Ron schrijft…

Zoals ik eerder schreef is mijn oudste zoon voor zijn afstudeerstage vijf maanden in Gyor, Hongarije, en ondanks mijn vaderlijke zorgen die ik in dat stuk uitte zijn de berichten die ik via mail en Skype te horen krijg die van een standaard student die het reuze naar zijn zin heeft, en alle standaard studentikoze zaken bij de hand heeft, te weten, internet, vrouwen en drank. Kortom, behalve het oplopen van een SOA of een vette lever heb ik me dus klaarblijkelijk zorgen gemaakt om niets en is hij in essentie een volwassen kerel die zijn eigen broek kan ophouden en naar ik begreep ook kan wassen en strijken. (Hier klinkt een halleluja vanaf de bank van de grootste hater van strijken en wassen, namelijk mijn lief).

Afgelopen (lange) weekend besloot onze jongste telg maar eens op visite te gaan bij zijn grote broer, dus omdat het via Eindhoven goedkoop vliegen was, naar Boedapest gevlogen, en van daar met trein, bus en metro richting Gyor waar hij door grote broer werd opgepikt.

Nu had ik altijd al het idee dat onze oudste in zijn reisverslag op internet niet het achterste van zijn tong liet lezen, zeker omdat hij weet dat opa, oma en zijn moeder en vrienden ook meelezen, en hij vooral opa en oma niet onnodig wil belasten met al die wilde studentenverhalen, die ik via via toch wel gedeeltelijk te horen krijg. Ik had dan ook niet anders verwacht dan dat de gebroeders in die vijf dagen samen in Gyor wel de nodige studentikoze zaken zouden gaan doen, waaronder stappen, drinken en optioneel vrouwen.

Ik keek dus ook niet echt op dat vanmiddag toen ik thuis kwam onze jongste na een lange trip, met drie uur vertraging op de terugvlucht, een beetje brak op de bank lag te doezelen. Mijn lief had hem in Eindhoven opgepikt (lang leve luchthavens a la Rotterdam en Eindhoven, waar je 10 minuten na het landen in de auto kan zitten), en eenmaal thuis had hij de overgebleven berg nassi nog even naar binnen gewerkt. Op vragen hoe het was werd een beetje lauwtjes gereageerd, hij was zichtbaar moe, en waarschijnlijk fietste er ook nog de nodige alcohol rond in zijn bloed van vijf dagen stappen met zijn grote broer, Poolse shots, bier en vrouwelijke aanhang, die hem in twee dagen alles hebben laten proeven wat ze aan zijn grote broer in twee maanden hebben gevoerd.

Anyway, na het eten (een muggenbeetje vergeleken met zijn standaard laadvermogen) heeft hij nog een biertje gepakt en lag vervolgens om 8 uur volgens mij al op bed. Morgen moet hij weer scherp zijn voor een sollicitatiegesprek bij een nieuw leer/werkbedrijf, maar aardig genoeg belde zijn oude leerbedrijf (de grote baas zelf) hem vandaag net na het eten op of hij alsjeblieft toch bij hem wilde blijven werken.

Het is goed om te weten dat je opties hebt, daar dat je onderhandelingspositie alleen maar sterker maakt. En onderhandelen kan hij wel, want hij is uitgerust met een stevige dosis “boeren slimheid” zoals wij dat noemen.

Toch wel lief om te lezen in het laatste reisverslag van de oudste dat hij ons na het bezoek van zijn broertje eigenlijk toch best wel mist, en dat is uiteraard wederzijds. Ik prijs me dan ook nog veel gelukkiger dat die twee als echte broers elkaar ook missen, want dat is met vele broers en zussen heel anders. Nog vijf weken en dan is iedereen weer op het nest. Einde grote Hongarije avontuur voor hem, nog even afstuderen als bachelor of science, en voorbereiden op een master studie in Wageningen (of all places)…. hij lijkt de smaak van uitwonende student te pakken te hebben.

Tja, je ligt met een knallende koppijn in je nest, dus heb je alle tijd van de wereld om het nieuws op TV eens uitgebreid te analyseren, want je hebt toch niets beters te doen.

Vandaag uiteraard nog steeds het hangende bankroet van de Grieken, die maar niet willen snappen dat je als je niet werkt, je ook geen recht hebt op de geldelijke voordelen van die activiteiten. Te gek voor woorden dat ambtenaren in het mooie Griekenland, en dat zijn er nogal wat, allemaal rond de Balkenende norm verdienen en al met 53 jaar mogen genieten van hun “welverdiende” pensioen, net als de rest van de ca. 10 miljoen Grieken overigens, daar waar wij praten over 67 jaar. Van lui in de zon zitten en een beetje Gyros en Tzatsiki verkopen ga je dat land niet overeind houden, en als de Griekse president dan (gedwongen door zijn verplichtingen aan de Eurozone) harde bezuinigingsmaatregelen aankondigt, dat steken een zootje Griekse hooligan pukkelpubers even een paar banken in de fik, met drie trieste doden tot gevolg. Gaat het goed komen met die Grieken… ik heb er serieus een hard hoofd in, wetende dat ook Spanje, Portugal en Italië er alles behalve goed voor staan in hun huishoudboekjes.

Even terug naar de titel, namelijk mijn gevoel dat de nieuwslezers, ten eerste heel slecht luisteren, en vervolgens dat wat ze denken gehoord te hebben ook nog eens trachten in Tokkie taal te verwoorden, al was het maar omdat dat klaarblijkelijk dus de doelgroep van met name RTL7 lijkt te zijn geworden, gezien het taalgebruik en de woordkeuzes (alhoewel ze pretentieus het beursnieuws verslaan en de rijken der aarde accomoderen in hun eigen TV programma’s, denkende aan Business Class).

Hoe kom ik hierop? Simpel! Vanochtend om 11 uur presenteerde de Onderzoeksraad voor Veiligheid (OVV) onder leiding van mr. Pieter van Vollenhoven het eindrapport van de vliegramp met het toestel van Turkish Airlines, vlucht TK1951, een 737-800 van Boeing, die vlak voor de polderbaan uit de lucht, in een weiland viel, met 9 doden van de 135 mensen aan boord tot gevolg.

In uiterst zorgvuldige bewoordingen omschreef van Vollenhoven tot in detail en per seconde bijna wat de analyse van alle gegevens had opgeleverd, en concludeerde als voorzetje naar de eindconclusies dat dit ongeval een samenloop van omstandigheden als oorzaak had. Kreten als linker radiohoogtemeter, automatische piloten, auto-throttle, stickshaker, overtrekken, glijpad, ILS… kortom, alle details werden keurig en correct opgesomd, en op die manier creëert het rapport een nauwkeurige weergave van de fatale afloop van deze vlucht.

RTL7, die deze rapportage live uitzond vond het halverwege kennelijk nodig om een van haar nieuwsblaters even een Tokkie samenvatting te laten geven, hierbij grof de uitzending, waarin van Vollenhoven zojuist aan conclusies begon afkappend. In de opsomming die de nieuwslezer klaarblijkelijk uit zijn hoofd zelf even had verzonnen werden er feiten genoemd die niet in het rapport stonden, werd de auto-piloot even domweg de piloot genoemd, en werden er conclusies gekoppeld aan verdraaide termen en feiten. Zelfs de term stickshaker (een systeem wat de stuurkolommen van beide piloten laat trillen als het vliegtuig bijna op zijn minimale vliegsnelheid komt, om te waarschuwen dat indien de snelheid nog lager wordt het vliegtuig zal overtrekken) wist hij te verhaspelen tot iets wat een Tokkie mogelijk zou begrijpen, want er kwam de term schudden in voor.

