Ron schrijft…

Weer terug uit Kuala Lumpur kan ik alleen maar zeggen dat het land en de mensen in Maleisië me onverminderd blijven verbazen. Tja, zult u zeggen, lekker weer, lekker eten, gastvrije mensen, wat loop je nu te mekkeren? Als ik roep dat ik het over het mysterieuze van het land en haar bewoners heb dan stuur ik u als lezer ongetwijfeld het verkeerde spoor op, dus laat me het uitleggen.

Als zakelijk globetrotter heb ik een groot deel van de wereld en de bijbehorende inwoners mogen bezoeken en zowel zakelijk als sociaal met de mensen mogen interacteren. Je kunt het dan hebben over de oppervlakkigheid waarmee men Amerikanen labelt, de geslotenheid van Japanners, de gastvrijheid van Aziaten in het algemeen, de corruptheid van Nigerianen en andere Afrikaanse mensen…. kortom… voor elk volk is wel een stigma te omschrijven, en veelal kloppen ze ook wel min of meer.

Even terug naar de Maleisiërs en de titel, want in het zaken doen met mensen moet je uitgaan van oprechtheid, vertrouwen en een zekere openheid, en daar valt de gemiddelde Maleisische inwoner in zekere zin op. Een bedrijf heeft over het algemeen een zekere structuur, met een directeur, hieronder managers, en tot slot medewerkers, kortom… zaken die je kunt volgen, opvragen en die ook duidelijk zouden moeten zijn. In Maleisië echter zit klaarblijkelijk iedereen in zaken, en iedereen heeft ook wel een neef die ook in het bedrijf zit. Nu is dat op zich niet zo vreemd, zij het niet dat echt elke bedrijfsvoerder wel een neef in zijn bedrijf heeft, of wel…. het valt bijna op. Bovendien heeft die neef zelf ook weer een bedrijf in een vaak compleet andere branche. De tegenstellingen in met name steden als Kuala Lumpur zijn ook extreem, prachtige gebouwen als de geheel roestvaststaal beplaatte Petronas Twin Towers als symbool van luxe en kapitalisme, met voor de deur een vies straatje met rommel, oude taxies, etensresten op straat, kortom een sloppenwijkbeeld.

Zaken doen in Maleisië vraagt wat inside informatie, want anders word je als gemiddelde Nederlandse zakenman compleet gestoord. Een Aziaat heeft over het algemeen altijd haast, dus een offerte wil hij gisteren hebben. Bovendien is bij een Aziaat alles onderhandelbaar, en is prijs een voor hem nooit vastliggend gegeven. Bovendien is er in het complexe structuurtje van neven, achterneven, bovenneven, bijneven en andere familie en handelsbanden eveneens een grote mate van “ons kent ons”, “ons matst ons”, en wie onder de tafel het meeste aan iets kan verdienen krijgt ook over het algemeen de meeste jobs. Alles vreet ook mee uit dezelfde grote ruif lijkt het…

Vooral het onder de tafel elkaar iets toesteken cultuurje werkt voor Europeanen, die zoiets als “omkopen” vaak zakelijk niet kunnen verantwoorden, bijzonder frustrerend, zeker als de door hard werken verkregen zekerheid dat je in een project kunt meedoen hiermee volledig op losse schroeven kan komen te staan, ondanks dat je in de specificaties met naam en toenaam genoemd wordt.

Dit soort “omkoop” cultuurtjes zijn ook slecht te bestrijden en niemand wordt er echt beter van, behalve dan de regelneven en nichten die ergens in de hele inkoopstructuur hun slagen slaan. In het slechtste geval krijgt de uiteindelijke opdrachtgever zaken die hij nooit heeft besteld, inferieure producten, omdat de verdienste voor de neven tussen inkoop en verkoop worden gemaximaliseerd, en kwaliteit en prijs nu eenmaal niet los van elkaar gezien kunnen worden.

Alhoewel wij af en toe stevig balen van dit “nevencultuurtje” en hierdoor vele maanden werk zien verdampen richting een wazige concurrent die producten gaat leveren die volgens de specificaties helemaal niet kloppen, ben ik blij dat de industriële installatie ook in Azie staan, en een dikke boem ten gevolge van dus net zover van mijn bed is.

De regelmatige lezer van mijn verhaaltjes weet dat ik regelmatig de globe afstruin voor mijn werk, en dat een globale economische crisis hieraan aan alle kanten knabbelt.

Het reisbudget is, heel tegenstrijdig aan de crisis, overigens niet verminderd, echter de perks, de geneugten die aan dit onregelmatige leven vastkleven als positieve zaken, zijn door luchtvaartmaatschappijen als KLM gereduceert tot rechtstreekse beledigingen aan hun clienten, de mensen die de toko nog in de lucht houden.

Nu stond er aankomende week een trip Canada van een week gepland, mede omdat dat land de grootste oliereserve van de wereld heeft, echter dat het nogal lastig is om deze bron aan te boren. Het zwarte goud zit namelijk niet zoals in het midden oosten netjes in een bron onder hoge druk onder de aardkost, maar is vermengd met zand vlak onder het oppervlak (zgn teer/zand), wat de kosten voor winning een bak hoger maakt dan bij onze Arabische vriendjes, waar het nagenoeg gratis de grond uitspuit.

