill (Salamander) niet aanwezig is? Een inkoopregime van Kranenborg waarvan ik alleen maar denk…. zucht… wat een lul.

Dan hebben we nog pappa’s liefje Priscilla? Wat denkt die muts wel dat ze is dan? Een jufje wat middelbare hotelschool heeft gehaald, en in de kielzog van pappa in diverse “sterren” restaurants in de bediening heeft mogen meelopen. Het is ongehoord, op straffe van de dood, dat een hoofd bediening de chef gaat vertellen dat ze op tijd x een bepaald gerecht moet hebben. Het is onrealistisch dat een hoofd bediening een chef durft te vertellen dat de opmaak van zijn gerecht bagger is. Ergo, in de echte wereld van restaurants was deze domme blonde doos allang met een koksmes de keuken uitgejaagd of erger.

Dan even de sterrenkok Kranenborg himself. Gek genoeg had ik nog nooit van hem gehoord, en alleen inlezen op internet leverde mij de informatie op dat hij heeft gekookt voor diverse restaurants die Michelin sterren hebben of hadden, zijn carriere in 2008 besluitend als zelfstandig adviseur in restaurantconcepten. Nu wil ik de man niet bij voorbaat afkraken, maar ik laat dat graag over aan zijn eigen optreden op TV in dit programma. Ik heb afgelopen jaren heel veel gerenommeerde koks op TV gezien, maar één ding heb ik ze allemaal zien doen, en dat ik koken. Kranenborg heb ik nog nooit iets meer zien doen dan een mes of een pollepel vasthouden, maar ik heb nog nooit een gerecht van hem zien ontstaan op TV (in tegenstelling tot welke kok dan ook op TV). Ergo, of al die sterren van die zaken waar hij op de loonlijst heeft gestaan ook op zijn conto mogen staan is voor mij een vraag.

Het eerste seizoen van Over de Kook was hij nog een soort van kok, adviserend, kritisch, maar wetende dat hij met amateurs te maken had. Nu is hij, waarschijnlijk geredigeerd door de programmamaker, verworden tot een onwezenlijk dom lullend monster in de keuken. Zeker omdat alles veel te onrealistisch is. Als iemand lamsracks op zijn menu heeft staan dan komt er een bijna levend schaap de keuken in, als iemand aardappels op zijn menu heeft, dan is hij in staat om een zakje aardappelplantzaadjes aan te leveren. Pleur op Robert, lamsracks kan je bij je leverancier gewoon schoongemaakt kopen, de koks zijn geen slagers of uitbeners toch? Een chef in een toprestaurant staat echt niet zelf een kalf uit te benen omdat hij kalfsoesters op het menu heeft staan hoor.

Het beeld wat dit programma momenteel schetst van een professionele keuken is verre van de realiteit, en is uitgegroeid tot groteske pauperTV, in een mislukte poging om spraakmakende kookprogramma’s, met brullende en vloekende chefs te imiteren. Zelfs het volk wat in het restaurant zgn de gerechten beoordeeld zijn van een dermate twijfelachtig kaliber, dat ik me afvraag of ze niet denken dat ze bij de McDonalds zitten. Er is toch zoiets als smaken verschillen, maar als een topkok als Kranenburg een 8 geeft voor een gerecht en een of andere doos in het restaurant er een 3 voor de moeite voor geeft, dan vraag je je af wie er nu smaak heeft. Niet alles smaakt namelijk naar de smaakversterkers van Honig, Conimex of van mij part de Kentucky Fried Chicken.

Waar haal ik het gore lef vandaan om deze “topchef”, zijn dochter en zijn programma zo af te zeiken? De overleden man van mijn liefje komt uit de wereld van professionele chefs, en ook hij heeft een lijstje gerenommeerde zaken achter zijn naam staan. Ik schrijf dit frustiestukje dan ook niet in eerste instantie omdat ik mezelf erger aan het a-professionele gedrag van de Kranenborgjes, maar omdat ik bij elke aflevering mijn liefje ongeveer een valiumpje moet toedienen om te voorkomen dat ze deze “topchef” en zijn “topdochter” persoonlijk op afstand een kopje kleiner gaat maken.

Ergo, Over de kook…. een pauper programma met als enige doel mensen afzeiken op TV, en zonder ook maar enig respect voor de wereld die professioneel koken heet. Mijn tip… BBC…. maar helaas is dat bij vele digitale TV providers niet meer te zien…

Afgelopen (lange) weekend besloot onze jongste telg maar eens op visite te gaan bij zijn grote broer, dus omdat het via Eindhoven goedkoop vliegen was, naar Boedapest gevlogen, en van daar met trein, bus en metro richting Gyor waar hij door grote broer werd opgepikt.