Kortom een trieste, onjuiste en bovendien geheel onnodige weergave van iets wat als origineel uiterst zorgvuldig en in voor iedereen (ook de Tokkies) begrijpelijk en goed gearticuleerd Nederlands door van Vollenhoven was verteld.

Gelukkig was de NOS op Nederland 1 wel zo intelligent om deze uitzending in zijn geheel, en zonder Tokkiesamenvatting, uit te zenden, dus na wat ergernis over deze RTL7 nieuwsblater snel over naar onze staatszender om toch de conclusies te mogen horen. Tijdens de vragen na afloop, waarbij zowel een verslaggever van de NOS als een van RTL werden meegenomen in de uitzending, trachtte beide journalisten toch het woord “schuld” nog even uit de mond van van Vollenhoven te ontlokken, want ondanks alle terechte conclusies die de OVV had getrokken werd dit woord letterlijk vermeden. Een noodlottige samenloop van omstandigheden, zoals het veelvuldig falen van die beruchte linker radiohoogtemeter, cockpitbemanningen die dit niet de moeite vonden om te melden, hierdoor Boeing niet alert genoeg krijgende om het een hogere prioriteit te geven, het te laat klaar zijn met de landingschecklist van de kist, het door het verkort indraaien naar baan 18R (de polderbaan) boven het glijpad uitkomen in plaats van het standaard eronder, waardoor het in stationair stand vallen van de motoren werd gemaskeerd, het door de vluchtleiding vergeten aan te geven dat ze door die verkorte indraai, eerder hadden moeten dalen, hierdoor te hoog uitkomende, het niet zien van de term RETARD op beide consoles door de vliegers, een kreet die normaal pas vanaf 27 voet boven de baan hoort te verschijnen, het in eerste instantie correct reageren van de eerste officier, een ex vlieger van de Turkse luchtmacht, tijdens zijn zeventiende begeleide (trainings)vlucht op de 737-800 overigens, op de stickshaker, namelijk vol gas geven, gevolgd door een overname door de gezagvoerder tijdens die correctie, waardoor de motoren weer op stationair gingen en pas 7 seconden later de gezagvoerder ook weer gas gaf, helaas al veel te laag boven de grond, met een crash tot gevolg, en een herstelactie die hij 13 jaar geleden tijdens zijn 737 typekeuring voor het laatst had moeten oefenen.

Wie is hier nu echt schuldig aan? Als je achteraf de acties eens de revue laat passeren dan speelt het aloude spelletje: “Als…. dan” vanzelf op.

- Als cockpitbemanningen de veelvuldig voorkomende storing altijd hadden gemeld, dan had Boeing het waarschijnlijk veel serieuzer aangepakt en het al opgelost, wat tot op de dag van vandaag niet is gebeurd.
- Als de vluchtleiding niet had verzuimd om de daling aan te kondigen, of voor de normale 8 mijls oplijning had gekozen, dan had de bemanning de verkeerde ingreep van de auto-throttle wellicht wel gemerkt.
- Als de gezagvoerder tijdens de correcte herstelactie van zijn eerste officier niet had overgenomen, dan had de vlucht, wellicht met zweet in de bilnaad, gewoon geland.
- Als Boeing, die zo’n beetje alles dubbel uitvoert in de cockpit echt goed een vliegtuig had ontworpen, dan had de auto-throttle altijd op 1 uit 2 basis op beide radiohoogtemeters moeten werken, en niet op slechts één van de twee. Redundantie inbouwen heet dat in de industrie.
- Als de beide piloten de kreet RETARD hadden gezien en de snel teruglopende snelheid, dan hadden ze handmatig kunnen ingrijpen.

Als, als, als… uit de conclusies van het rapport blijkt het echte technische euvel, die defecte radiohoogtemeter, veelvuldig op te treden, en totaan de ramp altijd door de bemanningen te zijn opgelost, waarbij niet wordt vermeld in hoeveel gevallen het wellicht ook een dubbeltje op zijn kant was. Hieruit zou je kunnen concluderen dat de ketting van mogelijk fatale omstandigheden wellicht altijd is doorbroken door tijdig ingrijpen, en het dubbeltje tot nu toe altijd naar de goede kant was gevallen. Samenloop van omstandigheden, een snelle opeenvolging van oorzaken en gevolgen, die na wellicht vele malen kantje boord, nu uiteindelijk fataal werden voor een aantal mensen. Mensen die fouten maken, techniek die faalt, vele vliegers die door hun routine verzuimen de vliegtuigbouwer scherp te houden met vervelend papierwerk, kortom… tel maar op.

Het waarom van handelen van beide piloten, die beiden de ramp niet overleefden, blijft speculatief en dient naar mijn mening dan ook uit de conclusies gehouden te worden, en ook uit de rechtzaal, waar diverse nabestaanden van slachtoffers hun recht op schadevergoeding nog gaan halen. Doden kunnen behalve forensisch helaas hun beweegredenen van handelen niet meer herhalen.

Wat mij wel stoort is dat de media dit uiterst zorgvuldige rapport onder het motto van snel en popie-jopie nieuwsvergaring wist te verkrachten, en dat deze verkrachting dus vervolgens weer door velen in onze samenleving voor de waarheid zal gaan verderleven, want nieuwslezers vertellen toch altijd de waarheid?

Jammer, gemiste kans voor een commeriële nieuwszender die zichzelf als uiterst serieus wenst te profileren, en dat vaak gelukkig ook wel is. Dit was een glijpartij van ongekende knulligheid echter.

Even voorop gesteld dat ik geen McAfee hater ben, zelfs jarenlang zakelijk en privé trouwe klant ben, en dat mensen af en toe fouten maken. Maar eerlijk is braaf, die van 21 april 2010 was er wel eentje van wereldklasse. Je levert razendsnel als grote Antivirusmaker een update om een zoveelste virus wat zich richt op de onnoemelijk vele beveiligingsgaten in Windows XP SP3 te dichten, en haastige spoed bleek in dit geval niet goed. Hun over het algemeen zeer goed detecterende scanner zag een van de systeembestanden van Windows XP SP3 aan voor een met een exploit besmette versie en afhankelijk van welke versie McAfee en de instellingen werd dit bestand of wel gereduceerd tot 0 bytes, danwel gewist of verplaatst naar McAfee’s Quarantine map op de C-schijf.

Goede raad is duur, want het bestand svchost.exe is redelijk cruciaal binnen een werkende Windows installatie en zorgt voor tientallen basisfuncties binnen het besturingssysteem. Ergo, het door McAfee onterecht als besmet aangemerkte danwel gewiste bestand maakte dat bij (volgens McAfee zelf) ongeveer 1% van de McAfee gebruikers dat Windows niet meer doorstartte of na opstarten totaal onbruikbaar was, simpelweg omdat het niet meer werkende svchost.exe de kerntaken in Windows niet meer kon activeren.