Had ik dus mijn koffertje klaarstaan voor de kou, dikke jas, winterkleding…. helaas, change of plans…. Zondag spring ik wel in een vliegtuig, echter niet naar Canada……. maar naar Kuala Lumpur….

Een tikje langer vliegen dan Canada, en een flink eind warmer en vochtiger, met ruim 35 graden en 97% luchtvochtigheid. Ach ja, korte mouwen inpakken, lange mouwen weer op het hangertje, en op naar de geweldige Maleisische keuken.

Jullie moeten het dus weer een weekje zonder mij doen…. ik zit aan de satêh en de koude Tiger…. wat een kudtbaan heb ik toch

Eindelijk weer eens tijd om wat gedachten aan het digitale papier toe te vertrouwen. De klok is inmiddels weer terug op normale tijd en verdomd, daar heb ik meer last van gehad dan de regelmatige jetlag die ik heb van mijn vele trips naar de USA of Azië.

Het hangt waarschijnlijk ook samen met het weer, de blaadjes die weer van de bomen vallen, de zon die minder gaat schijnen en allerlei andere verschijnselen die gepaard gaan met deze tijd van het jaar.

Daar waar mensen, die het moeten kunnen weten, roepen dat er licht schijnt aan het einde van de tunnel genaamde de economische crisis, en wij als olie en gastoeleverancier eigenlijk tot halverwege dit jaar niet of nauwelijks iets gevoeld hebben ervan, lijkt ook bij ons nu de stilte te vallen. Ondanks dat de beurs weer langzaam opkrabbelt, op een paar banken na de grootste klappen gevallen zijn, lijkt het in de olieindustrie nu uiteindelijk ook raak te zijn.

Shell, onze Nederlands/Engelse trots kondigt aan dat er 5000 man uitgaan, vanwege tegenvallende winst van slechts drie miljard euro. Drie miljard euro winst!!!! OK, dat is 72% minder dan vorig jaar, dus reden om je als Shell zorgen te maken? De vraag naar olie lijkt sterk te dalen en de olieprijs stijgt weer stevig. Ik mocht vanochtend bij een pomp langs de A15 dan ook strak 80 euro aftikken voor een volle tank (54 liter), a raison de 1,48€ per liter.

Belangrijkste domper voor Europese bedrijven die voor een groot deel draaien op export projecten is de debiel hoge prijs van de euro, die al maanden rond de 1,50$ per euro is, waardoor wij 50% duurder zijn geworden dan onze Amerikaanse concurrenten, en dus werk en opdrachten binnenhalen vanuit het land met de onbegrensde mogelijkheden alleen kan als je voor een heel dun belegde boterham wilt werken.

Goed nieuws is toch wel dat ik ondanks de crisis mijn huis nu echt verkocht heb. OK, 30 mille verloren ten opzichte van de taxatiewaarde 18 maanden geleden, maar nog met een gedekt banksaldo aan een nieuwe eigenaar overgedragen. Toch lekker dat je al die dubbele lasten kwijt bent en de zorg voor een leegstaand huis in een andere stad.

Rest me te melden dat het in het Berkelse helemaal goed gaat, ook met onze inmiddels gediplomeerd voor de puppycursus zijnde sjiewaawaa, die inmiddels al het indrukwekkende gewicht van 1800 gram heeft bereikt en nu aan het wisselen is geslagen. En da’s maar goed ook, want die scherpe melktandjes waren als spelen met scheermesjes. Ik had eerlijk gezegd nooit gedacht dat je zo’n groot uitgevallen cavia kunstjes als “zit, lig, turn, blijf” en ander kunstjes kon leren. Maar ik ben stiekum toch een beetje trots op onze “hond” en haar bazinnetje, die vijfde is geworden met alleen maar grote honden als trainbare herders en labradors boven haar. Ook heeft ze een nieuw hondenvriendje sinds afgelopen weekend in de vorm van een chocoladebruine labradorpup bij onze buurmeisjes. Heerlijk zo’n Page toiletpapierpup in pure chocoladekleur en een buurman die dat beest laat op de avond verplicht uitlaat omdat zijn dochters nog te jong zijn hiervoor.

Anyway, ondanks dat een flink deel van Nederland in de herfstcrisis zit, letterlijk en figuurlijk, we gaan gewoon door.

Een opmerkelijk bericht in de krant van vandaag was de aanleiding om weer eens iets te schrijven hier. Zoals u wellicht weet ben ik een fervent bestrijder van de zgn. Groene maffia, de club mensen die onder het motto van milieu uw en mijn bankrekening zo snel mogelijk willen leegtrekken, teneinde hun eigen rekening te spekken of hun bak subsidie veilig te stellen.

Onze regering, onder leiding van een incompetente milieuminister, die te laf is om te roepen dat de prijs voor het kaartje “Al Gore show” van 2000 euro per ambtenaar, weggegooid geld was, gezien de milieuprestaties van de spreker zelf, doet hier uiteraard als het braafste jongetje van de klas aan mee.

