Ron schrijft…

Wellicht een wat ongewone titel voor mij, maar gaandeweg het verhaal zal het duidelijk worden waarom. Gisteren was voor de gewone mens een gewone dag, lekker weer, een rustig voorthobbelende crisis, kortom niks om je al te druk over te maken. Dus na het werk heerlijk relaxen in de tuin, wijntje erbij, lekker buiten eten, laten we maar zeggen dat het leven goed is.

Onwetend van hetgeen er op de rest van deze planeet zich heeft afgespeeld, kijk ik tegen het einde van de avond even de diverse nieuwssites na, laptop op de tuintafel, klikkend door het nieuws. Na nog geen vijf minuten echter lijkt het erop dat deze zorgeloze dag toch een verdrietig staartje heeft, want tussen de nieuwsitems door lees ik dat Farrah Fawcett is overleden. Met slechts 62 jaar oud heeft darmkanker haar leven kortgesloten. Verdomme denk ik, waarom nou net zij, een gedachte die ik ook had toen de mooie “redhead” Sylvia Millecam door deze ziekte uit het leven werd gerukt, even oud als ik.

De engel Farrah is niet meer. Ten tijde dat ik nog een puisterige puber was, waren Charley’s Angels, met Farrah als één van die bloedmooie sensuele engelen, de aanleiding voor vele jongens om één van deze fraaie dames als poster boven het bed te hangen. Geloof me als ik schrijf dat de 2-D versies van de Angels hangend boven vele jongensbedden, een veelheid aan rondvliegend sperma te verduren hebben gehad, en mening jongeman er bij deze afbeeldingen achter kwam dat de pielemoos ook nog andere doeleinden had als alleen maar een plasje plegen. Farrah Fawcett, de virtuele, onbereikbare natte droom van mijn generatie, is niet meer onder ons.

Maar de dag had nog een verrassing op het eind, want rond middernacht meldde de diverse nieuwssites dat de “koning van de pop” met spoed naar het UCLA ziekenhuis was vervoerd, zonder hartslag en dat men verwoed aan het reanimeren was geslagen, echter zonder succes. Rond 1.45 onze tijd werd bevestigd door de lijkschouwer aan CNN dat Michael Jackson om 2:26PM (LA tijd) overleden was. Ondertussen horde fans en pers rond het ziekenhuis in afwachting van nieuws rond hem.

Michael Jackson, “the King of Pop”, jongste telg uit een grote Afro-Amerikaanse muzikale familie maakte op 5-jarige leeftijd zijn debuut met zijn broers, in de Jackson Five. Een lief adorabel klein zwart dansend negerpikkie, samen met zijn grote broers scoorde hij hit na hit in de toenmalige hitparades. De baard nog niet in de keel hebbend zong hij hoog de sterren van de hemel, en zijn ster was rijzende zonder dat hij dat op dat moment zelf nog wist denk ik. Toen hij later solo ging klom zijn ster eigenlijk alleen maar hoger aan het firmament, en de absolute piek in zijn briljante muzikale carriere is volgens velen het album “Thriller”, waarna het op muzikaal gebied plotseling stil werd rond Michael.

Opvallend aan Michael waren in eerste instantie zijn fysieke veranderingen, want was hij bij aanvang een donkere negroide kerel, langzamerhand werd de mopsneus vervangen door een achteraf falikant mislukte puntneus, werd zijn huid bijna blank, zijn kroeshaar vervangen door lang, sluik zwart haar, en vertoonde hij allerlei tekenen alsof hij allergisch voor alles was. Het meest geschoten plaatje van Michael Jackson als volwassene is dat van een mager mannetje met lang zwart haar, zwarte kleding, donkere Rayban aviator op en een mondkapje voor. Hij schuwde de wereld, terwijl de wereld eigenlijk nog lang niet klaar was met het fenomeen Jackson en nog veel meer moois van hem wilde horen en zien, tevergeefs leek het.