Volgens de buzz op internet waren het alleen XP SP3 machines die het slachtoffer waren, en ondanks dat McAfee de foute update al na enkele uren had verwijderd van haar servers en het en publiek een beetje aan het downplayen was (het viel eigenlijk nogal mee), was een van mijn collega’s de pineut, die ondanks de vele fixes op het net gisteren zijn PC maar opnieuw heeft geïnstalleerd, omdat de fixes niet werkten. Zelf had ik zoiets van, Ok, kut voor XP SP3 gebruikers, blij dat ik Windows 7 draai op de meeste van mijn computers. Totdat vanavond mijn broertje me belde dat zijn “server”, een nettop machientje zonder DVD speler, en draaiende op Windows XP SP3 niet meer wilde werken en dat de fix die hij op de zaak van de ICT boyz had meegekregen niet werkte, en of ik nog iets wist om die PC weer levend te krijgen. Wat was ik blij dat ik de meeste fixes toch even had doorgelezen, want alhoewel het eenvoudig lijkt, blijkt het al met al voor de leek (lees broertje met minder PC kennis als ik) absoluut adacadabra is, en de paniek en wanhoop direct toeslaan. (Hoe een nettop te herinstalleren zonder DVD speler en USB bootable memorystick….)

De basis van een geslaagde reanimatie van een door deze zepert gehandicapte PC is in essentie simpel. McAfee houdt in drie .dat bestanden de laatste virusdefinities en oplossingen bij, maar houdt ook heel intelligent een voorlaatste versie van die bestanden vast. Dus roepen de computernerds, je kopieert gewoon even die oudere set bestanden over de nieuwe heen, en voila, de dreiging van McAfee is verdwenen. Probleem twee is het verplaatste of gewiste svchost.exe bestand uit de map Windows/system32. Dus roepen de computerfreaks, dat dat bestand her en der in andere mappen ook staat, dus simpel even over de 0 byte of verdwenen versie kopieren, en je bent “back in business”. Klinkt simpel niet? Pies of keek zo te zeggen.

Niet dus, want de fix, die uiteraard werkt, moeten mensen gaan uitvoeren in veilige modus, maar dan wel die met de commando prompt, en dus niet in die blinden en slechtziende VGA versie die windows ook als veilige modus noemt. Die laatste werkt niet omdat…. juist…. svchost.exe nodig is om dat te laten werken. Dus moet je je PC met F8 opstarten en kiezen voor de allerbovenste versie veilige modus, die met de commandoprompt. En dan is de gemiddelde computergebruiker al afgeserveerd, want na een hoop zwart scherm met knipperende cursor komt er uiteindelijk niet meer dan een zwart scherm met een commandoprompt, die alleen maar aangeeft op welk pad je op schijf C nu zit. En dan….tja, dan bel je je grote broer met de moed der wanhoop op, want die is ouder, dus die spreekt mogelijk nog die fossiele taal genaamd MS DOS.

Ok, laat ik proberen in lekentermen uit te leggen hoe ik na een klein uurtje een niet DOS kenner door de fix heen heb gepraat ook een soort van universele hint te geven voor de andere slachtoffers. Waarbij de taken zijn om de foute dat bestanden van McAfee te vervangen door oudere versies die wel werken, en het verdwenen svchost.exe bestand op zijn oorspronkelijke plek terug te zetten.
De instructies (bijna woordelijk) die de nettop van mijn broertje weer levend hebben gekregen staan hieronder, waarbij [Enter] de Enter toets betekent. Overigens is Windows niet hoofd/kleine letter gevoelig, dus mag je alles hierna in kleine letters inkloppen.

Stap 1.

We starten de PC op met functietoets F8, en kiezen voor veilige modus met commandoprompt, waarna we kiezen voor de XP installatie en als gebruiker Administrator zonder wachtwoord.
Je eindigt dan met een zwart scherm met hierin een pad wat lijkt op C:\Documents en Settings\<gebruikersnaam>.

Type: CD\[Enter], waarna je een nieuwe regel krijgt met hierin C:\>

We gaan nu eerst de foute dat bestanden overschrijven met een oudere versie.

Stap 2.

Omdat ik niemand hele lange paden wil in laten typen gaan we naar de juiste plek stap voor stap.

Type:CD Program Files[Enter]
Type:CD Common Files[Enter]
Type:CD McAfee[Enter]
Type:CD Engine[Enter]
Type:CD OldEngine[Enter]

Als het goed is en je geen foutmeldingen hebt gekregen staat er nu op het scherm:

C:\Program Files\Common Files\McAfee\Engine\OldEngine>

Type:dir[enter]

Als het goed is zie je een vijftal bestanden staan waarvan er drie op .dat eindigen.

Omdat het DOS copy commando niet kan werken met bestand en mapnamen die langer zijn dan 8 tekens en die geen spaties in die namen aankan, moet je dus een XP truc gaan toepassen om de foutieve dat bestanden in de map /Engine te vervangen.

Type:copy avv*.* c:\progra~1\common~1\mcafee\engine[Enter]

Als het goed is eindigt dit commanda met de mededeling 3 bestand(en) gekopieerd. Waarmee je dus de foute .dat bestanden van McAfee hebt vervangen door de laatst werkende oudere versies.

De oorzaak van alle ellende heb je nu opgelost, maar nu nog de schade herstellen, namelijk het terugzetten van het bestand svchost.exe

Stap 3.

Dit is de meest falende stap in alle fixes die ik op internet heb gevonden, simpelwel omdat een reservekopie van svchosts afhankelijk van de Windows versie en ouderdom ervan al dan niet voorkomt op diverse plekken.

Nu zou ik alle mogelijke plekken kunnen noemen, maar dat is een gebed zonder einde, dus laat ik jullie gewoon even zoeken ernaar, met hulp van mij uiteraard.

Type: CD\[Enter] waardoor je weer in de zgn root van je harde schijf eindigt, met de regel C:\

Nu gaan we op zoek naar een bruikbare versie van svchost.exe

Type:dir svch*.* /s[Enter]

Dit commando graast je hele harde schijf af op zoek naar bestanden die beginnen met svch (dit kan met een grote volle schijf even duren).

Het resultaat is elke keer het pad, en een of meerdere bestanden die aan de zoekopdracht voldoen. Geloof me, Windows groeit niet voor niets zo hard, soms bestaan er meerdere versies van hetzelfde bestand op diverse plekken.

Als je mazzel hebt krijg je een of meer paden met hieronder de regels svchost.exe, gevolgd door een grootte van het bestand. Heb je pech dan kom je soms niet verder dan één plek waar alleen svchost.ex_ staat.

Heb je een echte svchost.exe dan is de oplossing als volgt:

Noteer het pad waar deze versie staat (bijv: c:\windows\dllcache) en type daarna het volgende commando:

copy <gevonden pad>\svchost.exe c:\Windows\system32[Enter]
Voorbeeld bij PC broertje:

copy c:\windows\i386\svchost.exe c:\windows\system32[Enter]

Als je alles goed hebt ingeklopt eindigt dit met 1 bestand(en) gekopieerd.