Nu had ik altijd al het idee dat onze oudste in zijn reisverslag op internet niet het achterste van zijn tong liet lezen, zeker omdat hij weet dat opa, oma en zijn moeder en vrienden ook meelezen, en hij vooral opa en oma niet onnodig wil belasten met al die wilde studentenverhalen, die ik via via toch wel gedeeltelijk te horen krijg. Ik had dan ook niet anders verwacht dan dat de gebroeders in die vijf dagen samen in Gyor wel de nodige studentikoze zaken zouden gaan doen, waaronder stappen, drinken en optioneel vrouwen.

Ik keek dus ook niet echt op dat vanmiddag toen ik thuis kwam onze jongste na een lange trip, met drie uur vertraging op de terugvlucht, een beetje brak op de bank lag te doezelen. Mijn lief had hem in Eindhoven opgepikt (lang leve luchthavens a la Rotterdam en Eindhoven, waar je 10 minuten na het landen in de auto kan zitten), en eenmaal thuis had hij de overgebleven berg nassi nog even naar binnen gewerkt. Op vragen hoe het was werd een beetje lauwtjes gereageerd, hij was zichtbaar moe, en waarschijnlijk fietste er ook nog de nodige alcohol rond in zijn bloed van vijf dagen stappen met zijn grote broer, Poolse shots, bier en vrouwelijke aanhang, die hem in twee dagen alles hebben laten proeven wat ze aan zijn grote broer in twee maanden hebben gevoerd.

Anyway, na het eten (een muggenbeetje vergeleken met zijn standaard laadvermogen) heeft hij nog een biertje gepakt en lag vervolgens om 8 uur volgens mij al op bed. Morgen moet hij weer scherp zijn voor een sollicitatiegesprek bij een nieuw leer/werkbedrijf, maar aardig genoeg belde zijn oude leerbedrijf (de grote baas zelf) hem vandaag net na het eten op of hij alsjeblieft toch bij hem wilde blijven werken.

Het is goed om te weten dat je opties hebt, daar dat je onderhandelingspositie alleen maar sterker maakt. En onderhandelen kan hij wel, want hij is uitgerust met een stevige dosis “boeren slimheid” zoals wij dat noemen.

Toch wel lief om te lezen in het laatste reisverslag van de oudste dat hij ons na het bezoek van zijn broertje eigenlijk toch best wel mist, en dat is uiteraard wederzijds. Ik prijs me dan ook nog veel gelukkiger dat die twee als echte broers elkaar ook missen, want dat is met vele broers en zussen heel anders. Nog vijf weken en dan is iedereen weer op het nest. Einde grote Hongarije avontuur voor hem, nog even afstuderen als bachelor of science, en voorbereiden op een master studie in Wageningen (of all places)…. hij lijkt de smaak van uitwonende student te pakken te hebben.

Vandaag uiteraard nog steeds het hangende bankroet van de Grieken, die maar niet willen snappen dat je als je niet werkt, je ook geen recht hebt op de geldelijke voordelen van die activiteiten. Te gek voor woorden dat ambtenaren in het mooie Griekenland, en dat zijn er nogal wat, allemaal rond de Balkenende norm verdienen en al met 53 jaar mogen genieten van hun “welverdiende” pensioen, net als de rest van de ca. 10 miljoen Grieken overigens, daar waar wij praten over 67 jaar. Van lui in de zon zitten en een beetje Gyros en Tzatsiki verkopen ga je dat land niet overeind houden, en als de Griekse president dan (gedwongen door zijn verplichtingen aan de Eurozone) harde bezuinigingsmaatregelen aankondigt, dat steken een zootje Griekse hooligan pukkelpubers even een paar banken in de fik, met drie trieste doden tot gevolg. Gaat het goed komen met die Grieken… ik heb er serieus een hard hoofd in, wetende dat ook Spanje, Portugal en Italië er alles behalve goed voor staan in hun huishoudboekjes.

Even terug naar de titel, namelijk mijn gevoel dat de nieuwslezers, ten eerste heel slecht luisteren, en vervolgens dat wat ze denken gehoord te hebben ook nog eens trachten in Tokkie taal te verwoorden, al was het maar omdat dat klaarblijkelijk dus de doelgroep van met name RTL7 lijkt te zijn geworden, gezien het taalgebruik en de woordkeuzes (alhoewel ze pretentieus het beursnieuws verslaan en de rijken der aarde accomoderen in hun eigen TV programma’s, denkende aan Business Class).

Hoe kom ik hierop? Simpel! Vanochtend om 11 uur presenteerde de Onderzoeksraad voor Veiligheid (OVV) onder leiding van mr. Pieter van Vollenhoven het eindrapport van de vliegramp met het toestel van Turkish Airlines, vlucht TK1951, een 737-800 van Boeing, die vlak voor de polderbaan uit de lucht, in een weiland viel, met 9 doden van de 135 mensen aan boord tot gevolg.