Michael Jackson heeft eigenlijk nooit echt kind kunnen zijn, vanaf 5 jaar professioneel op de planken, gedreven door zijn vader Joe met name, waardoor hij volgens mij toen hij volwassen en vermogend was alsnog de rol van kind heeft opgepakt. Zijn huis stond gebouwd in een compleet pretpark genaamd “Neverland”, een naam die achteraf wellicht een diepgaande betekenis kan hebben, en hij ging graag met kleine jongetjes om, die bij hem logeren mochten, en wat heeft geleid tot een aantal seksuele misbruik rechtzaken tegen hem. Of daar enige vorm van waarheid achter schuil is gegaan zal en wil ik niet weten, anders dan dat het typische gehypte Amerikaanse showcase rechtzaken waren, gelijk die van O.J. Simpson, waarbij ik het vermoeden heb dat de ouders van die jongetjes mogelijk het geld van Michael interessanter vonden dan de waarheid. Michael leek de wereld niet meer te begrijpen en de wereld Michael al helemaal niet meer.

Maar goed, een gewone, zorgeloze warme zomerdag heeft toch voor mij een emotioneel zwart randje, want engel Farrah en koning Michael, nemen beiden een flink stuk van mijn onbezorgde jeugd in hun graf mee.

Verdomd, ik word echt oud…. mogen ze in vrede rusten, eindelijk uit de schijnwerpers…

Ik schreef ongeveer aan het begin van dit weblog dat ik, toen nog als single, via een singlessite een bonte verzameling gelijkgestemde mensen had ontmoet. Mensen uit het hele land, van allerlei pluimage, en in allerlei verschillende fases van hun leven.

Ongedwongen gezellige uitjes, vaak in het Rotterdamse, maar zeker niet exclusief, want ook het Noorden van het land was soms de locatie hiervoor. Tijdens de eerste grote Rotterdamborrel liep ik hem tegen het lijf en als eerste indrukken vaak de juiste zijn, dan was dat bij onze eerste ontmoeting zeker het geval.

Hoe omschrijf je iemand die je eigenlijk nauwelijks kent, maar waarvan je het gevoel hebt dat je hem toch goed kent? Jan, een kleine man, als we het over zijn postuur hebben, maakte op mij als eerste de indruk van een echte ouwe hippie. Zo’n kerel die zo uit de tijd van de flowerpower kon zijn komen lopen, spijkerjack, spijkerbroek, lang grijzend haar, klein rond brilletje, met daarachter een paar twinkelende pretoogjes.

Jan, een oer-Amsterdammer, met een evenzo Hollandse naam, iemand die niet om de hete brei heendraaide met zijn mening, maar die waar nodig recht voor zijn raap tussen je ogen plantte, maar er ook niet voor schroomde om mij als kerel na een gezellige avond borrelen gewoon even een afscheidssmakker te geven. Voor zover ik hem dan al kende, had ik de indruk dat dit een kerel was die echt leefde, alles gedaan had wat God, iemand waarvan hij de laatste tijd het bestaan in twijfel trok, had verboden. Zijn hele ”ik” tekende dat op in zijn sympathieke doorleefde en doorgroefde gezicht en in zijn gortdroge Amsterdamse humor.

Natuurlijk had dat leven de nodige tol geëist aan zijn lijf, en hij had recent toch al een en ander moeten laten sleutelen aan zijn interne leidingwerk om de enigszins krakende wagen aan de gang te houden. De laatste berichten en de laatste keer dat ik hem wederom op een gezellige drukbezochte borrel samen mijn zijn lief Els weer even mocht spreken, gaven toch aan dat het allemaal weer langzaam aan wat beter met hem ging, en dat hij het nog wel even zou trekken op deze aardkloot.

Toen ik dit weekend dan ook het korte berichtje van Els over zijn overlijden onder ogen kreeg had ik zoiets van: “Hé ouwe hippie, wat flik je ons nou toch?” Er toch stiekum tussenuit piepen, tegen alle verwachtingen in?

Elke vorm van gerechtigheid lijkt hier te ontbreken, want waarom moeten de goede mensen altijd te vroeg uit het leven gerukt worden? Waarom hij? Waarom nu al? Als er één volgens mij nog lang niet klaar was met het leven op deze kloot, dan was hij het wel, samen met zijn liefde Els, trouwplannen, en wat al niet meer voor moois in het verschiet.

Het mocht allemaal niet zo zijn, en er zal vast wel een reden zijn dat die God, als ie al bestaat, het nodig vond hem nu al op te roepen voor actieve hemeldienst. De redenen zijn voor mij echter duister, wetende dat hij hier bij een ieder die hij liefhad en zij die hem liefhadden een gapend gat achterlaat.