In een land met één van de hoogste belastingdrukken ter wereld, een land met als enige een 40% roversbelasting genaamd BPM op auto’s, een land waarin men steeds luider begint te protesteren tegen de graaicultuur van de regenten die hun aars maar al te graag warmen aan het zachte pluche, kwam staatssecretaris de Jager met een plan om de BPM af te bouwen en milieubewuste auto’s goedkoper te maken ten opzichte van de zgn. brandstofslurpers.

De in zwaar weer verkerende autobranche keek uiteraard met argusogen naar wat de staatssecretaris uit zijn hoge hoed ging schudden, en met de cijfers bekend ging de brancheorganisatie RAI eens rekenen. Wat schetste hun verbazing? Hoe schoner en zuiniger de auto qua verbruik en CO₂ emissie, des te duurder hij werd, daar waar de echte yuppenbakken als Ferrari, Porsche en Maybach soms wel tot 90 mille goedkoper werden. Met name de nieuwe superzuinige en schone dieselgeneratie krijgt het met de nieuwe diesel- en CO₂-toeslag zwaar te verduren, en ik zie de diverse mensen uit het auto- en milieuvak al langzaam een vinger richting het voorhoofd bewegen. Gek zijn ze in Den Haag geworden!

In het plan wordt de omstreden 40% BPM volgend jaar gereduceerd naar nog “slechts” 27,5% (let wel dit is nog steeds 8,5% meer dan de al hoge 19% BTW die er daarna nog eens overheen gaat, wat effectief uitkomt op het feit dat 51,7% van de prijs van uw nieuwe auto in 2010 nog steeds naar de staatskas gaat in de vorm van belasting over belasting), maar die BPM verlaging wordt meer dan gecompenseerd met een dieseltoeslag voor alle diesels (of ze nu schoon zijn of niet) en een CO₂-toeslag voor alle auto’s, waar door de in de krant als voorbeeld gebruikte A en B-label auto’s respectievelijk tussen de bijna 1000 en 600 euro duurder worden. Het meest ergerlijke hieraan is dat in een reactie het ministerie, bij monde van een woordvoerder bij hoog en bij laag blijft volhouden dat de berekeningen van de RAI fout zijn en die van het ministerie goed, alhoewel de gegeven rekenvoorbeelden niet worden tegengesproken. Ook weer zo’n domme “ik geef mijn bek maar een duw” ambtenaar dus, die zijn eigen baan loopt te verdedigen.

Het heeft er dus alle schijn van dat onze, steeds brutaler graaiende, regering de nationale melkkoe genaamd auto, en met name het segment wat het leeuwendeel van de bevolking nog net kan betalen en rijden, tot het allerlaatste moment financieel zal uitzuigen als een dorstige vampier, tot de laatste druppel geld eruit is. Want zeg nou eerlijk, hoeveel Ferrari’s rijden er in vergelijking tot bijv. Opel Astra’s, Renault Megane’s en andere momenteel zuinige en schone autootjes. De Ferrari-rijders zijn waarschijnlijk de borrelvriendjes van onze regenten, en “ons naait ons” uiteraard niet, want je weet nooit waar je als uitgescheten kamerlid met een bak wachtgeld nog eens moet bedelen om een baantje toch? En je moet toch op de een af andere manier die 30% salarisverhoging die je jezelf heel rap hebt toebedeeld terwijl je tegen je volk riep “na het zuur komt het zoet”, verantwoorden in het kasboek van Bos.

Ik ga eens bij mijn ziektekostenverzekering informeren of het implanteren van een tweede anus vergoed wordt door hen, want als ik dan toch genaaid moet worden is zo’n extra poepgat wellicht prettig. Al was het maar omdat je op dit moment met één anus ruimte te kort gaat komen voor al die naaiers uit Den Haag die in de rij staan om ook hun maatregeltje er liefst droog en onaangekondigd in te jassen. Het enige risico wat ik hiermee loop is dat ik voor die tweede anus een extra CO₂ aanslag op de mat krijg.

Nederland, het land waar je linksom of rechtsom anaal genomen wordt door lafbekken en draaikonten als Balkenende, Bos en Rouvout, en waar harde werkers die het geld opleveren vakkundig en legaal worden leeggeroofd…. bahhhh! Bukt u maar weer….

Bij hoge uitzondering ga ik mij qua blog wagen op het terrein waar andere bloggers defacto veel beter in zijn, namelijk schrijven over het circus genaamd “Formule 1″.

Was afgelopen week de Hungaroring de scherprechter en equaliser voor een aantal personen, in positieve dan wel negatieve zin, het gevolg van deze race was verstrekkend. Hamilton liet eindelijk zien dat indien je hem de auto geeft die hij nodig heeft dat hij met overmacht een race weer kan winnen. Helaas te laat voor de kampioenstitel, die met een beetje tactisch geschuif van het team van Brawn wel eens in handen van Button kan komen.

Een groter probleem heeft Ferrari erbij gekregen sinds Hongarije, want met Massa voor langere tijd, en mogelijk de rest van het seizoen, uitgeschakeld door een rondvliegend onderdeel afkomstig van de Brawn van zijn landgenoot Rubens Barrichello en de matige prestaties van het team tot dan toe moest er een snel stoeltje gevuld worden.