In uiterst zorgvuldige bewoordingen omschreef van Vollenhoven tot in detail en per seconde bijna wat de analyse van alle gegevens had opgeleverd, en concludeerde als voorzetje naar de eindconclusies dat dit ongeval een samenloop van omstandigheden als oorzaak had. Kreten als linker radiohoogtemeter, automatische piloten, auto-throttle, stickshaker, overtrekken, glijpad, ILS… kortom, alle details werden keurig en correct opgesomd, en op die manier creëert het rapport een nauwkeurige weergave van de fatale afloop van deze vlucht.

RTL7, die deze rapportage live uitzond vond het halverwege kennelijk nodig om een van haar nieuwsblaters even een Tokkie samenvatting te laten geven, hierbij grof de uitzending, waarin van Vollenhoven zojuist aan conclusies begon afkappend. In de opsomming die de nieuwslezer klaarblijkelijk uit zijn hoofd zelf even had verzonnen werden er feiten genoemd die niet in het rapport stonden, werd de auto-piloot even domweg de piloot genoemd, en werden er conclusies gekoppeld aan verdraaide termen en feiten. Zelfs de term stickshaker (een systeem wat de stuurkolommen van beide piloten laat trillen als het vliegtuig bijna op zijn minimale vliegsnelheid komt, om te waarschuwen dat indien de snelheid nog lager wordt het vliegtuig zal overtrekken) wist hij te verhaspelen tot iets wat een Tokkie mogelijk zou begrijpen, want er kwam de term schudden in voor.

Kortom een trieste, onjuiste en bovendien geheel onnodige weergave van iets wat als origineel uiterst zorgvuldig en in voor iedereen (ook de Tokkies) begrijpelijk en goed gearticuleerd Nederlands door van Vollenhoven was verteld.

Gelukkig was de NOS op Nederland 1 wel zo intelligent om deze uitzending in zijn geheel, en zonder Tokkiesamenvatting, uit te zenden, dus na wat ergernis over deze RTL7 nieuwsblater snel over naar onze staatszender om toch de conclusies te mogen horen. Tijdens de vragen na afloop, waarbij zowel een verslaggever van de NOS als een van RTL werden meegenomen in de uitzending, trachtte beide journalisten toch het woord “schuld” nog even uit de mond van van Vollenhoven te ontlokken, want ondanks alle terechte conclusies die de OVV had getrokken werd dit woord letterlijk vermeden. Een noodlottige samenloop van omstandigheden, zoals het veelvuldig falen van die beruchte linker radiohoogtemeter, cockpitbemanningen die dit niet de moeite vonden om te melden, hierdoor Boeing niet alert genoeg krijgende om het een hogere prioriteit te geven, het te laat klaar zijn met de landingschecklist van de kist, het door het verkort indraaien naar baan 18R (de polderbaan) boven het glijpad uitkomen in plaats van het standaard eronder, waardoor het in stationair stand vallen van de motoren werd gemaskeerd, het door de vluchtleiding vergeten aan te geven dat ze door die verkorte indraai, eerder hadden moeten dalen, hierdoor te hoog uitkomende, het niet zien van de term RETARD op beide consoles door de vliegers, een kreet die normaal pas vanaf 27 voet boven de baan hoort te verschijnen, het in eerste instantie correct reageren van de eerste officier, een ex vlieger van de Turkse luchtmacht, tijdens zijn zeventiende begeleide (trainings)vlucht op de 737-800 overigens, op de stickshaker, namelijk vol gas geven, gevolgd door een overname door de gezagvoerder tijdens die correctie, waardoor de motoren weer op stationair gingen en pas 7 seconden later de gezagvoerder ook weer gas gaf, helaas al veel te laag boven de grond, met een crash tot gevolg, en een herstelactie die hij 13 jaar geleden tijdens zijn 737 typekeuring voor het laatst had moeten oefenen.

Wie is hier nu echt schuldig aan? Als je achteraf de acties eens de revue laat passeren dan speelt het aloude spelletje: “Als…. dan” vanzelf op.

- Als cockpitbemanningen de veelvuldig voorkomende storing altijd hadden gemeld, dan had Boeing het waarschijnlijk veel serieuzer aangepakt en het al opgelost, wat tot op de dag van vandaag niet is gebeurd.
- Als de vluchtleiding niet had verzuimd om de daling aan te kondigen, of voor de normale 8 mijls oplijning had gekozen, dan had de bemanning de verkeerde ingreep van de auto-throttle wellicht wel gemerkt.
- Als de gezagvoerder tijdens de correcte herstelactie van zijn eerste officier niet had overgenomen, dan had de vlucht, wellicht met zweet in de bilnaad, gewoon geland.
- Als Boeing, die zo’n beetje alles dubbel uitvoert in de cockpit echt goed een vliegtuig had ontworpen, dan had de auto-throttle altijd op 1 uit 2 basis op beide radiohoogtemeters moeten werken, en niet op slechts één van de twee. Redundantie inbouwen heet dat in de industrie.
- Als de beide piloten de kreet RETARD hadden gezien en de snel teruglopende snelheid, dan hadden ze handmatig kunnen ingrijpen.