Hierna kan je de PC herstarten, en dat doe je vanuit dos netjes met het volgende commando:

Type:shutdown /r[Enter]

Hiermee herstart de PC na een aantal seconden, en als het goed is kan je daarna gewoon weer werken in Windows. (vergeet niet McAfee te updaten).

Als je pech hebt dan vind je ergens alleen maar een bestand genaamd svchost.ex_

En bestand eindigend met een _ is een gecomprimeerd installatiebestand van windows, wat je even moet uitpakken alvorens je het kan terugzetten.

We gaan eerst naar de plek (bijv: c:\windows\i386) toe waar net ex_ bestand staat, als volgt.

Type: CD C:\<gevonden pad>[Enter]

Je kunt controleren of je in de juiste folder bent geëindigd door dir svch*.*[Enter]  in te typen, waar je als het goed is in het scherm svchost.ex_ te zien krijgt.

Type:expand svchost.ex_ svchost.exe

Dit commando decomprimeert het installatiebestand naar een volledige versie van svchost.exe.

Type:copy svchost.exe c:\Windows\system32[Enter]

Dit commando eindigt als het goed is met de mededeling 1 bestand(en) gekopieerd.

Nu kan je de PC herstarten zoals hierboven beschreven staat en is hij gereanimeerd.

Over de telefoon een uurtje werk, met deze handleiding waarschijnlijk de helft… succes !! En McAfee…. bedankt !!

UPDATE

Het <gevonden pad> iets meer verduidelijkt….

Ik schrijf dit verhaal met redelijk gemengde gevoelens, maar de uiteindelijke aanleiding is een uitzending van Pauw en Witteman (zonder die laatste overigens) waarin een meneer Bert Dorenbos met een semi-ludieke actie besloot een flink aantal belangrijke politici een ”zelfmoord” pil op te sturen. Onze J.P. was duidelijk geshocked en heeft de veiligheidsdienst erop los gelaten, maar een en ander was aanleiding voor P&W om deze man eens aan te horen.

Waarom gemengde gevoelens? Simpelweg omdat ik afgelopen dinsdagmiddag, met prachtig lenteweer, samen met collega’s afscheid heb genomen van een man die in mijn zakelijke carrière een jaartje of tien bijna wekelijks mijn pad heeft gedeeld, en die ik omschrijf als een kerel die het maximale uit het leven heeft getracht te halen. Concreet kwam ik hem ongeveer twaalf jaar geleden als eigenaar/directeur van wat toen nog een toeleverancier van ons was, een bedrijfje wat voor ons een steeds belangrijker product produceerde, en waarvan de eigenaar een goede vriend was van mijn baas.

Ruud, zo heette hij, was niet een echte ondernemer pûr sang, maar wel een meer dan echt mens, iemand met pretoogjes als ik dat zo mag uitdrukken. Hij bouwde het bedrijfje wat hij zo goed als failliet van zijn vader van de belastingdienst overnam uit tot een bescheiden toko die mooie spullen maakte, hierbij vertrouwende op een aantal bijzonder trouwe medewerkers. Waarom was Ruud geen echte ondernemer? Eigenlijk omdat hij -waarschijnlijk vanuit zijn familie- had geleerd om geen geld uit te geven wat hij niet had, en ik heb vele discussies gehad met beide broers die zijn bedrijf draaiden over uitgeven van geld, of toch maar niet. Ik heb nooit geweten dat je boren zover kon slijpen…..

Wat was Ruud dan wel? Nou, hij was een echt mens, sociaal voelend voor de personen die hem trouw terzijde stonden in het runnen van de zaak, zelfs als een persoon door eigen medische omstandigheden eigenlijk buiten het echte arbeidsproces komt te staan en afhankelijk zou moeten zijn van onze welvaartsstaat. Kort door de bocht was zijn bedrijf totaan bijna zijn pensioengerechtigde leeftijd in de capabele handen van twee broers, aangevuld met een aantal absolute vakmensen van de oude stempel en een boekhouder van het type sigarenkistje en kasboek. Maar…. wij als klant wilde meer productie, nieuwe producten, snellere levertijden en betere prijzen, kortom… discussies die ik vaak heb gevoerd met hem, maar die altijd eindigden in een gezellig broodje en drankje tot diep in de middag bij café “Pleinzicht” in Schiedam, en eindeloze discussies over van alles en nog wat uit het leven, behalve echt over zaken doen.

Toen had ik wellicht al moeten doorzien wat er met hem aan de hand was, zeker omdat ik zelf een oma heb moeten zien wegkwijnen aan de gevolgen van dik 18 jaar Alzheimer, het keer op keer terugkomen op sterke ervaringen met een collega van mij in het verre Singapore, zijn avonturen in het hotel en wat al niet meer. Hij kon er (achteraf herkenbaar gelijk mijn oma) geen genoeg van krijgen om deze verhalen onder het genot van een glas rode wijn, een broodje hete kip en een sigaartje tot mij te laten komen, keer op keer, en elke keer alsof hij ze mij voor het eerst vertelde. Ik moet zeggen, dat ik deze vrijdagsessie altijd als een genoegen heb ervaren, want discussies over het leven en zijn persoonlijke ervaringen in zaken doen in Singapore zijn mij wel toevertrouwd.

Uiteindelijk een jaar of zeven geleden startte de overnameonderhandelingen tussen twee oude vrienden, mijn baas, en namens Ruud senior ,zijn zoon, want Ruud was inmiddels ietsje mistiger geworden, om het netjes uit te drukken. In zijn privéleven werd hij tot dan toe op het juiste pad gehouden door zijn lieve vrouw Ans, die altijd wist waar hij uithing, en die altijd ervoor zorgde dat hij na een broodje/zakenmeeting met Ron uiteindelijk weer thuis eindigde. Gek genoeg bevestigde zijn zoon tijdens de toespraak bij de crematie dit “zorgen dat je onvindbaar bent” gedrag van zijn vader feilloos, wetende dat hij meestal de weg naar een van zijn favoriete kroegjes wel had gevonden, daarbij op vakantie vrouw en kinderen soms even verdwaald achter zich latende. Een gezin wat hij overigens heel hoog in het vaandel had staan, een nagenoeg voorbeeldige vader dus, voor zover daar een echte definitie van bestaat.

Ruud had altijd een aanleiding voor een feestje, een gezellig samenzijn, een “zakenmeeting”, als het maar onder het genot van een wijntje, een sigaartje en een hapje kon. Hij vertelde mij wel eens dat zijn ultieme oude dag was om samen met zijn Ans een plekje in Frankrijk te bemachtigen om daar zijn oude dag door te brengen, du Vin, du Pain…enz, iets wat ik hem overigens meer dan gegund had. Het wrede lot had echter andere plannen voor Ruud en zijn egaa.