Logische keuze voor Ferrari zou één van de twee testcoureurs, te weten Luca Badoer of Marc Gené zijn, beiden coureurs van formaat, echter Ferrari liet vandaag via de pers weten dat het een wel heel opmerkelijke coureur in het stoeltje van Massa’s bolide gaat planten. Riepen de Tifosi al de hele week her en der op het internet dat men Michael Schumacher weer moest terughalen? Verdomd, vandaag in de krant de bevestiging dat “Der Schumi” in Valencia het stoeltje van Massa gaat vullen met zijn Duitse aars. De beide testcoureurs weten dus bij deze wat ze werkelijk waard zijn voor Ferrari, wat net als McLaren geen kans meer op de wereldtitel heeft. Wat dat betreft zijn de Red Bull’s nog de enige wagens die Brawn van de titel kunnen afhouden, tenzij Button ontploft of dodelijk verongelukt.

Even voorop gesteld dat ik geen echte Schumacher fan ben, maar zeker zijn bijzondere talenten weet te waarderen, alleen zijn arrogante attitude niet, moest ik zonder erg denken aan Heintje Davids, en Mary Servaes, beter bekend als “De zangeres zonder naam”, en andere met name Amsterdamse volkszangers en zangeressen. Deze Nederlandse volkshelden vertrokken destijd allemaal met een publiek uitgemolken afscheidsfeest en een hoop tam-tam en bombarie van het artiestentoneel om meermaals erna (tja, wellicht waren de centjes op?) weer terug te keren met concerten en optredens.

Schumi hoeft voor het geld zeker niet uit zijn “pensioen” terug te komen, want het vele geld wat hij toen en nog steeds in deze sport (heeft) verdiend of gekregen is ruim voldoende om dit leven en de volgende vijf of zes in exhorbitante luxe te kunnen doorbrengen. Michael heeft namelijk nog steeds een contract met Ferrari, en alhoewel niet meer in de F1 bolide is de rappe Duitser nog steeds het boegbeeld van snelheid, adrenaline en mannenspeeltjes, te weten automobielen voor de (al dan niet vermogende) burger, met name voor de merken Ferrari en Fiat.

Kan hij het nog? O jawel, daarvan ben ik overtuigd, maar ik ben wel benieuwd met welke opdracht Schumi in Valencia en mogelijk erna de baan wordt opgestuurd. Het beste wat Ferrari eruit kan slepen is mogelijk het constructeurskampioenschap, door ervoor te zorgen dat beide rode bolides de laatste zeven races beiden hoog in de top 10 eindigen (er zijn wat dat betreft nog 126 punten te vergeven als ze alle races één en twee worden).

Wat de rest van het veld ervan gaat vinden? Ik denk dat de meeste oud gedienden het wel leuk vinden om weer eens tegen de zevenvoudige Weltmeister aan te mogen knokken, en bovendien eens te zien of de prestaties van de rode wagens nu werkelijk nog achterblijven of dat het toch het talent (of gebrek hieraan) van de rijders is.

Anyway…. Der Schumi ist zurück…. ik ga ervoor zitten denk ik….

Zo dan, nummer twee is klaar, nog ééntje en we zijn er vanaf, de rijbewijshaalcursussen en bijbehorende stress en strijd over wie de auto dan wel niet mag meenemen.

Afgelopen vrijdag was mijn jongste zoon aan de beurt om ten overstaan van een van de -volgens zeggen-  “meest gevreesde” examinatoren uit Spijkenisse zijn driving skills te vertonen. Officieel om 10.10 uur zou hij aan zijn praktijkproef moeten beginnen, echter toen ik om even na tienen op de parkeerplaats van het CBR aankwam was de lesauto al vertrokken en troffen wij de rij-instructeur van rijschool “Tempo”, waar ook onze oudste zijn rijbewijs gehaald had, wachtend alleen aan bij de bar.

Voor ons gevoel nauwelijks 20 minuten later kwam hij met een dikke grijns op zijn gezicht het CBR binnenlopen met de mededeling dat hij geslaagd was. Volgens de examinator met gemiddeld achten en negens voor alle kunstjes die hij op de weg had moeten vertonen, dus een prima automobilist in wording.

Aangezien meneer vandaag om twee uur met zijn vriendinnetje richting Barcelona vliegt voor een vakantie, was het nog even zaak te regelen dat hij vóór die tijd zijn roze creditcard kon ophalen. En dan komt het wonen in een Vinex dorp als Berkel en Rodenrijs toch wel weer goed uit, want voor slecht 23 euri extra kon hij zijn rijbewijs vanochtend na tien uur nog even ophalen, om zichzelf vervolgens naar Schiphol te rijden in de cabrio van mijn lief.

Op de achtergrond voor ons, wordt er tussen de broers al onderhandeld over de Suzuki Baleno die pappa in al zijn goedheid destijds voor de kids had aangeschaft, want met één auto en twee chauffeurs en de nog steeds niet geleverde bij een BP actie gewonnen Ford Ka van de oudste komt er een moment waarop een wonderbaarlijke autovermenigvuldiging noodzakelijk zou kunnen zijn teneinde beide heren het vervoer te bieden waarop ze allebei nu claimen “recht” te hebben.