Lieve Jan, ouwe hippie, ik wens je de rust die je klaarblijkelijk nu hebt gevonden, en laat ze daar boven maar een poepie ruiken. Ik zal zeker zo af en toe nog eens aan je denken, en aan je lieve Els en iedereen die je hier achterlaat.

We’ll meet again….. en dan pakken we de draad weer op waar we gebleven zijn.

Noem me gek, debiel, achterlijk of wat dan ook, maar schreef ik ongeveer 48 uur geleden dat mijn vader’s leven aan een zijden draadje hing of niet?

Voor iemand die in een paar uur meer bloed voorbij heeft zien komen uit openingen van een mens waar normaliter geen bloed uit zou mogen komen is wat er vandaag in mijn oor gefluisterd nagenoeg onbegrijpelijk, want nam ik nog geen twee dagen geleden virtueel afscheid van mijn vader, vanmiddag kreeg ik te horen dat hij morgen gewoon naar een verpleegafdeling wordt verplaatst, en dat alles qua technische specificaties, als ik dat zo plastisch mag uitdrukken, in kannen en kruiken is met hem.

Ok, de oorzaak is nog niet helemaal boven water, er is wel iets met zijn lever aan de hand, maar het probleem “numero uno”, alcoholisme die dat veroorzaakt is het dus niet, want als de horeca het van het drankverbruik van mijn vader had moeten hebben dan had een rookverbod niet eens nodig geweest, en had Heineken al zeker 40 jaar geleden faillisement aangevraagd. Er rest dus nog een dankbare taak voor de MDL specialisten om dit boven water te krijgen teneinde herhaling te voorkomen.

Noem me opportunistisch, maar ik heb vanmiddag een weddenschapje afgesloten met mijn moeder, dat hij aanstaande vrijdag “rechtop in bed” een prakkie zit te eten en volgende week woensdag of donderdag weer thuis is. Hoe bizar en extreem kan je dus het leven  en de dood in een tijdsframe vangen? Zondagavond was hij op papier al zo goed als afgeschreven door de diverse mensen die het kunnen weten, en met een beetje geluk en goede wil is hij dus binnen 14 dagen weer thuis….. nogmaals, bizar als ik het vergelijk met de vader van mijn lief, die nu nog steeds, na meer dan 10 maanden, de gevolgen van zijn doomsday geval ondervindt.

Een digitale vriend van me schreef op hyves in een reactie dat de reparatie van die kapotgevroren kraan helemaal in orde kwam, niet deze week zoals hij beloofd had, maar een man een man, een woord een woord. Ik neig dus heel erg om hem gelijk te geven in die uitspraak, want als er één kerel in mijn leven zijn afspraken nakwam dan is het mijn vader wel.

Eerlijk gezegd zal me die kraan op zijn plat Rotterdams aan mijn bruine ster roesten, maar het feit dat “die ouwe” klaarblijkelijk nog meer dan genoeg te doen had op deze aardkloot om nu al te gaan, is iets waar ik iedereen die dit mogelijk heeft gemaakt oneindig dankbaar voor ben. Dat begint met mijn neefje, zoon van mijn broertje, en politieagent in opleiding, die, ondanks dat het zijn opaatje is, heel koel en alert 112 heeft gebeld en de ambulancemensen de juiste gegevens heeft doorgegeven, terwijl hij ook zijn moeder, mijn lieve schoonzus tot kalmte heeft gemaand, tot aan de ambulancebroeders, het traumateam ter plaatse en in het Erasmus, de artsen die een hele nacht met hem bezig zijn geweest, en de mensen op IC die hem weer afleverklaar hebben gemaakt. Terwijl ik deze laatste zin teruglees krijg ik het idiote gevoel te spreken over een ouwe auto waar de koppakking is uitgeblazen. Dus even reviseren, kop vlakken, nieuwe pakkingen erin, doorspoelen en het ding kan weer jaren mee…..

Mijn broertje zei vandaag iets in de trant van:”Wie nu nog niet in wonderen gelooft die krijgt met mij te maken…..”, maar ik ben ervan overtuigd dat mijn vader zelfs bij het Erasmus op de lijst van “Hall of Fame” patiënten voor gaat komen, gezien de manier waarop ze hem van de deurmat van de hemelpoort hebben weggesleurd en weer op de been hebben gekregen. Chapeau of wat voor loftuiting dan ook is te weinig superlatief voor deze prestaties, en wat ons betreft mogen al die gouden handdrukken die naar die bankratten zijn gegaan alsnog worden gestort op de rekeningen van deze mensen.