Zoals gezegd heeft Ruud zijn bedrijf zo’n zeven jaar geleden verkocht aan mijn baas, waarbij mijn baas (zoals ik hem ken) ervoor heeft gezorgd dat Ruud, een eigen ondernemer die nooit echt aan zijn pensioen had gedacht, ervoor heeft gezorgd dat hij buiten het geld voor het bedrijf, lekker een oude dag had kunnen uitleven. Helaas ontviel zijn levenspartner en engelbewaakster Ans hem tijdens een routineoperatie aan haar knie, en daarna was de toch al flink aanwezige Alzheimer-mistigheid ongeremd los leek het. Zonder zijn kompas Ans in het enigszins mistige leven waarbij niet alles meer zo helder voor de geest stond ging Ruud hard achteruit. Hierbij moet ik mijn bewondering uiten voor Ruud’s compassie als het gaat over een van mijn (door de overname) goede collega’s en Ruud’s steun in zijn ziekte en om in de arbeidswereld blijven, als niertransplantatiepatient, daar waar andere werknemers deze persoon waarschijnlijk hadden afgeschreven. Die bewondering is overigens wederzijds richting deze inmiddels echte collega, toen de rollen waren omgedraaid, en die ondanks het feit dat Ruud niet meer de eigenaar was van het bedrijf, samen met zijn vrouw tot bijna op het laatste Ruud is blijven bezoeken en stimuleren als het ging over herinneringen van het verleden, iets wat voor Alzheimerpatienten nu juist zaken zijn die ze zich niet meer kunnen herinneren.

Kort door de bocht werd ik dus een beetje kwaad toen deze uber-CU meneer Dorenbos vond dat alleen God mocht bepalen wanneer iemand uit het leven mocht stappen. Lees me niet verkeerd, want denkend aan Ruud had deze persoon van mij heel oud mogen worden met zijn vrouw en zijn gezondheid en vooral zijn geheugen. Geen van allen waren hem klaarblijkelijk gegund, en zeven jaar van twilightzone bestaan met angsten en pijn waren het enige wat hij nog kon uitleven voordat zijn lijf uiteindelijk de strijd opgaf, dit tot verdriet, maar heel dubbel ook tot verlossing van een ieder die hem een plekje in zijn/haar hart gaf. Respect voor zijn kinderen en zijn verzorgers, en zijn ex-werknemers die hem gedurende die periode nog hebben begeleid en gesteund, ook als dit uitzichtsloos was.

Kom ik terug op de uitzending van P&W. Wie is Dorenbos met zijn Christelijke kak om dit soort zinloos bestaan onder het mom van God bepaald niet te mogen beëindigen? En eindig ik met een eerdere conclusie, gedaan in een blog over een andere vriend die ons veel te vroeg is ontnomen. De verkeerde mensen gaan altijd te vroeg dood….., waarbij verkeerd uiteraard in de tegengestelde vorm bedoeld is. Ruud…. zoek een plekje aan de bar naast Jan Smit, een herkenbaar oude hippie met een droog soort humor en een heel eigen visie op het leven (ondanks dat hij import Amsterdammer is), pak een rood wijntje en een sigaartje….. we’ll meet again ol’ geezer…. rest in peace!!

Het gebeurd niet vaak dat ik over hetzelfde onderwerp een tweede blog schrijf, maar klaarblijkelijk was ik zo onder de indruk dat het “leidend voorwerp” van dit verhaal een tweede internet exposure toekomt.

Even in vogelvlucht mijn afgelopen weekend. Zaterdag om 11:30 geland op Schiphol na een week Canada (Calgary en Edmonton), dus met 8 uurtjes tijdverschil opgepikt door mijn lief. Normaal zou ik dan na een bak koffie en een broodje thuis een paar uur mijn bed induiken om de tijd een beetje te corrigeren om zo de jetlag te minimaliseren, echter een oom van mijn lief vierde zijn 70-jarige verjaardag met een feest in Bloemendaal. Dus.. niks pitten, maar thuis even een bakkie, douchen, scheren en een verschoninkje aan om om 15:30 weer in de auto te springen richting het feest. Een feest waarop ik en passant ook nog even een hele tak Friese familie van mijn liefje zou ontmoeten, iets wat overigens erg gezellig werd.

Zondag een gat in de dag slapen, om ervoor te zorgen dat we ongeveer 18:45 in Rotterdam zouden zijn bij een club genaamd “Watt” (het vroegere Night Town). Nu zult u denken, wat moeten jullie in een club? Nou, de reden hiervoor was eenvoudig, we hadden kaarten voor de “Never can say goodbye” clubtour van Trijntje Oosterhuis, vernoemd naar haar laatste project waaruit de CD “Never can say goodbye” (de Micheal Jackson tribute) was voortgekomen.

Na een kwartiertje blauwbekken op de Rotterdamse Kruiskade, voor een nog half gesloten rolluik van “Watt”, waren we per ongeluk de eerste gasten in de zaal, en hadden dus een prima zitplaats net achter de mannen van het geluid, met prima zicht op het podium en de dansvloer, die langzaam maar zeker vol liep met Trijntje fans. Opvallend genoeg was de gemiddelde leeftijd precies die ik verwachtte, namelijk tussen de 30 en 50 jaar, de Jackson generatie zullen we maar zeggen. Na een uurtje zaal vullen, ik gok dat er zo’n 600 man binnenwaren, kregen we de opwarmer, ook wel support act genoemd, en wat voor eentje?

Sherry Dyanne, een ietwat schuchter tonend en licht getint zangeresje in een goudkleurig kort glitterjurkje en staande op onmogelijke schoenen, begeleid door een uitstekende gitarist, die het bespelen van de acoustische gitaar meer dan uitstekend snapte. Met deze minimale acoustische maar uitstekende begeleider liet dit meiske me toch een verrassend geluid horen? Niet te geloven wat ze uit haar ranke keeltje kreeg, heerlijke nummers, beetje soul, tikje rauw aan de randjes, maar dik een half uur een prima passend opwarmertje om in de mood te komen voor het hoofdgerecht, Trijntje Oosterhuis zelf.

Trijntje, een vrouw die mij ’s-nacht wakker mag zingen met haar stem, vulde het podium met wat je minimaal nodig hebt om muziek te maken, namelijk een Braziliaanse vriend van haar, en gitaarvirtuoos, Leonardo Amuedo, iemand met minimaal 14 vingers gok ik, en die gitaarspelen wel heel eenvoudig doet lijken aan haar linkerzijde (voor de kijker), en aan de andere kant drie backing vocals, waaronder een Amerikaanse vriend en zanger met een klinkende reputatie als onder andere backing vocal bij Stevie Wonder, aangevuld met twee geweldige vrouwen met een magnifiek geluid en evenzo indrukwekkende looks.

Tja, wat moet ik zeggen over het éérste optreden in haar clubtour? We hebben bijna twee uur ademloos genoten van een prachtig concert, een waardige acoustische tribute aan Michael Jackson, maar vooral een vijftal mensen die muziek maken tot iets magisch hebben gemaakt. Het briljante, drijvende, vertederende, emotionele gitaarspel van “Leo”, de prachtige stem van Trijntje, en de prachtige harmonieën en vocals van drie pro’s uit het vak…. kortom, kippenvel tot de macht 100. Dezelfde prachtige nuances tussen pop en ballads die je ook op de CD kan vinden. Voor een éérste optreden in een reeks kan ik alleen maar zeggen dat dit absoluut niet te merken was. Prima opbouw van het concert, uitstekend licht en geluid, toffe sfeer, of wel, mensen die na ons naar dit “huiskamer” optreden gaan elders in het land kunnen zeker zijn van een voldaan gevoel aan het eind van de avond.