Als, als, als… uit de conclusies van het rapport blijkt het echte technische euvel, die defecte radiohoogtemeter, veelvuldig op te treden, en totaan de ramp altijd door de bemanningen te zijn opgelost, waarbij niet wordt vermeld in hoeveel gevallen het wellicht ook een dubbeltje op zijn kant was. Hieruit zou je kunnen concluderen dat de ketting van mogelijk fatale omstandigheden wellicht altijd is doorbroken door tijdig ingrijpen, en het dubbeltje tot nu toe altijd naar de goede kant was gevallen. Samenloop van omstandigheden, een snelle opeenvolging van oorzaken en gevolgen, die na wellicht vele malen kantje boord, nu uiteindelijk fataal werden voor een aantal mensen. Mensen die fouten maken, techniek die faalt, vele vliegers die door hun routine verzuimen de vliegtuigbouwer scherp te houden met vervelend papierwerk, kortom… tel maar op.

Het waarom van handelen van beide piloten, die beiden de ramp niet overleefden, blijft speculatief en dient naar mijn mening dan ook uit de conclusies gehouden te worden, en ook uit de rechtzaal, waar diverse nabestaanden van slachtoffers hun recht op schadevergoeding nog gaan halen. Doden kunnen behalve forensisch helaas hun beweegredenen van handelen niet meer herhalen.

Wat mij wel stoort is dat de media dit uiterst zorgvuldige rapport onder het motto van snel en popie-jopie nieuwsvergaring wist te verkrachten, en dat deze verkrachting dus vervolgens weer door velen in onze samenleving voor de waarheid zal gaan verderleven, want nieuwslezers vertellen toch altijd de waarheid?

Jammer, gemiste kans voor een commeriële nieuwszender die zichzelf als uiterst serieus wenst te profileren, en dat vaak gelukkig ook wel is. Dit was een glijpartij van ongekende knulligheid echter.

Goede raad is duur, want het bestand svchost.exe is redelijk cruciaal binnen een werkende Windows installatie en zorgt voor tientallen basisfuncties binnen het besturingssysteem. Ergo, het door McAfee onterecht als besmet aangemerkte danwel gewiste bestand maakte dat bij (volgens McAfee zelf) ongeveer 1% van de McAfee gebruikers dat Windows niet meer doorstartte of na opstarten totaal onbruikbaar was, simpelweg omdat het niet meer werkende svchost.exe de kerntaken in Windows niet meer kon activeren.

Volgens de buzz op internet waren het alleen XP SP3 machines die het slachtoffer waren, en ondanks dat McAfee de foute update al na enkele uren had verwijderd van haar servers en het en publiek een beetje aan het downplayen was (het viel eigenlijk nogal mee), was een van mijn collega’s de pineut, die ondanks de vele fixes op het net gisteren zijn PC maar opnieuw heeft geïnstalleerd, omdat de fixes niet werkten. Zelf had ik zoiets van, Ok, kut voor XP SP3 gebruikers, blij dat ik Windows 7 draai op de meeste van mijn computers. Totdat vanavond mijn broertje me belde dat zijn “server”, een nettop machientje zonder DVD speler, en draaiende op Windows XP SP3 niet meer wilde werken en dat de fix die hij op de zaak van de ICT boyz had meegekregen niet werkte, en of ik nog iets wist om die PC weer levend te krijgen. Wat was ik blij dat ik de meeste fixes toch even had doorgelezen, want alhoewel het eenvoudig lijkt, blijkt het al met al voor de leek (lees broertje met minder PC kennis als ik) absoluut adacadabra is, en de paniek en wanhoop direct toeslaan. (Hoe een nettop te herinstalleren zonder DVD speler en USB bootable memorystick….)

De basis van een geslaagde reanimatie van een door deze zepert gehandicapte PC is in essentie simpel. McAfee houdt in drie .dat bestanden de laatste virusdefinities en oplossingen bij, maar houdt ook heel intelligent een voorlaatste versie van die bestanden vast. Dus roepen de computernerds, je kopieert gewoon even die oudere set bestanden over de nieuwe heen, en voila, de dreiging van McAfee is verdwenen. Probleem twee is het verplaatste of gewiste svchost.exe bestand uit de map Windows/system32. Dus roepen de computerfreaks, dat dat bestand her en der in andere mappen ook staat, dus simpel even over de 0 byte of verdwenen versie kopieren, en je bent “back in business”. Klinkt simpel niet? Pies of keek zo te zeggen.