Drie dagen, 72 uur van een mensenleven, voor mijn gevoel zijn wij met zijn allen als in een Star Trek aflevering door een wormhole gekropen, en is de tijd aan de ene kant opgerekt, en aan de andere kant gecomprimeerd.

Hoe dan ook, ik schrijf dit stuk met tranen in mijn ogen, maar gelukkig zijn ze van dankbaarheid en vreugde….

Schreef ik ongeveer een jaar geleden een heftig stuk over de vader van mijn liefje, en het engeltje op zijn schouder wat hem tegen alle statistieken in tot op de dag van vandaag op de aardkloot en in ons midden heeft gehouden, datzelfde engeltje heeft mijn eigen vader afgelopen nacht op zijn schouder gehad.

Na drie weken vakantie was het eigenlijk vandaag weer tijd om mijn aandacht weer onverdeeld aan mijn werkgever te gaan besteden, echter dit plan werd grof verstoord door een telefoontje van mijn broertje, gisterenavond rond half elf in de avond. Mijn vader had waarschijnlijk op het toilet een maagbloeding gekregen en ik moest me maar op het ergste voorbereiden.

Terwijl ik als een ware wegmisbruiker hals over kop naar de woning van mijn ouders reed, spookte het beeld van een jaar geleden door mijn kop, het zal toch niet zo zijn dat ik vannacht mijn eigen vader moet verliezen?

Na een dolle rit kon ik direct bij één van de twee ambulances binnen springen en, met achterin een trauma arts en een ambulancebroeder werd ik tijdens een vliegende rit naar het Erasmus MC met alle toeters en bellen bijgepraat over mijn vader. Ook de ambulancebroeder kwam met de mededeling dat ik me maar op het ergste moest voorbereiden, want hij had serieus veel (meer dan 2,5 liter) bloed verloren, en aan alle kanten deden ze achterin hun best om de nog steeds hevig bloedende man via infuus weer bij de vullen om nog enige circulatie te behouden.

Om 23.00 uur in Trauma 4 aangekomen ben ik nog even bij hem gebleven terwijl een heel bataljon aan artsen en verplegers de taken van de ambulancebroeders over namen. Zak na zak bloed, zoutoplossing en wat al niet meer werd er in het asgrauwe lijf van mijn vader gepompt, want de bloeddruk bij binnenkomst was nog slechts 42 over 20, of wel, nagenoeg niets. Na een zoveelste zak transfusiebloed kwam alles er via zijn mond weer uit, en om te voorkomen dat hij zou stikken in zijn eigen bloed werd hij pijlsnel op zijn zij gedraaid….. Mijn god, alsof je een hele emmer leegstortte.

Dat was ook het moment dat ik mezelf uit Trauma 4 heb teruggetrokken en op zoek ben gegaan naar mijn broertje, schoonzus, neefje en mijn moeder die als een stel dollemannen achter de twee gillende ambulances aan eveneens waren gearriveerd. Ik vond ze uiteindelijk in een soort wachtkamer voor families op de spoedeisende hulp, en begon de voor ons, maar zeker voor mij zo bekende periode van wachten wat er komen gaat. Mijn lief was met mijn zoons inmiddels ook gearriveerd, althans, de jongens kwamen binnenlopen zonder haar met de mededeling dat ze nog een aanrijding hadden gehad met een tram vlak bij het EMC. Gelukkig alleen maar blikschade aan de auto, maar dat kon er ook nog wel even bij.

Na de eerste eeuwigheid kwam de eerste hulp arts, samen met een van de broeders die ik aan mijn vader had zien werken binnen, en sloeg mijn hart een slag over…. wachtend op de mededeling die mogelijk slecht zou zijn. Gelukkig vertelde de arts dat ze hem naar IC hadden verplaatst, hem in slaap hadden gebracht en aan de beademing hadden gehangen, en dat ze nog steeds het lek niet hadden kunnen vinden, maar wel enige grip op de situatie leken te krijgen. Wij werden dus begeleid naar de IC op de tiende verdieping, naar het volgende wachtkamertje, waar al snel de dienstdoende arts zich meldde, en onomwonden vertelde dat het er heel slecht uitzag. Sjesus, het déja-vu gevoel bonkte in mijn kop, alsof ik een herhaling van vorig jaar zat te beluisteren.