Trijntje, je bent een absolute vakvrouw en muzikale topper, dus complimenten voor je live performance, wat uiteraard ook geldt voor de mensen die hieraan op allerlei manieren hebben bijgedragen. Aan mensen die nog twijfelen of ze wel een “duur” kaartje moeten kopen? Ik zeg…. GEWOON DOEN !! De concertdata staan op de site van Trijntje Oosterhuis en op de site van Sherry Dyanne….

Het is zover, althans, zo voelt het een beetje nu. Mijn oudste zoon studeert HBO Dier- en Veehouderij, en zit in zijn laatste jaar. In dat jaar zit een (buitenland) stage van 16 weken, en ook hij wilde absoluut naar het buitenland hiervoor.

Hij is dus aan het regelen geslagen, heel zelfstandig, dus zonder al te veel hulp van ons. Contacten leggen met mogelijke stagebedrijven, contracten regelen, woonruimte regelen, studiebeurzen omzetten en bijregelen, kortom als een echte volwassene je aankomende verblijf in het buitenland zo goed als mogelijk plannen en zorgen dat je weet waar je heen moet, bij wie je moet zijn enz, enz…

Waarom heb ik op dit moment dan zo’n dubbel gevoel? Aan de ene kant is het een gezonde, intelligente en communicatief (tot op het arrogante af) zelfverzekerde jongeman van 21 jaar, die waarschijnlijk niet in zeven sloten tegelijk loopt, maar aan de andere kant is thuis wonen, eten, drinken en roken toch wel erg makkelijk. Wat dat betreft heeft hij dus nagenoeg nul levenservaring op het gebied van voor jezelf moeten kunnen zorgen. Je eigen eten maken, je eigen wasje doen, je eigen financiën regelen, en zorgen dat je in Hongarije 5 maanden lang (hij zit er namelijk 20 weken) je eigen broek kan ophouden. Als hier een vuile onderbroek rondslingert dan weet hij dat dat ding uiteindelijk gewassen en gevouwen weer in zijn laatje eindigt en dat hij aan het eind van de dag kan aanschuiven bij het eten, en dat er altijd wel een koud biertje, cola en Baccardi in huis is. Vijf maanden op jezelf, zonder even snel met ons ruggenspraak te kunnen houden als hij even een advies nodig had of even zijn hart wilde luchten. Geen nachtelijke vader-zoon discussies de komende maanden meer…

Vanochtend heb ik hem met tranen in de ogen en een brok in mijn keel als laatste van het hele gezin een dikke knuffel gegeven toen hij in zijn stoere Ka op pad ging om in twee dagen helemaal naar Gyor in Hongarije te sturen, ook al iets wat hij nog nooit heeft ervaren, zo’n lange rit met als enige aanspraak je radio, en navigerend door voor hem onbekend terrein. Ik hoop dat hij een geweldige periode gaat beleven in het verre buitenland, en dat hij met een stuk levenswijsheid en ervaring uiteindelijk ergens in juni weer voor de deur staat. Een veranderd, wijzer mens, met een onbetaalbare dosis nieuwe levenservaring die hem sterker heeft gemaakt….

Wij blijven hem uiteraard volgen, want zoals een echte buitenlandstudent houdt hij een reisverslag bij (heel stoer in het Engels) op http://timhartendorp.waarbenjij.nu, en uiteraard is er Skype waarmee hij zonder dikke telefoonrekening met ons en zijn opa en oma even kan bijkletsen. En hij weet dat we in het ergste geval binnen 12 uur daar staan…

Blijf ik over met het gevoel dat wij hem gaan missen, zijn leuke momenten, zijn af en toe irritante momenten, maar ja, dat hoort dan waarschijnlijk bij het loslaten van je kinderen. En het is maar voor vijf maanden…. zucht…

‘t Is wat? Al die sneeuw ineens? Onze kids her en der in het land onderweg naar huis van familie of van werk, en geenfile.nl die even doodleuk meer dan 3000 km file afroept over ons. Gelukkig zijn ze allemaal heelhuids, zij het met flink wat extra reistijd op het nest gearriveerd.

Een nest wat overigens ook van voren en van achteren stevig onder de sneeuw lag. Mooie verse witte sneeuw, niet van die stuifpoedersneeuw, maar van die stevige waar je mooie sneeuwballen van kan maken. Onze buurtjes waren dan ook met hun dochters en een door het dolle heen zijnde labradorpup buiten heel hard aan het klussen om een paar mooie sneeuwpoppen te maken, en ook wij hebben ons even buiten gewaagd, al was het maar om de broodnodige neuspenen even te regelen voor de meiden.

En toen kwamen onze grote kids en aanhang thuis, even voor de vorm, op de meiden na allemaal boven de 18 jaar. En ook zij zijn lekker buiten geweest samen met onze chihuahua, die het ook helemaal te gek vond, en het -vreemd genoeg- helemaal niet koud had. Nu staat er voor onze gedeelde voortuin een betonpaaltje, en voor we er erg in hadden stond er ineens een enorme sneeuwpop in de vorm van een kat die nog het meeste op Garfield leek. Stevig gesteund met een betonpalen ruggengraat, een sjaal om, echte poten, buikje en alles wat erop en eraan hoort.

Zo zie je dat een beetje ouderwetse sneeuwpret niet voorbehouden is aan kleine kinderen, maar dat ook onze grote kids er een paar uur dikke lol aan hebben beleefd.

Laat ik eens een geheimpje verklappen aan jullie. Schreef ik een tijd geleden na zijn plostelinge overlijden over de “King of Pop“, de freaky, niet te bevatten artiest Michael Jackson, en dat dit een verlies is voor de muziekwereld. Ergens had ik zoiets van, het lijk ligt net en er volgt onherroepelijk een hele stroom van opnieuw uitgebracht materiaal van hem. De een zijn dood is tenslotte het brood van de broodkraaien en de familie, die de komende 70 jaar, in ieder geval in Nederland nog de auteursrechten op Michael’s muzikale legacy hebben, en de baten die hieruit voortvloeien.

Ik kreeg dan ook een soort knoop in mijn maag toen een TV commercial aankondigde dat, notabene Trijntje Oosterhuis met een nieuwe CD uitkwam, getiteld “Never can say goodbye”, een album met veertien tracks van de nog jonge Michael Jackson. Mijn eerste reactie was, verdomme Trijntje, jij ook al iets aan het lijk pikken? Dat heb jij toch niet nodig met jouw talenten?

Nu moet ik eerlijk toegeven dat ik iets heb met Trijntje, ok, laat ik maar roepen dat ik een liefhebber ben van haar muziek, met name de latere albums die meer jazzy zijn en vele mooie ballads bevatten, vaak in een intieme ”huiskamer setting” qua begeleiding. Wellicht ook omdat ik tijdens mijn jeugd haar vader, Huub Oosterhuis, vanachter de speeltafel van het kerkorgel meermaals heb vervloekt om zijn onzingbare religieuze arrangementen voor kerkkoren. Ik was dan ook verbaasd dat de kinderen van Huub wel het melodische talent hadden wat ik bij papa Oosterhuis altijd heb gemist. Maar ja, als zeer religieus man, betrokken bij zijn kerk, kon hij wellicht niet anders dan dit soort a-melodische Nederlandstalige riedeltjes te schrijven, als tegenhanger van het Gregoriaanse werk wat het in de moderne kerk niet meer zo goed deed, al dat maffe zangerige latijns wat Jan met de pet sowieso niet kon meezingen met de voorganger.