Een ander fenomeen wat zich zelfs nu hij het roze kaartje heeft blijft openbaren is het het sleutel- en knutselgedrag van onze jongste, want ook zijn scooter is vele malen uit en in elkaar gehaald (om maar even niet over het opvoeren ervan te klagen). Rijdt de oudste al een jaar probleemloos (althans ik hoor hem nooit klagen over mankementen) rond in die trouw werkende 14 jaar oude Baleno, afgelopen zaterdagmiddag was mijn kakelverse Qashqai even van plek geruild en stond de rode bolide voor de garagedeur. Motorkap open en plots stond de jongste met de hele grille in zijn handen in de tuin met het verzoek of ik hem even wilde helpen.

Het probleem was een af en toe niet werkende toeter (losse “AMP” stekkertjes), maar of ik even wilde helpen met zoeken waar de toeter precies zat. OK, deze reparatie was wellicht niet echt noodzakelijk, maar ik voorzie dat er nog wel meer aan dat oude beestje gesleuteld zal gaan worden door onze jongste “grease monkey”.

Het is maar goed dat hij zijn vliegbrevet (nog) niet heeft gehaald, anders had er een volledig gedemonteerde F16 voor de deur gestaan en een zoon die met een stuk vleugel in de tuin vraagt of ik hem even kan helpen.

Jasper, gefeliciteerd met je rijbewijs en veel veilige kilometers toegewenst.

Voordat jullie over me heenvallen en roepen dat ik wel erg van mijn tijdspad af ben…. Het gaat dus niet over dat feest met teveel champoepel, oliebollen, appelflappen en koppijn de volgende ochtend, maar letterlijk over oude en nieuwe dingen.

Afgelopen donderdag heb ik na net geen vijf jaar probleemloze trouwe dienst afscheid genomen van mijn Volvo S40. Een van de meest fijne en prettige leaseauto’s waarin ik gedurende mijn al 18-jarige carriëre bij een firma in het midden van het land, mocht rondstuiven over ’s-Heren wegennet. Zoals aan alles kwam er aan het al met een jaar verlengde contract voor deze zwarte 5-pitter 2.4 liter bolide uiteindelijk een einde, en met 102.697 kilometers en een beetje meters op de teller heb ik haar fris gewassen en uitgezogen achtergelaten op de parkeerplaats van mijn werkgever.

Het nieuwe monster wat hiervoor in de plaats moest komen woonde slechts 25 meter van deze parkeerplaats af bij de daar gevestigde Nissan/Renaultdealer. En nee, lieve lezers… het is uiteraard geen Renault no no no geworden, maar natuurlijk zo’n betrouwbare en rijk uitgeruste Nissan. Met een groot gezin met aanhang hebben we gekozen voor een van de verkoophits van dit merk, namelijk de QashQai, en dan de verlengde +2 versie. Deze stoere maar toch elegante cross-over, zoals dat heet, in de enige mooie kleur, namelijk zwart komt mijn ouderdom ook een beetje tegemoet, want met een heerlijk hoge instap en een pientere CVT automaat kan ik hierin de 50 grens wel zonder lichamelijke inspanning van de linkervoet doorkomen.

Ook schreef ik een aantal berichten over de komst van een nieuw gezinslid in de vorm van een sjiewaawaa? Nou, afgelopen zondag was het zover en mocht ik voor dat kleine keffertje vroeg mijn bedje uit. We hadden met de fokkers tussen twaalf en één uur afgesproken, maar aangezien zij tegen Valkenburg aan wonen, is dat een hele onderneming van ruim 225 km enkele reis. Uiteraard een mooie gelegenheid om de hierboven genoemde nieuwe bolide eens de eerste 500 km op de teller te geven, en te kijken of de terugrit met “hond” en gezin vlekvrij kon worden afgelegd.

Het echtpaar van “Diente de Plata” zoals de fokkerij genaamd is, en volgens ons een paar schatten van mensen, namen met enige moeite afscheid van Diente de plata la Inka, zoals het inmiddels bijna 1100 gram wegende crème-witte teefje origineel heet volgens haar indrukwekkende stamboom. Bij ons thuis zal ze overigens onder de naam Bailey bekend worden, ook bij onze drie katten. De oudste twee katten hadden zoiets van…oeps, wat is dat nu, vanaf een veilige hoogte bekijkend wat de kleine stuiterbak allemaal aan het keffen en grommen was tegen ze. De jongste kat, eentje die wel van spelen houdt had diezelfde middag al even wedstrijdje gerend door de tuin en de kleine hond alvast even voorzichtig laten voelen hoe een kattenpoot met ingetrokken nagels voelt op je neus.

Het laatste oude waar ik mogelijk snel afscheid van kan nemen is ons adres in Spikecity, want alhoewel tegen een bodemprijs, lijkt het erop dat ik de koper die ik zocht heb gevonden. Een en ander is in gang gezet, en tenzij de koper zijn zaken niet geregeld krijgt is de stek waar ik 17 jaar gewoond heb en waar één van mijn kids geboren is binnenkort ook verleden tijd.