Rustig legde hij uit wat het plan was, en hoe de vlag er nu bij hing, waarbij ze de bloeding zo goed en zo kwaad mogelijk hadden dichtgedrukt met een soort ballon die ze op hadden geblazen in de slokdarm, want het was dus niet de maag die bloedde, maar de slokdarm. Aangezien je met een bloeding als een waterval niet veel aankunt via de keel, was het plan om via de liesslagader helemaal naar boven te gaan en dan met een katheter proberen de lekkende ader tijdelijk te blokken met een prop, teneinde de bloeding onder controle te krijgen, want even voor de compleetheid, inmiddels had men al ruim 16 liter transfusiebloed moeten toevoegen om enige vorm van circulatie te behouden, en da’s toch minimaal viermaal de inhoud van een normaal mens.

Hij ging dus, nadat de arts had gezegd dat we hem (om wellicht mogelijk fatale afloop redenen) nog even mochten zien naar de tweede verdieping, afdeling radiologie, waar ze tot bijna 7 uur in de ochtend met hem in de weer zijn geweest.

Net voor zeven uur kwam een IC verpleegster langs met de vraag of wij al wisten dat hij weer terug was op IC, direct gevolgd door de arts die kwam vertellen hoe en wat. Men had zijn stollingswaarde weer op peil gekregen, want donorbloed stolt niet standaard, en ondanks dat het lek nog steeds niet gevonden/gerepareerd was, en de ballon er nog steeds inzat, leek het erop dat de bloeding gestopt was, en hij weer een normale bloeddruk had. De arts legde uit dat de dienstdoende MDL chirurg in de loop van de ochtend weer zou proberen de ballon te verwijderen en mogelijk lekkende aders te dichten, maar dat het verstandig was om naar huis te gaan en even adempauze te houden.

Aangezien mijn auto nog bij mijn ouders voor de deur stond, en we sowieso daarheen moesten ben ik met mijn broertje meegereden daarheen en is mijn lief met de jongens naar huis gereden. Ik was uiteraard nog niet boven geweest, maar mijn broertje had me al gewaarschuwd dat het toilet er dus niet uitzag, zoveel bloed er op de vloer en op de muren zat. Boven aangekomen dus even slikken, de zoete lucht van bloed in de neus, en aan de slag met een toilet wat eruit zag als een scene uit de “chainsaw massacre”, bloed tot een meter hoog op alle muren, een dikke laag gestold bloed, maaginhoud en uitwerpselen inmiddels aangekoekt op de vloer, een kleed in de gang vol bloed, en overal op het linoleum bloederige voetstappen van de ambulancemensen.

Bijna kokhalzend hebben we gedrieën dit “abattoir” zo goed en zo kwaad mogelijk schoongemaakt, de in de haast van zijn lijf geknipte kleding in een vuilniszak gepropt, samen met de oude lakens waarmee we de ergste smurrie hebben verwijderd, en uiteindelijk sprong ik rond 8 uur in de auto terug naar huis. Mijn moeder is met mijn broer en schoonzus meegegaan, want het arme mens in een leeg huis met de geur van bloed achterlaten was geen goed plan.

Vanaf 9 uur heeft mijn broer om de twee uur met de IC gebeld, en vanaf 13.00 uur heb ik dat overgenomen, want toen zat hij aan het einde van zijn latijn. Ik had in ieder geval al een uurtje semi-slaap gehad op de bank thuis, in mijn onderbewustzijn toch wakend op de telefoons die naast me lagen. Het laatste nieuws van de IC was dat de ballon eruit was en de chirurg meerdere lekkende aders had gerepareerd, dus doodbloeden kan hij niet meer, maar daar is dan tot op heden wel alles mee gezegd.

Men heeft nu wel de lekkage gerepareerd, maar nog niet de oorzaak gevonden, en dat is minstens net zo belangrijk, dus gaat men daar de komende dagen naar op zoek. Bovendien heeft hij waarschijnlijk ook bloed en andere rommel in zijn longen gekregen, en is zijn immuunsysteem met alleen maar donorbloed ook helemaal plat komen te liggen. Gelijk aan het verhaal van vorig jaar liggen zaken als infecties en longonsteking nog als grootste problemen op zijn weg, maar zelfs de arts die ons in eerste instantie heel eerlijk eigenlijk vertelde dat we met het slechtste scenario rekening moesten houden, vertelde toen hij weer terugkwam op IC dat hij dit eigenlijk niet had verwacht te bereiken.