Niet dus, want de fix, die uiteraard werkt, moeten mensen gaan uitvoeren in veilige modus, maar dan wel die met de commando prompt, en dus niet in die blinden en slechtziende VGA versie die windows ook als veilige modus noemt. Die laatste werkt niet omdat…. juist…. svchost.exe nodig is om dat te laten werken. Dus moet je je PC met F8 opstarten en kiezen voor de allerbovenste versie veilige modus, die met de commandoprompt. En dan is de gemiddelde computergebruiker al afgeserveerd, want na een hoop zwart scherm met knipperende cursor komt er uiteindelijk niet meer dan een zwart scherm met een commandoprompt, die alleen maar aangeeft op welk pad je op schijf C nu zit. En dan….tja, dan bel je je grote broer met de moed der wanhoop op, want die is ouder, dus die spreekt mogelijk nog die fossiele taal genaamd MS DOS.

Ok, laat ik proberen in lekentermen uit te leggen hoe ik na een klein uurtje een niet DOS kenner door de fix heen heb gepraat ook een soort van universele hint te geven voor de andere slachtoffers. Waarbij de taken zijn om de foute dat bestanden van McAfee te vervangen door oudere versies die wel werken, en het verdwenen svchost.exe bestand op zijn oorspronkelijke plek terug te zetten.
De instructies (bijna woordelijk) die de nettop van mijn broertje weer levend hebben gekregen staan hieronder, waarbij [Enter] de Enter toets betekent. Overigens is Windows niet hoofd/kleine letter gevoelig, dus mag je alles hierna in kleine letters inkloppen.

Stap 1.

We starten de PC op met functietoets F8, en kiezen voor veilige modus met commandoprompt, waarna we kiezen voor de XP installatie en als gebruiker Administrator zonder wachtwoord.
Je eindigt dan met een zwart scherm met hierin een pad wat lijkt op C:\Documents en Settings\<gebruikersnaam>.

Type: CD\[Enter], waarna je een nieuwe regel krijgt met hierin C:\>

We gaan nu eerst de foute dat bestanden overschrijven met een oudere versie.

Stap 2.

Omdat ik niemand hele lange paden wil in laten typen gaan we naar de juiste plek stap voor stap.

Type:CD Program Files[Enter]
Type:CD Common Files[Enter]
Type:CD McAfee[Enter]
Type:CD Engine[Enter]
Type:CD OldEngine[Enter]

Als het goed is en je geen foutmeldingen hebt gekregen staat er nu op het scherm:

C:\Program Files\Common Files\McAfee\Engine\OldEngine>

Type:dir[enter]

Als het goed is zie je een vijftal bestanden staan waarvan er drie op .dat eindigen.

Omdat het DOS copy commando niet kan werken met bestand en mapnamen die langer zijn dan 8 tekens en die geen spaties in die namen aankan, moet je dus een XP truc gaan toepassen om de foutieve dat bestanden in de map /Engine te vervangen.

Type:copy avv*.* c:\progra~1\common~1\mcafee\engine[Enter]

Als het goed is eindigt dit commanda met de mededeling 3 bestand(en) gekopieerd. Waarmee je dus de foute .dat bestanden van McAfee hebt vervangen door de laatst werkende oudere versies.

De oorzaak van alle ellende heb je nu opgelost, maar nu nog de schade herstellen, namelijk het terugzetten van het bestand svchost.exe

Stap 3.

Dit is de meest falende stap in alle fixes die ik op internet heb gevonden, simpelwel omdat een reservekopie van svchosts afhankelijk van de Windows versie en ouderdom ervan al dan niet voorkomt op diverse plekken.

Nu zou ik alle mogelijke plekken kunnen noemen, maar dat is een gebed zonder einde, dus laat ik jullie gewoon even zoeken ernaar, met hulp van mij uiteraard.

Type: CD\[Enter] waardoor je weer in de zgn root van je harde schijf eindigt, met de regel C:\

Nu gaan we op zoek naar een bruikbare versie van svchost.exe

Type:dir svch*.* /s[Enter]

Dit commando graast je hele harde schijf af op zoek naar bestanden die beginnen met svch (dit kan met een grote volle schijf even duren).

Het resultaat is elke keer het pad, en een of meerdere bestanden die aan de zoekopdracht voldoen. Geloof me, Windows groeit niet voor niets zo hard, soms bestaan er meerdere versies van hetzelfde bestand op diverse plekken.

Als je mazzel hebt krijg je een of meer paden met hieronder de regels svchost.exe, gevolgd door een grootte van het bestand. Heb je pech dan kom je soms niet verder dan één plek waar alleen svchost.ex_ staat.

Heb je een echte svchost.exe dan is de oplossing als volgt:

Noteer het pad waar deze versie staat (bijv: c:\windows\dllcache) en type daarna het volgende commando:

copy <gevonden pad>\svchost.exe c:\Windows\system32[Enter]
Voorbeeld bij PC broertje:

copy c:\windows\i386\svchost.exe c:\windows\system32[Enter]

Als je alles goed hebt ingeklopt eindigt dit met 1 bestand(en) gekopieerd.