Zo zie je maar, toch een beetje oud en nieuw….

O, jee, zult u denken. Waar wil hij heen met deze titel? Nou, laat ik zeggen dat ik in een balorige bui ben, zittend op het terras onder de veranda, waar de ventilator op de hoogste stand niet kan voorkomen dat het rugwater kabbelend richting bilspeet loopt, dus mag ik even?

Had ik het een paar verhaaltjes terug al over het te pas en onpas gebruik van een ander K-woord, wat dat betreft wordt het woord kut eigenlijk ook voor alles en niks gebruikt, en vaak ligt de complete tegenstelling in betekenis slechts in de nuance van de zin.

Spreken we over “die meid heeft een fantastisch lekkere kut” , als bargoens voor het klaarblijkelijk “lekkere”  vagijn van deze deerne, tegelijkertijd spreken we over “die griet is een ontzettend kutwijf”, wat garant staat voor een vrouw die waarschijnlijk bij de uitspreker dezes een niet al te prettige indruk heeft achtergelaten.

Het is eigenlijk frappant om te zien dat de term kut, die volgens mij officieel verwijst naar het vrouwelijk geslachtsdeel in zoveel negatieve woordcombinaties is terug te vinden. Denk aan “kutweer, kutjong, kutleven, kut-Marokkaan, kutzooi…. of kut met peren (of kers in deze illustratie)”  en meer combinaties waarbij de relevantie tot het origineel over het algemeen prettige voorwerp mij totaal vreemd is. Ok, een jong komt meestal uit een kut, en een Marokkaanse vrouw zal onder haar boerka ongetwijfeld ook een kut hebben, maar de samenstelling verliest elke vorm van relatie met de oorspronkelijke kut. Op de radio hoor je regelmatig de soundbite van Lucille Werner met haar “Daar heb je dat kutpaard weer….”, iets wat waarschijnlijk slaat op de schimmel van Sinterklaas? Terwijl dat paard volgens mij een ruin is…. dus niente kut zullen we maar zeggen.

Uit persoonlijke ervaringen hiermee kan ik u zeggen dat de smaak van een goed onderhouden en fris gedouchte kut helemaal niet onplezant hoeft te zijn, terwijl de term kutsmaak eigenlijk alleen maar voor het tegenovergestelde wordt gebruikt. Ik raak dan ook in verwarring als ik iemand hoor roepen “het leven is kut”, want ik denk dan bij mezelf, bedoelt hij nu dat het leven lekker is of niet? Om over de term “kuttenkop” of “kutgezicht” nog maar helemaal niet in discussie te gaan, want hoe dat eruit zou moeten zien is mij een raadsel. Wellicht als het plaatje wat ik vond op internet?

Ga je eens speuren naar de oorsprong van het woord kut, dan zou je kunnen veronderstellen dat het afkomt van het engelse woord “cut”, wat zoveel als snede betekent, en een veel geroepen kreet is bij regisseurs van films als hij aan het einde van een scene de camera’s wil laten stoppen (een snit/knip in de film). Dat door je oogharen heen omgeslagen naar het pretplekje van de vrouw, wat technisch gesproken ook een soort snede is, lijkt me voor nu een afdoende verklaring, waarmee ik wel uit de voeten kan. Een veelgebruikt excuus is dat k.u.t. de afkorting is van “kunt u tekenen?” of “ken uw taal”, waarbij ik dan direct roep je bedoelt “knip uw teennagels”.

Voor een alledaags veel gebruikt woord blijft er toch een beetje de “Oeps wat zeg ik nu…” zweem over het woord kut hangen, want waren wij afgelopen week op een verjaardag namen aan het verzinnen van ons toekomstig nieuwe gezinslid, de sjiewaawaa van onze dochter, ik liet zonder erg uit mijn mond vallen: “we noemen hem gewoon kuthond”, niet wetende dat het bijna 4-jarige neefje achter een begonia het gesprek letterlijk stond te absorberen. Na het horen van de term “kuthond” sprong hij achter de begonia vandaan en riep vol overtuiging, en met een grijns van oor tot oor: “Ohhhh…… dat mag je niet zeggen, kuthond…grinnik, grinnik, grinnik”.

Ome Ron had het gedaan, en ik probeerde me er met het schaamrood enigszins op de kaken nog uit te kletsen door te zeggen dat ik “kunsthond” bedoelde, maar ja, erg overtuigd daarvan was hij ook niet. Anyway, na een hoop gegrinnik vloog hij weer naar het volgende spelletje toe, want energie heeft dat menneke in overvloed.

Aangezien het woord kut voor mij absoluut iets abstract positiefs betekent sluit ik dit verhaal af door u een ontzettend fijne kutweek toe te wensen. Ik weet zeker dat ik hiermee in Google weer hoog scoor, als een veel gezocht zoekwoord.

Ik hoor u denken…. waar wil hij heen met die titel? Ik kan u direct geruststellen dat het in dit verhaal niet gaat om de in het schrompelige zakje hangende noten van de schrijver dezes, maar om iets heel anders. Namelijk tennis, en meer specifiek vrouwentennis.