Uiteraard is hij er nog lang niet, en gelijk mijn schoonvader voorzie ik een lange moeizame herstelperiode met allerhande bedreigende complicaties op zijn pad, maar het feit dat hij er nog is, is uiteraard behalve aan de kundige mensen van het EMC waarschijnlijk te danken aan hetzelfde engeltje als dat van mijn schoonvader, maar nu op zijn schouder.

In amper 12 uur tijd van “het glas is leeg” tot “het glas is halfvol”, zo staan wij er nu een beetje voor, want meer dan hopen en bidden dat hij herstelt, en zorgen dat mijn moeder gedurende die periode niet instort, kunnen we niet doen.

Engeltje…. dank je wel, en blijf alsjeblieft nog even op zijn schouder zitten tot het ergste voorbij is.

Update:

De uiteindelijke “score” aan transfusiebloed was achteraf bijna 21 liter !!!

Af en toe moet je het als weblogger eens opnemen voor diegene die niet meer voor zichzelf kunnen opkomen, want sommige bedrijven maken het wel heel erg bont.

Het bedrijf waar ik het deze keer over ga hebben is Veronica, jawel, de uit zee gerezen ex-radiopiraat met destijds spraakmakende radio, uitgezonden vanuit internationale wateren en zelfs nu in het tijdperk van Tokkie TV nog steeds de commerciële radio en TV-zender die af en toe nog eens iets bekijk/beluisterbaars uitzendt.

Nu heeft Veronica ook al sinds jaar en dag de Veronicagids, een steeds dikker wordende, en op een glossy lijkende, TV-magazine waarin je tussen alle columns, verhalen, thema’s en reclame ook nog de TV uitzendingen van de komende week kunt vinden. Een TV-gids die altijd met veel tamtam en promotiemeisjes in strakke pakjes en met fancy autootjes op allerlei evenementen aan de man is gebracht, en waar op zich eigenlijk niet zoveel mis mee is. Het was dan ook niet zo vreemd dat de man van mijn lief destijds ook lid werd van de Veronicagids.

Tot zover kan je zeggen, wat loop je nou te piepen op Veronica? Nou, blijf even bij me, want laat ik beginnen te vertellen dat haar man al ruim drie jaar geleden het aardse voor het hemelse heeft verruild en dus niet meer onder ons is. Uiteraard heeft zij de Veronica hier al meermaals, schriftelijk van op de hoogte gebracht, echter Veronica neemt het niet zo nauw lijkt het. Je bent en blijft Veronicalid, dood of niet, dat maakt voor hen klaarblijkelijk geen verschil. Met de precisie van een Zwitserse klok blijven de Veronicagidsen geaddresseerd aan deze nog steeds overleden man op de deurmat ploffen.

Op zich zou deze instelling van Veronica niet eens zo onaardig zijn, mits zij hun overleden leden niet zouden blijven lastigvallen met facturen voor de Veronicagids, maar als dank voor het grootmaken van de omroep een soort onbezoldigd erelidmaatschap ervan maakte. Maar helaas, dan blijkt ook Veronica een bedrijf te zijn dat klantvriendelijkheid, een fatsoenlijke ledenadministratie en begrip voor de weduwe niet erg hoog in het vaandel heeft staan. Een dun laagje schreeuwende bling-bling chroom over een berg ouwe schroot, wellicht een ouwe boot, dus, om maar eens plastisch een stukje songtekst van iemand als analogie te lenen.

Dus beste klantenservice van Veronica en de bijbehorende gids, de goede man is inmiddels al ruim drie jaar dood, en ondanks dat u zijn permanente ”adreswijziging” meermaals op papier heeft ontvangen blijft u hem met facturen en Veronicagidsen bestoken? En als deze persoon dan -logischerwijs- niet betaald, dan stuurt u de weduwe toch gewoon een deurwaarder op het dak? Goed bezig vrienden van Veronica!!! NOT dus!!!