Hierna kan je de PC herstarten, en dat doe je vanuit dos netjes met het volgende commando:

Type:shutdown /r[Enter]

Hiermee herstart de PC na een aantal seconden, en als het goed is kan je daarna gewoon weer werken in Windows. (vergeet niet McAfee te updaten).

Als je pech hebt dan vind je ergens alleen maar een bestand genaamd svchost.ex_

En bestand eindigend met een _ is een gecomprimeerd installatiebestand van windows, wat je even moet uitpakken alvorens je het kan terugzetten.

We gaan eerst naar de plek (bijv: c:\windows\i386) toe waar net ex_ bestand staat, als volgt.

Type: CD C:\<gevonden pad>[Enter]

Je kunt controleren of je in de juiste folder bent geëindigd door dir svch*.*[Enter]  in te typen, waar je als het goed is in het scherm svchost.ex_ te zien krijgt.

Type:expand svchost.ex_ svchost.exe

Dit commando decomprimeert het installatiebestand naar een volledige versie van svchost.exe.

Type:copy svchost.exe c:\Windows\system32[Enter]

Dit commando eindigt als het goed is met de mededeling 1 bestand(en) gekopieerd.

Nu kan je de PC herstarten zoals hierboven beschreven staat en is hij gereanimeerd.

Over de telefoon een uurtje werk, met deze handleiding waarschijnlijk de helft… succes !! En McAfee…. bedankt !!

UPDATE

Het <gevonden pad> iets meer verduidelijkt….

Waarom gemengde gevoelens? Simpelweg omdat ik afgelopen dinsdagmiddag, met prachtig lenteweer, samen met collega’s afscheid heb genomen van een man die in mijn zakelijke carrière een jaartje of tien bijna wekelijks mijn pad heeft gedeeld, en die ik omschrijf als een kerel die het maximale uit het leven heeft getracht te halen. Concreet kwam ik hem ongeveer twaalf jaar geleden als eigenaar/directeur van wat toen nog een toeleverancier van ons was, een bedrijfje wat voor ons een steeds belangrijker product produceerde, en waarvan de eigenaar een goede vriend was van mijn baas.

Ruud, zo heette hij, was niet een echte ondernemer pûr sang, maar wel een meer dan echt mens, iemand met pretoogjes als ik dat zo mag uitdrukken. Hij bouwde het bedrijfje wat hij zo goed als failliet van zijn vader van de belastingdienst overnam uit tot een bescheiden toko die mooie spullen maakte, hierbij vertrouwende op een aantal bijzonder trouwe medewerkers. Waarom was Ruud geen echte ondernemer? Eigenlijk omdat hij -waarschijnlijk vanuit zijn familie- had geleerd om geen geld uit te geven wat hij niet had, en ik heb vele discussies gehad met beide broers die zijn bedrijf draaiden over uitgeven van geld, of toch maar niet. Ik heb nooit geweten dat je boren zover kon slijpen…..

Wat was Ruud dan wel? Nou, hij was een echt mens, sociaal voelend voor de personen die hem trouw terzijde stonden in het runnen van de zaak, zelfs als een persoon door eigen medische omstandigheden eigenlijk buiten het echte arbeidsproces komt te staan en afhankelijk zou moeten zijn van onze welvaartsstaat. Kort door de bocht was zijn bedrijf totaan bijna zijn pensioengerechtigde leeftijd in de capabele handen van twee broers, aangevuld met een aantal absolute vakmensen van de oude stempel en een boekhouder van het type sigarenkistje en kasboek. Maar…. wij als klant wilde meer productie, nieuwe producten, snellere levertijden en betere prijzen, kortom… discussies die ik vaak heb gevoerd met hem, maar die altijd eindigden in een gezellig broodje en drankje tot diep in de middag bij café “Pleinzicht” in Schiedam, en eindeloze discussies over van alles en nog wat uit het leven, behalve echt over zaken doen.

Toen had ik wellicht al moeten doorzien wat er met hem aan de hand was, zeker omdat ik zelf een oma heb moeten zien wegkwijnen aan de gevolgen van dik 18 jaar Alzheimer, het keer op keer terugkomen op sterke ervaringen met een collega van mij in het verre Singapore, zijn avonturen in het hotel en wat al niet meer. Hij kon er (achteraf herkenbaar gelijk mijn oma) geen genoeg van krijgen om deze verhalen onder het genot van een glas rode wijn, een broodje hete kip en een sigaartje tot mij te laten komen, keer op keer, en elke keer alsof hij ze mij voor het eerst vertelde. Ik moet zeggen, dat ik deze vrijdagsessie altijd als een genoegen heb ervaren, want discussies over het leven en zijn persoonlijke ervaringen in zaken doen in Singapore zijn mij wel toevertrouwd.