Ok, genoeg over mijn muzikaal-religieuze frustraties jegens papa Oosterhuis, terug naar mijn schrikreactie dat nu juist Trijntje, die ik nog zag schitteren naast Lionel Ritchie in Symphonica in Rosso, die hiervoor een prachtige tribute album had uitgebracht met werken van Burt Bacharach, nu in mijn ogen bijna heiligschennis had gepleegd door de koning van de popmuziek te durven imiteren? Zeer bevooroordeeld was ik dus toen ik het album ging beluisteren, met het idee dat ik deze in mijn ogen nooit goed geslaagde imitatie van Jackson waarschijnlijk als enige album van Trijntje niet zou kopen.

De eerste track streelt direct het oor met het prachtige subtiele acoustische gitaarspel van Leonardo Amuedo, aangevuld met de ietwat nasale stem en het prachtige timbre van Trijntje, en het kippenvel kroop over mijn armen. Mensen, dit is gewoon griezelig goed, niks goedkope imitatie van de niet te imiteren Jackson, maar een subliem eerbetoon aan zijn vroegere werk. De prachtig uitgebalanceerde tracklist, met onder andere het emotionele “One day in your life”, begeleid door exceptioneel goed en ingetogen gitaarspel en her en der aangevuld met de zoete saxofoonpartijen door die andere superartieste die Nederland heeft voortgebracht, Candy Dulfer, maken het album tot een heerlijke collectie muziek, goed voor een uurtje dik kippenvel en wellicht een traan. De pure eenvoud van deze opnames tonen eens te meer aan hoe goed deze nummers van Jackson in de basis zijn, en dat ze mits gezongen zoals bedoeld los van de uitvoerende artiest klinken zoals ze bedoeld zijn.

Of je nu een fan bent van Michael Jackson of van Trijntje Oosterhuis, of van allebei of geen van beiden, dit is voor iedereen die van muziek houdt een absolute must have in je CD collectie, puur, subtiele eenvoud, oorstrelend goed.

Damned Trijntje, you did it again!

Laat ik het eens hebben over de SBS6 TV hit van het moment, Popstars 2009, de “talentenjacht” van Nederland, op zoek naar een popster. Het geheel aan elkaar gekletst/gezwetst door Nederlands bekendste aandachtsgeile poepster, Gerard Joling met aan zijn zijde de vrolijk quasi emo meekwebbelende Nance.

Waarom een stukje over Popstars? De basis hiervan ligt in het feit dat ik dit programma bijna gedwongen meekijk met dochterlief, die iets heeft met één van de kandidaten, namelijk Dewi, een mening die ik overigens muzikaal deel. Het meest vermakelijke van dit programma zijn over het algemeen de auditierondes in het land, waarbij iedereen die denkt te kunnen zingen zijn of haar kunstje mag gaan doen ten overstaan van de strenge jury. Dit leverde in het verleden al meermaals bankvoer van Robert Jenssen op, meestal de absoluut niet muzikale lachtrekkers van deze audities.

Inmiddels zit Popstars in de fase van de live-shows, waarbij de kandidaten nummers die ze niet zelf kiezen uit diverse genres nu voor een zaal vol publiek live ten gehore moeten brengen, en waar ze na afloop van de jury commentaar en punten voor krijgen. Uiteindelijk bepaalt de kijker door te bellen naar een 0909 nummer of een SMS wie er in blijft en wij er in een sing-off uiteindelijk wellicht toch nog door mag of naar huis.

Even over die jury dan? Henk-Jan, een man uit de muziekbranche, met een vaak nuchtere recht voor zijn raap reactie op de (wan)prestaties van de zangers en zangeressen, vaak tot ongenoegen van de “absoluut onpartijdige” fans op de tribune. Dan de inmiddels 60-jarige, in haar tweede jeugd zittende, overdreven Amerikaans accent onliners boerende, immer middelmatige zangeres Patricia Paay. Sinds haar scheiding van Adam Curry gedraagt ze zich overal waar ze maar zendtijd krijgt als een loopse teef, en het commentaar wat ze afgeeft zegt meer over haar eigen geilheid en die van haar dochter dan over de talenten op het podium. Als hekkensluiter Maurice, eveneens iemand uit de muziekbranche, die ondanks dat hij het soms oneens is met Henk-Jan in de meeste gevallen de juiste nuchtere kijk heeft op zaken.

En toch kan ik bepaalde verborgen casting agenda’s bij de drie vakmensen soms bijna proeven, alles voor de kijkcijfers, ten koste van de kwaliteit. Paay zit daar gewoon als beeldvulling en heb ik maar zelden iets vaktechisch verantwoord horen zeggen, maar soms vraag ik me af of de beide heren dezelfde zanger of zangeres hebben gehoord als ik?

Wat geeft mij het recht zo kritisch te zijn op dit programma? Tja, ik ben geboren in een heel muzikaal nest, en ik ben gezegend met een absoluut gehoor. Waarom ben ik dan geen muzikant of popster? Ik had gelukkig op tijd door dat je in Nederland polderland niet makkelijk een boterham kan verdienen als beroepsmuzikant. Dat neemt overigens niet weg dat ik niet zou horen of iets vals of zuiver is, of iemand makkelijk zingt of staat te strotpersen, en uiteindelijk of iemand het talent heeft om te kunnen zingen, of als mooi poppetje door pappa en mama het vak ingeluld wordt hopende de ouders te worden van een beroemdheid, wat weer goed is voor je oude dag.

De simpele graadmeter bij mij, iemand die overigens van een heel breed repertoire aan muziek kan genieten, is simpelweg het kippenvel op mijn armen. Bij sommige talenten komen die haarzakjes al na een paar noten spontaan in actie, en bij anderen zijn dat eerder de haren in mijn nek die gaan staan, samen met mijn vullingen die knarsen bij het aanhoren van zoveel onzuiver gekweel. Wat mij bij een talentenjacht ook enigszins irriteert is het feit dat er op het podium dus niet allemaal nieuwelingen staan, en dat ik behalve Dewi op herhaling (die overigens een kippenvelstem heeft) ook moet luisteren naar een paar uitgerangeerde soapies en z.g.n. mystery-talenten uit andere hoeken van het TV vak?

Wat is eigenlijk een popstar? In Nederland is en blijft dat voornamelijk een zingende nobody met een clubje trouwe fans die al zijn/haar CD’s kopen. Internationaal kan je het aantal succesvolle Nederlandse artiesten op de vingers van twee handen tellen. Iedereen kent Robbie Williams, Celine Dion en Paul McCartney, maar wie kent de winnaars van vorige Popstars en X-factor nog? Hoe is het met Boris? Wie kent de mooie en mysterieuze Hindt nog, of Brandi, Steffi en Deon, winnaars van Popstars 2008? Jullie hebben recent nog een CD gekocht van Lisa, de volslanke superkippenvelstem die X-factor won? Nee? Dat is dus het perspectief voor deze talenten, een beroepsentertainer worden in een landje wat op de muziekmarkt nagenoeg onbekend is, en slechts sporadisch internationaal doorbrekend talent voortbrengt.