Het blijkt dus dat al die artsen die zich zorgen maken over harde muziek onder jongeren met MP3-spelers op maximaal en gehoorbeschadiging gelijk krijgen, want Veronica is nog altijd de zender die het hardste schreeuwt om vooral maar lid te worden. Helaas houdt je lidmaatschap niet op als je dood gaat en blijft men je desnoods tot voorbij de poorten van de hel achtervolgen met deurwaarders.

Veronicamedewerkers…. toch wellicht een beetje doof geworden van uw schreeuwende bling-bling station? Een Veronicalidmaatschap is er een waarin “tot de dood ons scheidt” in ieder geval niet van toepassing is.

Tja, wellicht een niet zo vrolijk onderwerp, maar ik las vandeweek op een groot weblog een verhaal over een Schiedamse treinpiloot die uiteindelijk na de zoveelste “springer” emotioneel geknapt was en na een lange zwerftocht over de aarde en door zijn getergde ziel weer zin aan zijn verziekte leven wist te geven door te schrijven en te schilderen over zijn trauma, de zelfmoordenaars.

Sowieso kan ik me nauwelijks voorstellen wat het moet zijn om zo ontzettend geen gat meer in het leven te zien dat je er een eind aan zou willen maken, anders dan euthanasie bij terminale patienten die ondragelijk lijden. Dus ik ben eens gaan speuren op het grote boze internet naar de motieven van mensen met suicidale neigingen zoals dat netjes heet, en geloof me, ik ben me letterlijk en figuurlijk het lazarus geschrokken van hetgeen ik vond aan verhalen.

Na een zoektochtje van amper één minuut landde ik op de website www.zelfmoord.nl, een site waarop mensen met zelfmoordplannen hun verhaal kunnen doen, en wat lijkt het geval? Er loopt een grote groep heel jonge mensen rond die het leven op deze klont klei meer dan beu zijn en er op de een of andere manier een eind aan willen maken. Met name de hoeveelheid berichten die er in een paar weken waren gepost en de gemiddelde leeftijd, die volgens mij tussen de 13 en 14 jaar ligt heeft mij doen huiveren.

Als je dan even snel over de diverse verhalen heenleest dan kom je uiteraard de trieste gevallen tegen waarbij kinderen zijn of nog steeds worden mishandeld of verkracht door ouders, broers, zussen, ooms, tantes, neven, nichten en nog andere personen, problemen op school, gescheiden ruziënde ouders, maar ook mensen die zichzelf oerlelijk vinden, oliedom vinden en wat al niet meer, en ik vraag me dan af of dat op een gegeven ogenblik een reden voor zelfmoord kan zijn.

Ook kwam ik mensen tegen die een of ander drieletterig syndroompje hadden opgespijkert gekregen door hun therapeut, en waarvan ik bij sommigen echt dacht van “als je maar lang genoeg denkt dat je iets wazigs hebt dan krijg je het waarschijnlijk nog ook”. Echt zaken waar ik als redelijk intelligent en belezen mens nog noooooooit van had gehoord, en zelfs na uitleg van de schrijver wat het nou was me er nog niks bij kon voorstellen.

Ergo, na een kwartier trieste verhalen doorlezen kreeg ik het idee dat er iets serieus mis is met een flink deel van de bevolking, want ongeveer 30 nieuwe zelfmoordverhalen in amper drie weken is niet bepaald geruststellend. Ik vraag me dan ook af of hulpverleners dit soort trieste maar wellicht toch ook nuttige websites volgen en hier iets mee (kunnen) doen?

Terugkomend op de Schiedamse treinpiloot, kan ik me levendig voorstellen dat indien je meerdere keren iemand met 160 km/u tegen de voorruit van je trein uit elkaar ziet spatten, dat je voor je leven emotioneel beschadigd bent, en lezende in de reacties op dat bericht dat de hulpverlening aan de conducteur en machinist in die tijd bestond uit een vrije middag en twee bakken NS koffie, dan begrijp ik dat dit soort mensen waarschijnlijk nooit meer dit soort traumatische emotionele klappen te boven komen. Je bent dan ook een enorme egoist als je in je zucht om jezelf van het leven te beroven andere geheel onbekende mensen met een blijvend psychisch letsel opzadelt, mensen die bovendien helemaal niets aan jou verschuldigd zijn op wat voor manier dan ook.

Beste potentiële zelfmoordkandidaten, denk na voordat je dingen doet die het einde van je leven niet waard zijn, want wat ik van jullie gelezen heb is werkelijk om je dood van te schrikken….