De trouwe lezer weet dat ik vaak op weg naar huis naar een praatprogramma op 3FM luister, mede omdat de informatie daar licht en luchtig te verteren is, waardoor je je ondanks het ontspannende effect kan blijven concentreren op de randdebielen die meer dan eens ’s-Rotterdams wegen onveilig maken, totdat ik gisteren een onderwerp over damestennis voor mijn kiezen kreeg, tering Jantje zeg…..

Goed, terug naar vrouwentennis. Wat is het eerste wat u te binnen schiet als ik namen roep als: Seles, Sherapova, Safina en Larcher de Brito? OK, heren, even de hormonen terug in het hok, want ik hoor u denken, nou…. dat zijn stuk voor stuk lekkere dames in ditto tennispakjes. OK, uw punt is gemaakt, en ik moet toegeven dat de aanblik van de huidige tennisdames het tennis als beeldsport op TV een stuk leuker maakt dan voorheen, waarbij sommige tennisters van vroeger eigenlijk eerder op mannen leken, inclusief snor en zwart behaarde benen.

Maar…. er zijn meer overeenkomsten bij de dames die ik zojuist noemde. Iemand? Correct, ze komen allemaal uit de stal van de Nick Bollettieri Tennis Academy. Prima gevonden op Google, want inderdaad heeft deze tennisgoeroe alle dames getraind. Maar dan nog zijn er minder logische overeenkomsten tussen deze dames, en dat is de geluidsproductie tijdens het slaan van de bal.

Monica Seles was zo’n beetje de eerste die elke klap van een bal begeleidde met een hevige kreun, alsof ze elke klap een schop in haar maag kreeg. Deze kreunen leidde toen zij in de top speelde al tot heftige discussies, want bij een op en top “English game” waarbij etiquette hoog in het vaandel staat, en de umpire meermaals tijdens een wedstrijd het beroemde “Quiet please!!!” roept is het kreunen van een tennister eigenlijk iets wat haaks op dit alles staat.

Met de opkomst van Sherapova en Safina, ook beiden pupillen van Nick Bollettieri, werd ook de kreun luider en hoger, en ging langzaam richting een gil. De discussie over deze in sommige ogen irritante vorm van audioproductie heeft het echter een tijd niet gehaald boven de spanning van de wedstrijden, totdat we Michelle Larcher de Brito erbij kregen.

Ik sprak laatst een collega van me, die fanatiek amateurtennis speelt, en had het met hem over dat gekreun en gejank. Hij vertelde dat indien je heel hard serveert je onbewust met wat geluid de lucht uit je longen perst, en dat dat op een kreun lijkt, maar dat het effectief heel veel energie kost als je hier heel expliciet een audioconcert van probeert te maken.

Met de opkomst van de hierboven genoemde Portugese tennister is de irritatiegrens weer bereikt, bij zowel de toeschouwer als ook de tegenstanders, want wat deze schone dame elke slag uit haar strot weet te persen is ongelofelijk, en lijkt nog het meeste op een afgestoken gillende keukenmeid op oud en nieuw. Een ex-tennister en nu presentator van Sport 1 vertelde dat men sinds Seles met een decibelmeter de geluidsproductie van de dames vastlegt, en dat Seles met een score van bijna 90 dB toen al erg luid was. Inmiddels heeft Sherapova deze trieste score al verhoogd tot een griezelige 110 dB, en alhoewel nog niet officieel gemeten schat men Larcher de Brito in op rond de 120 dB. Om u een idee te geven, 130 dB is de pijngrens en een startende Boeing 747 produceert rond de 120 dB…., en elke 3 dB is, vanwege het logaritmische karakter van deze meetwaarde, voor uw hersenen een verdubbeling van het volume, het is maar dat u het weet.

De korte “Seleskreun” is door haar opgerekt tot gillen op de top van je stem voor meer dan een seconde, waardoor je tegenstandster zowel haar slag niet hoor (een audiomerker voor een tennisser) maar zelfs tijdens haar eigen slag niet hoort dat ze de bal terugslaat en hoe, omdat Michelle nog niet klaar is met haar slaggil. Ter illustratie hieronder een YouTube registratie van een paar van haar klappen tijdens de partij.

AUDIO ALERT!!!

Je vraagt je af wat de bedoeling van dit hysterische gegil kan zijn, anders dan bewust de tegenstander met niet tenniskwaliteiten intimideren en irriteren. Wat mij betreft, als absolute niet tennisfan, zou dit dan ook diskwalificatie moeten opleveren, want het voegt niets toe aan de edele kunst van het tennis.

Ik zou eigenlijk voor de lol wel eens een potje tennis tussen Sherapova en Larcher de Brito willen zien en horen, hele tribunes vol met mensen die gehoorbeschermers dragen, en waarschijnlijk de mannen van Dad’s Army die de schuilkelders induiken omdat er een luchtalarm op Wimbledon afgaat.

Ik vraag me ook af hoe echt ze gilt en of ze dat in bed tijdens een heftige bonkpartij ook doet, want dan heb je als buren ook geen leven met zo’n jankende ballenmepster naast je.