Uiteindelijk een jaar of zeven geleden startte de overnameonderhandelingen tussen twee oude vrienden, mijn baas, en namens Ruud senior ,zijn zoon, want Ruud was inmiddels ietsje mistiger geworden, om het netjes uit te drukken. In zijn privéleven werd hij tot dan toe op het juiste pad gehouden door zijn lieve vrouw Ans, die altijd wist waar hij uithing, en die altijd ervoor zorgde dat hij na een broodje/zakenmeeting met Ron uiteindelijk weer thuis eindigde. Gek genoeg bevestigde zijn zoon tijdens de toespraak bij de crematie dit “zorgen dat je onvindbaar bent” gedrag van zijn vader feilloos, wetende dat hij meestal de weg naar een van zijn favoriete kroegjes wel had gevonden, daarbij op vakantie vrouw en kinderen soms even verdwaald achter zich latende. Een gezin wat hij overigens heel hoog in het vaandel had staan, een nagenoeg voorbeeldige vader dus, voor zover daar een echte definitie van bestaat.

Ruud had altijd een aanleiding voor een feestje, een gezellig samenzijn, een “zakenmeeting”, als het maar onder het genot van een wijntje, een sigaartje en een hapje kon. Hij vertelde mij wel eens dat zijn ultieme oude dag was om samen met zijn Ans een plekje in Frankrijk te bemachtigen om daar zijn oude dag door te brengen, du Vin, du Pain…enz, iets wat ik hem overigens meer dan gegund had. Het wrede lot had echter andere plannen voor Ruud en zijn egaa.

Zoals gezegd heeft Ruud zijn bedrijf zo’n zeven jaar geleden verkocht aan mijn baas, waarbij mijn baas (zoals ik hem ken) ervoor heeft gezorgd dat Ruud, een eigen ondernemer die nooit echt aan zijn pensioen had gedacht, ervoor heeft gezorgd dat hij buiten het geld voor het bedrijf, lekker een oude dag had kunnen uitleven. Helaas ontviel zijn levenspartner en engelbewaakster Ans hem tijdens een routineoperatie aan haar knie, en daarna was de toch al flink aanwezige Alzheimer-mistigheid ongeremd los leek het. Zonder zijn kompas Ans in het enigszins mistige leven waarbij niet alles meer zo helder voor de geest stond ging Ruud hard achteruit. Hierbij moet ik mijn bewondering uiten voor Ruud’s compassie als het gaat over een van mijn (door de overname) goede collega’s en Ruud’s steun in zijn ziekte en om in de arbeidswereld blijven, als niertransplantatiepatient, daar waar andere werknemers deze persoon waarschijnlijk hadden afgeschreven. Die bewondering is overigens wederzijds richting deze inmiddels echte collega, toen de rollen waren omgedraaid, en die ondanks het feit dat Ruud niet meer de eigenaar was van het bedrijf, samen met zijn vrouw tot bijna op het laatste Ruud is blijven bezoeken en stimuleren als het ging over herinneringen van het verleden, iets wat voor Alzheimerpatienten nu juist zaken zijn die ze zich niet meer kunnen herinneren.

Kort door de bocht werd ik dus een beetje kwaad toen deze uber-CU meneer Dorenbos vond dat alleen God mocht bepalen wanneer iemand uit het leven mocht stappen. Lees me niet verkeerd, want denkend aan Ruud had deze persoon van mij heel oud mogen worden met zijn vrouw en zijn gezondheid en vooral zijn geheugen. Geen van allen waren hem klaarblijkelijk gegund, en zeven jaar van twilightzone bestaan met angsten en pijn waren het enige wat hij nog kon uitleven voordat zijn lijf uiteindelijk de strijd opgaf, dit tot verdriet, maar heel dubbel ook tot verlossing van een ieder die hem een plekje in zijn/haar hart gaf. Respect voor zijn kinderen en zijn verzorgers, en zijn ex-werknemers die hem gedurende die periode nog hebben begeleid en gesteund, ook als dit uitzichtsloos was.

Kom ik terug op de uitzending van P&W. Wie is Dorenbos met zijn Christelijke kak om dit soort zinloos bestaan onder het mom van God bepaald niet te mogen beëindigen? En eindig ik met een eerdere conclusie, gedaan in een blog over een andere vriend die ons veel te vroeg is ontnomen. De verkeerde mensen gaan altijd te vroeg dood….., waarbij verkeerd uiteraard in de tegengestelde vorm bedoeld is. Ruud…. zoek een plekje aan de bar naast Jan Smit, een herkenbaar oude hippie met een droog soort humor en een heel eigen visie op het leven (ondanks dat hij import Amsterdammer is), pak een rood wijntje en een sigaartje….. we’ll meet again ol’ geezer…. rest in peace!!