Als ik zie hoelang gasten als Robin nog in de show blijven, gebaseerd op SMS en belstemmen, dan vraag ik mij terecht af wat voor mensen deze gozer goed vinden? Zingen kan hij niet, althans niet zuiver, het enige wat hij klaarblijkelijk heeft is een lekker lijf en koppie met mooie ogen. Het zullen dus wel voor het overgrote deel op de bank soppende bakvissen zijn die op hem stemmen, zichzelf niet realiserend dat hij zo homo is als hij mooi is en zich laat uitwonen door babyfluisteraar Derek Ogilvie. Hetzelfde geldt voor de mooie half-Indische Emmily, lief poppetje waarop menig puisterige puber zich al SMS versturend aftrekt, maar zingen? Nee, elke noot komt eruit met het gemak van het uitpersen van een te harde drol op het toilet. Maar wel trotse ouders op de tribune die Henk-Jan oprecht, maar muzikaal onterecht een enorme lul vinden.

Anyway, na vanavond zijn mijn winnaars min of meer bekend, ik vrees alleen dat het plaatje, lekkere koppie, strakke tieten, mooie ogen en lekker kontje wellicht meer tellen dan de echte zangstem en de performance, dus heeft Dewi met haar 29 jaar al bij voorbaat een achterstand. Maar ja, zij heeft tenminste al een manager en een zangcarriere, en dat moet de rest nog maar zien te bereiken.

Schreef ik een bericht of wat terug over de melkkoe die boe riep over de manier waarop minister Eurlings, gesteund door het slappe knieën kabinet in 2012 de omstreden kilometerheffing wilde invoeren? Een minister die riep dat hij maar éénmaal draagvlak onder de bevolking kon krijgen voor zijn omstreden kostbare plan de schatkist te vullen files terug te dringen, en het gebruik van de auto wilde belasten in plaats van het bezit.

Sinds de regering dit plan met meerderheid van de kamer er doorheen heeft getrapt tuimelen voor- en tegenstanders ervan over elkaar heen. Niemand zit te wachten op een electronische Gestapodoos in zijn of haar toch al dure auto die nauwkeurig elke afgelegde meter registreert en doorklikt naar een of andere belastingneus die dit omzet in een maandelijks factuurtje autogenot voor u allen.

Maar daar waar onze minister de mond vol heeft over draagvlak creëren onder de autorijder, met een plan wat, als het al doorgaat, pas wordt ingevoerd tijdens een volgende regeringsperiode, waarbij ik vermoed dat een flink deel van de huidige plucheverwarmers netjes in de WW zitten omdat men in Nederland anders heeft gekozen en hiermee een signaal afgeeft dat men linkse draaikonterij meer dan spuugzat is, predikt diezelfde minister voor zijn beurt ineens een heel ander geluid dan draagvlak, maar een zwaar straffende dikke opgeheven vinger naar u allemaal als autobezitter en melkkoe.

Kortom, de invoering van de kilometerheffing is alles behalve zeker en beklonken, anders dan dat er nu een kamermeerderheid voor is. Maar onze zachte “G” brallende Eurlings vond het klaarblijkelijk twee dagen geleden nodig om het volk alvast even te intimideren met de strafmaat op het knoeien met of om zeep helpen van je ingebouwde Gestapodoos, want dat deel is al helemaal uitgewerkt lijkt het. De straf, en gaat u er even stevig voor zitten, kan oplopen tot het lullige sommetje van 75.000 euro of twee jaar gevangenisstraf. De tering… daar moet je anders als doorgewinterde beroepscrimineel toch heel wat voor flikken om zoveel straf te scoren. Maar ja, 75 procent van alle gedetineerden in Nederland zitten dan ook in de bak vanwege economische delicten jegens de staat.

Hiermee geeft Eurlings onomwonden aan dat hij, in tegenstelling tot bijv. zijn collega Klink, die het anti-rook debacle heeft ingevoerd en inmiddels juridisch om de haverklap wordt afgeserveerd in rechtzaken, van plan is kost wat kost zijn spionagegereedschap in uw auto te krijgen op straffe van idioot hoge strafmaten. U kunt beter uw 15-jarige buurmeisje onzedig betasten of uw overbuurman kreupel slaan dan dat u probeert uw privacy veilig te stellen door uw “Big Brother” apparaat op te blazen of te saboteren. O, wee, als u aan de inkomsten van Eurlings komt, want dat wordt hiermee wel duidelijk, het gaat niet om files maar om geld, u zult worden bestraft gelijk een meervoudig moordenaar hiervoor.

Denkt u alvast maar eens na dat er altijd wel iets kan kapot gaan in uw auto. Is dat een koplamp dan krijgt u als het goed is van een vriendelijke agent een waarschuwing en kunt u een bekeuring voorkomen door ter plaatse even die lamp te vervangen, want techniek kan nu eenmaal falen. Gaat uw Gestapodoosje echter kapot, dan bent u acuut gepromoveerd tot crimineel en komt men u om 5.00 uur met een peleton ME van uw bed aflichten wegens het stelen van de staat. Ok, licht gechargeerd wellicht, maar dicht tegen een mogelijk toekomstscenario aan.

Ook de geluiden dat er een groep mensen is die minder kwijt is aan belasting dan nu is inmiddels door de diverse kritisch autominnende brancheorganisaties al onderuit gehaald, want zo’n beetje iedereen die meer dan 10.000 km per jaar op de teller zet betaald meer dan nu, en de echte slachtoffers vallen onder de mensen die voor hun beroep langs de weg zitten en meer dan wellicht 50.000 km zakelijk afleggen van klant naar klant. Deze mensen worden dubbel gepakt, want buiten de fiscale bijtelling, die nagenoeg niet te omzeilen is met max 500 km/jaar privé hakt de kilometerheffing er voor die groep eveneens stevig in. U zult zeggen, dat betaald de baas toch? Natuurlijk, en die berekent het vervolgens keihard door naar u als klant, dus links of rechtsom betaalt u toch mee aan de onstilbare geldzucht van ons graaikabinet.

Weet je Camiel, dat ik het niet eens ben met je idiote manier van het eerlijk belasten van autogebruik dat had je wellicht al begrepen, maar met dit rechtstreekse dreigement van mij een bovengemiddelde crimineel te maken als een stukje nog nooit in de praktijk bewezen werkende hardware faalt, dat gaat alle perken te buiten. Zeker als blijkt dat deze hardware, geheel volgens Europese aanbestedingsregels naar goed gebruik zal worden aanbesteed bij de idioot die het voor het minste geld wil knutselen. Prijs en kwaliteit horen helaas onlosmakelijk bij elkaar, en dat betekent dus dat de kans om crimineel te worden met een dood Gestapo-agentje in je auto wordt bepaald door de onkunde en gierigheid van dezelfde mensen die ook de strafmaat hebben verzonnen. Dat Eurlings eveneens  bij deze groep incompetente mensen hoort heeft hij meer dan overtuigend aangetoond met die meer dan prachtig falende hi-tech A73 tunnels…. I rest my case.

Of wel…. see you in court, Limburgse smart ass !!

Bent u van mening dat de regering zo langzamerhand al uw verworven vrijheden weer aan banden aan het leggen is?

Klik dan op deze banner en laat je horen.