Wellicht een wat ongewone titel voor mij, maar gaandeweg het verhaal zal het duidelijk worden waarom. Gisteren was voor de gewone mens een gewone dag, lekker weer, een rustig voorthobbelende crisis, kortom niks om je al te druk over te maken. Dus na het werk heerlijk relaxen in de tuin, wijntje erbij, lekker buiten eten, laten we maar zeggen dat het leven goed is.

Onwetend van hetgeen er op de rest van deze planeet zich heeft afgespeeld, kijk ik tegen het einde van de avond even de diverse nieuwssites na, laptop op de tuintafel, klikkend door het nieuws. Na nog geen vijf minuten echter lijkt het erop dat deze zorgeloze dag toch een verdrietig staartje heeft, want tussen de nieuwsitems door lees ik dat Farrah Fawcett is overleden. Met slechts 62 jaar oud heeft darmkanker haar leven kortgesloten. Verdomme denk ik, waarom nou net zij, een gedachte die ik ook had toen de mooie “redhead” Sylvia Millecam door deze ziekte uit het leven werd gerukt, even oud als ik.

De engel Farrah is niet meer. Ten tijde dat ik nog een puisterige puber was, waren Charley’s Angels, met Farrah als één van die bloedmooie sensuele engelen, de aanleiding voor vele jongens om één van deze fraaie dames als poster boven het bed te hangen. Geloof me als ik schrijf dat de 2-D versies van de Angels hangend boven vele jongensbedden, een veelheid aan rondvliegend sperma te verduren hebben gehad, en mening jongeman er bij deze afbeeldingen achter kwam dat de pielemoos ook nog andere doeleinden had als alleen maar een plasje plegen. Farrah Fawcett, de virtuele, onbereikbare natte droom van mijn generatie, is niet meer onder ons.

Maar de dag had nog een verrassing op het eind, want rond middernacht meldde de diverse nieuwssites dat de “koning van de pop” met spoed naar het UCLA ziekenhuis was vervoerd, zonder hartslag en dat men verwoed aan het reanimeren was geslagen, echter zonder succes. Rond 1.45 onze tijd werd bevestigd door de lijkschouwer aan CNN dat Michael Jackson om 2:26PM (LA tijd) overleden was. Ondertussen horde fans en pers rond het ziekenhuis in afwachting van nieuws rond hem.

Michael Jackson, “the King of Pop”, jongste telg uit een grote Afro-Amerikaanse muzikale familie maakte op 5-jarige leeftijd zijn debuut met zijn broers, in de Jackson Five. Een lief adorabel klein zwart dansend negerpikkie, samen met zijn grote broers scoorde hij hit na hit in de toenmalige hitparades. De baard nog niet in de keel hebbend zong hij hoog de sterren van de hemel, en zijn ster was rijzende zonder dat hij dat op dat moment zelf nog wist denk ik. Toen hij later solo ging klom zijn ster eigenlijk alleen maar hoger aan het firmament, en de absolute piek in zijn briljante muzikale carriere is volgens velen het album “Thriller”, waarna het op muzikaal gebied plotseling stil werd rond Michael.

Opvallend aan Michael waren in eerste instantie zijn fysieke veranderingen, want was hij bij aanvang een donkere negroide kerel, langzamerhand werd de mopsneus vervangen door een achteraf falikant mislukte puntneus, werd zijn huid bijna blank, zijn kroeshaar vervangen door lang, sluik zwart haar, en vertoonde hij allerlei tekenen alsof hij allergisch voor alles was. Het meest geschoten plaatje van Michael Jackson als volwassene is dat van een mager mannetje met lang zwart haar, zwarte kleding, donkere Rayban aviator op en een mondkapje voor. Hij schuwde de wereld, terwijl de wereld eigenlijk nog lang niet klaar was met het fenomeen Jackson en nog veel meer moois van hem wilde horen en zien, tevergeefs leek het.

Michael Jackson heeft eigenlijk nooit echt kind kunnen zijn, vanaf 5 jaar professioneel op de planken, gedreven door zijn vader Joe met name, waardoor hij volgens mij toen hij volwassen en vermogend was alsnog de rol van kind heeft opgepakt. Zijn huis stond gebouwd in een compleet pretpark genaamd “Neverland”, een naam die achteraf wellicht een diepgaande betekenis kan hebben, en hij ging graag met kleine jongetjes om, die bij hem logeren mochten, en wat heeft geleid tot een aantal seksuele misbruik rechtzaken tegen hem. Of daar enige vorm van waarheid achter schuil is gegaan zal en wil ik niet weten, anders dan dat het typische gehypte Amerikaanse showcase rechtzaken waren, gelijk die van O.J. Simpson, waarbij ik het vermoeden heb dat de ouders van die jongetjes mogelijk het geld van Michael interessanter vonden dan de waarheid. Michael leek de wereld niet meer te begrijpen en de wereld Michael al helemaal niet meer.

Maar goed, een gewone, zorgeloze warme zomerdag heeft toch voor mij een emotioneel zwart randje, want engel Farrah en koning Michael, nemen beiden een flink stuk van mijn onbezorgde jeugd in hun graf mee.

Verdomd, ik word echt oud…. mogen ze in vrede rusten, eindelijk uit de schijnwerpers…