Even in vogelvlucht mijn afgelopen weekend. Zaterdag om 11:30 geland op Schiphol na een week Canada (Calgary en Edmonton), dus met 8 uurtjes tijdverschil opgepikt door mijn lief. Normaal zou ik dan na een bak koffie en een broodje thuis een paar uur mijn bed induiken om de tijd een beetje te corrigeren om zo de jetlag te minimaliseren, echter een oom van mijn lief vierde zijn 70-jarige verjaardag met een feest in Bloemendaal. Dus.. niks pitten, maar thuis even een bakkie, douchen, scheren en een verschoninkje aan om om 15:30 weer in de auto te springen richting het feest. Een feest waarop ik en passant ook nog even een hele tak Friese familie van mijn liefje zou ontmoeten, iets wat overigens erg gezellig werd.

Zondag een gat in de dag slapen, om ervoor te zorgen dat we ongeveer 18:45 in Rotterdam zouden zijn bij een club genaamd “Watt” (het vroegere Night Town). Nu zult u denken, wat moeten jullie in een club? Nou, de reden hiervoor was eenvoudig, we hadden kaarten voor de “Never can say goodbye” clubtour van Trijntje Oosterhuis, vernoemd naar haar laatste project waaruit de CD “Never can say goodbye” (de Micheal Jackson tribute) was voortgekomen.

Na een kwartiertje blauwbekken op de Rotterdamse Kruiskade, voor een nog half gesloten rolluik van “Watt”, waren we per ongeluk de eerste gasten in de zaal, en hadden dus een prima zitplaats net achter de mannen van het geluid, met prima zicht op het podium en de dansvloer, die langzaam maar zeker vol liep met Trijntje fans. Opvallend genoeg was de gemiddelde leeftijd precies die ik verwachtte, namelijk tussen de 30 en 50 jaar, de Jackson generatie zullen we maar zeggen. Na een uurtje zaal vullen, ik gok dat er zo’n 600 man binnenwaren, kregen we de opwarmer, ook wel support act genoemd, en wat voor eentje?

Sherry Dyanne, een ietwat schuchter tonend en licht getint zangeresje in een goudkleurig kort glitterjurkje en staande op onmogelijke schoenen, begeleid door een uitstekende gitarist, die het bespelen van de acoustische gitaar meer dan uitstekend snapte. Met deze minimale acoustische maar uitstekende begeleider liet dit meiske me toch een verrassend geluid horen? Niet te geloven wat ze uit haar ranke keeltje kreeg, heerlijke nummers, beetje soul, tikje rauw aan de randjes, maar dik een half uur een prima passend opwarmertje om in de mood te komen voor het hoofdgerecht, Trijntje Oosterhuis zelf.

Trijntje, een vrouw die mij ’s-nacht wakker mag zingen met haar stem, vulde het podium met wat je minimaal nodig hebt om muziek te maken, namelijk een Braziliaanse vriend van haar, en gitaarvirtuoos, Leonardo Amuedo, iemand met minimaal 14 vingers gok ik, en die gitaarspelen wel heel eenvoudig doet lijken aan haar linkerzijde (voor de kijker), en aan de andere kant drie backing vocals, waaronder een Amerikaanse vriend en zanger met een klinkende reputatie als onder andere backing vocal bij Stevie Wonder, aangevuld met twee geweldige vrouwen met een magnifiek geluid en evenzo indrukwekkende looks.

Tja, wat moet ik zeggen over het éérste optreden in haar clubtour? We hebben bijna twee uur ademloos genoten van een prachtig concert, een waardige acoustische tribute aan Michael Jackson, maar vooral een vijftal mensen die muziek maken tot iets magisch hebben gemaakt. Het briljante, drijvende, vertederende, emotionele gitaarspel van “Leo”, de prachtige stem van Trijntje, en de prachtige harmonieën en vocals van drie pro’s uit het vak…. kortom, kippenvel tot de macht 100. Dezelfde prachtige nuances tussen pop en ballads die je ook op de CD kan vinden. Voor een éérste optreden in een reeks kan ik alleen maar zeggen dat dit absoluut niet te merken was. Prima opbouw van het concert, uitstekend licht en geluid, toffe sfeer, of wel, mensen die na ons naar dit “huiskamer” optreden gaan elders in het land kunnen zeker zijn van een voldaan gevoel aan het eind van de avond.

Trijntje, je bent een absolute vakvrouw en muzikale topper, dus complimenten voor je live performance, wat uiteraard ook geldt voor de mensen die hieraan op allerlei manieren hebben bijgedragen. Aan mensen die nog twijfelen of ze wel een “duur” kaartje moeten kopen? Ik zeg…. GEWOON DOEN !! De concertdata staan op de site van Trijntje Oosterhuis en op de site van Sherry Dyanne….